.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫[جولای ۲۰۱۴]
‫[سالن مطالعه مائوم]
‫[۵:۰۹ صبح]
‫[سالن مطالعه مائوم]
‫سلام.
‫هی‌سو، فکر می‌کنی بتونی راه بری؟
‫آره.
‫هی‌سو، بپر رو کولم.
‫هی‌سو، سعی کن پاشی. می‌تونی.
‫- داداشتو به زحمت ننداز. ‫- خانم، اشکالی نداره.
‫هی‌سو.
‫باشه. یک، دو، سه.
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید.
‫خوبی؟
‫[همچنان درخشان]
‫فکر می‌کنی بتونی راه بری؟
‫ای وای.
‫مادربزرگ، میشه یه کم برید عقب؟
‫خودم میام پایین.
‫بیا اینجا. گفت خودش می‌تونه.
‫- خیلی خوبم، نه؟ ‫- آره، آفرین.
‫گفتم که دیگه کاملاً خوب شدم.
‫لازم نیست نگرانم باشید.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫ای جان. سلام ته‌سو.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- خوب بودی؟
‫[فارغ‌التحصیلی‌ات مبارک]
‫گواهی پزشکی من؟
‫شاید وقتی کلاسا شروع میشه آماده نباشی،
‫برای همین من برات تحویلش میدم.
‫من حتی اگه زخمی هم باشم، مدرسه میرم.
‫شما این همه راه رو به‌خاطر من اومدین.
‫من بچه نیستم. خودم از پسش برمیام.
‫می‌تونم از ایستگاه، اتوبوس شماره ۱۹ رو سوار شم.
‫هی، ایستگاه اتوبوس!
‫پدربزرگ!
‫وایسا! ته‌سو می‌خواد بره مدرسه.
‫آره، پدربزرگت نگران بود
‫که هی‌سو تو راه رفتن به مشکل بخوره.
‫با عصا راحت راه میره،
‫منم باهاش میرم و میام مدرسه.
‫تابستون پارسال دیدم داشت فوتبال بازی می‌کرد.
‫با پدرت هم صحبت کردم.
‫پدر و مادرم هر دو کار می‌کردن،
‫برای همین هی‌سو همیشه تعطیلات میومد اینجا.
‫آها. خب، تو هم طاقت بیار.
‫دبستان اینجا پارسال بسته شد،
‫و حرف از بسته شدن مدرسه ما هم هست.
‫ولی هی‌سو باید بتونه فارغ‌التحصیل بشه.
‫ما هیچ دانش‌آموز انتقالی‌ای نداریم.
‫تو اولین نفر تو پنج سال گذشته‌ای.
‫که اینطور.
‫پس…
‫مدارک و کارنامه‌هام رسیده؟
‫دارم دنبالشون می‌گردم.
‫بله، همه‌شون اینجاست.
‫و می‌بینم که این دومین انتقالیته امسال.
‫چرا از اول مستقیم نیومدی اینجا؟
‫خاله‌م گفت ‫باید تو سئول دانشگاه برم.
‫زندگی تو سئول اینو تضمین نمی‌کنه.
‫اونجا که دردسر درست نکردی، کردی؟
‫نه، معلومه که نه.
‫برای هی‌سو کنار اومدن با سئول سخت بود.
‫چرا؟
‫اذیتش می‌کردن.
‫ای خدا، این بچه‌های عوضی.
‫با کسی که آسیب دیده این کار رو می‌کنن…
‫حواسم بهش هست،
‫پس زیاد نگران نباشید.
‫اینجا، همه بچه‌هایی که قصد دانشگاه رفتن دارن
‫ انتقالی گرفتن به مدرسه‌های شهر.
‫بقیه‌ای که اینجا موندن
‫به کسب و کار خانوادگی‌شون کمک می‌کنن،
‫برای همین فشاری برای درس خوندن روشون نیست.
‫در هر صورت، بیا کاری کنیم
‫که دیپلم دبیرستانت رو اینجا بگیری.
‫لازم هم نیست یونیفرم بخری.
‫چندتایی داریم ‫که فارغ‌التحصیل‌هامون گذاشتن.
‫بهتره مال هی‌سو رو هم برداری.
‫باشه.
‫این مال زمستونه. تابستونی‌ها
‫جلوی کتابخونه، طبقه بالاست.
‫معمولاً داخل کتابخونه‌ان،
‫ولی یه بچه‌ای هست به اسم مو اون-آ.
‫اونجا داره برای خودش درس می‌خونه،
‫برای همین ما اونا رو آوردیم بیرون.
‫همون دانش‌آموز انتقالی پنج سال پیشه.
‫[کتابخانه]
‫[جعبه اهدای یونیفرم (تابستانه)]
‫هی، این دیگه چه کوفتیه؟
‫تو کیفم مچاله شده.
‫اینا نمره‌های آزمون آزمایشی من ‫تو ماه‌های مارس و ژوئن‌ـه.
‫فکر کردم شاید برای مشاوره دانشگاه لازمشون داشته باشید.
‫نه، مشکل مچاله بودنش نیست. ‫اینو نگاه کن.
‫چندین بار شاگرد اول،
‫همه نمره‌ها ۹۹،
‫و تو همه درسای اصلی بالاترین درصد.
‫ایول، با این نمره‌ها، ‫هر دانشکده پزشکی‌ای بخوای می‌تونی بری!
‫باید اینو قاب می‌کردی،
‫نه اینکه بچپونیش تو کیفت.
‫ای خدا، تو…
‫ای خدا…
‫میزت نرسیده.
‫من که خیلی وقته بهشون گفتم.
‫ای وای، چه به‌هم‌ریخته‌ست.
‫[یون چانگ شیک]
‫ته‌سو اومد.
‫ای جان، آفرین که راهو پیدا کردی!
‫ولی یه مشکلی هست.
‫میزت نرسیده.
‫من که بهش گفتم.
‫باید مطمئن می‌شدیم امروز می‌رسه.
‫اشکالی نداره، مادربزرگ.
‫آره، فردا حتماً ‫بهشون میگم.
‫آخه چرا میز باباشو انداختی دور؟
‫چرا حرف باباشو پیش می‌کشی؟
‫میگم می‌تونستی بعد از اینکه جدیده اومد ‫اونو بندازی دور.
‫[دبیرستان یون‌وو کلاس ۳-۱]
‫چون تعطیلات تابستونه حتی چراغ‌ها هم روشن نمی‌شد،
‫ پس کلی سر و صدا کردم.
‫شنیدم تو سئول مجبورتون می‌کنن تنها درس بخونید ‫تا ساعت ۱۰ شب،
‫پس حداقل کاری که می‌تونستن بکنن ‫این بود که کمکم کنن اینجا درس بخونم.
‫خلاصه الان، فقط کتابخونه برق داره،
‫و می‌تونم از پنکه‌ها استفاده کنم.
‫اون یکیو روشن کن.
‫کدوم اتوبوسو سوار شدی؟
‫اتوبوس ساعت ۶:۱۲ صبح.
‫اون اولین اتوبوسه.
‫هرجا دوست داری بشین.
‫تو می‌تونی سریع بری تو فاز درس؟
‫من اول باید گرم کنم.
‫به من توجه نکن.
‫بذار یه چیزی بگم.
‫فقط همین. قول میدم.
‫بگو.
‫الان یهو وقت پیدا کردم
‫برای خودم وقت بذارم.
‫داشتم از بابام مراقبت می‌کردم…
‫ولی بی‌خیال اون.
‫فقط نمی‌خواستم این وقتو هدر بدم،
‫برای همین تصمیم گرفتم درس بخونم.
‫برنامه‌ای برای دانشگاه رفتن نداشتم، ‫ولی فکر کنم برم.
‫نمی‌دونم می‌خوام چی کاره بشم،
‫ولی کم‌کم می‌فهمم.
‫می‌دونم چیز زیادی عوض نمیشه، ‫ولی دارم امتحانش می‌کنم.
‫منظورم اینه که، ‫من هیچ‌وقت اهل درس خوندن نبودم.
‫همین‌جوری گفتم.
‫آها.
‫خلاصه منظورم این بود که،
‫برای همینه که باید گرم کنم.
‫من هی وول می‌خورم، پس تحملم کن.
‫باشه، هرجور راحتی.
‫رمز وای‌فای.
‫چندتا کلاس آنلاین دانلود کردم،
‫اگه لازمشون داشتی فلشمو بهت قرض میدم.
‫لازم ندارم.
‫آبی برای سال سومی‌ها، سبز برای دومی‌ها، ‫و سال اولی‌ها…
‫شاید زرد؟
‫[دبیرستان یون‌وو مو اون آ]
‫تو یون ته‌سو هستی. ‫داداش بزرگ هی‌سو.
‫ما به خونه شما میگیم «خونه هی‌سو».
‫ببخشید.
‫دستشویی مردونه سمت راسته.
‫ناهار چی داری؟
‫این حتماً خراب شده.
‫[اتاق معلمان]
‫نودل‌هایی که می‌خورم رو دوباره جایگزین می‌کنم.
‫به هر حال تعطیلات دیگه داره تموم میشه.
‫روزی دوتا تا آخرش برامون کافیه.
‫من کلی خریدم که اگه کسی سر زد، داشته باشیم.
‫برای تو و هی‌سو.
‫گرمکن ورزشی خیلی باارزشه، ‫برای همین سال بالایی‌ها هیچ‌وقت نمیدنش به کسی.
‫همیشه تنشونه.
‫اینا لباسای جادویین.
‫هم تو راهنمایی اندازه‌ان ‫هم وقتی بزرگ شدی.
‫همیشه اندازه‌تن.
‫خیلی باحاله. خیلی هم راحتن. نگاه کن!
‫هی! نکن دیگه!
‫ترسوندیم.
‫فقط دارم میگم که تنمه.
‫ممنون بابت اینا.
‫کیمچی خونگی مادربزرگت.
‫این واقعاً یه چیز دیگه‌ست.
‫وقتی داشتیم وسیله‌هامونو با هم عوض می‌کردیم،
‫ما در ازای روغن کنجد و روغن پریلای شما،
‫کفشای فوتبال هی‌سو رو دادیم.
‫هر دفعه منو میدید ازم تشکر می‌کرد
‫و بعدش یه ظرف کیمچی بهم داد.
‫این کیمچی چیزیه که من و بابام ‫از همه بیشتر قدرشو می‌دونیم.
‫کفشای فوتبال هی‌سو؟
‫آره، پاییز پارسال.
‫تو اونی بودی که خریدشون؟
‫گفتم که معامله بود.
‫مادربزرگت هیچ‌وقت نمی‌دونست ‫هر وقت هی‌سو میاد براش چی بخره.
‫کیسه کفش و پیراهن پارک جی سونگ.
‫همه‌شون ایده من بود.
‫هر سال از من کمک می‌خواد. ‫فقط برای کادوهای هی‌سو.
‫گفت تو هیچی نمی‌خوای.
‫بخور.
‫وقتشه اتوبوسو بگیریم.
‫اگه اینو از دست بدی، ‫بعدی یک ساعت و نیم دیگه میاد.
‫فردا میای؟
‫من مسئول باز و بسته کردن کتابخونه‌ام.
‫اگه اتوبوس ۶:۵۰ رو سوار شی، من اینجا…
‫نگران من نباش.
‫هنوز نمی‌دونم فردا میام یا نه،
‫پس نگران من نباش.
‫باشه.
‫تو نمیری؟
‫من با دوچرخه‌م اومدم.
‫صبر کردم که ساعت اتوبوسو بهت بگم.
‫بدو! اتوبوسو از دست میدی.
‫حتی تو پاییز هم میشه کرم شب‌تاب دید!
‫هی‌سو، سردمه. بیا بریم خونه.
‫یون هی‌سو، به حرف مادرت گوش کن.
‫ما جلوتر میریم.
‫یالا!
‫اون حشره پاییزا پیدا نمیشه.
‫همه‌شون بعد از تابستون می‌میرن.
‫زود باش.
‫هی، این یه کرم شب‌تابه!
‫کجا؟
‫هی، واقعاً کرم شب‌تابه!
‫چقدر زیادن! بگیرشون!
‫بابا!
‫- هی‌سو کجاست؟ نمیاد؟ ‫- نمی‌دونم. داره کرم شب‌تاب می‌گیره.
‫ما قدیما با خوردن کرم شب‌تاب ‫بزرگ شدیم.
‫- جدی؟ ‫- دروغ میگی.
‫- می‌خوردیشون؟ ‫- خوردن کرم شب‌تاب برقی‌ت می‌کنه.
‫مسخره بازی در نیار.
‫- بابا خیلی بی‌مزه‌ست. ‫- آره.
‫پدربزرگت نمی‌دونه ‫الان چقدر بزرگ شدی؟
‫واقعاً هیچی حالیش نیست.
‫اشکالی نداره.
‫خوب و محکمه.
‫ته‌سو هرجایی می‌تونه درس بخونه.
‫همین که بتونه بشینه کافیه.
‫امروز یه کم راه رفتی؟
‫معلومه.
‫من خوبم. نگاه کن. همین که گچ پامو باز کنم ‫پرواز می‌کنم.
‫فقط نگاه کن و ببین.
‫فردا برای ناهار مدرسه‌ت چی بذارم؟
‫اون مدرسه نمیره، مادربزرگ.
‫الان دیگه میز داره.
‫من فردا برای ناهار بی‌بیم گوکسو می‌خوام.
‫- عالیه. ‫- هوس کردم.
‫باز کردن این یه کم سخته.
‫- آخرین چوسوک منو دیدی؟ ‫- من هر سال می‌دیدمت.
‫تو از تابستون بعد از کلاس هشتم ‫دیگه نیومدی.
‫حتی موقع چوسوک، فقط یه مدت کوتاه می‌موندی ‫چون باید درس می‌خوندی.
‫چی شد؟ جوری رفتار کردی ‫انگار امروز نمیای.
‫باید درس بخونم.
‫از کی منو می‌شناسی؟
‫من پنج سال پیش اومدم اینجا، پس از
‫آخرین باری که پنج ‫سال پیش تابستون اومدی.
‫این علاقه ناگهانی برای چیه؟
‫پس چون منو می‌شناختی
‫باهام خوب بودی.
‫فقط دارم میگم که الان می‌فهمم.
‫اگه یه جایی رو انتخاب کنی و کلیدو قایم کنی،
‫ من اگه زودتر رسیدم باز می‌کنم.
‫نه.
‫مدرسه اینو به من سپرده،
‫پس من باید باز و بسته کنم.
‫تو هر وقت خواستی بیا و فقط درس بخون.
‫کلید مسئولیت منه.
‫چیه؟
‫من چیزی نگفتم.
‫لازم نیست کسی رو بشناسی ‫تا باهاش خوب باشی.
‫ما هر دوتامون بچه‌های اینجاییم.
‫امروزم قراره یه روز گرم دیگه باشه.
‫می‌خوای از این استفاده کنی؟
‫آره، مرسی.
‫چی؟
‫بهت میاد.
‫دوچرخه‌ت کو؟
‫امروز با اتوبوس اومدم.
‫من امروز دوچرخه‌مو آوردم.
‫خب، گفتم باهات بیام ‫و یه کم ورزش کنم.
‫خب پس برو ورزش کن.
‫خدافظ.
‫من پیاده میشم.
‫آقا، سریع! عجله کنید!
‫من سوار نمیشم.
‫جرئت نکن سعی کنی منو برسونی.
‫جدی میگی؟
‫چی شده؟
‫- هوا خوبه. ‫- آره.
‫داری خسته می‌شی؟
‫نه.
‫گرمته؟
‫نه.
‫بستنی می‌خوای بخوری؟
‫نه.
‫آره.
‫سعی کن دورتر پرتابش کنی.
‫هی، اتوبوس داره میاد.
‫کیفت!
‫کیفت.
‫مو اون آ
‫یون ته‌سو
‫واقعاً گرمه.
‫سلام.
‫بیاید یه عکس بگیریم.
‫- وای این چیه؟ ‫- وای
‫این دسر شماست؟
‫هوشیک.
‫هوشیک؟
‫این اسم بهش نمیاد.
‫چال اوکسوسو.
‫- چال اوکسوسو. ‫- اوکسوسو.
‫- اوکسوسو؟ ‫- سوسو.
‫- اوکسوسو.
‫اوکسوسو.
‫ممنون که شام درست کردی.
‫خواهش می‌کنم. بخور.
‫سو هیون رفت؟
‫آره، با مهمونای هاوایی رفت سئول.
‫داشتی نوشیدنی می‌خوردی، نه؟
‫برای همینه که حالم عالیه.
‫و بعدش فردا حالت بدتر میشه.
‫نه، خوب میشم.
‫تو فقط رو درست تمرکز کن.
‫دقیقاً. این کاریه که باباها باید بکنن.
‫به بچه‌هاشون بگن ‫همه‌ش درس بخونن.
‫حس خیلی خوبیه ‫که بالاخره الان اینو می‌شنوم.
‫«این همه کار چه فایده‌ای داره؟ ‫سخت نگیر.»
‫این چیزیه که تو همیشه می‌گفتی.
‫فقط آزاد زندگی کن.
‫سعی کن تو کشورهای مختلف زندگی کنی
‫و دنبال کاری که می‌خوای بکنی بگردی.
‫انگار که تو یه سفری.
‫بابا.
‫داشتم یه بچه‌ای رو می‌دیدم که کلی
‫سختی کشیده ولی داره به جلو حرکت می‌کنه.
‫واقعاً تأثیرگذاره.
‫همسن خودت؟
‫آره.
‫چه بچه فوق‌العاده‌ای.
‫تو هم فوق‌العاده‌ای.
‫تو به‌خاطر من کاملاً خوب شدی.
‫باشه،
‫من بابای بهتری هم میشم.
‫کافیه.
‫نخور.
‫باشه، دیگه نمی‌خورم.
‫باید بابای فوق‌العاده‌ای باشم.
‫مامان…
‫مامان.
‫امروز رزرو داریم؟
‫نه.
‫فکر کنم انرژیم نداری.
‫احتمالاً معده‌ت خالیه،
‫پس اینو با داروی معده بخور.
‫فقط یه کم بی‌حالم
‫چون امروز صبح بالا آوردم.
‫برو مدرسه. برو درس بخون.
‫فقط پنج دقیقه بهم وقت بده، بابا. ‫دارو رو بخور.
‫باشه؟
‫یون ته‌سو!
‫بیا.
‫تو مدرسه نمیای؟
‫میام. منتظرم باش.
‫بابا؟
‫بابا!
‫بابا؟
‫بابا! مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫اتفاق بدی نیفتاده.
‫من فقط بی‌دلیل ترسیدم.
‫صداتو نمی‌شنوم.
‫بعضی وقتا صداتو نمی‌شنوم.
‫بگو الان چی گفتی.
‫داشتم احمقانه رفتار می‌کردم،
‫ولی الان که دیدمت، آروم‌تر شدم.
‫دیدنت بهم آرامش میده.
‫سو هیون، امروز ساعت چند میای؟
‫من امروز نمیام.
‫منو نگاه کن.
‫نگاه کن.
‫گفتی کمکت می‌کنه.
‫می‌دونم کمکم می‌کنه.
‫ولی باید همین الان برم خونه.
‫اینجوری فقط مزاحم ‫درس خوندنت میشم.
‫این برای تو خوب نیست.
‫نه، نکن.
‫برگرد سر درست.
‫- ته‌سو! ای وای. ‫- مادربزرگ.
‫اومدم اینجا حشره‌کش بخرم.
‫بیا با هم بریم خونه.
‫ای وای، این پسر خوشتیپ کیه؟
‫سلام.
‫- بیا با ما غذا بخور. بیا، بیا. ‫- باشه.
‫من اونو میارم.
‫برو به همه سلام کن.
‫[کتابخانه]
‫اتیکت اسم؟
‫[ایم آسول، ایم جی سول]
‫اینا چین؟
‫فکر کنم راسته که بچه‌های سئول
‫با دادن اتیکت اسم میگن ‫از یکی خوششون میاد.
‫کی اینا رو گذاشتن اینجا؟
‫اصلاً نمی‌دونستم.
‫ایم جی سول، کیم اون سو، ایم آسول.
‫چقدر دختر با فامیلی «ایم».
‫اصلاً نمی‌دونم.
‫درباره چی نمی‌دونی؟
‫کدومشون از همه خوشگل‌تره؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونم ایم جی سول کیه،
‫ولی هیونگ‌سوک بود که ازش خوشش میومد.
‫پس می‌دونی.
‫خب، اون خیلی معروف بود.
‫درسشم خوب بود.
‫خب که چی؟
‫اصلاً نمی‌دونم.
‫این بده.
‫چی بده؟
‫تو ذهنم مونده.
‫اسماشونو حفظ کردم.
‫اونجوری نیست.
‫واقعاً نمی‌دونستم ‫اونا رو گذاشتن اون تو.
‫چطور می‌تونستی ندونی؟
‫وقتی همیشه استرس داری،
‫فقط چیزی که درست ‫جلوته رو می‌بینی و می‌شنوی.
‫هنوزم استرس داری؟
‫فقط توضیح بده دیروز چی شد.
‫خیلی نگران بودم.
‫قبلاً بهت گفتم
‫که داشتم از بابام مراقبت می‌کردم.
‫افسردگی شدید داشت.
‫حتی اقدام به خودکشی هم کرد.
‫کی؟
‫تو دیدی چه اتفاقی افتاد؟
‫من فقط دیدم که دارن می‌برنش.
‫طلاق گرفت و از کارش اومد بیرون.
‫ما اومدیم همین نزدیکی‌ها سفر.
‫عاشق مرداب‌ها شد، ‫و پنج سال پیش اومدیم اینجا.
‫همون سال اتفاق افتاد.
‫از اون موقع، ‫وقتی تنهاست خیلی مضطرب میشم.
‫ولی درست قبل از تعطیلات تابستون یه کار جدید پیدا کرد
‫و با یکی هم آشنا شد.
‫اگه نظر منو بخوای، ‫همین آشنایی خیلی روش تأثیر گذاشت.
‫بابام بهم گفت دیگه اینقدر دور و برش نپلکم ‫و برم دنبال کاری که خودم می‌خوام.
‫قبل از اون، ‫اصلاً به دانشگاه فکر هم نکرده بودم.
‫می‌خواستم بمونم و کمکش کنم.
‫برای همین برای اولین بار تو عمرم،
‫به یه آینده‌ی دیگه فکر کردم
‫و تنهایی شروع کردم به درس خوندن.
‫و بعدش، یون ته سو پیداش شد.
‫همونی که ایم آ سول ازش خوشش میاد.
‫دیگه نمیگم. ببخشید.
‫بس کن.
‫اتفاقی که دیروز افتاد برای این بود
‫که بابام عوض شده بود، ولی من نه.
‫بابام بهم گفت
‫فکر می‌کرده برای همیشه با اضطراب زندگی می‌کنه،
‫ولی وقتی دیده که چقدر موضوع پیش پا افتاده‌ایه، ‫اضطرابش از بین رفته.
‫و این دقیقاً همون چیزیه ‫که من دیروز تجربه کردم.
‫رفتم خونه و هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
‫شرط می‌بندم اصلاً به ‫دانشگاه‌های اینجا فکر نمی‌کنی.
‫منم که عمراً تو سئول قبول شم.
‫آخرش از هم جدا می‌شیم.
‫تو میری سئول، درسته؟
‫آره.
‫پدربزرگ و مادربزرگم و هی‌سو ‫برام خیلی عزیزن،
‫واسه همین می‌خوام از دور کمکشون کنم.
‫وقتی خیلی نزدیک باشم، زود خسته و دلزده میشم.
‫چون عزیزن، ‫ازشون فاصله میگیری…
‫من وقتی به آینده فکر می‌کردم
‫هیچوقت به فاصله فکر نکرده بودم.
‫فرق داره، نه؟
‫دیروز این موقع هنوز هوا روشن بود.
‫تو میری سئول.
‫تابستون سال بعد من کجام ‫و دارم چیکار می‌کنم؟
‫تمام تعطیلات تابستون که ‫به آینده فکر می‌کردم،
‫یه لحظه حس خوبی داشتم
‫و یه لحظه دیگه کلافه می‌شدم.
‫بعدش هیجان‌زده می‌شدم و بعد دوباره دپرس…
‫چه فکرایی بهت
‫حس خوب و هیجان می‌داد؟
‫اینکه مثل یه کارمند باکلاس کار کنم ‫و کارت کارمندی گردنم باشه.
‫چه جور کاری؟
‫مدام عوض میشه.
‫یه لحظه معلمم،
‫بعدش یه چیزی مثل روان‌درمانگر
‫یا حتی یه کارمند معمولی.
‫جایی که کلی کارمند داشته باشه ‫و یه میز شیک.
‫من از بودن با آدما خوشم میاد،
‫واسه همین با آسانسور میرم ‫طبقه سی یا چهل.
‫و بعد همه با هم میریزیم بیرون واسه ناهار.
‫اینجوری که میگی انگار ‫یه شرکت خیلی بزرگ و رقابتیه.
‫انگلیسیم خیلی خوبه، خب؟
‫نقاشی سبزیجاتم هم خوبه.
‫آره، کارت خوبه.
‫می‌دونم. نمیگم با این ‫می‌تونم برم دانشگاه هنر.
‫ولی بازم می‌گردم دنبالش.
‫هر کاری که می‌کنم، می‌خوام با تمام وجود انجامش بدم.
‫بابام همه‌ش بهم میگه ‫سخت نگیرم و راحت زندگی کنم.
‫ولی من نمی‌خوام.
‫می‌خوام حسابی تلاش کنم و همه توانم رو بذارم.
‫تو چی؟
‫هی‌سو همیشه پز می‌داد ‫و می‌گفت تو میری پزشکی.
‫وقتی می‌خوای سخت درس بخونی، ‫هدفت همینه دیگه.
‫من فقط برای دلگرمی دادن به پدر و مادرم این کار رو می‌کردم ‫که به زور خرجشون رو در میاوردن.
‫ولی الان، فقط بی‌قرارم.
‫فقط می‌خوام یه کار پیدا کنم ‫و شروع کنم به پول درآوردن.
‫بعد از اون به این فکر می‌کنم ‫که چطور زندگی کنم.
‫واقعاً میشه
‫بعداً بهش فکر کرد؟
‫اگه روی کاری که ‫الان از دستم برمیاد تمرکز کنم،
‫مطمئنم بالاخره به یه جایی می‌رسم.
‫مثل بزرگترا حرف می‌زنی.
‫آره جون خودت.
‫من که هنوز کارت شناسایی هم ندارم.
‫تو هر کاری بکنی موفق میشی.
‫تو با بقیه فرق داری.
‫فقط به نظر میاد فرق دارم.
‫این خاص بود.
‫منظورم موقعیتمونه.
‫فقط ما دو تا بودیم ‫که تو این مدرسه‌ی گنده درس می‌خوندیم.
‫تو از آدما خوشت میاد،
‫انگلیسیت خوبه، ‫و نقاشی سبزیجاتتم خوبه.
‫می‌دونم یه شغلی پیدا میشه ‫که بتونی همه وجودت رو براش بذاری.
‫همه چی درست میشه
‫جوری که حتی تصورش رو هم نمی‌کنیم.
‫وقتی بزرگ بشیم، ‫مطمئناً می‌فهمیم اون چیه.
‫کجا خواهیم بود، چیکار خواهیم کرد، ‫و با کی…
‫انگار تمام تابستون رو ‫با هم درس خوندیم،
‫ولی به زور یه ماه شده.
‫درس خوندن با تو واقعاً خوب بود.
‫اینکه یکی دیگه هم باهام بود
‫بهم انگیزه می‌داد.
‫فکر کنم ازت خوشم میاد.
‫وسایلم رو جمع کردم.
‫چقدر طول کشید!
‫می‌خوام برم خونه!
‫آرومتر.
‫هی، کیم جی مین. ندو!
‫ما فیزیک یا زبان خارجی دوم نداریم،
‫پس می‌تونید خودتون بخونید.
‫فقط امروز رو با برنامه‌ی ‫خودتون درس بخونید.
‫ممنون آقا.
‫مو اون آ
‫بعداً بسکتبال بازی می‌کنیم؟
‫- نظرت چیه؟ ‫- شرطی؟
‫[سپتامبر]
‫عالی راه میری.
‫تاندون آشیلت کامل خوب شده.
‫پدربزرگ بیرون منتظره،
‫پس عجله نکن.
‫اینجوری راه رفتن بدون گچ
‫باعث میشه واقعی به نظر بیاد.
‫تا آخر عمرم همینجوری می‌مونم، نه؟
‫می‌ترسم، ته سو.
‫پای راستم سالمه، پس می‌تونم همه کار بکنم.
‫دکتر هم گفت ‫این چیزی نیست که نگرانش باشم.
‫- درسته ته سو؟ ‫- آره.
‫وقتی کامل بزرگ بشم،
‫می‌تونم تراکتور و این چیزا برونم.
‫شاید بتونم به زودی از شر ‫این عصاها خلاص بشم.
‫وقتی داشتم راه می‌رفتم…
‫[اکتبر]
‫خانم‌ها و آقایان.
‫تا لحظاتی دیگر به چونگ‌نیانگ‌نی می‌رسیم…
‫دیگه تقریباً رسیدیم سئول. ‫بیا دم در منتظر باشیم.
‫وای، ببخشید.
‫حتی یه بارم پشت سرت رو نگاه نکردی.
‫- کجا میری؟ ‫- همونجایی که تو میری.
‫شنیدم اجازه گرفتی ‫بری همایش پذیرش دانشگاه.
‫منم گفتم دارم میرم.
‫انگار یه قرنه ندیدمت.
‫من با مترو میرم.
‫برنامه‌م خیلی فشرده‌س.
‫منم با مترو میرم. کدوم خط؟
‫- خط ۲. ‫- ایستگاه گانگ‌بیون…
‫نزدیک پارک بزرگ بچه‌ها نیست؟
‫فکر کنم یه بار با مامانم رفتم اونجا.
‫همه‌ی بچه‌ها تو اون سن میرن.
‫ولی نمی‌دونم ‫واقعاً اتفاق افتاده یا خیال‌پردازی کردم.
‫من نیومدم اینجا تفریح کنم.
‫تو کدوم خط رو سوار می‌شی؟ ‫راه رو بلدی؟
‫یون ته سوی سرشلوغ.
‫پس برو دیگه.
‫[همایش اطلاع‌رسانی پذیرش دانشگاه ملی هانگوک ۲۰۱۵]
‫من یون ته سو هستم.
‫سو هیون، منم.
‫الان تو متروام.
‫تو نزدیک ایستگاه ایسو زندگی می‌کنی، درسته؟
‫می‌تونم بیام؟
‫معلومه.
‫ولی عجله نکن. منم تو راهم.
‫بیا واحد ۶۱۰، اسپیس این،
‫خیابون ایسوجونگ‌انگ ۱۷.
‫- زود اومدی. ‫- آره. چیزی خوردی؟
‫آره.
‫اومدی.
‫این کیه؟
‫بیا بریم تو.
‫چی شده؟
‫تو که قرار بود بری پیش بابام.
‫اون آ.
‫- این چه… ‫- اشتباه می‌کنی.
‫گفتی از بابام خوشت میاد.
‫آره.
‫خوش اومدن از کسی همیشه به این معنی نیست ‫که بتونی باهاش زندگی کنی.
‫این چه چرت و پرتیه؟
‫بابات نمی‌خواد پیش کسی زندگی کنه.
‫اون به من علاقه‌ای نداره.
‫[بیمارستان دانشگاه ملی هانگوک]
‫کارتون تموم شد.
‫نتیجه تا یه ساعت دیگه آماده میشه.
‫می‌تونید بیاین بیرون.
‫[مرکز مطالعه مائوم]
‫زود باش بده. باید برگردم.
‫اه، عوضی بی‌احساس.
‫معلممون از کجا می‌دونست تو سئولی؟
‫برام یه همایش رزرو کرده بود.
‫همیشه با تو رفتار خاصی میشه.
‫شنیدم نمره‌ی آزمون آزمایشی‌ت افت کرده.
‫گفت شاید این خوشحالت کنه.
‫چیه؟
‫[نظرسنجی سوابق خانوادگی]
‫[مسیر شغلی مورد نظر والدین برای فرزند]
‫«یه چیز امن و آروم»
‫«که بتونه بدون سختی ‫از پس زندگیش بربیاد.»
‫پرده‌ی گوش آسیبی ندیده.
‫یه اختلال موقتیه ‫که به‌خاطر استرس امتحانه،
‫و شنواییت ممکنه قطع و وصل بشه.
‫باید بعد از کنکور بهتر بشه.
‫علائم از کی شروع شد؟
‫سوم مارس…
‫ یعنی درست بعد از شروع سال آخر دبیرستان.
‫نه.
‫خب…
‫بعد از مراسم ورود هی‌سو به مدرسه بود.
‫قرار بود براش کتونی بخرن، ‫برای همین مامان و بابا…
‫سوار تاکسی بابا شدن،
‫و هر سه تاشون ‫تصادف کردن.
‫پدر و مادرم فوت کردن،
‫و پای هی‌سو…
‫پاش…
‫پای هی‌سو…
‫[ته-سو]
‫درهای ایمنی در حال بسته شدن هستند.
‫- هنوز سئولی؟ ‫- منم نیومدم اینجا تفریح کنم.
‫کجایی؟
‫این برای من یه جهش بزرگ بود.
‫من نیومدم اینجا تفریح کنم.
‫سعی کردم ازشون فاصله بگیرم.
‫برای اولین بار جرأت به خرج دادم
‫و سعی کردم از بابام دور بشم.
‫با خودم فکر کردم، «اگه دنبال یون ته سو برم، ‫شاید بتونم موفق بشم.»
‫تونستم بیام ‫چون فکر می‌کردم دارم با تو میام.
‫کجایی؟
‫ایستگاه بعد از ایسو.
‫باید برم ایستگاه چونگ‌نیانگ‌نی.
‫ایستگاه دونگجاکه؟
‫آره.
‫ایستگاه دونگجاک…
‫رودخانه‌ی هانگانگ.
‫اولین باره که می‌بینمش.
‫رودخونه‌ی هانگانگ؟ کجاست؟
‫اونجا. با دقت نگاه کن.
‫من که چیزی نمی‌بینم.
‫دارم برای اولین بار با یون ته سو ‫رودخونه‌ی هانگانگ رو می‌بینم.
‫تو چته؟
‫الان کاملاً عوض شدی.
‫جوری رفتار کردی انگار دیگه هیچوقت منو نمی‌بینی.
‫- قبلاً، من… ‫- فقط قبلاً نه.
‫از وقتی تعطیلات تابستون تموم شد،
‫بهم بی‌توجهی کردی و ازم دوری…
‫بالاخره اون تنش از بین رفت.
‫امروز، همینجوری یهویی.
‫اون حس رو می‌شناسم.
‫که چطوری یهویی اتفاق میفته.
‫از دیروز عصر حالم بد بود، ‫فقط از فکر اینکه از یون‌وو برم.
‫ولی به محض اینکه تو رو ‫تو قطار دیدم،
‫تمام اون اضطراب یهو از بین رفت.
‫عجیبه.
‫به‌خاطر تو بهتر درس خوندم،
‫و نمره‌هامم یه کم بهتر شده.
‫جرأتمم بیشتر شده.
‫برام سواله که تو برای من چی هستی.
‫گره‌گشا
‫همون کلمه‌س
‫که تمام تابستون در حالی که ‫آه می‌کشیدی حفظش می‌کردی.
‫آره.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم چیه. نگو.
‫گره گشا.
‫من همونم.
‫باید…
‫برای همیشه با هم باشیم.
‫همین کار رو بکنیم.
‫از الان.