‫آنچه گذشت...
‫فکر می‌کنم مدی دیشب رو تختش نخوابیده
‫- و نمی‌دونم کجاست. ‫- من دنبالش می‌گردم.
‫اینجات خون میاد.
‫ترجیح میدم زودتر بمیرم تا این که ‫پامو توی اون مدرسه بذارم.
‫مگه سایمون بهت نگفت که داون عبور کرد؟
‫- من قول دادم براش مدرک ببرم. ‫- چی؟
‫اگه می‌خوای جنت برگرده اینجا،
‫باید یه چیزی پیدا کنی.
‫شاید همه‌شون به هم وصلن.
‫یه مسیره.
‫این راه رفتن به زخم داونه.
‫[خروج]
‫پیدات کردم.
‫جنت؟
‫جنت!
‫لعنتی.
‫جنت!
‫- چه خبر شده؟ ‫- پیداش نمی‌کنم.
‫- وای نه! جنت! ‫- جنت!
‫- کدوم گوریه؟ ‫- اگه می‌دونستم...
‫توی تاریکی کوفتی داد نمی‌زدم.
‫جنت!
‫- جنت! ‫- جنت!
‫جنت!
‫اسمت رو از کجا فهمیدن؟
‫جنت!
‫چی بهشون گفتی؟
‫جنت!
‫می‌دونی که نمی‌تونی بهشون ‫اعتماد کنی جنت.
‫اگه بهشون اعتماد داشتی با من ‫سوار قایق نمی‌شدی.
‫صبر کن، پس مدی فرار نکرده. ‫جسمش بوده؟
‫آره. ‫[بچه‌ها]
‫کلیر، چیزی که داری بهم می‌گی احمقانه‌ست.
‫خیلی خب، واسه این چیزها وقت نداریم، لطفاً.
‫من کاری که باید می‌کردم رو کردم. ‫حالا ازت می‌خوام راه بیفتی.
‫راه میفتم، اما چند تا سوال تو راه ازت دارم.
‫لبخند بزن جنت.
‫ما موفق شدیم.
‫می‌‌دونم انتظار نداشتیم که دقیقاً...
‫این شکلی بیایم بیرون،
‫اما، اما حالا یه شانس دوباره ‫برای زندگی داریم.
‫آینده‌ای که همیشه می‌خواستی.
‫اما این بدن من نیست.
‫این... زندگی من نیست.
‫اما، می‌تونه باشه. می‌شه.
‫باید بری.
‫برای فرار کردن به من نیازی نداری.
‫تنهایی؟
‫ما ۶۶ سال باهمدیگه...
‫دنبال یه راه واسه عبور بودیم.
‫نتونستیم.
‫اما... این؟ این.
‫شاید این بهتر هم باشه.
‫ببین، من همیشه می‌گفتم...
‫ما به زمان بیشتری نیاز داریم.
‫خب حالا هم زمان داریم.
‫اما واقعی.
‫به این فکر کن که می‌تونیم ‫خیلی چیزها رو عوض کنیم.
‫ما لیاقتش رو داریم!
‫داون عبور کرد.
‫اون راهش رو پیدا کرد.
‫دیگه اون مهم نیست، حتی اگه ‫مهم بود هم،
‫اصلاً می‌دونی قراره عبور کنی بری کجا؟
‫این حرف رو نزن.
‫من توی گذشته نذاشتم ‫تصمیمات بد بگیری...
‫و همچنان کمکت می‌کنم که ‫این کارو نکنی.
‫- تو میری. ‫- نه!
‫یادت نره جنت! تو مدیون منی!
‫نه، نه!
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫اونجا یه عالمه گل بود. ‫باورت نمی‌شه.
‫واقعاً انقدر خوشگل بود؟
‫آره. ترسناک نبود.
‫اونجا... نمی‌دونم. آرامش‌بخش بود.
‫یعنی ممکنه انقدر ساده باشه؟
‫از یه دری که تابلوی خروج بالاشه ‫رد میشی میری؟
‫خب من همچین دری...
‫توی هیچکدوم‌ از زخم‌های دیگه ندیدم. ‫تو دیدی؟
‫توی زخم خودم که قطعاً ندیدم.
‫اما شاید یه راهی باشه که باعث شی...
‫نمی‌دونم، پدیدار بشه.
‫می‌گم.
‫متاسفم که برای تجدید دیدارت نیومدم.
‫اشکال نداره. ‫اگه قرار باشه ببرمت بیرون،
‫قطعاً ترجیح میدم یه جایی...
‫خیلی قشنگ‌تر از اونجا باشه...
‫مثلاً اینجا.
‫پس همه‌ش برای همین بود؟
‫که منو ببری بیرون؟
‫فقط گفتم مشکلی برات پیش نمیاد اگه...
‫یه چند ساعتی بری جای دیگه،
‫و ذهنت رو از همه چی خالی کنی.
‫تا حالا توی زندگی واقعی ‫هیچکدوم از اینجاها رو رفتی؟
‫نه.
‫یه بار برای مسابقه در خانه‌ی حریف ‫رفتم مینسوتا.
‫این ناراحتم می‌کنه که...
‫نتونستیم باهمدیگه ‫هیچکدوم از اینجاها رو بریم.
‫منظورت چیه؟
‫ما که الان اینجاییم.
‫تماشا کردن کسایی که وانمود می‌کنن خوابن
‫یه رفتاریه که از لحاظ اجتماعی ‫ غیرقابل‌قبوله.
‫چی شده؟
‫چرا اینجوری نگاهم می‌کنی؟
‫یه چیزی فهمیدم.
‫بده.
‫خیلی بده.
‫چی... چی شده؟
‫وقتی نتونستم با ساز بادیم برم توی زخمم،
‫فکر کردم ارزشش رو داره که ‫دنبال کلیدم بگردم.
‫پیداش کردی؟
‫نشانگر حرکتمه.
‫کلا فراموشش کرده بودم.
‫توی ژاکت یونیفرمم گذاشته بودمش.
‫کوئین، رفتی داخل؟
‫حالت خوبه؟
‫امم...
‫اونجا...
‫به طرز قابل‌پیش‌بینی‌ای وحشتناک بود.
‫گمونم نمی‌دونم انتظارم چی بود ولی...
‫اون نبود.
‫می‌خوای درموردش حرف بزنی؟
‫مسئله اینه که فقط زخم نبود.
‫من اینو توی اتوبوس پیدا کردم.
‫این چیه؟
‫برگه‌ی گمشده از دفتر خاطراتِ ‫جنت رو یادتونه؟
‫ظاهراً جنت عزیزمون یه رگ سادیستی داشته.
‫اون می‌خواست ما رو زندونی کنه، ‫شکنجه بده،
‫برای آزمایش. ‫مرحله‌ی آخرشون این بود.
‫خب چی؟
‫اینو توی زخم ایستگاه اتوبوس پیدا کردین؟
‫داخل اتوبوس. آره.
‫حتماً اونجا قایمش کردن به خیال این که...
‫من و بچه‌ها هیچ‌وقت نمیریم داخل ‫و هیچ‌وقت پیداش نمی‌کنیم.
‫اون می‌خواست از ما استفاده کنه ‫تا خودش و آقای مارتین برن بیرون.
‫ولی ما اینجا موندیم، توی قفس حبس شدیم.
‫- به خاطر نفع اون. ‫- و نفع آقای مارتین.
‫- اون یه هیولاست. ‫- آره.
‫اگه شما دو تا جسمتون عوض شده یعنی...
‫ما تا ابد با اون هیولا اینجا گیر افتادیم.
‫لعنتی.
‫جنت!
‫«بذارید لحظات آخر زنده‌بودنش راحت باشه.»
‫سایمون، به خدا قسم...
‫نیازی ندارم که تو حالمو بدتر کنی خب؟
‫نمی‌دونم، فقط سعی داشتم ‫که آدم بامعرفتی باشم.
‫جنت!
‫آره بیا همینجوری داد بزنیم! ‫کم داد زدیم آخه!
‫باشه بابا یواش وحشی!
‫آره آروم باش زاویر. ‫مرسی نیکول.
‫من طرف تو هم نیستما.
‫و شرط می‌بندم خوشحالی که الان ‫شوکرم پیشمه آره؟
‫جنت؟
‫منو ببرید مدرسه.
‫همین الان.
‫این احمقانه‌ست نه؟
‫کدوم قسمتش؟
‫این که مدی ممکنه جسمش رو پس بگیره.
‫آره.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این جمله رو بشنوم.
‫می‌دونی من...
‫یه جورایی می‌گم کاش می‌تونستم ‫برای «شردهد۹۹» بنویسم...
‫و بهش بگم خب... تو... ‫همه‌ی اتفاقاتی که افتاده رو بگم.
‫منم همینطور.
‫اون جریان ماهیگیر چی بود؟
‫توی پیغام آخرت گفتی تو...
‫- من بابای مدی رو دیدم. ‫- چی؟
‫توی بیمارستان، وقتی که رفتم کما.
‫تا قبل این که عکسش رو خونه‌ی مدی ببینم
‫متوجه نشده بودم،
‫اما خب قطعاً خودش بود.
‫من بهت پیام دادم چون من واقعاً...
‫نباید به مدی درموردش چیزی بگی.
‫چرا؟
‫خب اگه می‌خوای برگرده پیشمون،
‫اینجوری دلایل بیشتری بهش میدی ‫که بخواد اونجا بمونه،
‫هر جایی که هست.
‫نیکول، فکر نکنم به این سادگیا باشه.
‫نه لطفاً حرفش رو نزن.
‫اینجوری می‌ترسونیش.
‫اون درمورد مدی سوال کرد؟
‫نه.
‫فقط ازم پرسید می‌مونم یا نه.
‫تو چی گفتی؟ می‌خواستی بمونی؟
‫خوبه.
‫محض اطلاعت...
‫منم خوشحالم که تو بودی.
‫امکان نداره من آشغالا رو ببرم بیرون.
‫مگس‌های اونجا اندازه‌ی کله‌ی منن.
‫جنت؟
‫اونجا توی آب چی کار می‌کردی؟
‫هیچی.
‫اون خونه؟
‫چیزیت شده؟
‫من شماها رو اینجا...
‫با کسی که می‌خواد همه‌تونو زندونی کنه ‫تنها نمی‌ذارم.
‫ببخشید، مگه هدف از برگردوندنش اینجا
‫این نیست که بتونیم برت گردونیم ‫توی جسمت؟
‫آره، ما اصلاً نمی‌دونیم چه جوری می‌شه ‫این کارو کرد.
‫حتی نمی‌دونیم که می‌تونیم ‫انجامش بدیم یا نه.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم خب؟ ‫خودمون جنت رو یه کاریش می‌کنیم.
‫اگه فرصتش پیش اومد...
‫که برگردی توی جسمت،
‫باید از این فرصت استفاده کنی.
‫مگه نه والی؟
‫سلام؟ سلام مدی،
‫تو باید بیای کافه‌تریا.
‫همین الان.
‫[والدین سایمون الروی]
‫[اخطاریه‌ی تعلیق]
‫سلام.
‫خوش اومدی.
‫اوه.
‫همه‌تون اینجایین.
‫چه جوری ما رو می‌بینه؟
‫گمونم در اصل هنوزم یه روحه.
‫صدات رو هم می‌شنوه.
‫می‌تونی مستقیم باهام حرف بزنی.
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫چرا دستاش خونیه؟
‫نمی‌گه.
‫باید یه چیزهایی رو توضیح بدی.
‫بیا از این شروع کنیم.
‫امیدوار بودم هیچ‌وقت پیداش نکنید.
‫وای خدا باورم نمی‌شه اصلاً ‫ازت دفاع کردم.
‫معلوم شد تموم این مدت ‫بهمون دروغ می‌گفتی.
‫حتی درمورد این که چه جوری ‫مردی هم دروغ گفتی.
‫چرا درمورد مرگت دروغ گفتی جنت؟
‫نمی‌خواستیم کسی بدونه.
‫چی رو بدونه؟
‫که کار من بود.
‫من آتیش رو راه انداختم.
‫چی؟
‫همون آتیشی که اتاق شیمی رو سوزوند؟
‫به خاطر منه که جفتمون اینجا گیر افتادیم.
‫من آقای مارتین رو کشتم.
‫شاید دو بار.
‫آتیش اتفاقی بود.
‫اولش خیلی احساس گناه داشتم.
‫اما آقای مارتین مهربون و بخشنده بود.
‫واسه همین سعی کردیم از اون زمان جدیدی که
‫بعد مرگمون داشتیم نهایت استفاده رو ببریم.
‫آقای مارتین اولین نفری بود که ‫مکان مخفیمون رو پیدا کرد.
‫تردید داشت که نشونم بده،
‫اما منو برد داخل و وحشتناک بود.
‫ما می‌خواستیم بدونیم معنیش چیه ‫و چرا اونجاست.
‫جواب می‌خواستیم.
‫اما تا پنج سال،
‫نمی‌تونستیم از هیچیش سر دربیاریم.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- آره.
‫واسه همین تا جای ممکن...
‫خودمونو مشغول کردیم.
‫وای جنت، می‌شه لطفاً چراغ‌ها رو ‫روشن کنی؟
‫و احساس رضایت و امنیت،
‫همه‌ش اون روز به پایان رسید.
‫حسش کردی؟
‫یه دفعه دیدیم دیگه تنها نیستیم.
‫تو بودی راندا.
‫و به نظر میومد که خیلی ترسیدی.
‫و من فقط می‌خواستم کمک کنم.
‫حالت خوبه؟
‫شما کی هستین؟
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫خوش اومدی.
‫به...
‫زندگی پس از مرگ دبیرستان اسپلیت ریور.
‫چیزه...
‫متاسفانه تو مردی.
‫مطمئنم این خیلی کلافه‌کننده‌ست.
‫اما راحت‌تر می‌شه.
‫ما هم مردیم.
‫ما...
‫من اورت مارتینم. از معلمای اینجا.
‫- و این جنته. ‫- سلام.
‫اول من رسیدم اینجا.
‫و چند سال بعد،
‫جنت بهم ملحق شد.
‫چه اتفاقی برات افتاد؟
‫اون... از پله‌ها بدجور افتاد.
‫مگه نه جنت؟
‫اوهوم.
‫اون دروغ گفت تا ازم محافظت کنه. ‫و من اجازه دادم.
‫چون یه باری از روی دوشم برداشته شد.
‫تو تنها نیستی.
‫ما اینجا مراقب همدیگه هستیم.
‫نیازی نیست این صحنه رو ببینی. ‫بیا بریم.
‫مطمئنم احساس می‌کنی همه چی عوض شده.
‫اما همونطور که می‌بینی یه خوبی ‫و بدیش اینه که...
‫هیچی عوض نشده.
‫بیا، این طرفی بیا.
‫طبیعیه که برای این که خودت رو ‫با شرایط وفق بدی زمان بخوای.
‫پس شروع کردین به دزدیدن کلیدهای ما...
‫از زیر اجسادمون؟
‫ما تا اون لحظه نمی‌دونستیم که اونا کلیدن.
‫وقتی که تصادفی رفتیم توی جهنم شخصیمون
‫نمی‌دونستیم چی باعث شد.
‫بعدش نامه‌ی راندا رو دیدیم...
‫و یه چراغی توی ذهنمون روشن شد.
‫به این نتیجه رسیدیم که من و آقای مارتین
‫حتماً یه کلید مشترک داریم.
‫ساعت مچیش. ‫وقتی مرد اون تو دستش بود.
‫پس ما مثل کلید مشترکمون،
‫به دروغ گفتن درمورد مرگمون ادامه دادیم.
‫اون از من محافظت می‌کرد.
‫پس تموم این سال‌ها توی اون دورهمی‌ای ‫که باهم بودیم،
‫نمی‌تونستی تموم اینا و حقیقت رو...
‫بهمون بگی؟
‫آقای مارتین متقاعدم کرد که یه راز بمونه.
‫کلیدها، نحوه‌ی مرگمون، همه چی.
‫چه رازهای دیگه‌ای رو نگه داشتی؟
‫یعنی چی؟
‫بچه‌ها کجان؟
‫سایمون؟
‫زاویر؟
‫نیکول؟
‫اوضاع بی‌ریخته.
‫من دوباره بهش زنگ می‌زنم.
‫آره اونم برداشت!
‫زاویر؟ سایمون؟
‫یالا...
‫نیکول؟ سایمون؟
‫خدای من!
‫اوه نیکول!
‫نمی‌تونم پیداش کنم.
‫کیو سایمون رو؟
‫نه، نه، سایمون رفت جنت رو ‫برگردونه مدرسه.
‫بعدش زاویر رفت آشغال رو بذاره دم در
‫- و حالا غیب شده. ‫- لعنتی.
‫نیکول، وقتی وایستادیم نوشیدنی بخریم
‫- من اندرسون رو توی پارکینگ دیدم. ‫- چی؟
‫- حتماً اومده اینجا. ‫- لعنتی لعنتی لعنتی.
‫هی هی هی هی.
‫ترسیدن به هیچکس کمکی نمی‌کنه خب؟
‫فقط باید زاویر رو پیدا کنیم ‫و از اینجا بریم بیرون.
‫نکنه بلایی سرش اومده؟
‫نکنه اون بیرونه و....
‫امکان نداره اندرسون زودتر از ما ‫اومده باشه اینجا خب؟
‫مطمئنم حال زاویر خوبه.
‫فقط اول باید پیداش کنیم.
‫حله. بیا بریم.
‫حالا گروه چی؟
‫اصلاً به اشتراک گذاشتن تجربیات شخصیمون ‫فایده‌ای هم داشت؟
‫هدف چی بود؟
‫اون اصلاً گروه حمایتی نبود.
‫واسه کنترل کردن بود.
‫اونم بخشی از آزمایش بود؟
‫سال‌ها که گذشت، دانش‌آموزهای بیشتری مردن...
‫و اتاق‌های بیشتری ظاهر شدن ‫اما یه متغیرهایی وجود داشت.
‫چیزهایی که نتونستیم کنترل کنیم.
‫حالت خوبه؟
‫معلومه خوبم. مرسی داون.
‫خیلی بد بود؟
‫دیدم که رفتی داخل.
‫چند بار دیدم رفتی داخل.
‫منم بالاخره رفتم توی اتاقم.
‫خیلی وحشتناکه همه چی توش انقدر دقیقه.
‫حتی تا بوی قهوه.
‫تو چه جوری...
‫مردم فکر می‌کنن من هیچ‌وقت توجه نمی‌کنم،
‫اما واقعاً توجه می‌کنم.
‫من دیدم که چراغ‌ها گیر و گور دارن ‫و می‌خواستم بدونم چرا.
‫به نظرت دلیلش چیه؟
‫چیه؟
‫برق؟
‫چرا هروقت که کسی داخلِ...
‫اون اتاق‌های ترسناکه، چراغ‌‌ها ‫به هم می‌ریزن.
‫- تو واقعاً رفتی داخل؟ ‫- اوهوم.
‫نترسیدی؟
‫گمونم چرا.
‫اما مدرسه هم خیلی ترسناکه.
‫واسه همین همیشه به حرفی که مامانم
‫هروقت باید توی مدرسه ‫کار ترسناکی می‌کردم، می‌گفت فکر می‌کنم،
‫مثل حرف زدن تو جمع...
‫یا بدمینتون.
‫اون گفت:
‫«فقط چشمات رو ببند و وانمود کن...
‫که توی گلستونی.»
‫من خودم همیشه گل همیشه بهارو تصور می‌کردم.
‫اون گفتگو من رو به این رسوند، ‫به این فرضیه،
‫همینطور به یه اشتباهاتی.
‫کدوم، کدوم اشتباهات؟
‫درد قدرته.
‫چیزی که اون درمورد برق و لامپ‌ها گفت.
‫من فهمیدم که اتاق‌ها، زخم‌ها،
‫از تجربیات آسیب‌زا تغذیه می‌شن.
‫اون باعث می‌شه وجود داشته باشن.
‫این باعث می‌شه اون لوازم بمونن و برنگردن.
‫تو چه جوری از چراغ‌های چشمک‌زن ‫و گلدون‌های سفالی...
‫به حبس کردن همه‌ی دوستات...
‫توی یه کابوس رسیدی؟
‫زاویر؟
‫زاویر!
‫- زاویر! ‫- زاویر!
‫زاویر!
‫بچه‌ها، تقصیر من بود. ‫باید باهاش می‌رفتم.
‫مطمئنم حالش خوبه.
‫صدای چی بود؟
‫زاویر!
‫اونجا!
‫فکر کنم از اونجا میاد!
‫اون چه جوری رفته اونجا؟
‫برو!
‫- من؟ ‫- تو توی تیم شنایی!
‫باشه.
‫کی به اون بخشش می‌رسیم که...
‫حرف معناداری بزنه؟
‫عجله نکن راندا خب؟
‫همه‌مون سعی داریم به حقیقت برسیم.
‫سر من عصبانی نشو.
‫به خاطر من نیست که نشستیم اینجا
‫و به یه مشت بهونه‌ی مشکوک گوش میدیم.
‫باشه، تو چی کار کردی...
‫بچه‌ها! می‌شه خفه شین؟!
‫تو یه کم پیش گفتی که می‌خواستی ‫همه رو از اینجا نجات بدی.
‫اگه اینطوره پس چرا مخفیش کردی؟
‫مجبور بود.
‫تو طرف کی هستی؟
‫وقتی یه سوژه می‌فهمه که زیر نظره
‫رفتارش عوض می‌شه.
‫این واقعیه؟
‫بهش می‌گن اثر هاتورن.
‫از کجا می‌دونی؟
‫درموردش خوندم و راستش،
‫به نظر میاد که آقای مارتین هم...
‫داشته روی اون پیاده می‌کرده، ‫همونطور که جنت روی ما.
‫اما هیچکدومش نقشه‌ی شیطانیت رو ‫توجیه نمی‌کنه.
‫چه جوری انقدر سریع خبیثانه شد؟
‫یه متغیر دیگه.
‫خب، کی می‌خواد اول حرف بزنه؟
‫حتماً! من می‌گم.
‫خب، ما معمولاً شب کریسمس می‌رفتیم کلیسا،
‫بعدش می‌رفتیم خونه‌ی مامان‌بزرگم
‫تا سوپ صدف بخوریم.
‫ایش.
‫- طعمش به تدریج آدم رو علاقمند می‌کنه. ‫- چه خاطره‌ی شیرینی.
‫واقعاً باید این کارو بکنیم آقای ام؟
‫خب هر سال همین آهنگ و رقص رو داریم.
‫درمورد رسم و رسومات حرف می‌زنیم
‫و بعد کوکی‌های بیات شده‌ی ‫اتاق معلما رو می‌خوریم
‫بعدش می‌ریم پی کارمون...
‫و احساس بدبختی می‌کنیم.
‫چرا بدبختی؟
‫قشنگ نیست که می‌تونیم باهمدیگه ‫اون رو جشن بگیریم؟
‫تنها تاثیرش اینه که یادمون میاره ‫امشب کجا نیستیم.
‫خونه، پیش خانواده‌‌هامون.
‫اگه خانواده‌هامون هنوز زنده باشن.
‫خب، شاید بیات باشن ‫ولی من میرم کوکی‌ها رو بیارم.
‫جنت، می‌خوای کمکم کنی؟
‫- حتماً. ‫- باشه.
‫اوه، کریسمست مبارک چارلی.
‫باشه.
‫کلاه رو داد به من.
‫می‌دونی، راست می‌گنا.
‫این رسممون همه رو غمگین می‌کنه.
‫خب احساسات کاربردی هستن جنت. ‫حتی احساسات منفی.
‫تو بهتر از هر کسی باید اینو بدونی.
‫خوندیش؟ با عقل جور درمیاد؟
‫یه فرضیه‌ی شگفت‌انگیزه.
‫تجربه‌ی آسیب‌زا انرژیه.
‫یه کم بیش از حد ساده‌ست،
‫اما یه جورایی گوشنوازه.
‫ما می‌دونیم که رفتن به این اتاق‌ها
‫یه جریان انرژی ایجاد می‌کنه.
‫و ما سال‌ها فرضیه‌سازی کردیم...
‫که حصار دور این مدرسه...
‫که مانع رفتن ما می‌شه،
‫یه جور حصار الکترومغناطیسیه.
‫پس اگه یه نفر واردش بشه ‫این مکان‌های عجیب،
‫اون انرژی رو تشدید می‌کنن،
‫شاید اگه یه نفر هم‌زمان همه‌ی اون ‫مکان‌ها رو...
‫فعال کنه،
‫مقدار باورنکردنی‌ای انرژی ایجاد بشه...
‫ما می‌تونیم این سیستم فرضی رو ‫غرق انرژی کنیم...
‫و از اون مانع و حصار رد بشیم.
‫شاید حتی بتونیم حصارو از بین ببریم.
‫این کار باشکوهه جنت.
‫واقعاً خیلی هوشمندانه‌ست.
‫خب حالا فقط باید بفهمیم...
‫که چه جوری همه‌ش رو همزمان جمع کنیم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- نقشه‌ت دیگه.
‫اوه نه آقای مارتین. نقشه نیست.
‫کاملاً فرضیه‌.
‫خب الان دیگه هست.
‫اما مگه همه‌ی آزمایش‌ها ‫از همینجا شروع نمی‌شن؟
‫نمی‌تونیم اونا رو اونجا حبس کنیم.
‫این شکنجه‌ست.
‫ما دانشمندیم جنت.
‫فکر می‌کنی جوناس سالک اگه ‫به بهای کشفش فکر می‌کرد
‫بیماری فلج اطفال رو می‌تونست ریشه‌کن کنه؟
‫ولی ما با این آدما زندگی می‌کنیم. ‫باهاشون تعطیلات رو جشن می‌گیریم.
‫خودت بهشون گفتی ازشون ممنونی...
‫آزمایشات کنترل‌شده به هدف‌ والاتری می‌رسن.
‫و شاید راه عبور کردن...
‫خارج از این ساختمون باشه.
‫اگه بتونیم از محوطه‌ی مدرسه فراتر بریم،
‫ما می‌تونیم...
‫می‌تونیم برگردیم پیش خانواده‌هامون.
‫می‌تونیم توی دورهمی‌های اونا ‫توی تعطیلات باشیم.
‫اونا ما رو نمی‌بینن.
‫ولی ما می‌تونیم ببینیمشون.
‫و شاید یه سرنخ‌هایی پیدا کردیم
‫که بتونیم هر چیزی که مانع رفتن ما ‫به دنیای بعدی و عبور کردن می‌شه رو
‫از بین ببریم،
‫آقای مارتین...
‫مگه بهت قول ندادم از اینجا ببرمت بیرون؟
‫هوم؟
‫هو هو هو!
‫وقت پذیراییه، مسافران عزیز!
‫وقتی اون رو نوشتی فکر کردی ‫قراره چه اتفاقی بیفته؟
‫نمی‌دونم چه فکری کردم. من فقط...
‫دیگه به خودم اعتماد نکردم.
‫خودم رو توی همکاری با آقای مارتین ‫از یاد بردم.
‫آسیب مشترکمون، راز مشترکمون؟
‫هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کردم که اینجوری...
‫خودمو به یه نفر دیگه ببازم.
‫اما باختم.
‫اون کجا میره؟
‫صبر کنید، کوئین کجا رفت؟
‫کوئین؟
‫کوئین!
‫آهای؟!
‫بس کن! انقدر به من بی‌توجهی نکن!
‫تو که اصلاً با بقیه هماهنگ نیستی!
‫خب که چی؟
‫من حسابی گیج شدم. ‫داری چی کار می‌کنی؟
‫الان دیگه همه چی به هم ریخته ‫و به خاطر منه.
‫کوئین، این هیچ ربطی به تو نداره.
‫داره! من اون برگه رو پیدا کردم.
‫من آوردمش پیش تو.
‫حالا شما همه با هم بد شدین.
‫من گند زدم به رابطه‌ی همه‌تون.
‫کوئین.
‫می‌دونی، من قبلاً هم این کارو کردم.
‫عضو گروه رژه شدم و...
‫تا بتونم احساس کنم...
‫که عضو چیزی‌ام...
‫و زیاد احساس تنهایی نکنم.
‫اما خیلی زود...
‫دیدم دارم توی گروه ساز بادی ‫تنش ایجاد می‌کنم
‫و توی یه چشم به هم زدن نوازنده‌های ساز بادی ‫ازم متنفر شدن
‫چون بهشون گفتم...
‫که صدای زیلوفون شدیده.
‫اما باید یه چیزی می‌گفتم چون زیلوفون...
‫بعدش همه‌مون مردیم.
‫و من با آگاهی از این مردم که...
‫همه از دست من عصبانی‌ان.
‫کوئین، تو هیچی رو خراب نکردی.
‫من فقط می‌خواستم ارتباط بگیرم.
‫توی زندگیم این رو نداشتم.
‫و احساس می‌کنم...
‫بعد مرگ هم قرار نیست داشته باشمش.
‫واسه همین برگشتم گروه رژه.
‫وقتی باهاشون هماهنگ می‌شی ‫چیزی احساس نمی‌کنی.
‫به من گوش بده.
‫تو تنها نیستی کوئین.
‫باشه؟ دیگه هیچ‌وقت مجبور نیستی تنها باشی.
‫ببین، من این احساس رو می‌شناسم که...
‫هیچ‌وقت... نتونی ارتباط بگیری.
‫اما یه جورایی...
‫من اجازه دادم باهام ارتباط بگیری.
‫پس الان نمی‌تونی همینجوری تنهام بذاری.
‫چی کار می‌کنی؟
‫خودت چی کار می‌کنی؟
‫من آوردمش اینجا، ‫همونطور که خواستی.
‫اون‌وقت نشستیم اونجا حرف می‌زنیم.
‫این لفت دادن برای چیه؟
‫- من باید از دوستام محافظت کنم. ‫- ببخشید؟
‫دوستای واقعیت،
‫دوستای زنده‌ت که نفس می‌کشن،
‫اون بیرونن و سعی دارن کمکت کنن.
‫و ممکنه در خطر باشن،
‫و هیچ‌جوره نمی‌تونم باهاشون تماس بگیرم
‫چون اینجا گیر افتادم ‫و سعی دارم به تو کمک کنم.
‫تو...
‫نمی‌خوای برگردی؟
‫به این سادگیا نیست.
‫به خاطر والیه؟
‫چی؟
‫به خاطر والیه؟
‫باورنکردنیه. ببین مدی.
‫خوشحالم یه نفرو پیدا کردی. ‫واقعاً خوشحالم، اما...
‫دلم برات تنگ شده.
‫دلم برای زندگی عادی تنگ شده.
‫زندگی مسخره و ساده‌ی واقعی.
‫فکر کردی من دلم برات تنگ نشده؟
‫می‌دونم چقدر بهت سخت گذشته،
‫به همه‌تون.
‫اما این آدما...
‫هیچ‌کس دیگه‌ای رو ندارن می‌دونی؟
‫من باید به فکر آینده‌شون باشم.
‫باشه پس آینده‌ی من چی؟
‫هارتمن می‌خواد تعلیقم کنه،
‫و من تقریباً همه‌ی فرصت‌هام رو...
‫برای رفتن به دانشگاه نورث‌وسترن از دست دادم ‫وقتی که توی اون مصاحبه...
‫گند زدم، چون سعی داشتم به تو کمک کنم.
‫من ازت نخواستم مصاحبه‌ت رو خراب کنی.
‫من اونجا بودم تا جلوت رو بگیرم. ‫تو فقط نمی‌تونستی صدامو بشنوی.
‫من هیچ‌وقت ازت نمی‌خواستم ‫که آینده‌ت رو خراب کنی سایمون.
‫و باورم نمی‌شه فکر کردی که اینو می‌خوام.
‫می‌دونی چیه؟ اگه می‌خوای بری باشه برو.
‫[اخطاریه‌ی تعلیق]
‫شما با پذیرش دانشگاه تماس گرفتید.
‫دفتر ما در حال حاضر تعطیل است.
‫لطفاً پیغام بگذارید.
‫سلام، من سایمون الروی هستم.
‫چند هفته پیش همدیگه رو دیدیم.
‫متاسفم که دیروقت باهاتون تماس می‌گیرم.
‫امیدوارم دوشنبه اول وقت ‫این پیغام به دستتون برسه.
‫ببینید، می‌خواستم بهتون زنگ بزنم چون...
‫دوست دارم دوباره مصاحبه بدم.
‫من اخیراً یکی از دوستانم رو از دست دادم
‫و خیلی بهم سخت گذشته.
‫پس اگه ممکنه هر چی سریع‌‌تر ‫ باهام تماس بگیرید...
‫نمی‌خوام این فرصت رو از دست بدم...
‫چون خیلی برام مهمه.
‫پس لطفاً بهم زنگ بزنید. ممنونم.
‫خدای من زاویر، حالت خوبه؟
‫کمکم کن.
‫زود باش.
‫اینجاست! اندرسون اینجاست!
‫آره فهمیدیم. باید بریم.
‫تکون نخورید.
‫صداتون درنیاد،
‫وگرنه این صاف میره توی شاهرگش.
‫نه نکن!
‫من نمی‌خوام به کسی صدمه بزنم.
‫فقط سوئیچ ماشینتون رو بدین به من.
‫تمام.
‫دنبالم نیاید.
‫یعنی منتظر بودین که لحظه‌ی مرگمون
‫کلید همه‌مون رو بگیرین؟
‫و منتظر بودین که...
‫یه نفر دیگه بمیره؟
‫چند نفر دیگه باید می‌مردن...
‫تا بفهمین آزمایشتون چی می‌شه...
‫قبل این که حتی بذارین ما کمکتون کنیم؟ ‫راستش رو بگو.
‫خوبی؟
‫آره داداش. خوبم.
‫می‌دونی که اون داره این کارو ‫به خاطر تو می‌کنه آره؟
‫چه کاریو؟
‫به خاطر تو داره به این فکر می‌کنه ‫که تا ابد اینجا بمونه.
‫واقعاً با این مشکلی نداری؟
‫بیا.
‫به خاطر من بود یا...
‫حرفی زدم یا کاری کردم...
‫که باعث شد نتونی به هیچکدوم از ما ‫اعتماد کنی؟
‫نه.
‫چارلی، هیچ ربطی به تو نداشت.
‫هیچ ربطی.
‫باشه. تو گفتی می‌خواستی جلوی ‫آقای مارتین رو بگیری درسته؟
‫شب تولدت این اتفاق افتاد؟
‫راندا صدای بحث کردنتون رو شنید.
‫وقتی کادوش رو باز کردی به هم ریختی.
‫اون کادو نبود. یه تهدید بود.
‫اون می‌خواست بهم یادآوری کنه ‫که بعد این همه سال زحمت
‫چی در خطره.
‫اون شب فهمیدم نمی‌تونم راضیش کنم...
‫که نقشه رو ول کنه.
‫اما امیدوار بودم که راضی بشه...
‫یه کم نقشه عوض بشه.
‫راضیش کردم ذره ذره پیش بریم.
‫به جای این که یه دفعه همه رو ‫توی زخم‌هاشون قرار بدیم،
‫مثلاً من بیشتر و مدت طولانی‌تری...
‫توی زخم خودم برم.
‫ما بهتون گفتیم که من می‌خوام ‫عبور کنم تا چیزی لو نره.
‫هر چیزی می‌تونست روی نتایجمون ‫تاثیر بذاره.
‫مطمئن نیستم بتونم این کارو بکنم.
‫اما بعد یه مدت،
‫احساس کردم دیگه بخشی از آزمایش نیستم.
‫احساس کردم یه زندانی‌ام.
‫- نمی‌خوام برم! خواهش می‌کنم! ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫انگار کل نقشه...
‫قرار بود شکست بخوره...
‫تا اون لحظه.
‫آقای مارتین مطمئن بود که ذخیره‌ی انرژی من
‫تاثیری روی حصار مدرسه نداشته،
‫اما پرده‌ی بین زنده‌ها ‫ و مرده‌های داخل مدرسه رو
‫خیلی نازک کرده بود.
‫و بعد اون دیگه هیچی جلودارش نبود.
‫یعنی می‌گی داوطلبانه رفتی اونجا؟
‫آره.
‫اولش.
‫اما بعدش همه چی عوض شد.
‫وقتی آقای مارتین فهمید ‫که یه جورایی داره جواب میده،
‫احساس کردم دیگه راه خروجی نیست.
‫تنها چیزی که...
‫باعث می‌شد تحمل کنم...
‫این بود که این بلا داره سر من میاد
‫نه شماها.
‫مسئولیت من بود. ایده‌ی من بود.
‫و اونجا بودن من...
‫به این معنی بود که شماها در امانید.
‫و بعد...
‫بعدش تو پیدات شد، مدی و من، من...
‫نیاز داشتم برم بیرون.
‫باشه، نمی‌خواستم به کسی صدمه بزنم!
‫فقط نیاز داشتم برم بیرون!
‫کلید رو بهش بده مدی.
‫متاسفم که این اتفاق برات افتاده.
‫می‌دونم الان نمی‌تونی برش داری ‫اما هر وقت آماده بودی اینجاست.
‫پس وقتی جامونو عوض کنیم ‫می‌تونی بری توی زخمت.
‫هنوزم فکر می‌کنی شانس عبور کردن دارم؟
‫تنها راه خروج اینه ازش عبور کنی.
‫حق داری که دیگه نخوای...
‫برگردی اونجا.
‫من اونجا بودم. ‫می‌دونم چقدر فاجعه‌ست.
‫دیوارهای سوخته، اون آشوب.
‫و اون زنه، اون کیه؟
‫- کدوم زن؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اون قطعاً مال زمان تو بود.
‫و همه‌ش سعی می‌کرد با اشاره کردن به ساعت
‫یه چیزی بهم بگه.
‫نه، اونجا هیچ زن یا دیوار سوخته‌ای نبود.
‫چیزهایی که داری توصیف می‌کنی ‫هیچکدومش آشنا نیست.
‫اما زخم تو توی پناهگاه ضداتمیه آره؟
‫همونجایی که آزمایشگاه شیمی قدیم سوخت؟
‫جایی که مردی.
‫آره.
‫آقای مارتین هم همونجا مرد.
‫صبر کن، تو...
‫من نرفتم توی زخم جنت.
‫اون زخم آقای مارتین بود.
‫امکان نداره.
‫شاید...
‫باید بری.
‫شاید وقتی داشت منو کشون کشون می‌برد داخل
‫ساعت مچیش دستش نبود.
‫سوژه باید کلیدش همراهش باشه...
‫تا در باز بشه.
‫پس اگه اون کلید تو نیست...
‫- کلید آقای مارتینه. ‫- خدای من.
‫پس کلید جنت چیه؟
‫ممکنه یه شخص باشه؟
‫آره! آره! آنتنم اومد!
‫- سلام؟ سلام. ‫- وای خدا رو شکر!
‫- سلام منم! ‫- زاویر حالت خوبه؟
‫کل شب سعی کردم بهت زنگ بزنم.
‫سایمون! آره آره. خوبیم. تقریباً.
‫اما گوش کن، اندرسون اینجا بود.
‫حالتون خوبه؟
‫اون ما رو تهدید کرد، داستانش مفصله،
‫اما گمش کردیم و اون ماشین دیگو رو برد.
‫لعنتی!
‫آره لعنتی.
‫حالا توی ناکجاآبادگرفتار شدیم.
‫خیلی خب، فکر نکنم بتونم بیام دنبالتون.
‫اگه برگرده اینجا چی؟
‫لعنتی لعنتی، صبر کن، منظورت چیه...
‫- که نمی‌تونی بیای دنبالمون؟ ‫- سایمون!
‫مدی برگشته؟ جواب داد؟
‫نه نه، هنوز نه. داستانش مفصله.
‫ببینید، من می‌خوام که شما...
‫هر چی زودتر بیاید اینجا خب؟
‫من باید به مدی بگم که گمش کردیم.
‫باید به یه طریقی بیاید اینجا.
‫سایمون؟
‫مدی، باید حرف بزنیم.
‫گوش کن، متاسفم.
‫من واقعاً متاسفم.
‫راستش آره، به خاطر والیه.
‫اما فقط والی هم نیست.
‫به خاطر همه‌ی اتفاقاتیه که اینجا افتاده.
‫همه چیزهایی که من... ‫ما گذروندیم.
‫می‌دونم درخواست‌های زیادی ازت کردم.
‫اینو می‌دونم.
‫اما نیاز دارم که آقای مارتین رو ‫برگردونی اینجا.
‫اون کلیدِ جنته.
‫جنت برای عبور کردن بهش نیاز داره.
‫اگه بتونیم برش گردونیم اینجا ‫اون هم جسمم رو پس میده.
‫ممکنه خیلی دیر شده باشه.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»