‫آنچه گذشت...
‫جنت!
‫یادت نره مدیون منی جنت!
‫جنت می‌خواست از ما استفاده کنه ‫تا خودشونو ببره بیرون.
‫پس کلیدهای ما رو...
‫از زیر جنازه‌مون دزدیدین؟
‫گفتم سوئیچ ماشینت رو بده من.
‫ما گمش کردیم و اون ماشین دیگو رو برد.
‫اگه برگرده اینجا چی؟
‫ازت می‌خوام آقای مارتین رو برگردونی.
‫برای جابه‌جا شدن بهش نیاز داریم.
‫شاید دیگه دیر شده باشه. اون رفته.
‫باید برش گردونیم اینجا.
‫من نمی‌تونم مدام از دوستام بخوام ‫که جون خودشونو به خطر بندازن.
‫نیازی نیست کاری بکنن.
‫آره، اونم با پای خودش برمی‌گرده اینجا!
‫ برمی‌گرده.
‫هنوز کارش با من تموم نشده.
‫اگه اینطوری باشه باید آماده باشیم.
‫نمی‌تونیم بذاریم دوباره غافلگیرمون کنه.
‫من یه فکری دارم.
‫چقدر تو دردسر افتادی؟
‫نمی‌دونم.
‫واسه همین اول دیگو رو فرستادم.
‫مامان بابام اونو بیشتر دوست دارن.
‫می‌دونی چیه؟ بیشتر نگران اینم حالا که
‫دوباره دست‌خالی...
‫میریم پیش مدی چقدر عصبانی می‌شه،
‫تا عصبانیت مامان و بابات.
‫احتمالاً این اولین باریه که خیالم راحته...
‫که اون یه روحه.
‫- زاویر. ‫- ببخشید.
‫ببخشید، خنده‌دار نیست.
‫من وقتایی که استرس دارم گ ‫شوخی‌های بدی می‌کنم.
‫فکر نکنم اصلاً به شوخی‌های خوبت ‫معروف باشی.
‫خیلی خب زاویر.
‫وقتشه بریم خونه. یالا بیا بریم.
‫برام دعا کنید.
‫اگه چیزی به ذهنتون رسید بهم زنگ بزنید.
‫باشه. موفق باشی.
‫چیه؟ چی شده؟
‫یوجینه. باید همین الان باهاش حرف بزنیم.
‫کی؟
‫همون مرده که توی آسایشگاه بود.
‫به محض این که رسیدیم خونه،
‫بهتره به حرف بیای.
‫جنت!
‫می‌دونم اینجایی!
‫می‌شه لطفاً...
‫بیا یه گفتگوی متمدنانه داشته باشیم.
‫جنت.
‫یافتم.
‫جنت؟
‫می‌دونم اینجایی.
‫پیدام کردی.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫یالا.
‫هیچکس توی آسایشگاه جواب نمیده.
‫خب معلومه که جواب نمیدن.
‫یوجین ۸۰ سالشه و الان نصف شبه.
‫نیکول، تا صبح نشده کاری از دستمون ‫برنمیاد.
‫نمی‌تونیم همینجوری منتظر بمونیم.
‫باشه.
‫یوجین توی پیامش چی گفت؟
‫چی گفت؟
‫گفت از وقتی حرف زدیم ‫مدام بهش فکر می‌کنه...
‫و هیچ‌وقت خبر رسمی رو درمورد آتیش‌سوزی
‫باور نکرده بود.
‫می‌دونی، اون گفت سعی کرد بعد سال‌ها...
‫چند بار تحقیقات رو از سر شروع کنه.
‫گفت شواهدی داشت...
‫که نشون می‌داد جریانش پنهان شده ‫و چیزهای بیشتری درموردش هست.
‫وقتی اونجا بودم، گفت یه چیزهایی...
‫درمورد مرگش نگه داشته.
‫- کجت؟ ‫- توی واحد انبار.
‫صبر کن.
‫پشت آسایشگاه.
‫هنوز خیلی دیر نشده جنت.
‫هنوزم می‌تونیم از اینجا بریم.
‫برای همیشه.
‫اما این آخرین فرصت ماست.
‫باید حرفمو باور کنی.
‫به خاطر خودت این کارو می‌کنم.
‫هر کاری کردم هیچ‌وقت قصدم ‫صدمه زدن به تو نبود.
‫منظورت صدمه زدن به ماست؟
‫تموم اون سال‌ها...
‫منو برگردوندی بازی بازگشت به خانه.
‫یا من رو از حرف زدن درمورد اتفاقی که...
‫برام افتاده دلسرد کردی؟
‫از وقتی که اومدیم اینجا هر روز از ما ‫سوءاستفاده کردی و دستکاری ذهنی کردی؟
‫درسته توی زندگی صدمه دیدیم،
‫اما تو مرگ رو برای ما خیلی بدتر کردی.
‫نه. نه، هر کاری...
‫هر کاری کردم برای این بوده که ‫راز اینجا رو کشف کنم.
‫راز این مدرسه، این که چه جوری بریم بیرون!
‫چند بار باید این رو بگم؟
‫من هر کاری کردم به خاطر شما بود.
‫انقدر توجیه نکن.
‫نمی‌‌تونی ببریش.
‫آره خب، مسئله اینه که...
‫نمی‌تونید جلومو بگیرید.
‫دیدی؟ هیچکس خوشش نمیاد گول بخوره.
‫چرا اعتراف نمی‌کنی آقای مارتین؟
‫چرا حقیقت رو بهمون نمی‌گی؟
‫نمی‌تونی تا ابد فرار کنی.
‫اتفاقاً چرا. می‌تونم.
‫من می‌تونم فرار کنم و شما ‫نمی‌تونید جلومو بگیرید.
‫متوجه نیستید؟
‫نمی‌تونید به من دست بزنید.
‫من می‌تونم.
‫جنت کجاست؟
‫اگه جنت رو می‌خوای ‫اول باید از رو جنازه‌ی من رد شی.
‫سایمون!
‫آهای!
‫اون کجاست؟
‫همینجام.
‫انتظار داری باور کنم که روح دیدی؟
‫و این که یه مشت مُرده اون بیرونن...
‫که جنازه‌ها رو می‌دزدن و باهاشون ‫اینور و اونور می‌زن.
‫من از چیزی که دیدم مطمئنم بابا.
‫تو مرده‌ها رو دیدی؟ ‫جدی باش زاویر.
‫هستم. تو اینجا نشستی ‫و داری ازم بازجویی می‌کنی،
‫اما من چندین هفته این ماجرا رو ‫زندگی کردم،
‫کاملاً گیج شدم و دیوونه شدم،
‫و مسلماً حتی نتونستم درموردش ‫باهات حرف بزنم،
‫چون هیچ‌وقت هیچ حرفم رو ‫ باور نمی‌کردی.
‫دیگه نمی‌دونم باهات چی کار کنم.
‫آخرین باری که ازت خواستم بهم اعتماد کنی،
‫گفتم که به مدی صدمه نزدم.
‫و تو حرفمو باور نکردی.
‫اما من صدمه نزده بودم.
‫پس حالا ازت می‌خوام،
‫لطفاً بهم اعتماد کن.
‫من عوض شدم.
‫می‌تونی؟
‫ازت می‌خوام الان بابای من باشی.
‫نه یه پلیس.
‫سای، خوبی؟
‫خوبم.
‫خوشحالم که نقشه‌مون جواب داد.
‫نقش بر زمین شدنِ تو ‫جزو نقشه نبود.
‫به هر حال افتضاح مشت زدی.
‫مثل بی‌عرضه‌ها!
‫به نظرتون زبون باز می‌کنه؟
‫نمی‌دونم، ولی تماشا کردن این که ‫ به خودش بپیچه جالب می‌شه.
‫ما رو ببین.
‫ببین چی شدیم.
‫می‌دونی، اولین باری که ‫وارد این حیطه‌ی کاری شدم،
‫پدرم...
‫که ضمناً یه کم عوضی بود،
‫می‌گفت:
‫«می‌دونی چیه چسرم؟ ‫اگه کاری از دستت برنمیاد، تدریس کن.»
‫از این حرفش متنفرم.
‫انگار قبل این که بیام اینجا ‫توی چیزی شکست خوردم،
‫وقتی که در واقع کاری که ‫همیشه دلم می‌خواست انجام بدم،
‫تدریس بود.
‫من عاشق تدریسم و یه جورایی...
‫احساس می‌کنم تو هم همینی.
‫من دیدم یه معلم خوب ‫چقدر می‌تونه تاثیرگذار باشه.
‫من معلم خوبی بودم.
‫اما...
‫حسابی توش گند زدم.
‫که قشنگ ماندگار شد.
‫فاجعه بود.
‫اما کاری که تو کردی،
‫من هیچ‌وقت، هرگز دست روی دانش‌آموز ‫بلند نمی‌کنم.
‫من هیچ‌وقت به یه بچه صدمه نمی‌زنم.
‫بعد این همه سال،
‫این رو از خودت به یادگار می‌ذاری؟
‫این فرصت توئه که درستش کنی.
‫خودت با پای خودت برگرد.
‫نه، نه، اینطور نیست.
‫این تقصیر من نبود!
‫هیچکدوم اینا تقصیر من نیست.
‫سای!
‫حالا.
‫از این طرف.
‫این کار قطعاً جرمه و مجازات داره.
‫متوجهی که؟
‫اگه یه نگهبان‌ شب ‫پیدامون کنه، کارمون ساخته‌ست.
‫فقط در صورتی که گیر بیفتیم، ‫که اگه تو...
‫ساکت باشی این اتفاق نمیفته.
‫من واقعاً فکر می‌کنم یوجین اگه بود ‫همین رو می‌خواست.
‫اون گفت می‌خواد اطلاعات بیشتری بده.
‫بگیر.
‫اوه، اونو از کجا آوردی؟
‫از خونه‌مون.
‫چیه خب؟ می‌دونستم لازممون می‌شه.
‫معلومه که می‌دونستی.
‫خیلی خب.
‫لعنتی...
‫دنبال یوجین برگ‌استورم بگرد.
‫باشه؟
‫یوجین برگ‌استورم.
‫آره.
‫ایناهاش.
‫خیلی زیادن.
‫ببین...
‫نمی‌خوام حرفای عجیب بزنم،
‫اما بین تو و زاویر خبریه؟
‫چی؟ چرا این سوال رو می‌پرسی؟
‫نمی‌دونم، فقط گمونم...
‫احساس کردم شماها رفتارتون عجیبه.
‫اتفاقی افتاده؟
‫زاویر... همون «شردهد» بوده.
‫اما دیگه حرف نمی‌زنیم. ‫اونجوری نه.
‫و محض اطلاعات، نه، نمی‌دونستم.
‫و اون می‌دونه که تو...
‫خب اون می‌دونه.
‫چیه؟ نمی‌خوای بهم بخندی؟
‫و درمورد احمق بودنم نصیحتم کنی؟
‫چرا باید بهت بخندم؟
‫نمی‌دونم، خب با همه‌ی این جریانات،
‫مطمئنم خیلی دوست داری ‫برگردی پیش دوستای دیوونه‌ت.
‫من الانشم پیش دوستای دیوونه‌م هستم، نیکول.
‫خب ما الان دیگه مثل خانواده می‌مونیم.
‫وای خدای من.
‫چیه؟ خودت گفتی بیام اینجا پیشتون.
‫باشه ولی اگه قراره توی تاریکی ‫یواشکی بری پیش کسی
‫اول پیام بده.
‫بعدشم وقتی چرا بالاسرتون روشنه،
‫ممکنه اینجوری علامت بدین...
‫و حراست بفهمه که غیرقانونی دارین...
‫خرت و پرتای یه بازنشسته رو به هم می‌ریزین.
‫خدای من، آقای اندرسون،
‫درمورد تموم اون اتفاقاتی که افتاد،
‫- این که شما رو لو دادم... ‫- سایمون، بیخیال...
‫من فکر کردم شما به مدی صدمه زدید.
‫قسم می‌خورم شخصی نبود.
‫نه سایمون، تقصیر تو نبود.
‫حداقل دیگه اینجا گرفتار نیستید.
‫گمونم خوب بود یه دوش بگیرم.
‫فقط خوشحالم که تموم شده.
‫بله.
‫ببینید، شاید هنوز تموم نشده باشه.
‫اون ماشینه رو می‌بینید؟
‫آره، پلیس‌ها فکر می‌کنن شما دزدیدیش.
‫چه جالب.
‫بفرما.
‫چرا چیزی نمی‌خوری که یه کم بهتر بشی؟
‫برای برگشتن آبروم...
‫ساندویچ کفایت نمی‌کنه.
‫ببین، من دیگه خوبم.
‫قسم می‌خورم رانندگی نکنم. ‫فقط می‌شه لطفاً برم خونه؟
‫سندرا، تو دم تابلوی ایست خوابت برد.
‫می‌خوام به عنوان یه دوست...
‫یه چیزی بپرسم،
‫ اصلاً ثبت نمی‌شه.
‫چرا همه‌ش این کارو می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی خودم می‌دونم؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌خوام این کارها رو بکنم.
‫می‌دونم چه جوری تمومش کنم.
‫تا حالا برات سوال شده...
‫که نکنه اصلاً برای این کار مناسب نباشی؟
‫که دردی که به قیمتِ ‫ دوست داشتن کسی به‌وجود میاد...
‫اونقدری که من مدی رو دوست دارم
‫چیزی نیست که بتونم از پسش بربیام.
‫نمی‌تونم اینجوری زندگی کنم.
‫من باید از این دخترک شیرین مراقبت کنم.
‫خودم تنهایی.
‫که خیلی هم می‌ترسم.
‫و خیلی احساس تنهایی می‌کنم.
‫و چه جوری باید این کارو بکنم...
‫وقتی خودم هنوز مثل یه دخترکِ ترسیده‌م؟
‫آره، من، هر روز صبح که بیدار می‌شم...
‫بالاخره یه راهی پیدا می‌کنم که ‫بچه‌م رو اذیت کنم.
‫برای این کار نیازی به هیچ مخدری هم ندارم.
‫من سعی می‌کنم اما نمی‌تونم راهی پیدا کنم...
‫که یه کم بهتر بشم.
‫من احتمالاً حتی به مرحله‌‌ی ‫سعی کردن هم نمی‌رسم.
‫اون برگشت پیشم.
‫یه فرصت دوباره بهم داد.
‫و هر اتفاقی که افتاده،
‫اون...
‫اون مدیِ من نیست.
‫احساس می‌کنم حتی نمی‌شناسمش.
‫صبر کن.
‫منظورت چیه که احساس می‌کنی مدی نیست؟
‫بچه‌ها. بچه‌ها ببینید.
‫اینجا نوشته: «آرشیو تاریخی جامعه».
‫حتماً یوجین این رو قرض کرده ‫و هیچ‌وقت پسش نداده.
‫خدایا، تصور کنید جریمه‌ش چقدر بوده!
‫این یه گزارش آتیشسوزی مال سال ۱۹۵۸ئه.
‫- چه جوری تماشا کنیمش؟ ‫- بابام...
‫توی گاراژمون یه ویدیوپلیر قدیمی داره.
‫صبر کنید، من یکی دیدم.
‫خدا نسل آشغال‌جمع‌کن رو حفظ کنه.
‫- بزنش تو برق. ‫- آره.
‫خدای من، اون بچه یوجینه.
‫حالا چیزهایی که بهم گفتی رو ‫رو به دوربین بگو آقا پسر.
‫اون چیزی که دارن بهتون می‌گن...
‫حقیقت داره.
‫تو چی می‌دونی؟
‫هیچی، فقط زاویر یه چیزایی بهم گفت.
‫و برام سوال شد...
‫که شاید کلا بچه‌های همه‌مون الان ‫یه چیزی‌شون شده.
‫بذار برسونمت خونه.
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫خب اولا که من ماشین ندزدیدم.
‫دوماً یه اطلاعاتی درمورد مدی دارم.
‫اما باید همین الان باهام بیای.
‫فکر کردیم خوبه که بیاریمت اینجا
‫تا خودت توضیح بدی.
‫من جای تو بودم با زبون خوش می‌گفتم.
‫می‌خوام عذرخواهی کنم.
‫جدی می‌گم. وقتشه.
‫واقعاً متاسفم.
‫بابت تموم کارهایی که کردم.
‫همه‌ی کسایی که بهشون صدمه زدم.
‫می‌دونم الان باورش سخته،
‫با توجه به همه‌ی کارهایی که کردم.
‫همیشه نیتم خیر بوده.
‫جنت می‌دونم بیشتر از همه به تو آسیب زدم.
‫می‌دونم می‌خوای عبور کنی. من...
‫می‌تونم بهت بگم که آماده‌م این کارو بکنیم.
‫چطور می‌تونی این حرف رو بزنی؟
‫چطور انتظار داری باور کنیم که تو ‫یه دفعه با جنت موافق شدی.
‫من همیشه طرف شما بودم.
‫شما نمی‌دونید واسه‌تون چه کارهایی کردم.
‫اصلاً براتون سوال نشده چرا ‫این همه آدم اینجا مردیم؟
‫این مدرسه یه چیزهایی داره که ‫فراتر از درک شماست.
‫حتی فراتر از درک تو جنت.
‫این دیگه یعنی چی؟
‫آره، این مدرسه چه ربطی ‫به این اتفاقات داره؟
‫جنت، من آمادگی توضیح دادن رو دارم. ‫می‌خوام همه چی رو نشونت بدم.
‫و بعد در ازاش برای تک تک شما هم...
‫یه توضیحی هست.
‫اما اول،
‫باید به خود واقعیت...
‫برگردی.
‫من دیگه چیزی واسه از دست دادن دارم؟
‫من می‌خوام به جواب برسم. ‫می‌خوام اینجا رو ترک کنم.
‫از راه درستش.
‫نه. شما متوجه نیستید.
‫اما اون دوست صمیمیت بود درسته؟
‫پس شاید نمی‌تونی کل واقعیت رو ‫ببینی بچه جون.
‫نه. من مطمئنم که پدر جنت...
‫دلیل اخراج آقای مارتین بود.
‫من شنیدم درموردش حرف می‌زدن ‫فردای روزی که جنت...
‫فردای روزی که جنت مرد.
‫پلیس حرفمو باور نمی‌کنه.
‫اما من مطمئنم...
‫که آقای مارتین عمداً اون آتیشسوزی رو ‫راه انداخت.
‫اون می‌خواست انتقام بگیره. ‫اون کشتش.
‫می‌دونی بچه جون، شایعه‌پراکنی...
‫درمورد آدما خطرناکه.
‫ممکنه توی دردسر بزرگی بیفتی.
‫نه نه. شایعه نیست! شایعه نیست!
‫بیا جمعش کنیم، جو.
‫اون فقط یه بچه‌ی عزاداره.
‫بابامه.
‫میگه آقای اندرسون ‫ماشین دیگو رو برگردونده.
‫اون تو مدرسه بوده.
‫واقعاً وقتشه؟
‫گمونم فکر نمی‌کردم به این زودی ‫باید این کارو بکنم.
‫تو هیچ‌وقت نباید اینجا می‌بودی.
‫کار درست همینه.
‫من فقط وقت نداشتم براش آماده بشم.
‫آخه مگه اصلاً می‌شه ‫واسه همچین چیزی آماده شد؟
‫اگه برگردم و دیگه نتونم...
‫شماها رو ببینم و باهاتون حرف بزنم چی؟
‫نگران نباش، «دوروتی گیل». ‫(شخصیت فیلم جادوگر اُز)
‫اینجا توی اُز چیزیت نمی‌شه.
‫بالاخره که همه‌مون باید دبیرستان رو ‫ترک کنیم مگه نه؟
‫باشه، حالا چی کار کنیم؟
‫مثل قبل بدوییم سمت هم؟
‫اولین باری که همدیگه رو پیدا کردیم،
‫و تو صدای گریه‌هامو شنیدی،
‫من نیاز داشتم نجات پیدا کنم ‫و بعد تو نجاتم دادی مدی.
‫و نمی‌دونم به چه زبونی ازت تشکر ‫یا عذرخواهی کنم...
‫به خاطر چیزی که بهم دادی.
‫چون کمکم کردی شجاع بشم.
‫و من واقعاً متاسفم...
‫که مجبور شدی عذاب بکشی ‫تا این رو یاد بگیرم.
‫من از فرار کردن خسته شدم.
‫خواهش می‌کنم.
‫منو می‌بخشی؟
‫می‌بخشمت.
‫معلومه که می‌بخشمت.
‫بگیرش.
‫گرفتمش. گرفتمش. حالش خوبه.
‫مدز؟
‫سایمون!
‫اون می‌خواست بمیره.
‫آقای مارتین می‌خواست جنت رو بکشه.
‫نه نه نه، دیر کردیم؟ ‫سایمون چه خبره؟
‫سایمون بهشون بگو توضیح بدن.
‫چی دارین می‌گین؟
‫چی شده؟ اون مرده؟
‫نه نه نه، برمی‌گرده.
‫نه نه!
‫منظورشون چیه که می‌خواست بکشتش؟
‫آخ ولم کن!
‫چرا این کارو کردی؟
‫حالا دیگه این بین من و خودته جنت.
‫- این چیه؟ ‫- سوال نپرس!
‫اون، اونجاست. ‫روحش اونجاست.
‫یه چیزی بگین.
‫آقای مارتین! کسایی هستن که باور دارن ‫اون آتیش‌سوزی رو راه انداخت،
‫و جنت رو کشت تا ‫برای از دست دادن کارش انتقام بگیره.
‫ظاهراً پدرش شغل اون رو به باد داد.
‫اونم نتونست ازش بگذره.
‫سایمون، باید درو باز کنی.
‫چرا؟
‫اون برش گردوند اونجا. ‫جنت تو دردسر افتاده.
‫بگیرش، بگیرش.
‫آهای!
‫رفتن توی زخم.
‫باید کمکش کنیم.
‫ما نقشه‌ی مرگ و میر رو داریم.
‫راه‌ها، می‌تونیم از اون راه‌ها ‫بریم پیششون.
‫می‌ریم توی زخمامون و اونجا پیداشون می‌کنیم.
‫آره.
‫میریم توی زخم‌هامون. میاریمش.
‫مدی، چه خبر شده؟
‫یا الان یا هیچ‌وقت مدی.
‫بیا تمومش کنیم جنت. خودم و خودت!
‫وقتشه بهم بگی... با صدای بلند بگی...
‫که من رو می‌بخشی!
‫می‌بخشمت؟
‫آره نه! فقط بگو جنت!
‫این جمله رو بگو!
‫تنها راه خروجمون از اینجا ‫اینه که این حرف رو بزنی!
‫چرا نیاز دارم ببخشمت؟ نمی‌فهمم.
‫اونا چی داشتن می‌گفتن؟
‫چرا می‌خواستی من بمیرم؟
‫سایمون چه خبر شده؟
‫وقتمون داره تموم می‌شه مدی.
‫تو متوجه نیستی.
‫یعنی چی؟
‫اوضاع بده.
‫مدی، به چی فکر می‌کنی؟
‫باید الان این کارو بکنیم!
‫سایمون واقعاً چه اتفاقی داره میفته؟
‫مدی.
‫چی ازم می‌خوای سایمون؟ ‫ممکنه تو خطر باشن.
‫اگه هیچ‌وقت نفهمم چی به سرشون میاد چی؟
‫اونا روحن.
‫- خدای من. ‫- چیه؟
‫نبضش خیل ضعیفه.
‫زنگ بزنیم آمبولانس بیاد؟
‫مدی چیه؟
‫اونا باهم اونجا بودن. جنت گفت...
‫که اون و آقای مارتین معتقد بودن که اگه همه
‫همزمان برن توی زخم‌هاشون...
‫نه.
‫سایمون، یه تله‌ست. ‫یه تله‌ی لعنتیه!
‫ای وای.
‫آهای!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫خب، اینجا یه عالمه در هست.
‫از کدوم بریم؟
‫اون.
‫وای این زخم چارلیه؟
‫بدنش یخه.
‫کلید من...
‫مدی چی کار می‌کنی؟
‫نمی‌تونم اینجوری ولشون کنم.
‫منو زنده نگه دار سایمون.
‫مدی.
‫بابا.
‫مدی.
‫مامان.
‫چرا نمی‌تونم تکون بخورم؟
‫مامان! کمکم کن! ‫چرا نمی‌تونم تکون بخورم؟
‫بیا عزیزم.
‫چه اتفاقی داره میفته بابا؟
‫مدی بیا.
‫چرا کمکم نمی‌کنی بابا؟
‫مدی.
‫مطمئنی بلدی اینو بخونی؟
‫- حالا کجا بریم؟ ‫- این نمی‌تونه درست باشه.
‫نقشه یه در رو روبرومون نشون میده.
‫ماشین فروش در داره.
‫اون طرف.
‫چارلی...
‫کجا میری چارلی؟
‫اون...
‫زمانیه که بیشتر از همیشه اذیتم کردن.
‫بیاید از اینجا بریم.
‫خیلی خب، باشه. آره.
‫ما فقط باید ازشون رد بشیم.
‫توصیه‌ای داری مربی؟
‫آره. خم شید. با تمام قدرت از پاهاتون ‫استفاده کنید،
‫و از وسطشون رد شید!
‫خیلی خب، این دستورالعمل‌ها رو که ‫ ذاتی بلد نیستیم!
‫نبضش رو چک کن.
‫اصلاً دارم دنبال چی می‌گردم؟
‫نبض دیگه؟
‫نمی‌دونم. من تا حالا این کارو نکردم.
‫بذار من بیام.
‫باید زنگ بزنیم ۹۱۱.
‫نه، به محض این که جسمش رو ‫از مدرسه ببریم بیرون، خودش گیر میفته.
‫باشه؟ اون نمی‌تونه دنبالمون بیاد.
‫اگه جسمش بمیره...
‫به چه دردش می‌خوره؟
‫اون باید همینجا بمونه.
‫برید!
‫مامان؟
‫[والی کلارک]
‫مدی.
‫مدی!
‫اون نیست. خود واقعیش نیست.
‫گرفتمش!
‫برو. برو برو برو.
‫چارلی!
‫تا وقتی این کار انجام نشده جایی نمی‌ریم!
‫این مال توئه.
‫اون مال منه.
‫به هم وصلن.
‫جنت همیلتون، یک ستاره‌ی درخشان نوظهور...
‫نفر ممتاز کلاسش، کلاس سال ۱۹۶۲.
‫جنت همیلتون دوباره اول می‌شه.
‫استعداد این دختر نامحدوده.
‫چه جوون فوق‌العاده‌ای...
‫چرا اسم من روی ایناست؟
‫من هیچ‌وقت اینا رو برنده نشدم.
‫اما می‌تونستی برنده شی.
‫دکتر جنت همیلتون، پی‌اچ‌دی،
‫راهبرِ تحقیقات پیشگامانه در بیوشیمی،
‫که چهره‌ی علم مدرن را تغییر می‌دهد...
‫تو چی کار کردی؟
‫واقعاً چی کار کردی؟
‫برو! نمی‌تونی ما رو نجات بدی!
‫اون درست نفس نمی‌کشه سای.
‫خیلی خب دیگه بسه.
‫۹۱۱، وضعیت اضطراری‌تون رو بفرمایید.
‫توی دبیرستان اسپلیت ریور ‫ یه آمبولانس می‌خوایم.
‫- باید ببریمش سای. ‫- نه!
‫نه! مدی برگرد!
‫کدوم گوری هستیم؟
‫ذهن من.
‫بیاید از اینجا بریم بیرون.
‫- جنت! جنت. ‫- چرا تو... منو ببین.
‫من حقیقت رو می‌دونم.
‫تو مقصر اون حادثه‌ای بودی...
‫که جفتتون رو به کشتن داد.
‫تو می‌خواستی انتقام بگیری.
‫- نه. ‫- پس چرا؟ چرا؟
‫تو کاری کردی فکر کنه که این همه سال...
‫تقصیر اون بوده. چرا این کارو کردی؟
‫من هیچ‌وقت نمی‌خواستم به کسی ‫صدمه بزنم!
‫مخصوصاً جنت!
‫دقیقاً کجا داریم میریم؟
‫پارکینگ.
‫باید وقتی تکنیسین‌ها رسیدن ‫آماده باشیم.
‫نمی‌تونیم ببریمش.
‫اون مرز مدرسه‌ست.
‫باید تا جای ممکن نزدیک محوطه نگهش داریم.
‫این مهمه!
‫اگه هیچ‌وقت نمی‌خواستی به کسی صدمه بزنی
‫پس چرا این کارو کردی؟
‫حقیقت رو بگو!
‫مگه دلیلش این نیست که تو ‫علاوه بر دروغگو بودن،
‫قاتل هم هستی؟
‫نه! من کسی رو به قتل نرسوندم!
‫اون یه حادثه بود! ‫این قسمتش حقیقت داره.
‫چرا باید حرفتو باور کنیم؟
‫فکر جنت تو رو آزار میده.
‫واسه همین همه‌ش برمی‌گردی اینجا.
‫تا وقتی که اون اینجاست ‫رنگ آرامش رو نمی‌بینی،
‫تا وقتی که عبور نکرده.
‫من فکر کردم...
‫اون موقع فکر کردم دیگه چیزی ‫واسه از دست دادن ندارم.
‫شغلمو از دست داده بودم...
‫آلیس رو از دست داده بودم.
‫من آلیس رو از دست دادم.
‫وقتی اخراج شدم اون رابطه‌مون رو تموم کرد.
‫دیگه با من آینده‌ای نمی‌دید.
‫مشخصاً منم دیگه...
‫آینده‌ای واسه خودم نمی‌دیدم.
‫آموزش و پرورش دنبال دلیل بود...
‫تا اخراجم کنه.
‫گفتن من براشون دردسرم.
‫و تنها چیزی که لازم بود...
‫یه تماس از طرف کشیش همیلتون بود،
‫بعدش اونا گفتن برم وسایلامو جمع کنم.
‫و گمونم با خودم گفتم...
‫«این حقشونه»
‫شلنگ‌ها رو باز کردم.
‫گذاشتم گاز کار خودشو بکنه.
‫حتی داشتم ساعتم رو نگاه می‌کردم.
‫و می‌شمردم که چند ثانیه...
‫طول... طول می‌کشه.
‫البته کارو تموم نکردم.
‫نمی‌تونستم.
‫دوباره شلنگ‌ها رو وصل کردم.
‫رفتم یه پنجره رو باز کنم.
‫نمی‌دونستم همون لحظه تو میای داخل.
‫نمی‌دونستم داری مشعل چخماقی رو ‫امتحان می‌کنی.
‫و باعث می‌شی آتیش بگیره!
‫من هیچ‌وقت عمداً جونت رو ‫به خطر نمینداختم!
‫اما این کارو کردی. ‫جونشو به خطر انداختی.
‫توی این اتاق، بارها و بارها.
‫اینجا با بدترین تجربه‌ی زندگیش ‫حبسش کردی.
‫این... این اتاق‌ها نمی‌تونن ما رو بکشن.
‫شاید نتونن آدم رو بکشن،
‫اما بازم عذاب‌آورن.
‫توی این مدرسه یه چیزهایی هست...
‫که خیلی وحشتناک‌تر از این اتاقاست...
‫اما تو بازم این کارو کردی.
‫نه نه نه.
‫این حق من نبود.
‫من حقم نبود اون پدر رو داشته باشم.
‫یا زمان اشتباهی به دنیا بیام.
‫یا تو زندگیم به هیچی نرسم.
‫اما بیشتر از همه، ‫حقم نبود تو بیای توی زندگیم.
‫آها! وایستا ببینم!
‫آهای آهای آهای!
‫اون راه خروج منه. نه تو.
‫اینجا امن نیست.
‫ما باید بریم.
‫نه، تو همیشه گفتی که باید اونجا رو ببینیم،
‫دنیا رو ببینیم، گذشته‌مون رو ببینیم...
‫تا بفهمیم چه اتفاقی برامون افتاده،
‫چی ما رو اینجا نگه داشته.
‫اما تمام چیزهایی که لازم داشتیم ‫تموم مدت اینجا بوده!
‫تو فقط نمی‌خواستی باهاش روبرو شی!
‫جنت برو. در بازه.
‫هنوز آمادگیش رو ندرام.
‫یه کار ناتموم دارم.
‫نه، نه لطفاً.
‫منو اینجا تنها نذارید!
‫منو اینجا ول نکنید.
‫نه! نه!
‫اگه برگرده به حالت قبل چی؟
‫برنمی‌گرده. یادت میدم.
‫بچه‌ها! اینجا نیستن!
‫خیلی دیر کردم؟
‫نمی‌شه همینجا انجامش بدید؟
‫خیلی خب، جابه‌جاش نکنید.
‫برید عقب آقا.
‫ما خوب مراقبشیم.
‫نه. نه هنوز نه.
‫باید بذاری کارشونو بکنن. ‫سایمون. سایمون!
‫سایمون!
‫- من باید مدی رو پیدا کنم! ‫- بذار بره.
‫چیزیش نمی‌شه.
‫مدی! مدی! من اینجام!
‫مدی!
‫مدی؟
‫مدی! اون دختر منه!
‫اون بچه‌ی منه! حالش خوبه؟
‫- سندرا صبر کن! ‫- خانم؟
‫مدی!
‫برو مدی.
‫وقت رفتنه.
‫به نظرت موفق شد؟
‫امیدوارم.
‫واقعاً دیشب چه اتفاقی افتاد؟
‫حالت خوبه؟
‫اون باید برام توضیح بده.
‫چیزی که درمورد مدرسه گفت،
‫اون خطر فرضی که از ما ‫در برابرش محافظت می‌کرده.
‫بالاخره کنترل اوضاع دست ماست.
‫حقیقت رو بهمون می‌گه.
‫کمک می‌خوای؟
‫از پسش برمیام.
‫صبر کنید، کسی والی رو ندیده؟
‫مامان.
‫خدای من.
‫وای!
‫به هوش اومدی.
‫وای به هوش اومدی.
‫مدی. مدی، ما اینجاییم.
‫و تو برگشتی.
‫خیلی خب، تکون نخورید.
‫همینجا بمونید، من می‌رم یه پرستار صدا کنم.
‫سایمون کجاست؟
‫رفت دنبال تو.
‫موبایل نداره...
‫واسه همین طول می‌کشه پیداش کنیم.
‫اما استرس نگیر، پیداش می‌کنیم.
‫- آره. ‫- میاد.
‫وای خدا، خیلی خوشحال می‌شه بفهمه زنده‌ای.
‫آره، ما میریم پیداش کنیم.
‫آره.
‫من...
‫قبلاً نتونستم بگم،
‫اما واقعاً متاسفم مدی.
‫اون به هوش اومده.
‫سلام.
‫با کی حرف می‌زنی؟
‫اوه آره.
‫فرصت نشد بهت بگم.
‫من بابات رو دیدم.
‫چی؟
‫من سوال‌های بیشتری دارم.
‫منم همینطور.
‫اون اینجا چی کار می‌کنه؟
‫مدی کجاست؟
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»