‫[شراپشایر، انگلیس، سال 1805]
‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫آرتمیس، می‌شه اون رو برداری؟
‫نمی‌دونم چرا حتماً باید این کار رو بکنیم.
‫چون غذا خوردن رو دوست داریم.
‫ولی فقط چندرغاز بهمون می‌دن.
‫همون چندرغاز خانواده‌مون رو از فلاکت نجات می‌ده.
‫منم بیشتر از تو...
‫از شستن رخت و لباس در و همسایه خوشم نمیاد.
‫ولی غصه خوردن براش هم اوضاعمون رو عوض نمی‌کنه.
‫در رو باز کن عزیزم.
‫روز خیلی افتضاحی داشتم،
‫حالا مجبورم در رو هم باز کنم.
‫متأسفم که این‌قدر اذیت شدی.
‫متأسفانه مجبوری یه‌کمی بیشتر...
‫این وضعیت اسف‌بار رو داشته باشی.
‫در رو باز می‌کنم،
‫ولی اگه افتادم زمین و مُردم، تعجب نکن.
‫اگه این اتفاق بیفته خیلی چیزها می‌شم،
‫آرتمیس کوچولوی شیرینم،
‫اما مطمئنم اصلاً تعجب نمی‌کنم.
‫قبلاً به خاطر چیزهای خیلی کمتر از این هم «مُرده».
‫بابا دوباره سرگردون شده بود؟
‫دافنی.
‫پرسفونه. اومدی خونه.
‫بابا دوباره سرگردون شده بود؟
‫تا اینکه یه نامه اومد.
‫بعدش برگشت بالا توی اتاق کارش.
‫نگفت نامه از طرف کی بود؟
‫می‌دونی که بابا معمولاً با من حرف نمی‌زنه.
‫خب، به محض اینکه ریخت‌وپاشش رو جمع کنم،
‫لباس‌ها رو مرتب کنم و غذا رو بار بذارم،
‫بعدش خیلی دلم می‌خواد
‫درباره‌ی هر چیزی که امروز یاد گرفتی باهات حرف بزنم.
‫خیلی جالبه و حسابی هم به درد بخوره.
‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫ممنون پرسفونه.
‫خواهش می‌کنم دافنی.
‫گفتی که ممکنه این اتفاق بیفته.
‫آره، گفتم.
‫و این دفعه چی باعث شده
‫به چنین پایان وحشتناکی دچار بشی؟
‫دردی که می‌کشم خیلی بزرگه،
‫هیچ کلمه‌ای نمی‌تونه توصیفش کنه.
‫به خاطر اینه که نتونستم از شیرینی‌فروشی...
‫برات شیرینی بخرم؟
‫اون خیلی ناراحت‌کننده بود.
‫ولی دلیل اینکه داری روی زمین جون می‌دی نبوده؟
‫دوستم رو ندیدم.
‫منتظرش موندم، ولی نیومد.
‫خیلی وقته که پیداش نیست ‫و این مسئله بدجوری داغونم کرده.
‫همون دوستی که من نمی‌تونم ببینمش؟
‫همون دوستی که تو نمی‌بینیش.
‫آها.
‫فکر می‌کنی اگه امشب پودینگ نون داشته باشیم،
‫دوستت دوباره بهت سر بزنه؟
‫پودینگ نون؟
‫یه کم نون بیات دارم.
‫خانم سنفورد هم بهم یه کم خامه داد.
‫فکر کنم امشب باید پودینگ نون بخوریم.
‫امروز حتی تولدم هم نیست.
‫احتمالاً پودینگ نون رو توی کل دنیا...
‫از همه‌چیز بیشتر دوست دارم.
‫البته اگه روی زمین مُرده باشی،
‫دیگه نمی‌تونی ازش بخوری.
‫من کاملاً بهتر شدم!
‫این یه معجزه‌ست!
‫ممنون، ممنون، ممنون.
‫خواهش می‌کنم، آرتمیس کوچولوی عزیزم.
‫نظرت در مورد جدیدترین مدل‌ها چیه؟
‫اینا جدیدترین مدل‌ها نیستن.
‫خانم آپتون این رو بهم داد
‫چون جدیدترین مدل‌شون به دستش رسیده بود.
‫ولی خیلی به جدیدترین‌ها نزدیکن.
‫خیلی قشنگه.
‫مگه نه؟
‫به لیست آرزوهام اضافه‌ش کردم.
‫تا الان باید لیست بلندبالایی شده باشه.
‫مگه رویاپردازی واسه همین نیست؟
‫باور داشتن به چیزهایی که می‌ترسی هیچ‌وقت بهشون نرسی
‫ولی دلت می‌خواد همچنان امیدوار باشی ‫که ممکنه اتفاق بیفتن؟
‫مثل داشتن پول کافی و خوشبختی، عاشق شدن.
‫دلم می‌خواد به همه‌شون برسی آتنا.
‫تو هم حتماً یه آرزوهایی داری.
‫معلومه که دارم.
‫اینکه روحیه‌ی آرتمیس...
‫با سختی‌های زندگی از بین نره.
‫اینکه دافنی دوستی پیدا کنه ‫که بهش کمک کنه حس کنه دیده می‌شه
‫و بهش اهمیت داده می‌شه.
‫اینکه اواندر و لاینوس صحیح و سالم برگردن پیشمون.
‫هیچ تضمینی برای سالم برگشتن...
‫دو تا ناوآموز نیروی دریایی توی جنگ وجود نداره.
‫باید بیشتر تلاش می‌کردم که توی خونه ‫و یه جای امن نگه‌شون دارم.
‫هیچ کار دیگه‌ای از دستت برنمیومد.
‫می‌تونستم بیشتر رخت بشورم،
‫یا وعده‌های غذاییم رو کمتر کنم.
‫می‌تونستم اتاقم رو گرم نکنم.
‫و احتمالاً باز هم کافی نبود.
‫گمونم این نسخه‌ی من...
‫از «امید داشتن به چیزهای غیرممکن» باشه.
‫هیچ‌کدوم از این امیدهایی که گفتی،
‫آرزوهای خودت نبودن.
‫دیدن شادی این خانواده کل آرزوی منه.
‫برو دافنی و آرتمیس رو بیار و ببرشون توی آشپزخونه.
‫نمی‌دونم این دفعه ممکنه چقدر خسته کننده باشه.
‫نامه‌ای به دستت رسیده؟
‫ما یه مشکل خیلی بزرگ داریم.
‫چی شده بابا؟
‫اواندر؟ لاینوس؟
‫اوه، نه، هیچ خبری از برادرهات نشنیدم.
‫اوه.
‫با این حال...
‫یه نامه‌ی به شدت گیج‌کننده به دستم رسیده.
‫یه پیشنهاد ازدواج... برای دختر عزیزم، ‫یعنی تو به دستم رسیده.
‫چی؟
‫یه پیشنهاد از طرف یه آقای فوق‌العاده ثروتمند...
‫با یه لقب قدیمی و آبرومند.
‫خدایا!
‫آره.
‫چیزی که توی کتم نمی‌ره ‫اینه که چرا دوک تو رو انتخاب کرده.
‫اون نمی‌تونه حتی یه آشنایی دورادور ‫با خانواده‌ی ما داشته باشه.
‫دوک؟
‫البته عزیزم، دوک کیلدر.
‫دوک کیلدر از من خواستگاری کرده؟
‫دقیقاً همینطوره.
‫من یه کلمه‌ش رو هم باور نمی‌کنم.
‫به هر حال، من «عالیجناب» رو نمی‌شناسم،
‫در واقع هیچ عالیجنابی رو نمی‌شناسم.
‫«آقای لنکستر...
‫من می‌خوام...
‫دختر بزرگ شما رو خواستگاری کنم.
‫من حاضرم برای سه دختر دیگه‌تون...
‫نفری ۲۰ هزار پوند به عنوان جهیزیه
‫و ۵۰ هزار پوند هم به خودتون برای پسرهاتون بدم.
‫مراسم در روز اول اکتبر...
‫در کلیسای فالستون برگزار می‌شه.
‫لطفاً تصمیمتون رو به من اطلاع بدین.
‫ارادتمند و غیره، کیلدر.»
‫مسلماً این رمانتیک‌ترین...
‫یا دلنشین‌ترین خواستگاری ممکن نیست.
‫«مراسم برگزار می‌شه.»
‫حتی یه ذره هم احتمال نداده
‫که این پیشنهاد غیرمنتظره ممکنه رد بشه.
‫مبلغ این پیشنهاد روی هم ‫به بیش از ۱۰۰ هزار پوند می‌رسه.
‫دوک کیلدر چه‌جور آدمیه؟
‫چه‌جور آدمیه؟
‫خب، نمی‌دونم والا.
‫من دوک فعلی رو ندیدم.
‫پدرش چطور بود؟
‫بی‌نهایت کسل‌کننده.
‫ولی مادرش آدم پرجنب‌وجوشیه.
‫صد هزار پوند؟
‫درک همچین مبلغی هم برام خیلی سخته.
‫این مبلغ از درآمد ۵۰۰ سال الان ما بیشتره.
‫بیشتر از پنج برابر درآمد دوک ساسکسه،
‫و اون پسر پادشاهه.
‫خدایا.
‫اون‌وقت به اندازه‌ی کافی غذا برای خوردن داریم.
‫دیگه مجبور نیستیم واسه چندرغاز رخت بشوریم.
‫پسرها می‌تونن خیلی زود از نیروی دریایی بیان بیرون ‫و برگردن خونه.
‫همه‌ی آرزوهای غیرممکن تو...
‫یه دفعه کاملاً ممکن می‌شن.
‫این فقط خانواده‌مون رو نجات نمی‌ده
‫بلکه نسل‌های آینده‌مون رو هم نجات می‌ده.
‫اما دوک کیلدر...
‫ممکنه آدم بدعنق یا نامهربونی باشه.
‫اگه... اگه باهات بدرفتاری کنه چی؟
‫اگه ازدواج با اون باعث شه تا آخر عمرت...
‫بدبخت بشی چی؟
‫این هم ممکنه که آدم مهربون و باملاحظه‌ای باشه.
‫تو هیچی در موردش نمی‌دونی؟
‫فقط می‌دونم که مسلماً پول خیلی زیادی داره
‫و دلش می‌خواد با من ازدواج کنه.
‫هیچ اشاره‌ای هم نکرده که چرا.
‫مجبور نیستی به همین راحتی این پیشنهاد رو قبول کنی.
‫ممکنه یکی پیدا بشه که حداقل بشناسیش
‫و بدونی که قرار نیست باهات رفتار زننده‌ای داشته باشه.
‫هیچ پیشنهاد دیگه‌ای وجود نداره.
‫اگه همین رو قبول نکنم، ‫خانواده‌مون بیشتر از این غرق می‌شه.
‫حتی همین امیدهای ساده‌ای که الان داریم هم...
‫دست‌نیافتنی می‌شن.
‫ولی اون‌وقت همه‌ی امیدهای خودت به باد می‌رن.
‫خوشبختی این خانواده ارزش هر فداکاری‌ای رو داره.
‫یعنی خوشبختی تو هیچ ارزشی نداره؟
‫آرتمیس همیشه داستان...
‫هادس و پرسفونه رو خیلی دقیق تعریف کرده.
‫پرسفونه قرار نیست خوشبخت بشه.
‫منظورت اینه که می‌خوای پیشنهاد دوک رو قبول کنی؟
‫کی این همه آدم رو دعوت کرده؟
‫من دعوت کردم.
‫هر روز که پسر طفلکی من قرار نیست زن بگیره.
‫قرار بود یه مراسم خلوت داشته باشیم.
‫گمون نمی‌کنم دوشیزه لنکستر کسی رو به‌ جز...
‫خانواده‌ی درجه یکش دعوت کرده باشه.
‫قصد نداشتم باعث معذب شدنت بشم آدام.
‫فقط می‌خواستم جشن بگیرم.
‫خدا می‌دونه یارو دختره اصلاً پیداش می‌شه یا نه.
‫سعی کن جلوی خودت رو بگیری،
‫و مهمون‌های عروسی رو با شمشیر نکشی.
‫کجاست آخه؟
‫پنج دقیقه‌ی دیگه نیاد، خودم می‌رم میارمش.
‫کی قراره شروع بشه؟
‫من گشنمه.
‫هیس.
‫آرتمیس.
‫بالاخره تصمیم گرفت بیاد.
‫عزیزان، امروز اینجا در پیشگاه خداوند...
‫و در حضور این جمع گرد هم آمده‌ایم،
‫تا این مرد و این زن را با پیوند مقدس ازدواج ‫به عقد هم درآوریم،
‫مقامی شرافتمندانه، که توسط خداوند...
‫در دوران پاکی و معصومیت انسان بنا نهاده شد،
‫و نشانگر پیوند عرفانی...
‫میان عیسی مسیح و کلیسای اوست.
‫بنابراین، چنانچه کسی دلیلی موجه دارد
‫که چرا این دو نباید به صورت قانونی به عقد هم درآیند،
‫اکنون سخن بگوید، یا برای همیشه سکوت اختیار کند.
‫کثافت‌های لعنتی.
‫ادامه بده.
‫چه کسی دست این زن را در دست این مرد می‌گذارد؟
‫ظاهراً، خودم دست خودم رو می‌ذارم.
‫دست راستش رو بگیر.
‫من، آدام ریچارد بویس،
‫دوک کیلدر، مارکی فالستون،
‫ارل فالستون، وایکانت برنس،
‫بارون فالستون، بارون وایت‌لی،
‫تو را به همسری قانونی خود می‌پذیرم،
‫تا از امروز به بعد در کنارت باشم و پناهت باشم،
‫در خوشی و ناخوشی، در فقر و ثروت،
‫در بیماری و سلامتی، ‫تا تو را دوست بدارم و گرامی بدارم،
‫تا زمانی که مرگ ما را از هم جدا کند،
‫و بدین منظور بر اساس احکام مقدس الهی...
‫به تو وفادار خواهم ماند.
‫من، پرسفونه...
‫مسخره‌ست.
‫لنکستر، تو را...
‫تو را به همسری قانونی خود می‌پذیرم،
‫تا از امروز به بعد در کنارت باشم و پناهت باشم،
‫در خوشی و ناخوشی، در فقر و ثروت،
‫در بیماری و سلامتی، ‫تا تو را دوست بدارم و گرامی بدارم،
‫تا زمانی که مرگ ما را از هم جدا کند،
‫و بدین منظور بر اساس احکام مقدس الهی...
‫به تو وفادار خواهم ماند.
‫تموم شد؟
‫معمولاً نه.
‫می‌شه همینجا تمومش کنیم؟
‫به گمانم تمام بخش‌های واقعاً ضروری...
‫انجام شدن.
‫کسانی که خداوند به هم پیوند بخشیده را...
‫هیچ انسانی نباید از هم جدا کند.
‫پس بریم قلعه.
‫من...
‫ممنون.
‫اسمت واقعاً پرسفونه‌ست؟
‫بله.
‫به فکرت نرسید بپرسی؟
‫پدر و مادرت با خودشون چی فکر می‌کردن
‫که یه همچین اسمی برات انتخاب کردن؟
‫پدرم محققه.
‫علاقه‌ی خاصی به اساطیر یونان داره.
‫ظاهراً خیلی زیاد از حد بهش علاقه داره.
‫بقیه‌ی خواهر و برادرهات هم به همین درد مبتلا هستن؟
‫منظورتون چه دردیه؟
‫پدر و مادرت چه اسم‌های مسخره‌ای رو...
‫روی بقیه‌ی اعضای خانواده‌ت گذاشتن؟
‫آتنا از من کوچکتره.
‫اواندر ۱۴ سالشه. لاینوس ۱۳ سالشه.
‫دافنی هم اواخر امسال می‌ره توی ۱۲ سالگی.
‫اسم کوچیک‌ترینمون هم آرتمیسه.
‫خدا ما رو از دست محقق‌های کوته‌فکر نجات بده.
‫اسم وسطی هم داری؟
‫بله.
‫فکر کنم خیلی توقع زیادیه که انتظار داشته باشم
‫یه چیز عادی باشه.
‫ایفیجنیا.
‫پرسفونه ایفیجنیا؟
‫تا حالا هیچ‌کس تو رو با یه اسم دیگه صدا نزده؟
‫فقط دوشیزه لنکستر.
‫خب، من که نمی‌تونم این‌جوری صدات کنم.
‫فکر کنم مجبورم خودم رو به همون پرسفونه راضی کنم.
‫ظاهراً همین‌طوره.
‫تو هم البته من رو کیلدر صدا می‌زنی.
‫من کیلدر صدات نمی‌زنم.
‫همه من رو کیلدر صدا می‌زنن.
‫کیلدر؟
‫یه جوریه که انگار دارم به یه جرمی متهمت می‌کنم.
‫بدون شک تو آگاممنون یا آپولو...
‫یا یه چیزی توی همین مایه‌ها رو ترجیح می‌دی.
‫بابای من که حتماً همینطوره.
‫پس پیشنهاد می‌کنی من رو چی صدا بزنی؟
‫- آدام؟ ‫- هیچ‌کس من رو آدام صدا نمی‌زنه.
‫هیچ‌کس؟
‫مسلماً خانواده و صمیمی‌ترین دوست‌هات ‫این‌طور صدات می‌کنن.
‫هری اینطوری صدام می‌کنه.
‫هری کیه؟
‫یه دوست،
‫دوستی که به خودش اجازه می‌ده زیادی باهام راحت باشه.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫همون آدام صدام کنی مشکلی نداره.
‫پرسفونه.
‫ایشون بارتون هستن، سرپیشخدمت.
‫خانم اسمیتسون، سرپرست خدمتکارها.
‫دوشس کیلدر.
‫هرچی نیاز داشته باشی خانم اسمیتسون بهش رسیدگی می‌کنه.
‫احتمالاً قرار بوده کل قلعه رو بهم نشون بدن،
‫ولی خیلی دلم می‌خواد استراحت کنم.
‫می‌شه فقط اتاق‌هایی که...
‫امروز باید بشناسم رو بهم نشون بدی،
‫و بقیه‌ش بمونه برای فردا؟
‫البته علیاحضرت.
‫اتاق نشیمن، که اتاق محبوب ملکه الیزابت...
‫وقتی توی سال ۱۵۸۰ توی قلعه‌ی فالستون اقامت داشت بود.
‫هنوز هم اعضای خانواده‌ی سلطنتی به فالستون سر می‌زنن؟
‫خدایا، نه. جرئتش رو ندارن.
‫اینجا تالار بزرگ ضیافته،
‫که میزبان جشن‌های بعضی از مهم‌ترین...
‫و بانفوذترین افراد پادشاهی...
‫توی ۵۰۰ سال گذشته بوده.
‫فکر می‌کنم خانواده‌تون امروز عصر اینجا شام می‌خورن.
‫اون یه صلابه‌ست؟
‫و غل‌وزنجیر.
‫توی اون سیاه‌چاله‌ی تاریک و شوم جای خالی نبود؟
‫جای خالی زیاد هست، علیاحضرت.
‫اما دوک می‌گن به نمایش گذاشتن این ابزارها...
‫باعث می‌شه اثرگذاریشون بیشتر بشه.
‫تمام اتاق‌های‌خواب خانواده توی این طبقه‌ست.
‫این اتاق خواب شماست، علیاحضرت.
‫کار دیگه‌ای دارید که بخواین براتون انجام بدم علیاحضرت؟
‫فعلاً نه.
‫اگه چیزی لازم داشتین،
‫طناب زنگ کنار شومینه‌ست.
‫این قضیه هیچوقت به جایی نمی‌رسه.
‫همین الان دیدم مباشر کارت داشت از قلعه می‌رفت.
‫باهاش چیکار کردی؟
‫اخراجش کردم.
‫دوباره؟
‫تا حالا چند بار اون بیچاره رو اخراج کردی؟
‫شش، هفت بار.
‫هر دفعه هم مثل یه ترسوی بزدل قهر می‌کنه و می‌ره.
‫این بار که اسلحه‌ت رو روش نکشیدی، کشیدی؟
‫من هیچ‌وقت روی جوزایا جونز اسلحه نکشیدم.
‫شاید یکی دو بار شمشیر زیر گلوش گذاشته باشم،
‫ولی هیچوقت واقعاً در خطر نبوده.
‫شاید ترسش یه ارتباطی با...
‫آوازه‌ی نه‌چندان خوش‌نامت داشته باشه آدام.
‫شایعه شده که کار چند نفری رو با شمشیر ساختی.
‫شایعه شده که من خیلی کارها کردم.
‫اونوقت موندی که هر وقت از دستش عصبانی می‌شی،
‫چرا جونز به بدترین چیزها فکر می‌کنه.
‫من همیشه برش می‌گردونم سر کارش.
‫اونم هیچ‌وقت یه اشتباه رو دو بار تکرار نمی‌کنه.
‫خب این بار جرمش چی بود، ها؟
‫نه، نه، بهم نگو.
‫موقع صحبت در مورد سرمایه‌گذاری‌های املاک ‫بیش از حد لبخند زده؟
‫نه.
‫تو نامه‌های تجاری‌ای که از طرف تو فرستاده
‫به اندازه‌ی کافی تهدید نکرده بود؟
‫اون یه راهی پیشنهاد داد ‫که جلوی اون پسرعموی دورم رو بگیرم
‫که یه روزی وارث فالستون نشه.
‫آها، پس جونز کسی بود که بهت ازدواج رو پیشنهاد کرد.
‫اون یه خانواده‌ی بی‌پول توی شراپشایر می‌شناخت،
‫که یه دختر بزرگ با سن‌وسال مناسب داشت
‫که هیچ خواستگار دیگه‌ای نداشت.
‫این پیشنهاد پر از اشتیاقش...
‫به طرز غیرقابل‌تحملی احمقانه از آب دراومد.
‫به احمقانگی اینکه آدم شب عروسیش...
‫با دوستش بشینه توی کتابخونه‌؟
‫چون این کار آدام، سطحی از بلاهته...
‫که خیلی فراتر از حماقت معمولیه.
‫من تا آخر عروسی سر پا وایسادم
‫و یه شام بی‌پایان رو هم...
‫با اون گله‌ی خواهرزن‌های جدیدم گذروندم.
‫بهت زل زده بودن؟
‫می‌دونی، قابل‌درک هم هست.
‫چون بهشون هشداری داده نشده بود.
‫پس باید براشون می‌نوشتم؟ ها؟
‫شاید می‌تونستم یه پی‌نوشت ‫به نامه‌ی خواستگاریم اضافه کنم.
‫«راستی، من یه صورت داغون دارم
‫که مجبوری تا آخر عمرت...
‫هر روز و هر شب نگاهش کنی.
‫امیدوارم که مشکلی نباشه.»
‫ممم، شاید دقیقاً با همین کلمات نه.
‫ اون هم دقیقاً باهام روراست نبود،
‫این رو هم بگم.
‫یادش رفته بود چیز مهمی رو بگه؟
‫مثلاً قبلاً شوهر کرده؟
‫یه دست و پای اضافه؟
‫اسمش پرسفونه‌ست.
‫یه مرد باید یه همچین چیزی رو...
‫درباره‌ی زن آینده‌ش بدونه.
‫پرسفونه ایفیجنیا.
‫چه اسم مسخره و غیرقابل توجیهی برای یه بچه.
‫من فرصت این رو داشتم که گپ کوتاهی...
‫با عروس جدیدت بزنم، آدام.
‫اون...
‫خیلی دلنشین بود.
‫شاید یه کم ساکت بود،
‫اما با توجه به اینکه...
‫زندگیش زیرورو شده، دور از انتظار نیست.
‫اعتراف می‌کنم که انتظار کسی رو داشتم
‫که یکم سنش بالا باشه
‫و راستش رو بخوای، یکم هم عبوس و دلمرده باشه.
‫منم همینطور.
‫ولی دختر جذابیه.
‫جوونه و خیلی خوشگله.
‫اوه.
‫انتظار یه آدم درمونده،
‫و زشت و نچسب رو داشتی.
‫در عوض، معلوم شد عروست...
‫خیلی بیشتر از چیزیه که فقط قابل قبول باشه.
‫به‌نظرم اصلاً اون چیزی نیست که انتظارش رو داشتی.
‫خانمی که اونقدر غیرقابل‌تحمل باشه ‫که هیچ گزینه‌ی دیگه‌ای نداشته باشه
‫به یه آدم بدعنق توی یه قلعه‌ی سرد...
‫توی طبیعت نورثامبرلند رضایت می‌داد.
‫و حالا، چون جوون و خوش‌قیافه‌ست،
‫و به نظر میاد خوش‌اخلاق باشه ‫و احتمالاً هم‌صحبت خوبی هم باشه،
‫اون دختر بیچاره اون بالا، تنهاست،
‫و لابد داره با خودش فکر می‌کنه چه اشتباهی کرده،
‫در حالی که تو این پایین زانوی غم بغل گرفتی.
‫آدام، تو جداً عقل توی کله‌ت نیست.
‫باید سر این حرفت به دوئل دعوتت کنم.
‫بکن.
‫ولی امشب نه. خسته‌ام.
‫فردا دعوتم کن، باشه؟
‫باید توی سیاه‌چال زندانیت کنم.
‫باید این کار رو بکنی.
‫اگه قرار نیست کسی اونجا زجر بکشه،
‫داشتن سیاه‌چال چه فایده‌ای داره.
‫شب بخیر آدام.
‫شب بخیر. احمق گستاخ.
‫بعد آدام؟
‫چیه؟
‫به اون دختر بیچاره یه فرصت بده.
‫تقصیر اون نیست که تو...
‫گیر زنی افتادی که همسر ایده‌آل هر مردیه.
‫پرسفونه، بدون ما تنها می‌شی؟
‫دلم براتون یه ذره می‌شه.
‫ولی شما همدیگه رو دارین.
‫پس بعیده تو احساس تنهایی کنی.
‫وقتی تو اینجا هستی، نمی‌دونم کسی اصلاً یادش می‌مونه...
‫با من حرف بزنه یا نه.
‫مطمئنم همه‌چیز درست می‌شه.
‫اوهوم.
‫لازم نیست نگران ما باشی.
‫برام نامه بنویس و از تمام چیزهایی که می‌خونی برام بگو.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫بجنب.
‫من نمی‌خوام برم!
‫بذار باهاش حرف بزنم.
‫اوه، دخترک عزیزم. داری گریه می‌کنی.
‫اون نمی‌تونه مجبورت کنه اینجا بمونی!
‫هیچکس مجبورم نمی‌کنه اینجا بمونم عزیزم.
‫حالا دیگه قلعه فالستون خونه‌ی منه.
‫برات نامه می‌فرستم،
‫شاید یه سکه‌ی گینی هم زیر مُهرش بذارم.
‫می‌تونی بیای اینجا،
‫با هم می‌تونیم همه‌جای قلعه رو بگردیم.
‫اون بهم اجازه نمی‌ده.
‫معلومه که اجازه می‌ده.
‫ما با هم ماجراجویی‌های بزرگی خواهیم داشت.
‫شاید یه اتاقی توی برج باشه
‫که بتونیم انواع داستان‌های شگفت‌انگیز رو توش تصور کنیم،
‫همون‌طور که همیشه تو خونه می‌کردیم.
‫قول می‌دی؟
‫قول می‌دم.
‫وقتی تو بری کی از من مراقبت می‌کنه؟
‫بابا برای تو و دافنی یه معلم سرخونه می‌گیره،
‫و وقتی همه‌تون برین شهر یه ندیمه برای آتنا.
‫اونجا بهمون سر می‌زنی؟
‫معلومه.
‫پرسفونه؟
‫جانم عزیزم؟
‫کی از تو مراقبت می‌کنه؟
‫با اینکه ما رفتیم، خوشحال می‌مونی؟
‫اوه.
‫تا حالا کی دیدی من ناراحت باشم؟
‫پس منم خوشحال می‌شم.
‫ولی اگه الان نرم، دوباره گریه‌م می‌گیره،
‫و دیگه نمی‌خوام گریه کنم.
‫پس بیا به هم قول بدیم گریه نکنیم.
‫آره، خوبه.
‫زود می‌بینمت.
‫دختر خوبی برای بابا باش.
‫هستم.
‫دوستت دارم عزیزم.
‫منم دوستت دارم پرسفونه.
‫تو بهترین مامانی هستی که تا حالا داشتم.
‫فکر کردم قراره گریه نکنی.
‫مطمئنم آرتمیس هم داره گریه می‌کنه.
‫پس چرا قول دادی؟
‫برای اینکه دردش رو کمتر کنم.
‫اگه خواهرم می‌فهمید دارم گریه می‌کنم، دلش می‌شکست.
‫ولی تو می‌دونی اون داره گریه می‌کنه.
‫شناخت من از اون بیشتر از شناخت اون از منه
‫بهترین مامانی که تا حالا داشته.
‫فقط ۲۴ ساعت از این ازدواج نسنجیده گذشته
‫و زنم از همین حالا ته باغ داره هق‌هق می‌کنه.
‫چقدر از ازدواجت گذشته بود که مادرم شروع به گریه کرد؟
‫و کی این قضیه باعث شد دیگه احساس نکنی یه هیولایی؟
‫علیاحضرت.
‫هوم.
‫عصر بخیر...
‫حالت خوبه دخترم؟
‫بی‌نهایت خسته‌ام.
‫خودت رو به خاطر شام اذیت نکن عزیزم.
‫می‌گم یه سینی غذا بفرستن اتاقت.
‫تو استراحت کن.
‫ممنونم.
‫بهم گفتی امروز به دوئل دعوتم می‌کنی.
‫که نکردی.
‫تصمیم گرفتم فردا اول صبح با تیر بزنمت.
‫برو بخواب تا بتونم با خیال راحت تپانچه‌هام رو پر کنم.
‫مادرت گفت دوشس جدید...
‫امشب حالش خوش نبوده.
‫می‌دونی منظورش از این حرف چی بود؟
‫همون‌طور که مادر گفت، حالش خوش نبود.
‫اولین کسی نیست که می‌خواد ازت قایم بشه.
‫اون؟ منظورت پرسفونه‌ست؟
‫خب، قطعاً منظورم مادرت نیست.
‫تو می‌تونی توی اتاق نشیمن ‫یه آدم رو با تیر بکشی،
‫و اون فقط با مهربونی لبخند می‌زنه و می‌گه: پسر...
‫پسر طفلکی من، آره.
‫و این زن وقتی ۸۰ سالم هم بشه ‫بازم همینطوری صدام می‌کنه.
‫وقتی تو ۸۰ سالت بشه، اون دیگه مُرده.
‫اوه، خفه شو هری.
‫احتمالش هست پرسفونه توی سیاه‌چال حبس شده باشه؟
‫من یه هیولا نیستم.
‫و خودش درخواست ازدواجم رو قبول کرد.
‫آها، آره.
‫ولی بدون اون پی‌نوشت نسبتاً هوشمندانه‌ای...
‫که دیشب به ذهنت رسید.
‫فکر نمی‌کنم متوجه بوده باشه که...
‫فکر می‌کنی از همین الان بدبختش کردم؟
‫خداحافظی‌های امروز صبح براش خیلی سخت بودن.
‫باید اصرار می‌کردی خانواده‌اش بیشتر بمونن.
‫پس آدم‌بده منم، آره؟
‫اگه تا آخر عمرت...
‫دیگه اون زن بیچاره رو نبینی
‫اصلاً تعجب نمی‌کنم.
‫توی جایی به بزرگی این تپه‌ی سنگی،
‫می‌تونه سال‌ها ازت دوری کنه.
‫کجا داری می‌ری؟
‫زنم حالش خوش نیست.
‫می‌رم خودم مطمئن شم که حالش خوبه.
‫آدام.
‫قرار نیست به اون زن لعنتی صدمه بزنم.
‫تو من رو بهتر از اینا می‌شناسی.
‫اوه، من رو ببخشید علیاحضرت.
‫دارم سعی می‌کنم اتاق صبحانه رو پیدا کنم.
‫تو رو خدا بگو می‌دونی از اینجا چطور باید رفت اونجا.
‫وقتی تازه اینجا شروع به کار کرده بودم، ‫منم چند باری گم شدم.
‫قلعه فالستون جای خیلی بزرگیه.
‫عظیمه.
‫به تازه‌واردها واقعاً باید یه نقشه بدن.
‫از این طرف، علیاحضرت.
‫و من به کسی نمی‌گم که گم شده بودین.
‫ممنونم.
‫مادر، به هری توضیح بده
‫که از قلعه فالستون به‌خاطر اینکه...
‫من مجبورت کردم نمی‌ری.
‫انگار فکر می‌کنه
‫من هرکسی رو که تا حالا اومده اینجا
‫با یه داس توی یه دستم...
‫و یه مشعل شعله‌ور توی دست دیگه‌ام فراری دادم.
‫یه ارتش یه نفره‌ی تشنه به خون،
‫تو دقیقاً همینی.
‫واقعاً باید به فکر...
‫استفاده از چنگک هم باشی وقتی که...
‫پرسفونه، بیا صبحونه‌ت رو بخور عزیزم.
‫قلوه؟ تخم‌مرغ؟
‫بله، لطفاً.
‫هری، می‌شه لطفاً...
‫من براشون یه بشقاب آماده می‌کنم، مادر.
‫اوه، نیازی نیست خودتون رو به زحمت بندازین.
‫خواهش می‌کنم.
‫ممنونم.
‫باید جای دیگه‌ای بشینم؟
‫نه، می‌تونی همونجا که هستی بمونی.
‫واسه کریسمس میاین شهر؟
‫من هیچ‌وقت نمی‌رم شهر مگه اینکه کاملاً ضروری باشه.
‫تو باید پسر طفلکی من رو ‫نسبت به قشنگی‌های لندن متقاعد کنی.
‫من تا حالا لندن نرفتم.
‫خب، پس حتماً باید در اسرع وقت بیای.
‫من واقعاً عاشق اینم که توی شهر بچرخونمت
‫و تو رو به همه معرفی کنم.
‫مطمئنم می‌تونی سریع وسایلت رو جمع کنی آدام.
‫منم می‌تونم رفتنم رو یکی دو روز عقب بندازم،
‫و اونوقت همه‌مون می‌تونیم...
‫همینطوریش هم توی بهار مجبورم ببرمش.
‫مجبور؟
‫این فصل خیلی خوش می‌گذره.
‫چطور می‌تونی بگی مجبور؟
‫من از لندن متنفرم.
‫ولی ملکه دلخور می‌شه
‫اگه پرسفونه بهش معرفی نشه،
‫و این دردسریه که اصلاً حوصله‌ش رو ندارم.
‫در نتیجه، مجبور می‌شم برم شهر.
‫نذارین حتی ذره‌ای...
‫باعث بشه احساس گناه کنید علیاحضرت.
‫تا بهار، ماه‌ها بدون اینکه...
‫به اعضای کابینه یا خانواده‌ی سلطنتی...
‫توهین کرده باشه می‌گذره،
‫و برای این فرصت له‌له می‌زنه.
‫خوب شد گفتید.
‫گمونم به عنوان یه دوست خانوادگی خوب...
‫باید تا مدت نامعلومی اینجا بمونم
‫و نظراتم رو درباره‌ی شوهر غرغروتون در اختیارتون بذارم.
‫من دقیقاً همین‌قدر آدم از خودگذشته‌ای هستم.
‫حتی آدم‌های از خودگذشته رو هم...
‫می‌شه از نرده‌های جنوبی پرت کرد پایین.
‫هوم، کم‌کم دارم شک می‌کنم آدام،
‫که خیلی از من خوشت نمیاد.
‫فقط باید بشینم و به غم این...
‫حقیقتی که بهش پی بردم فکر کنم.
‫علیاحضرت.
‫عالیجناب.
‫این می‌تونه گیج‌کننده بشه.
‫واقعاً باید برای هر سه‌تون یه اسم‌هایی پیدا کنیم.
‫«ترجمه از رضا فتحی»