‫این آقا مشخصا مریض‌احواله.
‫من که خیریه باز نکردم رفیق.
‫امیدوارم در آینده هم ‫بتونیم با هم همکاری کنیم.
‫می‌کنیم.
‫آدام؟
‫چرا تصمیم گرفتی که ازدواج کنی؟
‫اون زمان فکر خوبی به نظر می‌اومد.
‫متوجه شدم.
‫اون توی این قلعه‌ی خالی تنهاست.
‫صداشون رو شنیدم آدام!
‫گرگ‌ها اومدن داخل فالستون!
‫نیومدن داخل قلعه پرسفونه.
‫می‌خوام بدونم چرا این همه سال اینجا موندی.
‫ما دوستیم آدام.
‫تمام مراسماتی که برای مادر برگزار کردی...
‫واسه این که اینجا ‫نگهش دارن کافی نبودن...
‫خب چرا من احمق باید تلاش ‫کنم همون شیوه رو پیش بگیرم؟
‫بهت قول دادم که...
‫برادرت میاد اینجا دیدنت...
‫و این که در قلعه‌ی فالستون ‫مهمانی برگزار می‌شه...
‫و هیچکس، نه هری، و ‫نه هر شخص دیگه‌ای...
‫نمی‌تونه مجبورم کنه که ‫این قولم بهت رو نادیده بگیرم.
‫دوست دارم که حرفت رو باور کنم.
‫جان، لطفا اطلس رو زین کن.
‫می‌خوام برم منزل کشیش.
‫اولین باریه برای سواری از قصر خارج می‌شید.
‫آمادگیش رو دارم.
‫عالیه بانوی من.
‫وای که چقدر سرد شده.
‫زئوس.
‫آروم باش زئوس.
‫هی.
‫پیداش کردی؟
‫کی؟
‫خانم رو.
‫داشتیم می‌رفتیم منزل کشیش...
‫و اطلس یهویی رم کرد.
‫اون هنوز سوارکار خیلی خوبی نیست...
‫و ممکنه که زمین خورده باشه.
‫و گله هم صداشون نزدیکه و عصبانین.
‫پرسفونه!
‫جواب نمی‌ده.
‫پرسفونه! هی، هی!
‫هی. هی! هی!
‫باید گله رو پیدا کنیم.
‫خودم هم به همین فکر می‌کردم عالیجناب.
‫هی، هی. آروم زئوس.
‫آروم، آروم.
‫من هم شنیدم عالیجناب.
‫داریم نزدیک می‌شیم.
‫هی، هی!
‫منم پرسفونه!
‫آدام!
‫کنارم بمون. کنارم بمون.
‫جان، بیارش بالا.
‫اگه می‌تونی اطلس رو برگردون.
‫ولی زود باش. گله زیاد منتظر نمی‌مونه.
‫پرسفونه، من رو بچسب.
‫محکم بچسب.
‫وقتی به مسیر رسیدیم فرار می‌کنیم.
‫همه رو مسلح کنید.
‫گله در نزدیکی قلعه است.
‫وقتی جان هندلی از دروازه رد شد...
‫فورا دروازه رو ببندید.
‫- بله عالیجناب. ‫- سرم گیج می‌ره.
‫می‌تونی راه بری؟
‫فکر کنم بتونم.
‫توی جنگل از روی اسبش افتاده.
‫امکانش هست که مچ پاش شکسته باشه.
‫جراح خبر کنم؟
‫نه.
‫گرگ‌ها پشت دروازه پرسه می‌زنن.
‫امن نیست که کسی بره یا بیاد.
‫ولی تا حالا چنین کاری نکرده بودن.
‫پرسفونه؟
‫مادر کجاست؟
‫فکر کنم اتاق نشیمن.
‫بفرستش بالا به اتاق پرسفونه.
‫الان جامون امنه؟
‫آره.
‫می‌ترسیدم کسی پیدام نکنه.
‫خدای من!
‫مادر، به کمکت احتیاج دارم.
‫لباس سواریش خونیه.
‫مادر؟
‫کمک کن بشینه هری.
‫آدام؟
‫می‌تونی چکمه‌ام رو در بیاری؟
‫خیلی تنگه.
‫آدام، فکر کنم به جراح نیاز باشه.
‫می‌دونم.
‫آب‌جوش بیار.
‫و الکل ضدعفونی‌کننده.
‫کمک کن هری.
‫باید ببریش.
‫مادر، می‌تونی قیچی پیدا کنی؟
‫ثابت نگهش دار.
‫نمی‌خوام اشتباهی زخمیش کنم.
‫بیا.
‫متاسفم پرسفونه.
‫سعی می‌کنم آروم انجامش بدم.
‫آدام؟
‫بله عزیزم؟
‫تو رو خدا پیشم بمون.
‫اگه قول بدی که طاقت بیاری.
‫بارتون گفت که می‌خوای باهام حرف بزنی.
‫حال خانم چطوره؟
‫خوابه.
‫می‌دونم مناسب نیست که اینجا باهات حرف بزنم.
‫ولی فکر کنم دلیلش رو فهمیدم...
‫فهمیدم چرا گله به اطلس حمله کرده.
‫و گفتم در نهایت باید خبر دار بشی...
‫حتی اگه گفتنش یعنی پام ‫رو از گلیمم درازتر کنم.
‫نمی‌کنی.
‫چی فهمیدی؟
‫وقتی که داشتیم زخم‌های ‫اطلس رو تمیز می‌کردیم...
‫متوجه شدیم که...
‫خیلی بوی گوشت دام می‌داد.
‫گوشت دام؟
‫احتمالا بخاطر همین به اطلس حمله کردن...
‫ولی به اسم من یا من حمله نکردن...
‫یا به شما و زئوس.
‫احتمالا بانو هم به بو آغشته شده...
‫و واسه همین رفتن سراغش.
‫با کارکنانت حرف بزن.
‫ببین چی می‌تونی بفهمی.
‫اگه نقشی در این حمله داشته باشن، ‫هر نقشی...
‫نمی‌خوام دیگه چنین اتفاقی تکرار بشه.
‫بله عالیجناب.
‫جان؟
‫مرسی.
‫آدام؟
‫می‌شه لطفا باهات حرف بزنم؟
‫شاید بد نباشه بشینی.
‫واقعا متاسفم آدام.
‫می‌دونم که دوست داشتی به پرسفونه کمک کنم.
‫حتما خیلی ازم ناامید شدی.
‫بشین مادر.
‫گاهی‌اوقات خیلی شبیه پدرتی.
‫مرد عزیزی بود.
‫حالت بده؟
‫خیلی وحشت کردم.
‫آخه من همیشه توی ‫بهداری نمی‌تونستم کمکی کنم.
‫حتی بچه که بودم، وقتی توی خونه...
‫شخصی یه سرمای ساده می‌خورد...
‫خیلی پرستار رو مضطرب می‌کردم.
‫و مادرم همیشه بهم می‌گفت...
‫وقتی که مادر بشم عوض می‌شم.
‫حتما خیلی ازم شرمسار شدی...
‫وقتی که بهم نیاز داشتی ‫اصلا نتونستم کمکی کنم.
‫پرسفونه خیلی زیاد خونریزی کرده بود.
‫سرزنشت نمی‌کنم که نتونستی کمکی بکنی.
‫خب مطمئنم که شرایط رو فقط بدتر کردم.
‫همیشه همینم.
‫جراح دوم در واقع من رو دو روز...
‫فرستاد منزل کشیش.
‫از منزل خودم طرد شدم.
‫از پسر طفلکی خودم.
‫طرد؟ جراح دوم؟
‫مطمئنم که بدترش کردم.
‫حین اولی خیلی نگران و مضطرب بودم...
‫اولین جراحی؟
‫و حالم بهتر نشد.
‫در واقع بدتر شدم.
‫چند جراح بعدی اصرار داشتن که...
‫قبل این که بیان من برم.
‫جراح‌هایی رو می‌گی که ‫اینجام رو جراحی کردن.
‫و من هم با کمال میل رفتم.
‫خوشحال بودم.
‫آخه کدوم مادریه که...
‫فرزندش رو در چنین شرایطی تنها بذاره؟
‫پرسفونه تو رو می‌خواد.
‫به نظر استرس داره.
‫چی شده پرسفونه؟
‫داشتم به سواریم فکر می‌کردم.
‫می‌تونیم منتظر بمونیم که بهتر بشی.
‫اتفاق امروز، به نظرم تصادفی نبود.
‫چی شد که چنین شکی کردی؟
‫جان بهم کمک نکرد که سوار اسبم بشم.
‫معمولا دستیار اصطبل منتظر اون می‌مونه...
‫ولی این بار منتظر نموند.
‫و دستیاری که کمکم کرد بوی...
‫گوشت دام می‌داد؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫بوی خفیفی بود؟
‫نه.
‫اول فکر کردم...
‫شاید توی کارگاه خشک‌کردن گوشت بوده...
‫یا توی آشپزخونه زمین ‫خورده و لباسش کثیف شده.
‫بوش انقدر شدید بود که حتی...
‫حین سوارکاری هم حسش می‌کردی.
‫دقیقا.
‫خدمتکاری که تو رو سوار اسب کرد، ‫همیشه بهت کمک می‌کنه؟
‫هر از گاهی.
‫اسمش رو می‌دونی؟
‫یه دستمال گردن سبز داره.
‫بقیه ندارن.
‫جان هندلی می‌دونه که اون کیه.
‫می‌خوای باهاش حرف بزنی؟
‫با خدمتکاره؟
‫اگه نقشی در این ماجرا داشته باشه...
‫فقط قرار نیست باهاش حرف بزنم.
‫اسم خدمتکاری که...
‫دستمال گردن سبز داره چیه؟
‫جیمی.
‫اون جدیده.
‫ساکته. سرش به کار خودشه.
‫نمی‌دونی این جیمی کجاست احیانا؟
‫آخرین باری که دیدمش پشت اصطبل بود.
‫اون امروز صبح به بانو کمک ‫کرده که سوار اسب بشه...
‫و گفت که شدیدا بوی گوشت دام می‌داده...
‫بیشتر از اونی که تصادفی باشه.
‫پس عمدی بوده؟
‫همین رو می‌خوام بفهمم.
‫اونجاست.
‫جیمی!
‫اسمیت!
‫نذارید از دروازه بره بیرون!
‫جلوش رو بگیرید!
‫این کثافت آقای اسمیته...
‫که سعی کرده زن من رو بکشه.
‫تو هر چیزی که واسم مهم بود رو ازم گرفتی.
‫خواستم این کارت رو جبران کنم رفیق.
‫بابت این کارت حلق‌آویز می‌شی.
‫نه.
‫یه فکر بهتر دارم.
‫توی قفس به نمایش بذاریدش.
‫چی؟
‫نه، نمی‌تونید!
‫باید قانونی اقدام کنید.
‫من دوک کیدلرم.
‫خودم قانونم.
‫دوک‌ها نباید به آدم‌ها ‫نیاز داشته باشن پرسفونه. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫من از فالستون خوشم میاد.
‫من هم خوشم میاد لاینوس.
‫پس چرا خوشحال به نظر نمی‌رسی؟
‫احتمالا چون درد دارم.
‫نمی‌دونستم خوب شدن این ‫برش‌های کوچولو انقدر طول می‌کشه.
‫به نظر من که اصلا کوچولو نبودن.
‫با توجه به اتفاقاتی که ممکن بود رخ بده...
‫به نظرم جراحت‌هام خیلی هم کوچولوئن.
‫خوشحالم که اومدی اینجا.
‫من هم از این که دوباره می‌بینمت خوشحالم.
‫ولی به همین زودی دلم واسه دریا تنگ شده.
‫اواندر فقط دلش واسه خونه تنگ می‌شه.
‫به نظرم الان رفته خونه.
‫و پیش مامانه.
‫ناوآموز لنکستر.
‫اگه می‌دونستم که قصدت از اینجا اومدن...
‫اینه که اشک خواهرت رو در بیاری، ‫دعوتت نمی‌کردم.
‫نقشه‌ی شومم رو...
‫با دقت بالایی فهمیدید عالیجناب.
‫هر مرد دریانورد جوانی...
‫قصدش اینه که فامیل‌های خانمش رو...
‫در هر فرصتی که گیرش بیاد ‫وارد حالت جنون شدید بکنه.
‫و ظاهرا همچنین قصد داری که...
‫پرسفونه رو بفرستی اون دنیا.
‫متاسفانه حقیقت داره.
‫هر چند موقتا فراموش کردم که...
‫چگونه قصدم دارم این کار رو بکنم.
‫با نگه داشتنش بیرون توی این سرما...
‫به جای این که ببریش داخل که گرم و راحته.
‫بله، الان یادم اومد.
‫ولی گمونم دیگه شما نقشه‌ام رو حدس زدید...
‫پس افکار شومم رو کنار می‌ذارم.
‫اجتناب‌ناپذیر بود.
‫مرسی.
‫داخل می‌بینمت لاینوس.
‫به نظر خوشحال میای.
‫دلم واسه داداشم تنگ شده بود.
‫اصلا چیزی نبود که انتظارش رو داشتم.
‫توی توضیحاتت یه نوزاد بود.
‫فکر کن چقدر شوکه شدم ‫وقتی از کالسکه خارج شد...
‫نه دایه‌ای داره و نه کسی که مراقبش باشه.
‫آدام بویس، داری اذیتم می‌کنی؟
‫من هیچوقت اذیت نمی‌کنم.
‫ظاهرا هیچوقت مراسم هم برگزار نمی‌کنی.
‫ولی فردا قراره دقیقا همین کار رو بکنی.
‫ظاهرا پیر شدنم شروع شده.
‫امروز خیلی عجیب شدی.
‫کجاش رو دیدی.
‫ پرسفونه کنجکاوه که کجایی.
‫خبر من رو گرفت؟
‫از چهره‌اش فهمیدم.
‫وقتی بچه بودیم همیشه ‫از قیافه‌اش مشخص بود...
‫که کی نگرانمونه.
‫حتما خیلی نگران می‌شده.
‫بعد مرگ مادر پرسفونه ‫خانواده رو کنار هم نگه می‌داشت.
‫چند سالش بود؟
‫دوازده.
‫خیلی یهویی دوران کودکیش رو از دست داد.
‫تو هم همینطور.
‫طی هشت سال گذشته در زندگیش...
‫فقط و فقط بخاطر خانوادش جانفشانی کرده.
‫ازدواجش هم شاملش می‌شه؟
‫می‌دونی چرا بابام اسمش رو گذاشته پرسفونه؟
‫چون به چیزهای یونانی علاقه داشته؟
‫غیر از اون.
‫داستان پرسفونه رو خیلی دوست داشت.
‫به نظرم که علاقه‌ی عجیبیه.
‫اگه از دید نگاه کنی عجیب نیست.
‫بابام خودش رو از اون ‫محققان قدیمی‌ای می‌دونه که...
‫باور دارن هادس در واقع ‫پرسفونه رو گول نزد...
‫و هر دو با هم تصمیم گرفتن که اون...
‫بذر انار رو بخوره...
‫چون به این معنا بود که هیچی ‫نمی‌تونه جلوی این رو بگیره که...
‫پرسفونه نزد اون برگرده.
‫ولی چرا برگرده؟
‫دلیل برگشتنش بود که...
‫باعث می‌شد پدرم اون ‫الهه رو دوست داشته باشه.
‫بذرها؟
‫بذرها نمادین بودن.
‫نماد چی؟
‫می‌دونم که ناپدید شدن توی مراسمات...
‫یکی از مهارات خیلی خوبته...
‫ولی زنت از این قضیه راضی نیست.
‫واقعا باید بری پیش زنت بشینی.
‫کاری که واقعا باید بکنم اینه که...
‫تو رو از پنجره‌ی اتاقت...
‫از پاهات با ملحفه‌ی تختت آویزون کنم.
‫خوش برگشتی دوست قدیمی.
‫اخیرا خیلی ملایم شده بودی.
‫خفه شو هری.
‫بذر انار نماد چیه؟
‫چی؟
‫توی افسانه‌ی پرسفونه...
‫گفت که بذرها نماد هستن.
‫باز حرف‌های فلسفی زده؟
‫این خصوصیتش رو از بابا به ارث برده.
‫نماد چی هستن؟
‫طبق گفته‌ی بابا، بذره نماد عشق هستن...
‫عشق هادس به پرسفونه و عشق پرسفونه به هادس.
‫چطور می‌تونه شخصی رو ‫دوست داشته باشه که اسیرش کرده؟
‫بابا همیشه می‌گفت که اون...
‫شناختش و فهمید آنچنان ‫ترسناک نیست و عاشقش شد.
‫هادس هم عاشق پرسفونه شد.
‫باهاش جفت‌وجور بود.
‫ولی اگه انقدر عاشق هم بودن...
‫پس چرا باید ترکش کنه؟
‫اگه کل بذرها رو می‌خورد...
‫همیشه پیش هم می‌موندن.
‫هادس مجبورش نکرد بمونه...
‫چون خانوادش بهش نیاز داشتن.
‫هادس هرگز نذاشت کسی قلمروش رو ترک کنه.
‫هادس عاشق پرسفونه بود.
‫چون که عاشقش بود رهاش کرد؟
‫و اون هم برگشت چون که عاشقش بود.
‫بابت مراسم ممنونم آدام.
‫خیلی محشر بود.
‫و راضی بودی؟
‫ناامید نشدی؟
‫چیه؟
‫دیگه چی می‌خواستی؟
‫تا حالا توی مراسمی با شوهرم نبودم.
‫خیلی تصور می‌کردم که باشم.
‫قصد نداشتم که امروز...
‫ازت یه چیز ناخوشایند دیگه هم بخوام.
‫و همچنان...
‫خوشحال می‌شم پیشت باشم.
‫مطمئنم که تحملش می‌کنی.
‫می‌خوام که پیشت باشم.
‫ولی همه رفتن.
‫لازم نیست که باشن.
‫پام...
‫هنوز خیلی درد می‌کنه.
‫دستت رو بده من.
‫لاینوس صبح می‌ره شراپشایر...
‫که به خانوادت سر بزنه.
‫آره می‌دونم.
‫تو هم باهاش می‌ری.
‫برنامه این نبود.
‫باید می‌بود.
‫از اولش باید می‌بود.
‫می‌تونید دو تایی...
‫فورا بعد صبحانه حرکت کنید.
‫تو هم همراهمون میای؟
‫من به قلعه‌ی فالستون تعلق دارم.
‫و من به کجا تعلق دارم؟
‫خانوادت بهت نیاز داره.
‫و تو چی آدام؟
‫دوک‌ها به آدم‌ها نیاز ندارن.
‫بهتره اسب‌ها رو منتظر نذاری مادر.
‫فقط یکم طول می‌کشه.
‫و این از به موقع حرکت کردن مهم‌تره.
‫من و پدرت به اجبار بقیه ازدواج کردیم.
‫هیچ چیزی در مورد...
‫خلق‌وخو و تفاوت‌هامون در نظر گرفته نشد.
‫من توی شهر میان مردم بزرگ شدم.
‫لندن و جامعه چیزهایی بودن که ‫می‌شناختم و بهشون نیاز داشتم.
‫پدرت اینجا بزرگ شده بود.
‫توی سکوت و تنهایی.
‫خواسته‌های متفاوتی داشتیم.
‫سعی کردیم با هم کنار بیاییم.
‫که علایقمون رو ترکیب کنیم.
‫ولی اون از مراسم‌ها و تجمعاتی که ‫اینجا برگزار می‌شد خوشش نمی‌اومد...
‫و از این که من دوست داشتم ‫مهمون دعوت کنم متنفر شد.
‫نمی‌خواست...
‫اعتراف می‌کنم که من هم در نتیجه...
‫دیدگاهم نسبت به فالستون ‫و در آخر نسبت به اون...
‫تلخ‌تر شد.
‫نمی‌خوام این قضایا رو بشنوم...
‫دلخوری زود شکل می‌گیره آدام.
‫پدرت با وجود یک‌دندگیش آدم خوبی بود.
‫انقدر توی قلب احساسی احمقم...
‫امیدوار بودم که...
‫فکر می‌کردم وقتی نیستم میاد دنبالم.
‫هرگز نیومد.
‫بهش گفتی که امیدواری بیاد؟
‫خیلی جوان بودم، حین ازدواجم ‫فقط هفده سال سن داشتم.
‫ساده‌لوحانه باور داشتم ‫اگه واقعا واسش مهم بود...
‫باهام راه می‌اومد.
‫تو خیلی بیشتر از پدرت...
‫می‌تونی کنار بیای.
‫و پرسفونه خیلی بیشتر از من...
‫به سکوت و تنهایی علاقه داره.
‫اون باهات جفت‌وجوره آدام.
‫نذار احساساتت رو حدس بزنه...
‫و این فرصت رو هدر نده.
‫حرف درستی می‌زنه.
‫همه‌ی مهمون‌ها از قلعه رفتن هری.
‫تو چرا نرفتی؟
‫من می‌مونم که نقش وجدانت رو بازی کنم.
‫که تو رو از خودت نجات بدم.
‫اون برمی‌گرده.
‫وقتی لاینوس برگرده بره سوار کشتیش بشه...
‫پرسفونه برمی‌گرده فالستون.
‫و انقدر خوب می‌شناسمت که پیش‌بینی کنم...
‫که طوری رفتار می‌کنی ‫که انگار واست مهم نیست...
‫که اومده اینجا.
‫واقعا می‌خوای چنین سوالی توی ذهنش باشه؟
‫به تو مربوط نیست هری.
‫دلت واسش تنگ شده.
‫و اون حق داره که این رو بدونه.
‫اون پیش خانوادش خوشحاله.
‫پس برو و بخشی از خانوادش باش.
‫برو شراپشایر.
‫اینطوری جواب نمی‌ده.
‫چی جواب نمی‌ده؟
‫پرسفونه مهلتی دریافت می‌کنه...
‫و هادس در دنیای زیرین می‌مونه...
‫که ببینه بذرها جواب می‌دن یا نه.
‫مشخصه وقتی این داستان رو...
‫توی هرو می‌گفتن خواب بودی.
‫هادس ننشست و منتظر پرسفونه نموند.
‫زمانش که رسید، هادس ‫از تازی‌های دوزخ رد شد...
‫و به دنیای زنده‌ها قدم گذاشت...
‫که عروسش رو برگردونه.
‫این رو یادم نیست.
‫هوم.
‫هادس لوس و ضعیف نبود آدام.
‫و حاضرم شرط ببندم که پرسفونه...
‫کاملا خبر داشت که شوهرش ‫نسبت بهش چه احساسی داره.
‫مطمئنی که سردت نیست؟
‫خونه هم همینطوری لباس می‌پوشم...
‫اونجا خیلی سردتره.
‫خیلی از قلعه‌ی فالستون تعریف می‌کنی.
‫عاشقش شدم آتنا.
‫نه فقط قلعه رو.
‫امیدوارم اشتباه نکنم وقتی می‌گم که...
‫ظاهرا دلت واسه قلعه تنگ شده.
‫درسته.
‫واسه همینه وقتی کسی ‫به برگشتت اشاره می‌کنه...
‫ناراحت می‌شی؟
‫فکر نکنم بخاطر این باشه ‫که دلت واسه ما تنگ می‌شه.
‫احتمالا بخاطر اینه که ‫کاملا مطمئن نیستم که...
‫وقتی برگردم چی در انتظارمه.
‫اگه بخوای می‌تونی اینجا بمونی.
‫دلم اونجاست.
‫امیدوارم قلعه بدونه که چه مرد خوشبختیه.
‫آدام.
‫اومدی که من رو ببری خونه؟
‫هر وقت که خواستی.
‫ولی می‌خواستم شراپشایر رو ببینم...
‫که ببینم تو کجا بزرگ شدی.
‫دیدی؟
‫و این که با خانوادت آشنا بشم.
‫و من، من...
‫هادس همیشه می‌رفت دنبال پرسفونه.
‫آره می‌رفت.
‫تا جایی که مجبور بود صبر می‌کرد.
‫و بعد قلمروش رو ترک کرد...
‫و انقدر گشت تا پیداش کنه و بعد برگشت.
‫فکر کنم هادس دلش ‫واسه زنش تنگ شده بود.
‫فکر کنم از وقتی که از پیشش رفته...
‫ثانیه‌شماری می‌کرده.
‫ولی آیا پرسفونه هم اندازه‌ی اون...
‫مشتاق بود که دوباره برگرده پیشش؟
‫آره، بود.
‫چرا هادس رفت دنبالش؟
‫حتما عاشقش بود.
‫درسته.
‫بود، انقدر که نمی‌تونست ابرازش کنه.
‫ولی، ولی پرسفونه هم با وجود نقص‌هاش...
‫با وجود این که لیاقتش خیلی بهتر بود...
‫اون رو دوست داشت؟
‫آدام.
‫دیر نکردم؟
‫کاری نیست که...
‫تو گفتی که به فالستون تعلق داری.
‫فقط به فالستون.
‫من به تو تعلق دارم.
‫من عاشقتم آدام.
‫مردم اگه خودشون هم ‫این حرفت رو بشنون...
‫باز هم باورش نمی‌کنن.
‫مجبوریم قانعشون کنیم.
‫ممکنه از لندن لذت ببرم.
‫یعنی من هم می‌تونم بیام قلعتون؟
‫قلعمون خوب باید اکتشاف بشه.
‫اگه واسه کریسمس برنامه‌ی دیگه‌ای ندارید...
‫می‌تونید بیایید و کشفش کنید.
‫آتنا، دافنه!
‫می‌دونی که کل خانواده رو میاره و...
‫فالستون پر از آدم می‌شه دیگه؟
‫خب احتمالا اشکالی نداره که...
‫هر از گاهی دست‌ از پا خطا کنم.
‫ممکنه یه بار دیگه مجبور بشی ‫من رو از دست خودم نجات بدی.
‫قبلا هم این کار رو کردی‌ها.
‫نجاتت دادم؟
‫وای.
‫وای پرسفونه‌ی من.
‫می‌دونی که فرقی نمی‌کرد کجا باشی...
‫من در هر صورت می‌اومدم پیشت.
‫هادس همیشه می‌رفت دنبال پرسفونه.
‫و اون هم همیشه برمی‌گشت خونه.
‫همیشه.