‫یه پیشنهاد ازدواج... برای تو به دستم رسیده عزیزم.
‫چی؟
‫از طرف یه آقای فوق‌العاده ثروتمند...
‫با یه لقب قدیمی و آبرومند.
‫خدایا!
‫به هر حال، من «عالیجناب» رو نمی‌شناسم، ‫در واقع هیچ عالیجنابی رو نمی‌شناسم.
‫خوشبختی این خانواده ارزش هر فداکاری‌ای رو داره.
‫منظورت اینه که می‌خوای پیشنهاد دوک رو قبول کنی؟
‫عزیزان...
‫اینجا در پیشگاه خداوند گرد هم آمده‌ایم،
‫تا این مرد و این زن را با پیوند مقدس ازدواج ‫به عقد هم درآوریم،
‫اسمت واقعاً پرسفونه‌ست؟
‫بله.
‫به فکرت نرسید بپرسی؟
‫اعتراف می‌کنم که انتظار کسی رو داشتم ‫که یکم سنش بالا باشه
‫منم همینطور.
‫به اون دختر بیچاره یه فرصت بده.
‫تقصیر اون نیست که تو...
‫گیر زنی افتادی که همسر ایده‌آل هر مردیه.
‫فقط ۲۴ ساعت از این ازدواج نسنجیده گذشته
‫و زنم از همین حالا داره هق‌هق می‌کنه.
‫این قضیه هیچوقت به جایی نمی‌رسه.
‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫«پرسفونه عزیزم...
‫الان دو روزه که برگشتیم خونه
‫و من دارم از بی‌حوصلگی می‌میرم!
‫آتنا تمام وقتش رو صرف تمرین حرکات موزون محلی می‌کنه.
‫فکر نکنم بتونه با این حرکاتش...
‫شوهر پیدا کنه.
‫هیچ آقای محترمی دلش نمی‌خواد با کسی ازدواج کنه
‫که مثل گاو تکون می‌خوره.
‫منم مثل وحشی‌ها این‌ور و اون‌ور می‌دوئم
‫و محله رو گذاشتم روی سرم.
‫خیلی کیف می‌ده.
‫کاش اینجا بودی تا با هم وحشی‌بازی درمی‌آوردیم.
‫کی می‌تونم بیام برج‌های شما رو بگردم؟
‫قول داده بودی‌ها.
‫دافنی می‌گه تولدم رو قراره توی لندن بگیرم.
‫دعوتت می‌کنم.
‫دوک هم اگه دلش بخواد می‌تونه بیاد،
‫با اینکه وقتی تو قلعه‌ش بودم حتی یه کلمه هم...
‫باهام حرف نزد.
‫لطفاً برام نامه بنویس.
‫یادت نره اون سکه گینی رو بذاری زیر مهر نامه.
‫خواهرت، آرتمیس.»
‫امروز بعدازظهر سرحال به نظر می‌رسی.
‫داشتم نامه کوچیک‌ترین خواهرم رو می‌خوندم آقای ویندوور.
‫ما دیگه تقریباً مثل خواهر و برادریم،
‫نیازی نیست اینقدر رسمی باشیم.
‫هری، دلت برای خانواده‌ت تنگ نمی‌شه،
‫با این همه مدتی که اینجایی؟
‫من آدام رو برادر خودم می‌دونم.
‫اینجا بودن، مثل بودن کنار خانواده‌ست.
‫چطور شما دوتا اینقدر با هم صمیمی هستین؟
‫اون که اینقدر باهات تند رفتار می‌کنه.
‫آدام با همه همین‌طوریه.
‫مدلش اینطوریه دیگه.
‫یعنی هیچ‌وقت از خودش محبتی نشون نمی‌ده؟
‫توی این دو دهه‌ای که می‌شناسمش، نشون نداده.
‫پس با کسی دوست شدی که...
‫از همون اول سر ناسازگاری داشت؟
‫آدام جونم رو نجات داد.
‫من یکم ریزه‌میزه بودم،
‫و بقیه پسرهای مدرسه هرو...
‫این رو بهونه‌ای برای اذیت کردنم می‌دیدن.
‫آدام جلوشون رو گرفت.
‫ازش دستور می‌گرفتن؟
‫ازش می‌ترسیدن.
‫هنوز هم می‌ترسن.
‫همه می‌ترسن.
‫ولی اون موقع که فقط هفت یا هشت سالش بوده.
‫هفت سالش بود.
‫اوه، حریف قدری بود.
‫وقتی هنوز تازه‌وارد بود، کل هرو رو می‌چرخوند.
‫تازه‌وارد؟
‫اولین سال مدرسه.
‫بعضی از اون پسرها که حالا البته مردهای گنده‌ای شدن،
‫هنوز هم وقتی می‌بیننش به تته‌پته می‌افتن.
‫اینکه توی بچگی اینقدر ترسناک باشی...
‫خب، دقیقاً این‌طوری نبود.
‫اون...
‫هنوز هم هست،
‫آدم فوق‌العاده باهوشی بود.
‫و خیلی مقتدره،
‫از اون آدم‌هایی که کمتر کسی روی حرفشون حرف می‌زنه.
‫حتی توی هفت سالگی هم دقیقاً همین‌طوری بود.
‫و اصلاً از هیچی نمی‌ترسه.
‫هیچی نیست که بترسوندش؟
‫هیچی باعث نمی‌شه وحشت کنه؟
‫هوم.
‫چرا هیچ‌وقت بهم نگاه نمی‌کنه؟
‫منظورت چیه؟
‫ولش کن.
‫هیچ‌وقت بهت نگاه نمی‌کنه؟
‫هوم، این کار ازش بعیده.
‫آدام معمولاً مستقیم با مشکلات روبرو می‌شه.
‫پس من یه مشکلم؟
‫کلمات بدی رو انتخاب کردم.
‫اخیراً خیلی چیزها عوض شده.
‫آدام وقتی فکرش خیلی مشغوله، یه کمی...
‫نمی‌دونم،
‫وقتی فکرش مشغوله یه‌کمی بدقلق‌تر می‌شه.
‫پس می‌گی هنوز نباید ناامید بشم؟
‫اگه من به‌خاطر بدخلقی‌های آدام بی‌خیالش می‌شدم،
‫الان با هم دوست نبودیم.
‫چقدر طول کشید تا دیگه با تو...
‫بدقلق نباشه؟
‫هنوز هم هست.
‫آدام هیچ‌وقت این رو به زبون نمیاره،
‫ولی می‌دونه که من زیر بار زور نمی‌رم،
‫و فکر می‌کنم به این ویژگی احترام می‌ذاره.
‫همچنان سعی‌ش رو می‌کنه.
‫ولی فکر کنم خودش هم امیدوار باشه که هیچ‌وقت موفق نشه.
‫پس از آدم‌هایی که ازش می‌ترسن خوشش نمیاد؟
‫بهشون احترام نمی‌ذاره.
‫خیلی فرقی نداره که.
‫برای آدام خیلی فرق داره.
‫آدام مادرش رو دوست داره.
‫ولی بهش احترام نمی‌ذاره؟
‫مادر هریت، از بچگی اینطوری صداش می‌کردم،
‫دلسوزی برای آدام رو یه‌جورهایی ‫برای خودش تبدیل به سرگرمی کرده.
‫و اون از این خوشش نمیاد؟
‫ها، کلافه‌ش می‌کنه.
‫کلافه‌ش می‌کنه.
‫هوم.
‫اگه آدام دوست نداره مردم ازش بترسن،
‫چرا اینقدر تلاش می‌کنه تا مطمئن بشه ازش می‌ترسن؟
‫من فرضیه‌های خودم رو دارم،
‫ولی انگیزه‌های آدام چیزی نیستن که...
‫بخوام درموردشون بحث کنم.
‫من دارم سعی می‌کنم جایگاهم رو اینجا پیدا کنم
‫و یه ذره کنار شوهر جدیدم آرامش داشته باشم.
‫اگه بخوام امیدی به درک کردن آدام داشته باشم، ‫به کمک نیاز دارم.
‫بیشتر آدما حتی تلاشی هم نمی‌کنن.
‫ولی ارزشش رو داره که بشناسیش، پرسفونه.
‫بهت قول می‌دم،
‫ارزشش رو داره.
‫واقعاً هیچ‌وقت بهت نگاه نمی‌کنه؟
‫یه چیزی در مورد تو کلافه‌ش کرده.
‫هیچی آدام رو کلافه نمی‌کنه.
‫آروم باش.
‫بچرخ، برو اون‌ور.
‫یه بار دیگه.
‫دقیقاً علیاحضرت.
‫امروز صبح یه کم بی‌قراره،
‫به‌خاطر اینه که خیلی سرده.
‫اسبی ندارین که با سرما بی‌قرار نشه؟
‫خب، «اطلس» توی سرما آرومه.
‫کی اسم این اسب رو اطلس گذاشته؟
‫عالیجناب گذاشتن.
‫و عالیجناب فکر نمی‌کنن اسم مسخره‌ایه؟
‫اینکه یه اسم اسطوره‌ای و یونانیه؟
‫اسم اسب سواری خودشون رو هم گذاشتن زئوس.
‫اونم یکی از همون خدایان کافرهاست دیگه.
‫اینجور اسم‌ها برای اسب‌ها مسخره نیستن.
‫پس بهتره توی جنگل بگردم دنبال یه جادوگر...
‫تا من رو تبدیل به اسب کنه
‫وگرنه محکومم به اینکه بقیه عمرم رو...
‫دائماً مسخره باشم.
‫تو اسب افتضاحی می‌شدی پرسفونه.
‫توی این یه مورد باهات موافقم.
‫چی باعث شده اینقدر زود بیای بیرون؟
‫امیدوار بودم بتونم دوباره سوارکاری رو امتحان کنم.
‫چند وقته سوار اسب نشدی؟
‫ده سال.
‫ده سال!
‫و می‌خواستی سوار «آلیبای» بشی؟
‫آه، نه، عالیجناب.
‫دوشس فقط داشتن می‌پرسیدن
‫که این کره‌اسب مریضه یا ناراحت.
‫داشتم فکر می‌کردم اطلس برای عالیجناب مناسب باشه.
‫انتخاب خوبیه.
‫واقعاً می‌خوای دوباره سوارکاری رو امتحان کنی؟
‫راستش رو بخوای،
‫مطمئن نیستم بشه به تجربه‌ی قبلی‌ام...
‫دقیقاً گفت سوارکاری.
‫همسایه‌هامون، خانواده آپتون،
‫وقتی بچه بودم گاهی اجازه می‌دادن ‫سوار یکی از پونی‌هاشون بشم.
‫اگه درست یادم مونده باشه، خیلی پیر بود
‫و کار خاصی جز جابه‌جا کردن وزنش نمی‌کرد.
‫آروم، آروم.
‫آروم و مطیعه علیاحضرت.
‫بهتون صدمه نمی‌زنه.
‫می‌تونم بهش یه هویج بدم؟
‫پونی خانواده آپتون عاشق هویج بود.
‫خب، شاید حیوون بیچاره به‌خاطر این ‫راه رفتن براش سخت بوده،
‫که زیاد بهش غذا می‌دادید.
‫همینطوری، آروم‌تر.
‫همینطوری.
‫اگه از روی اطلس افتاد زمین،
‫به جان بگو بیاردش توی قلعه.
‫حتی نمی‌خوای تلاش کردنش رو ببینی؟
‫توی عمرم به اندازه کافی جا زدن آدم‌ها رو دیدم
‫که نخوام دوباره شاهد همون اتفاق باشم.
‫فکر کنم غافلگیرت کنه.
‫هی.
‫بیارمشون این‌ور؟
‫آره.
‫تا الان چند جلسه کلاس سوارکاری داشتی.
‫روی زین احساس اعتماد‌به‌نفس بیشتری می‌کنی؟
‫خیلی بیشتر.
‫فردا می‌خوام از روی دیوار قلعه بپرم.
‫البته اطلس هنوز نمی‌دونه.
‫اوه.
‫از شانس بدم این صحنه رو از دست می‌دم.
‫از دستش می‌دی؟
‫من صبح عازم «هاویک»ام.
‫مطمئنی نمی‌تونستی همین امشب بری؟
‫زیاد می‌ری اسکاتلند؟
‫یه خاله و شوهرخاله توی هاویک دارم.
‫همیشه ازم می‌خوان برم بهشون سر بزنم.
‫منم همیشه ازت می‌خوام که بری.
‫چطور درخواست‌های اونا اجابت می‌شن
‫و مال من نادیده گرفته می‌شن؟
‫چون می‌دونم که واقعاً دلت نمی‌خواد من برم.
‫من تا حالا اسکاتلند نرفتم.
‫الان که یه قدمیش زندگی می‌کنی.
‫شاید یه وقتی تو و آدام...
‫بتونین دور و بر «دیوار هادریان» ول بچرخید.
‫من اهل ولگردی نیستم.
‫من تا حالا شراپشایر نرفتم،
‫گرچه شنیدم خیلی قشنگه.
‫اعتراف می‌کنم که روی این مورد خیلی تعصب دارم،
‫ولی فکر می‌کنم اونجا قشنگ‌ترین منطقه انگلیسه.
‫همه خانواده‌م همین فکر رو می‌کنن.
‫آتنا خیلی وقت‌ها با آب‌وتاب درموردش حرف می‌زنه.
‫نامه‌های اواندر هم مرتباً ‫از دلتنگیش برای شراپشایر می‌گن.
‫اخیراً از برادرهای کوچیک‌ترت...
‫که توی نیروی دریایی‌ان خبری داشتی؟
‫آخرین نامه‌ای که از اواندر داشتم
‫نشون می‌داد که «ترایامفنت»، ‫همون کشتی‌ای که دارن توش خدمت می‌کنن،
‫خیلی از اسپانیا فاصله‌ای نداره.
‫در حال حاضر اون قسمت دنیا...
‫خیلی شلوغ و پرماجراست.
‫تقریباً مدام نگران پسرها هستم.
‫و نگران خواهرهامم، و پدرم.
‫راستش رو بخوای، نگران خیلی‌هام.
‫خب، خیالت راحت باشه، پرسفونه،
‫وقتی من نیستم نیازی نیست نگران من باشی.
‫خاله و شوهرخاله‌ام بیش از حد نیاز ‫دورم می‌گردن و هوام رو دارن،
‫و این باعث می‌شه انرژی بیشتری داشته باشی ‫تا با آدام ول بچرخید.
‫من ولگردی نمی‌کنم.
‫عصر بخیر آدام.
‫زیاد مزاحم خلوتت نمی‌شم.
‫این الان رسید و می‌خوام درموردش توضیح بدم.
‫لطفاً بشین آدام.
‫همین‌طوری راحتم.
‫برای راحتی تو نمی‌گم، برای راحتی خودم می‌گم.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد وقتی این‌طوری بالا سرم وایستادی،
‫گردنم رو کج کنم تا بهت نگاه کنم.
‫حالا بسته‌ رو باز می‌کنی؟
‫گفتی می‌خوای توضیح بدی.
‫بعد از اینکه بازش کردی.
‫تو نمی‌تونی بدون یه لباس سوارکاری مناسب سوارکاری کنی.
‫من سفارشش دادم چون بهش نیاز داری
‫و فکر نمی‌کردم بدونی از کجا باید تهیه‌ش کنی.
‫تو این رو برای من سفارش دادی؟
‫نمی‌دونم همون رنگیه که خودت انتخاب می‌کردی یا نه.
‫اما، خب، آبی به نظرم انتخاب خوبی اومد.
‫صرف‌نظر از رنگش، ‫وقتی بخوای سوارکاری کنی بهش نیاز داری.
‫لابد ایمان زیادی به توانایی من ‫برای یادگیری سوارکاری داری.
‫تا اینجا که شاگرد خیلی ضعیفی بودم.
‫دیروز خیلی بهتر بودی.
‫نگاهم کردی؟
‫با رفتن هری، وقت آزاد زیادی دارم.
‫بیشتر طول می‌کشه تا چکمه‌هات برسن.
‫خب، برام چکمه هم سفارش دادی؟
‫خب، دمپایی‌های روفرشیت...
‫اصلاً برای سوارکاری مناسب نیستن.
‫من که دمپایی نمی‌پوشیدم.
‫با دمپایی فرقی نداشتن.
‫نمی‌دونم چی بگم آدام.
‫نیازی نیست چیزی بگی.
‫فقط می‌خواستم توضیح بدم.
‫ممنون آدام.
‫این احتمالاً زیباترین چیزیه که تا حالا داشتم.
‫گرم هم هست.
‫رنگ خوبی انتخاب کردی. من آبی رو دوست دارم.
‫اوه، من... داشت یادم می‌رفت.
‫این هم برای تو اومده.
‫تنهات می‌ذارم تا نامه‌ت رو بخونی.
‫پرسفونه؟
‫یه نبرد توی دریا رخ داده.
‫نزدیک دماغه ترافالگار.
‫«ترایامفنت» تلفات سنگینی داده.
‫برادرهات؟
‫سرنوشت لاینوس نامعلومه.
‫اواندر مُرده.
‫اون داره درد می‌کشه،
‫و من هیچ کار کوفتی‌ای نمی‌تونم براش بکنم.
‫اصلاً نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم.
‫مادرم وقتی حالش بد بود، ‫راحت فالستون رو ترک می‌کرد و می‌رفت.
‫پرسفونه هنوز نرفته.
‫خب، من باید چیکار کنم؟
‫نمی‌خوام غصه بخوره.
‫نیاز دارم که اون...
‫دوک‌ها به کسی نیاز ندارن.
‫مادرم همیشه ترجیح می‌داد از من دور باشه.
‫پرسفونه هم همین‌طور خواهد بود.
‫آدام؟
‫آدام، فکر کنم صدای گرگ می‌شنوم.
‫دارم سعی می‌کنم شجاع باشم آدام.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫من خانوادم رو می‌خوام.
‫پالتو نیاوردی.
‫ذات‌الریه می‌گیری.
‫اونوقت همه توی لندن بهم تهمت می‌زنن که مسمومت کردم.
‫بری داخل گرم‌تره.
‫ببین، حالا که هری هنوز برنگشته،
‫قلعه کاملاً ساکته.
‫می‌تونی یه جای دنج پیدا کنی و...
‫و هر کاری که معمولاً ‫بعد از گریه کردنت می‌کنی رو انجام بدی.
‫معمولاً می‌خوابم.
‫و با سردرد بیدار می‌شم.
‫خیلی بد به نظر می‌رسه.
‫معمولاً دست خودم نیست.
‫داره از تنت میفته.
‫اگه دکمه‌هاش رو ببندی گرم‌تر می‌شی.
‫تو واقعاً نمی‌خوای من سردم بشه.
‫دوست ندارم غصه بخوری.
‫آدام.
‫کلاس سوارکاری امروز صبحت رو از دست دادی.
‫متأسفانه خواب موندم.
‫سرت چطوره؟
‫سرم؟
‫دیشب گفتی که بعد از گریه کردن...
‫سرت درد می‌گیره.
‫آره، یه کم درد می‌کنه.
‫یه عطاری توی سیفتون هست.
‫کارش خیلی خوبه.
‫می‌تونم یکی از مهترها رو بفرستم ‫تا یه کم داروی پودری بگیره.
‫الان به هیچ دارویی نیاز ندارم، ولی ممنونم.
‫جان گفت که هر وقت امروز خواستی ‫کلاس سوارکاریت رو شروع کنی...
‫می‌تونن اطلس رو برات زین کنن.
‫فکر نمی‌کنم حوصله سوارکاری رو داشته باشم.
‫مطمئنی اصلاً دارو نمی‌خوای؟
‫می‌تونم قبل از اینکه هوا بد بشه بگم برات بیارن.
‫الان بیشتر از همه‌چیز به استراحت نیاز دارم.
‫ولی بازم ممنون بابت پیشنهادت.
‫بله.
‫یه پیام فوری برای عالیجناب.
‫به اصطبل بگو سریع‌ترین کالسکه مسافرتیم رو آماده کنن.
‫و یکی رو بفرستین سیفتون دنبال آقای جانز.
‫چشم عالیجناب.
‫داری می‌ری آدام؟
‫همین الان.
‫به خانم اسمیتسون بگو ‫اتاق همیشگی آقای ویندوور رو آماده کنه.
‫اتفاقی برای هری افتاده؟
‫توی یه مسافرخونه بین اینجا و هاویک...
‫به شدت مریض شده.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫معلومه، برم بیارمش.
‫البته اگه اصطبل بالاخره کالسکه‌م رو بفرسته.
‫به نظر میاد قراره برف بیاد.
‫دقیقاً به همین خاطر می‌خوام فوراً راه بیفتم.
‫ولی امنه؟
‫اگه هوا بدتر بشه، ممکنه توی جاده گیر بیفتی.
‫قبل از اون می‌رسم به مسافرخونه.
‫من از کجا بفهمم جات امنه؟
‫اگه امشب برنگشتم،
‫می‌تونی فرض کنی توی همون مسافرخونه...
‫که پر از کثافته و هری تصمیم گرفته توش مریض بشه،
‫منتظر موندم تا هوا بهتر بشه.
‫من اصلاً همچین فرضی نمی‌کنم.
‫صرفاً برنگشتنت هیچ چیزی رو به من ثابت نمی‌کنه.
‫ممکنه به همین سادگی، نیمه‌جون و یخ‌زده...
‫کنار یه جاده افتاده باشی،
‫یا طعمه‌ی گرگ‌ها شده باشی ‫یا خودت هم مریض بشی.
‫من سال‌ها توی این جاده‌ها درشکه روندم.
‫تا حالا حتی یک بار هم توی راه نموندم.
‫باید بهم قول بدی که مراقب باشی.
‫اگه قول ندی، نگران می‌شم.
‫چرا باید نگران من بشی؟
‫چرا نباید بشم؟
‫هیچ‌کس نگران من نمی‌شه پرسفونه.
‫خب الان یکی می‌شه.
‫نشو.
‫متأسفانه دست خودم نیست.
‫مثل گریه کردنت؟
‫احتمالاً نگرانی هم باعث می‌شه سردرد بگیری.
‫پس نذار سردرد بگیرم...
‫و بهم قول بده که احتیاط می‌کنی.
‫احتیاط می‌کنم. قول می‌دم.
‫صاحب این مسافرخونه کجاست؟
‫من اسمیت هستم.
‫در خدمتم رئیس، کاری از دستم برمیاد؟
‫یه آقایی توی این مسافرخونه اقامت داره، آقای ویندوور.
‫کجاست؟
‫ها.
‫دونستنش چقدر برات می‌ارزه؟
‫این روش عذرخواهی کردنته؟
‫من از هیچ‌کس عذرخواهی نمی‌کنم. کجاست؟
‫صورت‌حساب یارو رو تسویه کن، تا بهت بگم.
‫صورت‌حسابش طبق معمول...
‫موقع رفتن تسویه می‌شه.
‫پس متأسفانه باید یه چیزی بکشم روی صورت‌حسابش.
‫به‌خاطر دردسرساز بودنش، می‌فهمی که.
‫البته اگه مد نظرت باشه که...
‫یه چند پوند بیشتر پیاده بشی،
‫شاید در نهایت یه جنسی هم دستت رو بگیره.
‫چند پوند بیشتر؟
‫فکر می‌کنی الان چقدر طلب داری؟
‫راستش نمی‌دونم.
‫همش داره می‌ره بالاتر، نه؟
‫فکر کنم از وقتی که داریم حرف می‌زنیم، ‫چند شیلینگ بهش اضافه شده.
‫اون آقایی که اینجا اقامت داره کجاست؟
‫وقتشه حسابت رو صاف کنی هوپر.
‫من یه شیلینگ هم ندارم.
‫یه نیم‌کرون.
‫اون آقایی که اینجا اقامت داره کجاست؟
‫اولین در سمت راست رئیس.
‫لعنت بهت هوپر.
‫اگه مُردی، انتظار نداشته باش برات مرثیه بخونم.
‫حتی برای اینکه یه بار دیگه بهم بگی خفه شم؟
‫دکتر چه دستوراتی داده؟
‫دکتر ندیدم.
‫مگه دنبال دکتر نفرستادین؟
‫من بارها درخواست کردم عالیجناب.
‫ولی هر بار جلوم رو گرفتن...
‫چرا نذاشتی دکتر خبر کنن؟
‫کاملاً مشخصه که این آقا مریضه.
‫من اینجا خیریه باز نکردم رئیس.
‫پولی نداشت که به دکتر بده.
‫اون نوکرش هم، از خودش فقیرتره.
‫پس ولش کردی تا مریض‌تر بشه،
‫احتمالاً تا جایی که حتی جونش هم به خطر بیفته؟
‫آدم‌های فقیر همیشه می‌میرن، مگه نه؟
‫تا حالا چند نفر توی این مسافرخونه مردن...
‫چون منتظر کمکی بودن که هیچ‌وقت قرار نبود برسه؟
‫آدم مریض و در حال مرگ که مقاومت نمی‌کنه.
‫این‌طوری تسویه کردن صورت‌حسابشون راحت‌تر می‌شه.
‫حتماً با جیب‌بری.
‫آدام.
‫می‌تونیم برگردیم قلعه؟
‫با این سر و وضعی که داری
‫بهتره مستقیم بریم قبرستون.
‫احتمالاً فکر خوبیه.
‫بیا آقای ویندوور رو ببریم توی کالسکه.
‫حتماً.
‫فکر می‌کنی آقای ویندوور چقدر بهت بدهکاره؟
‫با در نظر گرفتن همه‌چیز، ‫با پنج پوند سر و تهش رو هم میارم.
‫پنج پوند؟
‫هیچ‌کدوم از خدماتی که ارائه دادی یا می‌تونی بدی...
‫حتی یک دهم این هم نمی‌ارزه.
‫فکر کنم بتونی از پسش بربیای.
‫از آدم‌هایی که توان پرداختش رو ندارن هم...
‫همین مبالغ گزاف رو طلب می‌کنی؟
‫همیشه یه نفر با جیب خالی‌تر از اینجا می‌ره رئیس.
‫من فقط حواسم هست که اون یه نفر هیچ‌وقت من نباشم.
‫اینم پنج پوندت.
‫به امید اینکه در آینده بازم با هم معامله کنیم.
‫حتماً.
‫اواندر رو ازم گرفتی.
‫لطفاً شوهرم رو دیگه ازم نگیر.
‫ببرینش توی اتاقش.
‫آقای جانز اینجاست؟
‫بله، عالیجناب.
‫بهت که گفتم مراقبم.
‫فکر کنم باید حرفت رو باور می‌کردم.
‫آره، باید باور می‌کردی.
‫به نظر می‌رسه سردته.
‫دارم یخ می‌زنم.
‫باید لباس‌هات رو عوض کنی و یه چیز گرم و خشک بپوشی.
‫آقای جانز به هری رسیدگی می‌کنه.
‫پس تو قراره صدای عقل و منطق من باشی؟
‫دستت سرده.
‫من... عذر می‌خوام.
‫اگه من رو ببخشی، بهم گفتن...
‫که باید این لباس‌های خیس و سردم رو عوض کنم.
‫خوشحالم که برگشتی آدام.
‫آقای جانز فکر می‌کنه که آقای ویندوور خوب می‌شه؟
‫حالا که آقای ویندوور اینجاست، بله.
‫توی اون مسافرخونه داشت حالش بدتر می‌شد.
‫من... وقتی به این فکر می‌کنم ‫که اگه عالیجناب نجاتش نمی‌دادن...
‫چه بلایی سرش می‌اومد مورمورم می‌شه.
‫با این که عالیجناب ایشون رو نجات دادن،
‫نامه‌ی شما باعث شد بفهمیم که این کار لازمه.
‫همه‌ی ما بابت این موضوع به شما مدیونیم.
‫آقای ویندوور مرد خوبیه.
‫بله، همین‌طوره.
‫آدام.
‫آقای جانز معتقده که هری خوب می‌شه.
‫فکر کنم هری لجبازتر از اونی باشه که خوب نشه.
‫به چی نیاز داره؟
‫عطاری داره پودر و جوشانده براش آماده می‌کنه.
‫غیر از اون، می‌گه آقای ویندوور به استراحت نیاز داره.
‫پس ما شما رو تنها می‌ذاریم تا بهش رسیدگی کنید.
‫من هنوز وقت نکردم به هری سر بزنم.
‫آوردن هری به اینجا...
‫بهترین کاری بود که می‌تونستی بکنی.
‫بعد از اون بهترین کار اینه که بهش اجازه بدی بخوابه.
‫فکر کنم وقتی همچین نصیحت خردمندانه‌ای ‫بهم می‌شه باید گوش کنم.
‫موافقم.
‫تمام روز بیرون توی سرما بودی آدام.
‫تو هم باید یه کمی استراحت کنی،
‫وگرنه ممکنه خودت هم مثل هری مریض بشی.
‫می‌گم از آشپزخونه برات یه سینی غذا بفرستن بالا.
‫آدام؟
‫اوه، آدام، تو با یه ترسو ازدواج کردی.
‫حداقل خروپف نمی‌کنه.
‫پرسفونه!
‫- پرسفونه... ‫- آدام.
‫چی شده؟
‫مسخره‌ست.
‫دارم مثل یه احمق رفتار می‌کنم،
‫سر یه خواب دست‌پاچه شدم.
‫- آدام؟ ‫- چیه؟
‫به نظر میاد هری امروز صبح یه کم بهتر شده.
‫خوشحالم که داره بهتر می‌شه.
‫منم همین‌طور.
‫امروز صبح برنامه‌ای برای سوارکاری داری؟
‫آره.
‫ترجیح می‌دم نری.
‫ولی من...
‫ترجیح می‌دم نری.
‫اگه واقعاً نمی‌خوای، نمی‌رم.
‫خوبه، فکر کنم اگه نری بهتره.
‫چه مرگمه آخه؟
‫اوه!
‫زیاد این رو می‌شنوم.
‫اوه... ما نگرانت بودیم.
‫همه‌ش یه نقشه بود که بهم توجه بشه.
‫چرا وقتی داشتی توی آینه رو نگاه می‌کردی...
‫اون‌قدر پکر بودی؟
‫اوه، هیچی.
‫اون «هیچی» نبود.
‫به نظرت...
‫من مسخره‌ام؟
‫ای بابا.
‫بازم آدام حرف زده، نه؟
‫یه نگاهی بهم انداخت، خیلی دقیق وراندازم کرد.
‫بعدش گفت «مسخره‌ست.»
‫اون یه بار کاخ سنت جیمز رو هم مسخره توصیف کرد.
‫این کلمه‌ی مورد علاقشه.
‫اون خیلی گیج‌کننده‌ست.
‫همه‌ی اینا بخشی از جذابیتشه، پرسفونه.
‫چطوری این جاهای زخم بزرگ روی صورتش افتادن؟
‫آدام با یه زائده گوشتی به دنیا اومد...
‫درست همون جایی که باید گوش راستش می‌بود.
‫تو چند سال اول زندگیش یه سری جراح...
‫اومدن به قلعه...
‫تا سعی کنن پیداش کنن.
‫پس اون زخم‌ها...
‫به‌خاطر یه حادثه نبودن؟
‫اونا داشتن سعی می‌کردن «درستش» کنن.
‫ولی در نهایت، هنوز هم گوش نداره،
‫شنواییش توی اون سمت هنوز هم یه کم ضعیفه،
‫و اینطوری زخمش باقی موند...
‫اونم نه فقط به شکل ظاهری.
‫تو باید استراحت کنی.
‫من حالم خوبه.
‫من هم بیشتر از این وقتت رو نمی‌گیرم.
‫اگه به هر چیزی نیاز داشت،
‫واسه گفتنش اصلاً درنگ نکن.
‫ممنونم، علیاحضرت.
‫«ترجمه از رضا فتحی»