‫آنچه گذشت...
‫- آقای اندرسون؟ ‫- مدی؟
‫اگه اون اینجاست و آقای مارتین نیست...
‫ای وای!
‫خب، هم‌کلاسی‌های والی قراره ‫دورهمی داشته باشن، دوست داری باهام بیای؟
‫اگه کاری کنیم که فکر کنه
‫اینجا دیگه ترسناک نیست چی؟
‫باید اجازه بدی ببریمت مدرسه.
‫- می‌تونیم همین امشب انجامش بدیم. ‫- هنوز نمی‌دونم.
‫[شب عجیبی بود. فرضیه‌ی نمک رو ‫روی یه روح امتحان کردم و چرت بود.]
‫[ولی باید بعدا ‫در مورد این ماهیگیر برات تعریف کنم.]
‫داون، تو خوبی؟
‫داون عبور کرد. ‫تو هم می‌تونی.
‫«ترجمه از زهرا ترابی و فائزه شاهمرادی»
‫اونا کجان؟
‫هیچ شامی انقدر طول نمی‌کشه.
‫شاید جنت یواش غذا می‌جوئه.
‫مامان‌بزرگم یه جعبه کشمش رو ‫یه ماه نگه می‌داشت، اون...
‫صبر کن، خیلی خب، ‫الان آقای اندرسون کجاست؟
‫منظورم اینه که مشکلی نداره که
‫یکی جسمش رو دزدیده؟
‫اوه، اصلا مشکلی نداره.
‫همین الان یه سطل توپ گلف رو برد کتابخونه.
‫یکی اینجاست.
‫حتما اونان.
‫سایمون ماشین قراضه‌ش رو ‫داده و اون ون آدمکشی رو گرفته؟
‫بگو چندتا ون آدمکشی.
‫وای نه، اونا اومدن واسه دورهمی کلاس والی.
‫چطور می‌تونی همچین موقعی مهمونی بگیری؟
‫مهمونی من نیست. ‫من فقط اون مدرسه رفتم.
‫ولی واقعا انگار...
‫اونا امسال کلی پول خرج کردن.
‫دورهمی قبلی، فقط...
‫یه مشت کالباس و پنیر مونده آورده بودن.
‫جنت کدوم گوریه، لعنتی؟
‫شرمنده. می‌دونم که صبح زوده.
‫نمی‌دونستم دیگه کجا برم.
‫فکر کنم مدی دیشب توی تختش نخوابیده
‫و الان توی خونه نیست ‫و نمی‌دونم کجاست
‫و هیچکدوم از دوستاش هم ‫تلفنشون رو جواب نمیدن.
‫فکر کنم دوباره رفته دِرِک.
‫تو که نمی‌دونی.
‫شاید دیشب با دیدن دوستاش ‫تحت تاثیر قرار گرفته باشه.
‫شاید به یه کم تنهایی نیاز داره.
‫به نظرت باید به پلیس زنگ بزنم؟
‫من اگه بودم این کار رو نمی‌کردم. ‫نه به این زودی.
‫اونا در حال حاضر ‫مدی رو یه فراری می‌بینن
‫و اگه بگردن دنبالش
‫ممکنه دیگه برنگرده.
‫هی، هی، هی، درست میشه.
‫برو خونه که اگه برگشت پیشش باشی.
‫در همین حین،
‫جاهایی که فکر می‌کنی ممکنه رفته باشه رو ‫برام پیامک کن،
‫من دنبالش می‌گردم.
‫اوه، گردنت داره خون میاد.
‫چندین ساله این اتفاق نیفتاده.
‫ما چسب رو درمیاریم. ‫فقط دیگه جیغ نزن، لطفا.
‫به هر حال هیچکس این دور و بر نیست ‫که صدات رو بشنوه.
‫هیچکس این دور و بر نیست، تمام. ‫سایمون ما کجاییم؟
‫این همون کلبه‌ایه ‫مدی و ساندرا سرش دعوا کردن.
‫اون پول‌های دانشگاهش رو اینجا خرج کرد.
‫فکر کردم گفتی داره اینجا رو می‌فروشه.
‫درسته. واسه همین می‌دونستیم ‫که اینجا خالیه.
‫و فکر کردی اگه یه روح رو
‫اینجا ببندیم ممکنه به فروشش کمک کنه؟
‫بعد از «منظره‌ی جذاب غروب» این رو میگن؟
‫تویی که دستکش و طناب و شوکر صورتی
‫- توی صندوق عقب ماشینت داری. ‫- بچه‌ها، میشه بس کنین؟
‫ما مجبور شدیم بیاریمش اینجا، ‫چاره‌ای نداشتیم.
‫هنوز هم فکر می‌کنم باید ببریمش توی مدرسه.
‫سعی کردیم کلیر.
‫جلوی 20 نفر از پیشخدمت‌های رستوران ‫داشت جیغ می‌زد.
‫و به خاطر این نبود که میگو دوست نداشت.
‫من خودم زبون دارم.
‫و زودتر از اینکه پام رو توی مدرسه بذارم، ‫دوباره می‌میرم.
‫نمی‌خوام تا ابد اونجا بمونم.
‫مجبور نیستی.
‫سایمون بهت نگفت داون عبور کرده؟
‫شماها چجوری می‌دونین داون کیه؟ ‫یا آقای مارتین؟
‫به خاطر مدی‌ـه.
‫من می‌تونم ببینمش و صداش رو بشنوم.
‫توی یه جاهای خاص. ‫دلیلش رو نمی‌تونم بهت بگم
‫ولی می‌تونم بگم از وقتی تو رفتی
‫خیلی چیزها توی اسپلیت ریور تغییر کرده.
‫و انتظار دارین که باور کنم
‫داون از چیزی که من سر درنیاوردم، ‫سر درآورده؟
‫من چندین دهه تحقیق کردم،
‫فرضیه‌پردازی کردم ‫و آزمایش کردم.
‫داون با عروسکش حرف می‌زد.
‫اگه برات مدرک بیارم چی؟ ‫مدرک اینکه داون عبور کرده.
‫خوبه داداش! جالبه.
‫اوه، هی، هی، هی، نه، نه، نه.
‫نباید کایلا لدنر و تد لمبرت رو ‫کنار هم بذاری.
‫اصلا. ‫جدایی‌شون خیلی جنجالی بود.
‫من جاشون رو عوض می‌کنم، ‫به صلاح خودتونه.
‫خواهش می‌کنم. بوم.
‫و باز هم همونجوری شد.
‫خیلی خب، تو بردی. ‫ولی امروز روز خاکسپاری‌شونه.
‫صبر کن ببینم، می‌خوای برگردی اونجا؟ ‫از کجا می‌دونیم مدی مدرک داره؟
‫نمی‌دونم. هنوز نمی‌دونیم.
‫نیکول، میشه ماشینت رو قرض بگیرم؟
‫- و گوشیت رو؟ ‫- نه.
‫- گوشی خودت کجاست؟ ‫- اون انداختنش توی آب‌جوش، یادت نیست؟
‫- بیا. ولی اگه مادرم زنگ زد... ‫- جواب نمیدم.
‫باید جواب بدی.
‫اگه بره رو صندوق پستی، ‫فکر می‌کنه که دارم بهش بی‌محلی می‌کنم.
‫زاویر، گوشیت رو بده من. ‫می‌تونی از گوشی نیکول استفاده کنی.
‫چی؟ ‫ما هیچ چیزی رو با هم استفاده نمی‌کنیم.
‫خیلی خب، میشه با من بیای؟
‫می‌تونیم جلوی خونه نیکول وایسیم، ‫و مامانش رو از نگرانی دربیاریم.
‫چرا من؟
‫چون نیکول کل شب رو بیرون بوده ‫و اگه برگرده خونه،
‫مامانش تا کریسمس ‫توی اتاقش حبسش می‌کنه.
‫- باشه. ‫- اوه، صبر کنین.
‫شما می‌خواین ما رو با اون تنها بذارین؟ ‫اگه قاتی کنه چی؟
‫نیکول، اون دختر زنده زنده سوخته،
‫و 70 سال توی دبیرستان گیر افتاده،
‫و توی پناهگاه بمب اسیر شده.
‫در مقایسه با اونا، ‫بسته شدن به صندلی هیچی نیست.
‫نمی‌دونم، آب و غذا بهش بدین.
‫- باید بریم داخل؟ ‫- من همین‌جا راحتم.
‫این آهنگ رو می‌شناسی؟
‫♪ من آماده نیستم که برم ♪
‫نه. نه، فکر نکنم.
‫جدی؟ ازش خوشت میاد؟
‫زیاد به این آهنگ‌ها علاقه ندارم.
‫چه آهنگ‌هایی؟ آهنگ‌های غمگین؟ ‫مگه چشه؟
‫هیچی. خوبه، خوبه.
‫چی کار کردین؟
‫شام خوب پیش نرفت، ‫مجبور شدیم بداهه‌گویی کنیم.
‫بداهه‌گویی؟ شما که صورت‌زخمی نیستین. ‫جنت یه انسان واقعیه
‫که کلی مشکل جدی داشته.
‫نمی‌تونین همینجوری ‫بندازینش صندوق عقب ماشین.
‫خب، انداختیم.
‫و ببرینش توی کلبه. ‫بین اون همه جا.
‫تازه، به اون انسان قول دادم
‫تا براش مدرک واقعی بیارم ‫که داون عبور کرده.
‫چی؟ چجوری؟
‫خب، مدی، اگه می‌خوای جنت برگرده اینجا،
‫باید یه چیزی پیدا کنی.
‫خب، یه مشکل دیگه هم داریم.
‫آقای اندرسون.
‫- آقای مارتین جسمش رو دزدیده. ‫- چرا با این شروع نکردی؟
‫صبر کن. این اصلا خوب نیست.
‫آقای اندرسون...
‫مارتین، دیشب جلوی خونه‌تون می‌پلکید.
‫اون با مامانت دوسته، مدی.
‫بعد از اینکه مامانت ما رو بیرون کرد ‫اون رفت اونجا.
‫اگه دور و بر خونه‌ی ما بپلکه،
‫دنبال مامانم نیست. ‫دنبال جنته.
‫باید مطمئن بشی که ‫دستش بهش نمی‌رسه، سایمون.
‫جدی میگم.
‫وای خدای من.
‫چرا داری من رو ‫با این آهنگ لعنتی شکنجه میدی؟
‫اذیتت می‌کنه؟ ‫فکر می‌کردم دوستش داری.
‫یا فقط وقتی «شردهد99» هستی دوست داری؟
‫تو چی...
‫- تو از کجا می‌دونی... ‫- نه، صبر کن.
‫سوال اینه که تو می‌دونستی ‫من «انسرسیکر»ـم؟
‫می‌دونستی؟
‫می‌دونستی کل مدت من بودم؟
‫و چی؟ ‫هر بار که یه چیز شخصی می‌گفتم
‫فقط می‌خندیدی؟
‫وقتایی که ‫چندتا راز خانوادگی ناخوشایند می‌گفتم؟
‫این چیزها شخصیت شوخ و پیچیده‌ت رو ‫قلقلک می‌داد؟
‫نه، نه. ‫من نمی‌دونستم تویی.
‫چرا باید این کار رو می‌کردم نیکول؟ ‫من هم چیزهای شخصی بهت گفتم.
‫شاید تو می‌دونستی که منم، هان؟
‫چرا باید...
‫تازه دیشب فهمیدم تویی.
‫مشخصه که نمی‌دونستم تویی نیکول.
‫راستش می‌خواستم تو رو ببینم.
‫اوه. ‫شرمنده که ناامید شدی.
‫چجوری... چرا تقصیر من شد؟
‫- نیکول، کجا میری؟ ‫- هرجا که ازت دور باشم!
‫خیلی خب...
‫اوه، بیلی محبوب، ‫خوشحالم می‌بینمت.
‫اوه! دوران. دوران. ‫دلم واسه هر دوتون تنگ شده.
‫- خوشحالم که می‌بینمتون. ‫- اونا هم دلشون برات تنگ شده، والی.
‫هی. هی. داشتم توی یه سری ‫از وسایل‌های جنت می‌گشتم.
‫داشتم تحقیق می‌کردم.
‫گفتم شاید اگه ‫یه سری محرک‌های صوتی ازش پیدا کنیم...
‫ولی؟ آروم باش، خب؟ ‫مدی یه زن مدرنه.
‫نیازی به توجه شبانه‌روزی تو نداره.
‫درضمن، می‌دونه که تو فقط ‫این آدم‌ها رو 10 سال یکبار می‌بینی.
‫درسته، ولی باز هم ای کاش ‫می‌تونستم کنارش باشم.
‫بگو کمکت کنه چندتا لباس انتخاب کنی.
‫یا شاید بتونه کمکت کنه ‫که از شدت دعوای شدید 1984 کم کنی.
‫خیلی خب، تو واسه قرارت چی می‌پوشی؟
‫می‌خوای شیک بری یا جسورانه؟
‫آره. داشتم فکر می‌کردم خوب میشد اگه
‫یه چرت می‌زدم ‫و پنجشنبه‌ی بعدی بیدار می‌شدم.
‫وای. ‫خیلی استرس داری، درسته؟
‫وحشت‌زده کلمه‌ی درستی می‌تونه باشه. ‫آره، فقط...
‫خیلی وقته با کسی نرفتم بیرون
‫و همیشه تنها بودم.
‫چارلی، چیزی نیست. ‫من کل مدت کنارتم
‫و ازت حمایت می‌کنم، خب؟ ‫ما موفق میشیم.
‫شنبه‌ها معمولا کسل‌کننده‌ن ‫ولی امروز چندتا گزینه داریم.
‫برگردوندن سارق جسم ‫یا دیدن اجرای شهروندهای سالمند.
‫راندا، تو در اصل 20 سال بزرگتر از
‫همه‌ی کسایی هستی که امشب اینجان.
‫بنابراین چطوره که زیاد مغرور نشی دختر؟
‫اوه لعنتی! ‫مگه داریم؟ دیوید بوئی.
‫ایول، ما برگشتیم. ‫وقتشه.
‫والی این رو اختراع کرده.
‫توی هر دورهمی ‫ مجبورمون می‌کنه این کار رو بکنیم.
‫♪ بیاین خوش باشیم ♪
‫- تو هم می‌خوای بچرخی؟ ‫- نه.
‫♪ بیاین خوش باشیم ♪
‫[قسم می‌خورم نمی‌دونستم تویی]
‫[کی برمی‌گردی؟]
‫[من رو با اون تنها گذاشتی.]
‫[نیکول، پیام‌هام به دستت می‌رسه؟]
‫[عجله کن!]
‫[تحویل داده نشد]
‫میشه یه لیوان آب بهم بدی؟
‫ممنون.
‫چیزی که نیکول گفت رو شنیدم.
‫فکر نمی‌کنم پیچیده باشی.
‫نمی‌خوام درموردش حرف بزنم.
‫ببین، همه اشتباه می‌کنن.
‫مطمئنم نمی‌خواستی به کسی آسیب برسونی.
‫به نظر یه شخص صادق و خوبی.
‫- من تو رو دزدیدم. ‫- ولی مطمئنم همچین چیزی نمی‌خواستی.
‫دوستات تو رو اینجا گذاشتن ‫تا مراقب من باشن،
‫که بتونن کارهای کثیفشون رو بکنن.
‫این درست نیست. ‫تو اینجوری نیستی.
‫میشه لطفا حرف نزنی، خواهش می‌کنم؟
‫شرمنده.
‫این طناب‌ها دارن اذیتم می‌کنن. ‫میشه حداقل شلشون کنی؟
‫نمی‌تونم. شرمنده.
‫ولی فکر کنم یکی از مچ‌هام داره خون میاد.
‫واقعا می‌خوای ‫به مدی یه بدن کبود برگردونی؟
‫وقتی از خونه بیاد بیرون می‌خوای چیکار کنی؟
‫دنبالش میریم. ‫ببینیم دنبال جنت می‌گرده یا نه.
‫خیلی خب.
‫- سانداراست؟ ‫- اوه، نیکوله.
‫هی، چجوری از اونجا بهم زنگ زدی؟
‫داشتم حیرون توی جنگل می‌گشتم
‫تا آنتن پیدا کنم.
‫کی برمی‌گردین؟ ‫شما ماشینم رو دزدیدین!
‫وای خدا، نیکول، ‫وقت جنگل‌گردی نیست.
‫باید پیش زاویر بمونی، خب؟
‫- شماها همکار همدیگه‌این. ‫- ما همکار نیستیم، خب؟
‫هر کاری که می‌کنی، به ساندرا هیچی نگو.
‫چرا نگم؟ ‫چرا بهش حقیقت رو نمی‌گیم
‫و این رمزی حرف زدن رو تمومش نمی‌کنیم؟
‫الو؟ هنوز پشت خطی؟
‫ما باید بریم. ‫اون ما رو دید.
‫برگرد و به زاویر کمک کن نیکول!
‫صبر کن، وایسا! کلیر!
‫- وای. ‫- چیه؟ چیزی پیدا کردی؟
‫داون چیزی اونجا قایم کرده؟
‫شکلات شیری چند وقت تازه می‌مونه؟
‫نباید دنبال یه لامپ از سال 1972 بگردیم؟
‫آره، احتمالش زیاده که
‫وقتی داون غیب شده ‫توی زخمش مونده باشه.
‫و در ضمن، چیزی که موقع مردن دستت بوده
‫همیشه کلیدت نیست.
‫مثلا کلید چارلی سیب‌زمینی سرخ‌کرده نیست.
‫مدی انتظار داره چی پیدا کنیم؟
‫هر چیزی که ثابت کنه داون می‌دونسته
‫چجوری از اینجا بره، ‫مثل یه دفتر، یه شعر،
‫یه سرنخ که ممکنه روی شونه‌ی موهاش ‫حک شده باشه؟
‫امیدوارم مدی شانس بیشتری ‫نسبت به ما داشته باشه.
‫وقت... بیشتری می‌خوام...
‫چه خبر کیث؟ ‫کیث پاستونز.
‫چه موهای سفید جذابی. ‫عالی شدی.
‫اوه، جویس، تو رو یادمه.
‫جاسپر.
‫ام‌تی. بهترین هم‌گروهی آزمایشگاه. ‫تو کی هستی؟ مولین؟ خیلی خب.
‫- هی! یوری کو؟ ‫- رفته برامون نوشیدنی بیاره.
‫اوه، خب مثل لامپ گدازه‌ای می‌درخشی.
‫خیلی خوب شدم، مگه نه؟ ‫خودت هم عالی شدی.
‫- یه چرخ بزن، آره، آره... ‫- سعی می‌کنم.
‫میشه همگی به من گوش بدین؟
‫اول از همه، خیلی ممنون که امروز...
‫- به دورهمی کلاس 1984 اومدین... ‫- یوهو! کلاس 84!
‫40 سال شد، باورتون میشه؟
‫آره، باورم میشه.
‫و حالا قبل از اینکه خوش بگذرونیم
‫می‌خوام یه لحظه یادی کنیم از کسایی
‫که امروز نتونستن باهامون باشن.
‫خب، کدوم میز میشینی؟
‫یا اینکه می‌خوای توی اتاق بچرخی؟
‫دوستام اونجا نشستن. ‫اون تیم منه!
‫وای، باشه، ‫پس اون میز قهرمان‌ها بوده؟
‫و حالا یک لحظه سکوت ‫برای پادشاه مراسم بازگشت به مدرسه 1983،
‫والی کلارک، ستاره‌ای درخشان ‫که خیلی زود ازش محروم شدیم.
‫خیلی زود واسه کی؟
‫تو چندتا از این‌ها داشتی؟
‫شرمنده، ولی اون بچه یه عوضی بود. ‫کل تیم عوضی بودن.
‫میشه اینا رو توی راه برگشت به خونه بگی؟
‫اونا من رو انداختن توی آشغالی
‫چون می‌گفتن کتابام رو مثل یه دختر می‌گیرم.
‫نشستن روی در آشغالی ‫و ساعت‌ها خندیدن.
‫و همین آقای کاپیتان مراسم بازگشت ‫هیچ کاری نکرد و جلوشون رو نگرفت.
‫اگه میومدم بیرون...
‫کارشون ساخته بود.
‫گمونم همه طرفدارت نبودن، نه؟
‫چارلی، باید درک کنی که ‫این قضیه مال خیلی وقت پیشه
‫و اون موقع همه چیز فرق داشت.
‫والی، والی، می‌دونیم. ‫تو ورزشکار دهه‌ی 80 هستی.
‫درک می‌کنم. ‫اقتضای زمانت بوده.
‫خیلی خب، خوشحالم که درک می‌کنین، چون...
‫این یه چیز سازنده‌ی تیمه.
‫- والی، جدی میگم، اشکالی نداره. ‫- خیلی خب.
‫اون رول‌های بیکن‌ـی که
‫می‌گفتی خیلی خوبن کجاست؟
‫- دنبالم بیا. ‫- باشه.
‫خیلی خب. من...
‫چی؟ الو؟
‫چیه؟ چیه؟
‫اینجا چه خبره؟ ‫چرا اون داره دستش رو باز می‌کنه؟
‫اون چندین ساعته بسته شده نیکول.
‫گفتم با یه دست مگه چیکار می‌خواد بکنه؟
‫نمی‌دونم. یه خونه‌ی دیگه بسوزونه؟ ‫دوباره تو رو زیر بگیره؟
‫محض اطلاعتون، اون قسمت زیر گرفتن ‫فقط یه تصادف بود.
‫اون درد داشت، خب؟
‫و اگه اون مچ مدی باشه، ‫نمی‌خوام که مسئولِ کبودی...
‫اوه، دوباره یه پسر مهربون شدی
‫که فیلم موردعلاقه‌ش «رقص کثیف»ـه.
‫گفتم جزء پنج‌تا فیلم برتره، که هست.
‫- خیلی هم فیلم خوبیه. ‫- طناب کجاست؟
‫- طناب رو بیار! ‫- الان میارم.
‫هی، نیکول، تو به داداشت زنگ زدی؟
‫- چی؟ چرا؟ ‫- برادرت اینجاست.
‫لعنتی!
‫چرا اومده اینجا؟
‫ماه گذشته جنت اینجا می‌مونده.
‫حتما داره دنبالش می‌گرده.
‫به کی زنگ می‌زنی؟ ‫کلیر! به کی...
‫سلام من کلیر زومر هستم. ‫می‌تونم با کلانتر بکستر صحبت کنم؟
‫نه، نه. داری چیکار می‌کنی؟
‫سلام، پدرخونده‌م ازم خواست تا ‫برم به خونه‌هاش سر بزنم،
‫و یه مرد خیلی وحشتناکی اینجاست.
‫احساس امنیت نمی‌کنم که برم داخل.
‫بله، پلاک 457، دلمونته.
‫همونجاییه که به پسرش شلیک شده.
‫خیلی خب، عالیه. ممنون.
‫پلیس‌ها تو راهن.
‫پس اگه تونستی از زخم جنت بری تو
‫و از زخم راندا بیای بیرون...
‫شاید همه‌شون به هم وصلن.
‫ممکنه آقای مارتین اینجوری
‫واسه یه مدت طولانی غیب شده بود.
‫- شاید داخلشون قایم می‌شده. ‫- و چیزهای دیگه روهم قایم می‌کرده.
‫اما وایستا، چرا باید به هم ربط داشته باشن؟
‫شاید چون ده‌ها سال ما حرفامون رو
‫توی گروه حمایتی می‌زدیم.
‫بینمون یه پیوندی هست. ‫یه ارتباط.
‫یا شاید آقای مارتین همیشه ‫دنبال یه چیز بزرگتر بوده.
‫یه مداد بهم بده.
‫ماژیک دارم. ‫چه رنگی دوست داری؟
‫یه چیزی که بنویسه.
‫[والی]
‫فکر کردم این یه نقشه‌ی بازی فوتبال ‫توی دفتر خاطرات والیه، اما...
‫ایناهاش. ببینید.
‫- یه مسیره. ‫- اینو می‌بینی؟
‫بچه‌ها، کلید داون رو بیخیال. ‫ایناهاش.
‫این مسیر رفتن به زخمشه.
‫می‌خوای اسباب‌کشی کنی؟
‫یا غیرقانونی وارد شی؟
‫فقط داشتم قدم می‌زدم.
‫حس کردم چیزی اونجا دیدم.
‫ماشینتم تا اینجا قدم زده؟
‫مگه همینی نیست که روبروش پارک شده؟
‫می‌دونی، چند هفته پیش چیزی نمونده بود
‫که پسرم اینجاها کشته بشه.
‫هنوز نفهمیدیم کی ماشینش رو دزدید و زد بهش.
‫گمونم نیازی نیست دستبند بزنم.
‫یادم بنداز من هیچ‌وقت عصبانیت نکنم.
‫سرتو بپا.
‫سلام! چی کار... ‫اصلاً از کجا می‌دونستی اینجام؟
‫با «دوستانم را پیدا کن» ‫آخرین موقعیت مکانیت همین اطراف بود.
‫اگه می‌خوای از این شر این چیزها خلاص شی
‫باید باهوش‌تر باشی.
‫باشه خب، مرسی که بهم سر زدی،
‫اما باید برگردی.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫اصلاً اینجا مال کیه؟
‫امم... سلام.
‫عجب.
‫آهان! فهمیدم.
‫آره فهمیدی. فهمید. ‫چی رو فهمید؟
‫دیگو، فقط برو خونه.
‫ببین پسر، اگه از خواهرم خوشت میاد ‫مشکلی نیست، اما...
‫مگه تو و مدی یه زمانی با هم نبودین؟
‫من جای تو بودم واسه گفتن این ماجرا ‫ به مدی احتیاط می‌کردم.
‫همین کارو می‌کنیم. آره. ‫اون مشکلی نداره، پس...
‫واقعاً؟
‫آره، از وقتی ما اومدیم اینجا ‫چیز خاصی نگفته ولی...
‫ما؟ مدی اینجاست؟
‫چی؟ نه نه. یعنی بود. ‫ولی الان رفته.
‫درسته.
‫یعنی بدون ماشین شماها رو ‫وسط ناکجاآباد ول کرد؟
‫- آره. ‫- ما پیاده اومدیم
‫خواستیم یه کم از همه چی فاصله بگیریم.
‫آره.
‫چی بود؟
‫- هوم؟ چی... چی چی بود؟ ‫- اون صدایی که از خونه اومد.
‫من که چیزی نشنیدم. ‫توی چیزی شنیدی؟
‫نه. نه.
‫بچه‌ها، فکر کنم دوستتون مدی برگشته.
‫اما...
‫بیخیالش. نمی‌خوام با شکم پر بچرخم.
‫اصلاً می‌خوای اجرا کنی؟
‫آره آره، معلومه. فقط من...
‫وقتی که آهنگ مناسبی بذارن.
‫تو و والی ده‌ها سال دور هم نشستین درسته؟
‫اگه بهت بگن اون واقعاً کی بوده می‌گرخی؟
‫من مشکلی ندارم. والی...
‫والیه دیگه.
‫خانم جانز؟
‫اینا اینجا چی کار می‌کنن؟
‫دقیقه‌ی نود اومدیم اینجا.
‫می‌خواستیم یه جشن خوشامدگویی کوچولو ‫برای مدی بگیریم.
‫شما اینجوری جشن می‌گیرین؟
‫همینه فرار کردی دیگه.
‫چطوری؟
‫خوبم مدی. مرسی که می‌پرسی.
‫آره، متاسفم که هفته‌ی پیش ‫ توی بلبشوی دانشگاه نبودم،
‫اما شنیدم خوب درخشیدی.
‫حالا این مهمونیتون تموم شد؟ ‫آخه از جمعه صبح نیستی...
‫و مامان داره دق می‌کنه.
‫حالا هم وسواس گرفته و همش ‫بابا رو مجبور می‌کنه تمیزکاری الکی کنه.
‫-من هنوز نمی‌تونم بیام. ‫- تو هم نباید بری.
‫بشین. زاویر، می‌تونی براش آب بیاری؟
‫با یخ یا بدون یخ؟
‫من باید برگردم پیش جنت...
‫و درمورد زخم‌های مرتبط به هم، لامپ و گل
‫و یه مشت چرت و پرت ‫ و داستان تخیلی گیج‌کننده بگم؟
‫آره.
‫اون چیزی باقی گذاشته ‫که ثابت کنه رفته؟
‫نه.
‫مدی، فرضیه‌ها تو رو نجات نمیدن.
‫این دختره نابغه‌ست و خیلی هم سمجه.
‫من یه چیز محکم‌تر لازم دارم.
‫من فقط همینو دارم سایمون. ‫یه کاریش بکن. بجنب.
‫می‌تونم پیتزا هم بگیرم؟
‫بگیر و ببر. نشینی اونجا بخوری. ‫بگیر با خودت ببر.
‫سایمون، نمی‌خوام دوباره برات پیغام بذارم
‫اما من واقعاً...
‫نیاز دارم یه نفر یه خبری بهم بده.
‫هر کی.
‫من باید بدونم که حالش خوبه.
‫مرسی.
‫وای خدا...
‫افسر هنلن می‌گه شب تصادف پسرم
‫دیدتت که از کلیسا می‌رفتی
‫اگه جلسه‌ی معتادان گم‌نام داشتی ‫چرا هیچی نگفتی؟
‫این خودش مدرکیه که ‫می‌گه تو صحنه‌ی جرم نبودی.
‫چون باید گمنام باشه.
‫ولی این بازم معلوم نمی‌کنه که چرا...
‫توی روز روشن وارد ملک یه نفر دیگه شدی ‫در حالی که همینجوریش مشکوکی.
‫تو تازه توافق پیش از محاکمه انجام دادی.
‫چیزی نمونده بود بری زندان، درک.
‫اون رو فراموش کردی؟
‫بگیر. این رو امضا کن تا بتونی بری.
‫املای اسمت رو اشتباه نوشتی.
‫چی؟
‫سندرا؟ ببخشید.
‫- می‌تونم کمکت کنم؟ ‫- نمی‌دونم مدی کجاست
‫هر کاری هم می‌کنم ‫دوستاش هم بهم زنگ نمی‌زنن.
‫خب امروز شنبه‌ست و اینجا ‫دانش‌آموزی نیست.
‫در واقع ما میزبان جشن ۴۰‌امین تجدید دیداریم
‫یوجین برگ‌استورم کیه؟
‫- کی؟ ‫- اون دانش‌آموز اینجاست.
‫اوه... من این اسم رو نمی‌شناسم.
‫چرا دختر من...
‫برای برگشتن به این مدرسه ‫انقدر مقاومت می‌کنه؟
‫اینجا چه اتفاقی افتاد که مجبورش کرد بره؟
‫سندرا، الان وقت مناسبی نیست.
‫درموردش حرف نمی‌زنه. ‫اینجه یه اتفاقی افتاده،
‫و هیچکس جوابی به من نمیده.
‫سندرا لطفاً.
‫ببین، درک می‌کنم که رنجیدی. ‫جدی می‌گم.
‫تحقیقات در حال انجامه و خب...
‫من با کمال میل دوشنبه صبح ‫درموردش بیشتر باهات حرف می‌‌زنم.
‫در حال حاضر من..
‫فکر می‌کنم باید بری
‫لطفاً.
‫چارلی؟
‫همه جا رو دنبالت گشتم.
‫یوری هم همینطور.
‫نه، اون نمی‌گرده.
‫می‌شه قبل این که منو بپیچونی ‫به حرفم گوش کنی؟
‫والی، نیازی نیست بابت کاری که
‫۴۰ سال پیش کردی عذرخواهی کنی.
‫فقط لطفاً به حرفام گوش کن.
‫اگه ما همزمان زنده بودیم،
‫احتمالاً کمکت نمی‌کردم.
‫احتمالا برای بار دوم به اتفاقی که
‫داشت برات میفتاد فکر نمی‌کردم.
‫اون یارویی که اونجا بود راست می‌گفت.
‫من عوضی بودم.
‫و می‌دونم خیلی دیر شده کاری که ‫توی دبیرستان کردم رو
‫جبران کنم اما به خدا قسم،
‫هر کی الان بخواد اذیتت کنه بیچاره ش می‌کنم.
‫پس مرده‌ت از زنده‌ت بهتره.
‫من آدم قلدری بودم.
‫می‌دونی، هر شب که می‌رفتم بخوابم،
‫دعا می‌کردم وقتی بیدار می‌شم ‫یه آدم دیگه باشم.
‫تموم عمرم از خودم متنفر بودم و...
‫آرزو می‌کردم که...
‫واسه همین شوخی‌های کنایه‌آمیز رو شروع کردم.
‫با خودم شوخی کردم تا بقیه نتونن.
‫کسایی مثل من؟
‫والی، اون زمان هر لقبی که می‌تونستی ‫بهم بدی رو...
‫خودم هزاران بار به خودم دادم.
‫و هنوز لحظاتی هست ک همه‌ش رو باور می‌کنم.
‫انگار...
‫انگار حتی نمی‌تونم بپذیرم که...
‫یه نفر بخواد واقعاً با من دوست باشه.
‫چارلی. پسر. یوری دوست داره رفیق باشین.
‫دیگه نه.
‫منو ببین.
‫تو خفن‌ترین آدمِ مرده‌ای باشه؟ ‫باور کن
‫پاتر ترسناکه می‌خواد دوباره ببینتت.
‫چارلی؟
‫می‌دونی که رفیق خوبمی
‫معلومه که می‌دونم.
توام همینطور
‫خیلی خب.
‫بذار ببینم درست فهمیدم.
‫شما این همه راه اومدین اینجا ‫که جشن بگیرین،
‫اما تنها چیزایی که آوردین یخ و طناب بوده؟
‫نمی‌خوام بهتون احساس شرم بدم ولی...
‫راست میگه. داره گرسنه‌م می‌شه.
‫باید غذا و نوشیدنی بگیریم.
‫دیگو، ماشینت رو بهم قرض میدی؟
‫نه! نمیده... ‫تو نمی‌تونی از اینجا بری چون...
‫درسته. چون ما فقط آب می‌خوریم.
‫دارین پاکسازی گروهی می‌کنین؟ آخه...
‫سلام! دیگو اینجاست! ‫و مدی...
‫وایستاده.
‫پیتزا! ایول! ‫خیلی خب، جشن مدی رو می‌تونیم شروع کنیم.
‫نوشیدنی لازم داریم. ‫و باید بریم بخریم.
‫دیگو، چرا با کلیر...
‫نمیرین یه چیزهایی بخرین که ‫ما قانوناً نمی‌تونیم؟
‫من باهاتون میام.
‫لطفاً مدی. تو مهمون افتخاری مایی.
‫من و دیگو باید یه کم گپ بزنیم.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫من مدرک دارم.
‫سلام. یه نوشیدنی گازدار بهم میدی؟
‫سندرا، فکر کردم رفتی.
‫دو تاش کن.
‫سندرا، این کارو نکن.
‫یکی دیگه هم میدی؟
‫سندرا، می‌شه پیشنهاد بدم که ‫دوشنبه برگردی اینجا؟
‫بیا، بذار راهنماییت کنم بری بیرون.
‫به من نزدیک نشو!
‫چیه؟ هان؟ همه‌تون فکر می‌کنید ‫که اینجا خیلی خوبه؟
‫چرا اینو به بچه‌ی من نمی‌گین؟
‫کسی که خونش روی دیوارهای موتورخونه ‫مالیده شده بود
‫داری می‌گی که اونجا فقط گل بود؟
‫به من نزدیک نشو ‫باشه. رفتم. الان میرم.
‫می‌دونی، من فقط جواب می‌خواستم.
‫- و این حق منه لعنتی! ‫- سندرا، لطفاً!
‫خیلی خب. گور بابات.
‫واقعاً مطمئنی می‌تونیم اون رو ‫باهاش تنها بذاریم؟
‫خودش ازمون خواست. ‫کارشو بلده.
‫می‌شه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫تو واقعاً وقتی بیمارستان بودی ‫روح دیدی؟
‫اصلاً واسه همین بود که ‫اون سرنخ رو دنبال کردم.
‫خب می‌تونستی به سایمون بگی.
‫سعی کردم.
‫اما با این جریانات مدی،
‫انگار داشتم به «مرد آهنی» می‌گفتم که:
‫«منو ببین. من گاهی وقتا ‫می‌تونم به سنگ تبدیل شم.»
‫باید بگم که حق با تو بود.
‫من اونی نیستم که توی چت‌هامون گفتم.
‫شاید دلم می‌خواد اون باشم.
‫اگه بخوام خیلی روراست باشم
‫باید بگم که خوشحالم اون تو بودی.
‫حالا چند بار فیلم «رقص کثیف» رو دیدی؟
‫این رازو با خودت به گور می‌بری‌ ‫وگرنه به خدا من می‌دونم و تو!
‫- این مدرک نیست. ‫- اون فقط یه کمد بود.
‫یه کمد که از دیوارهاش گل روییده بود.
‫چه جور گلی؟
‫گل همیشه‌بهار.
‫چیه؟
‫داون درموردشون حرف زد.
‫جنت، می‌دونم فکر می‌کنی ‫که چیزی نمی‌تونه عوض شه
‫اما عوض شده.
‫توی ۷۰ سالی که روح بودی،
‫مرده‌ها و زنده‌ها نمی‌تونستن باهم حرف بزنن.
‫من و مدی می‌تونیم.
‫تو یه دانشمندی جنت.
‫وقتی یه اتفاق عجیب و جدید می‌تونه بیفته؟ ‫ پس بازم می‌تونه اینجوری بشه، نه؟
‫داون عبور کرد. تو هم می‌تونی.
‫سلام.
‫متاسفم که مجبور شدی شاهد اون اتفاق باشی.
‫محض اطلاعت، اون توی چند هفته‌ی اخیر ‫خیلی خوب داشت پیش می‌رفت.
‫آخرش خودم ضایع شدم، آره؟
‫این همه تلاش کردم که جسمم رو برگردونم...
‫اون‌و‌قت همچین وضعیتی در انتظارمه.
‫مدی، مامانت جلسات رو می‌رفت،
‫من می‌دونم چون ما باهم رفتیم.
‫خیلی...
‫خیلی سخته ببینی کسی که دوستش داری ‫دچار لغزش بشه.
‫و توجه کردن به این که اون فرد ‫خیلی مشخصه‌های دیگه‌ای...
‫به جز اون مشکلش داره، می‌تونه سخت باشه.
‫و گاهی وقتا...
‫گاهی وقتا تنها راه خلاص شدن ‫اینه که ازش عبور کنی.
‫شاید داون عبور کرده باشه، ‫اما من اومدم بیرون...
‫توی این جسم.
‫و حالا یه فرصتی دارم که ‫زندگی‌ای که همیشه می‌خواستم رو داشته باشم.
‫برم دانشگاه،
‫یه حرفه رو دنبال کنم.
‫کارهایی که سال ۱۹۵۸ نمی‌تونستم بکنم.
‫چطور می‌تونی ازم بخوای ‫که ازش بگذرم؟
‫چون وقتی توی جسم یه نفر دیگه ‫به دام افتاده باشی
‫هیچکدوم اینا خوشحالت نمی‌کنه.
‫تو یه آدم بی‌گناه رو توی مدرسه گرفتار کردی.
‫آهای کجا داری میری؟ آهای! ‫جنت، آهای!
‫لطفاً!
‫- برام مهم نیست اون گرفتار شده. ‫- باور نمی‌کنم که برات مهم نباشه.
‫و حتی اگه حقیقت داشته باشه ‫برای اینه که مثل من مدی رو نمی‌شناسی.
‫می‌دونم احساس می‌کنی بهت خیانت شده.
‫شده بود.
‫اما طبق چیزهایی که مدی بهم گفت،
‫تو باوجدانی.
‫و دلی داری...
‫که به اندازه‌ی مغزت بزرگه.
‫امیدوارم کار درست رو انجام بدی.
‫می‌شه یه لحظه تنها باشم؟
‫قبل این که بریم؟
‫وقتی زنده‌ای...
‫نفس کشیدن حس متفاوتی داره.
‫باشه.
‫[نیکول، اندرسون داره میاد کلبه!]
‫یالا...
‫سلام.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- آره.
‫چرا لاستیکای اون یارو رو پاره کردی؟
‫فقط برو. لطفاً. ‫تو راه برگشت حرف می‌زنیم.
‫برگشت به کجا؟ کلانتری؟
‫قضیه چیه کلیر؟
‫می‌شه لطفاً بریم؟
‫هر جای دیگه‌ای می‌تونیم پارک کنیم ‫و من همه چی رو بهت می‌گم.
‫فقط اینجا نه.
‫[شیرینی]
‫ببخشید آقا؟
‫می‌شه بیام تو؟
‫می‌دونی... کاری که تو کردی ‫خیلی شجاعانه بود.
‫تو...
‫بالاخره از این اتاق اومدی بیرون و...
‫لباسات رو عوض کردی و ‫وانمود کردی می‌خوای با کسایی که
‫از والدینمون هم مسن‌ترن اجرا میکنن
‫و من دکت کردم.
‫وقتی داشتی سعی می‌کردی چیزهایی بهم بگی ‫که حرف زدن...
‫درموردشون سخته، ولت کردم رفتم.
‫- اشکال نداره. ‫- اشکال داره.
‫و من متاسفم. و می‌خوام بیشتر بهم بگی.
‫تو داشتی درمورد این که...
‫انگار توی یه حباب بودی بهم می‌گفتی؟
‫آره. هنوزم هستم.
‫اما حداقل این حباب مال منه.
‫هر چی که لازم دارم رو دارم.
‫برای دو نفر توش جا هست؟
‫[کافه]
‫[خروج]
‫تنها راه خلاص شدن از شرش ‫اینه ازش عبور کنی.
‫- اون کجاست؟ ‫- بیرون روی اسکله.
‫- می‌خواست تنها باشه و فکر کنه. ‫- چی؟
‫- اشکال نداره. ‫- منظورت چیه که اشکال نداره؟
‫اون برمی‌گرده مدرسه. چون خودش می‌خواد.
‫و می‌دونه که باید برگرده.
‫توی لحظات آخر زنده بودنش ‫یه کم بهش فرصت میدیم.
‫توی اولین زندگیش زیاد فرصتی نداشت.
‫پیدات کردم.
‫ترجمه از زهرا ترابی و فائزه شاهمرادی»