‫همچنان درخشان
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫شما دو تا حتماً داخل اتاق امتحان رو نگاه کردین.
‫ساعت داشت؟
‫نداشت.
‫مطمئنم خودشون زمان رو ‫بهتون میگن، اما محض احتیاط،
‫حتماً با خودتون ساعت بیارین.
‫فردا ساعت ۷ صبح میام دنبالتون،
‫پس بیاین ایستگاه اتوبوس.
‫دیر نکنین.
‫باشه.
‫زود بخوابین،
‫حتماً صبحونه بخورین و یادتون ‫نره ناهارتون رو هم بردارین.
‫کارت ورود به جلسه‌تون هم یادتون نره. خیلی مهمه.
‫- چشم آقا. ‫- خب.
‫خوب بخوابین.
‫باشه.
‫الو؟
‫خب، اون
‫منظورت مدارکه؟
‫بیا فردا ساعت ۶:۵۰ صبح همو ببینیم.
‫اگه بری تو اتاق
‫کشو دوم سمت راست.
‫باشه. خوب بخوابی.
‫اونجاست؟ بهت که گفتم.
‫باشه، پیداش کردم.
‫باشه، خداحافظ.
‫لازم نبود بیرون منتظر بمونید.
‫سلام، آقای مو.
‫شما خیلی بیشتر از اونچه که لازمه کمک کردین
‫اونم تا همین روز قبل امتحان.
‫- واقعاً ازتون ممنونیم. ‫- اختیار دارین.
‫باعث افتخارمه.
‫آقا، ته سو یه ساعت مچی ‫می‌خواد، اما مال من دیجیتالیه.
‫شما عقربه‌ای دارین؟
‫این یکی مال ۴۰ سال پیشه.
‫همین که کار کنه کافیه.
‫جداً؟
‫دستتو بده به من.
‫همین الان ببندش،
‫که یادت نره.
‫شما دو تا خیلی خوب ازش مراقبت کردین.
‫شما خیلی بیشتر براش زحمت کشیدین.
‫خوب خوابیدی؟
‫آره، بهتر از چیزی که فکر می‌کردم.
‫فکر می‌کردم از استرس خوابم نبره.
‫فکر کنم اینکه می‌دونستم تو تو اتاق بغلی امتحان میدی
‫باعث شد خیالم راحت بشه.
‫خیلی منتظر موندی؟
‫حتماً سردت شده.
‫من که گرممه.
‫بابام می‌گفت تو کره روز امتحان همیشه هوا سرده.
‫می‌خوام بپوشمش.
‫این‌طوری؟
‫نه.
‫باید دور گردنت بپیچیش،
‫و بعد گره‌اش بزنی.
‫هدفم اینه که تو یه دانشگاهی که
‫تا حد امکان بهت نزدیکه قبول بشم.
‫اگه نتونستم تو سئول قبول بشم، ‫حداقل یکی همون دور و بر باشه.
‫خدایا خواهش می‌کنم بذار ‫امروز جفتمون به هدفمون برسیم.
‫فکر کنم
‫این کمکم می‌کنه که امتحانم رو خوب بدم.
‫یه چیزی هم تو به من بده.
‫هر چیزی که مال خودته.
‫یه چیزی دارم.
‫[دبیرستان یون‌وو]
‫[یون ته سو]
‫طلسم شانسمه.
‫[حوزه امتحانی ۶]
‫[همچنان درخشان]
‫امتحان تموم شد!
‫فقط من خوشحالم؟
‫تموم شد!
‫ته سو، بیا بریم رودخونه هانگانگ رو ببینیم.
‫دریا رو که دیدیم، پس باید بریم اونجا.
‫ولی زمانمون
‫بی‌خیال. می‌رسیم.
‫یه لحظه.
‫فقط ۷۰۰۰ وون دارم.
‫بیا دفعه بعد بریم.
‫از وقتی که با تو درس می‌خوندم، ‫پول‌توجیبیم رو خرج نکردم.
‫تو کمکم کردی پس‌اندازش کنم، ‫پس باید با تو خرجش کنم.
‫بیا دیگه، با قطار میریم.
‫قطار نه.
‫بیا رودخونه رو از ترمینال اتوبوس دونگ‌سئول ببینیم.
‫از اونجا میشه دیدش؟
‫آره، رودخونه هانگانگ نزدیک ایستگاه گانگ‌بیونه.
‫رودخونه رو می‌بینیم، از ‫ایستگاه گانگ‌بیون راه می‌افتیم،
‫با آخرین قطار از چونگ‌نیانگ‌نی ‫میریم و فردا صبح زود می‌رسیم.
‫چرا برای برگشت با قطار بریم؟
‫با قطار حدود شش ساعت طول می‌کشه،
‫این‌طوری می‌تونیم بیشتر با هم باشیم.
‫نابغه.
‫با ۷۰۰۰ وون چی کار می‌تونیم بکنیم؟
‫از این دکه‌های خیابونی برام نودل بخر.
‫بابام می‌گفت نودلای دکه‌های ‫خیابونی سئول خیلی خوشمزه‌ان.
‫باشه.
‫- بریم اونجا؟ ‫- باشه.
‫بفرمایید اینم نودل شما.
‫- ممنون. ‫- مرسی.
‫طعمش آشناست، اما خوشمزه‌است.
‫عاشق نودلم.
‫و بابام همیشه می‌گفت
‫که وقتی مامانم منو باردار بوده،
‫همیشه هوس این نودلا رو می‌کرده.
‫همیشه دلم می‌خواست بدونم چه مزه‌ای میدن.
‫می‌دونم.
‫همیشه وقتی میام سئول در مورد مامانم حرف می‌زنم.
‫البته دلم براش تنگ نمیشه.
‫اینجا زندگی می‌کنه؟
‫نه، خارج زندگی می‌کنه.
‫اما نمی‌دونم کجا.
‫هیچ‌وقت هم نپرسیدم.
‫مطمئنم یه جایی داره واسه خودش خوب زندگی می‌کنه.
‫یه جایی که هیچ ربطی به من نداره.
‫می‌تونیم ساعت ۱۰ شب ‫سوار مترو بشیم، پس عجله نکن.
‫رودخونه هانگانگ چی؟
‫از همون ایستگاه می‌تونی ببینیش.
‫از ایستگاه نه.
‫می‌خوام از نزدیک ببینمش.
‫پس بهتره زودتر بخوریم.
‫رودخونه هانگانگ دقیقاً روبه‌رومه.
‫دفعه اولمه.
‫منم همین‌طور.
‫- بیا یه کم نزدیک‌تر بریم. ‫- صبر کن.
‫این‌طوری
‫سردت میشه.
‫بپیچش دورت،
‫و بازم بپیچ،
‫و بعد گره‌اش بزن.
‫خودت چی؟ سردت نیست؟
‫من می‌تونم
‫همین رو بپوشم.
‫امروز یه روز تاریخیه.
‫هم دریا رو دیدم و هم رودخونه هانگانگ رو.
‫باید امروز رو تو خاطرم نگه دارم.
‫یون ته سو.
‫الان رویام رو پیدا کردم.
‫تنها زندگی کردن.
‫دور از بابام زندگی کردن.
‫این یه رویا به حساب میاد
‫چون فقط در صورتی ممکنه که حال بابام بهتر بشه.
‫اگه حالش خوب نباشه، حتی نمی‌تونم بهش فکر کنم.
‫رویام اینه که بابام خوب بشه
‫تا من بتونم مستقل بشم.
‫تو چی؟
‫من؟
‫رویای من
‫اگه رویای تو استقلاله، ‫مال من روی پای خودم ایستادنه.
‫من کسی رو ندارم که بخوام ازش جدا بشم.
‫این واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫منظورت چیه؟
‫چون می‌دونم مثل آب خوردن بهش می‌رسی.
‫از چیزی که من دیدم،
‫تو تنهایی از پس کارات خیلی خوب برمیای.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫من دوست ندارم کارا رو تنهایی انجام بدم،
‫اما تو توش خیلی ماهری.
‫هیچ‌وقت ندیدم با کسی بگردی.
‫تنهایی هم حالت خوبه.
‫یه جورایی شگفت‌انگیزه.
‫ولی از طرفی،
‫شرط می‌بندم وقتی بری دانشگاه همه‌چی فرق می‌کنه.
‫برام جالبه بدونم چه چیزای ‫دیگه‌ای در موردت عوض میشه.
‫بعید می‌دونم چیزی عوض بشه.
‫می‌خوای یه کم جلوتر بریم؟
‫آره. وقت داریم؟
‫نه، نداریم.
‫بیا بریم.
‫باید بریم.
‫بجنب، دیرمون میشه.
‫برای دیدن رودخونه خیلی پیاده‌روی کردیم.
‫وایسا.
‫وای، هلاک شدم.
‫هر چی نودل خورده بودم سوخت.
‫بیا دیگه، دیرمون شده.
‫بزن بریم.
‫بدو.
‫امروز صبح تو ایستگاه اتوبوس،
‫داشتم اومدنت رو تماشا می‌کردم.
‫اینکه کجا خواهیم بود،
‫چی‌کار خواهیم کرد،
‫و با چه کسی.
‫با خودم فکر کردم کدوم یکی از این سه تا
‫با امتحان امروز مشخص میشه.
‫بعدش،
‫ممکنه این آخرین باری باشه که
‫داریم تو یه مسیر
‫پیش میریم؟
‫هنوز قطعی نیست،
‫اما وقتی بریم دانشگاه‌های ‫مختلف همه‌چی عوض میشه، نه؟
‫نه.
‫فاصله فقط زمانی مهم بود
‫که پیامک وجود نداشت.
‫اگه هنوزم بتونیم به هم پیام بدیم،
‫هیچ‌جا خیلی دور نیست.
‫از هر جایی می‌تونیم پیام بدیم.
‫دقیقاً.
‫پیام دادن همه‌جا کار می‌کنه.
‫حتی یون‌وو هم آنتن‌دهیش عالیه.
‫یعنی تو یه جای خیلی دورافتاده
‫تو یه کشور دیگه هم میشه پیام داد؟
‫مگر اینکه تو دنیاهای متفاوتی باشیم،
‫وگرنه هنوزم می‌تونیم پیام بدیم.
‫دنیاهای متفاوت
‫مثل من و مامانم.
‫منم همین‌طور.
‫یه چیزی هست که فقط در مورد ما صدق می‌کنه.
‫چون من و تو هستیم.
‫من و تو قراره خیلی تلاش کنیم
‫تا با هم وقت بگذرونیم.
‫همه تلاشمون رو می‌کنیم.
‫این‌قدر از من خوشت میاد؟
‫معلومه.
‫اگه این‌قدر مطمئن نبودم،
‫اصلاً تلاش نمی‌کردم.
‫حتی وقتی که
‫تو زندگیم هیچ جایی برای دوست داشتن ‫کسی نداشتم، باز هم این احساسات رشد کردن.
‫می‌خوام کنارت باشم.
‫- بریم؟ ‫- آره.
‫بریم؟
‫کجا باید برم؟
‫اونجا؟
‫اتاقت قشنگه.
‫آره.
‫باباته؟
‫اون آ.
‫بله بابا!
‫من اومدم.
‫میرم دست و روم رو بشورم و بخوابم.
‫فردا میری مدرسه؟
‫مجبورم، ولی می‌تونم دیرتر برم.
‫شب‌بخیر بابا.
‫باشه، امروز خسته نباشی.
‫یه کم استراحت کن.
‫بهت افتخار می‌کنم دخترم.
‫ممنون.
‫رفت؟
‫تو که همیشه کارت رو خوب انجام دادی،
‫پس بیا فقط ببینیم کدوم دانشگاه باید بری.
‫برو بهش فکر کن.
‫باشه. ممنون.
‫برو دیگه.
‫وای خدای من.
‫مو اون آ، آفرین. کارت عالی بود.
‫ممنونم.
‫با توجه به اینکه فقط از نیم‌سال پیش ‫شروع کردی به خوندن، واقعاً گل کاشتی.
‫واقعاً میگم.
‫اگه یه سال زودتر شروع می‌کردی،
‫می‌تونستیم سهمیه پذیرش منطقه‌ای رو هم امتحان کنیم.
‫حیف شد.
‫حالا، بذار ببینم.
‫[دسامبر]
‫[دانشکده مهندسی مکانیک]
‫«درخواست شما با موفقیت ثبت شد»
‫تموم شد.
‫خیلی خوشحالم که زود فرستادمش رفت.
‫نتایج ۴ فوریه میاد، پس
‫فقط بشین و استراحت کن.
‫آره، خیلی قشنگه.
‫اون آ.
‫کریسمس پیشاپیش مبارک.
‫مهمونا اومدن.
‫آره، کارم تموم شد.
‫به لطف شما، من الان رسماً ‫تو تیم خدمات مهمانان هستم.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫شنیدم خودتون به‌طور خاص ‫درخواست دادین که فقط با من کار کنین.
‫چون کارت خوبه.
‫فکر کنم اینکه هر بار بخواد با یه آدم جدید سر و کله بزنه
‫سون گیو رو یه کم اذیت می‌کنه.
‫انگار براش سخت بود.
‫پس این یه معامله دو سر سوده.
‫هنوز شام نخوردی، درسته؟
‫تو این یکی رو بخور و لطفاً اون یکی ‫رو هم ببر برای اون آ.
‫هر وقت مهمونا اینجان، اصلاً از اتاقش بیرون نمیاد.
‫وقتی ثبتش کردی چه حسی داشتی؟
‫آقای مو برام انجامش داد.
‫دکمه «ثبت» رو هم خودش زد.
‫اون برات زدش؟
‫من ازش نخواستم،
‫اما برای خودش راحت‌تر بود که این کار رو بکنه.
‫من از استرس جرئت نمی‌کردم خودم دکمه رو بزنم.
‫آدم‌بزرگا همیشه باید با این‌جور ‫چیزای استرس‌زا دست‌وپنجه نرم کنن؟
‫چرا من همیشه این‌قدر استرس دارم و می‌ترسم؟
‫[درخواست‌های من]
‫اگه کارت تموم شده، من الان می‌زنم روش.
‫می‌خوام ثبتش کنم.
‫آقای مو، صبر کنین.
‫- نه، شما تا همین جاشم خیلی زحمت کشیدین. ‫- لطفاً فقط صبر کنین.
‫- دیگه نمی‌تونم صبر کنم. ‫- وایسین، یه لحظه!
‫امروز کریسمسه.
‫میشه فقط یه بار دعا کنم؟
‫باید بلند شم و دعا کنم.
‫اشکالی نداره. فقط دعات رو بکن.
‫- این بهم حس بدی داد. ‫- یالا، فقط دعات رو بکن.
‫خدا کنه امروز بتونیم بریم خونه.
‫بابانوئل عزیز، من واقعاً دلم می‌خواد برم دانشگاه.
‫[ژانویه]
‫وای خدای من!
‫چرا اون گوشه قایم شدی؟
‫اینجا که خیلی تاریکه.
‫- باید چراغا رو روشن می‌کردی. ‫- نه
‫من جام خوبه.
‫لطفاً بیاین اینجا.
‫یه چیز قطعیه.
‫ما تو خونه‌مون همیشه کلی خوراکی داریم.
‫نوش جان.
‫اونی که الان کِش رفتی رو امشب لازم داریم،
‫پس به‌جاش یکی از اینا رو بردار.
‫باشه.
‫سال نو مبارک. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫اولین روز ۲۰ سالگیم با یون ته سو.
‫لیوان نداریم که.
‫شیرینه.
‫خیلی خوشمزه‌است.
‫اینکه واقعی نیست.
‫واقعیه.
‫بیا بریم.
‫اون آ!
‫هیس.
‫[فوریه]
‫از این روستای کوچیک ‫تونست بره دانشگاه ملی هانگوک.
‫تبریک میگم.
‫شما لطف دارین.
‫همه‌اش به لطف آقای مو بود.
‫من که کار خاصی نکردم.
‫خودش با تلاش خودش به اینجا رسید.
‫پس دختر آقای مو قبول نشد؟
‫نه، هنوز منتظره.
‫یه دور اول نتایج هست،
‫بعد دور دوم، و حتی سوم.
‫نتایج مرحله‌به‌مرحله اعلام می‌شن.
‫برای همین یه کم پیچیده‌است.
‫وای، راضی به زحمت نبودم.
‫از این بفرمایید، آقای مو.
‫- تبریک میگم. ‫- کارت عالی بود.
‫ممنونم.
‫خب، آقای مو.
‫درست توضیح بدین تا منم بفهمم.
‫خب، یه دوره ثبت‌نام تکمیلی هست،
‫و تا اواخر فوریه نتایج کامل بیرون نمیان.
‫آخه این یعنی چی؟
‫انتظار برای نتایج حتماً اون‌آ رو جون به لب می‌کنه.
‫درسته.
‫دفعه اولمه.
‫تو قطار دریایی؟
‫[این قطار دریایی است]
‫فقط تو روز کار می‌کنه
‫و از امتداد خط ساحلی میره.
‫از گانگ‌نونگ تا سامچوک یه ‫ساعت و ۴۰ دقیقه طول می‌کشه،
‫پس اگه بریم اونجا و برگردیم
‫می‌تونیم حدود سه ساعت و نیم با هم باشیم.
‫آره.
‫وقتی بچه بودم،
‫مامانم یه مدت اینجا کار می‌کرد.
‫اون موقع‌ها دلم می‌خواست راننده قطار دریایی بشم.
‫فکر کنم به نظرم خیلی باحال می‌اومد.
‫چه خوب.
‫این‌همه راه تا اینجا اومدیم که چی بهم بگی؟
‫باید به‌زودی برم سئول.
‫وقتی سئول زندگی می‌کردم، یه ‫دوستی داشتم به اسم هیونگ‌سوک.
‫و باباش یه آموزشگاه داره.
‫بهم اجازه می‌داد مجانی ازش ‫استفاده کنم و خیلی کمکم کرد.
‫ازم پرسید می‌تونم از فوریه ‫یه کم تدریس خصوصی کنم یا نه.
‫همه‌ش داشتم پشت گوش می‌انداختمش،
‫اما فکر کنم الان دیگه واقعاً باید برم.
‫که این‌طور.
‫باید بری.
‫جشن ورودی دانشگاهت چی؟
‫هوی سو هم بعداً میاد پیشت؟
‫اون نمی‌تونه بیاد.
‫هنوز نمی‌تونه سفرای طولانی بره.
‫حتماً ناراحته.
‫جایی رو داری بمونی؟
‫آره، تو دفتر آموزشگاه یه تخت هست.
‫چطوری می‌تونی تو دفتر آموزشگاه بخوابی؟
‫خیلی غم‌انگیزه.
‫اینکه چیزی نیست.
‫تو که منتظر نتایجی حتماً برات سخت‌تره.
‫من؟ خب
‫یکی از سه تا دانشگاهی که درخواست دادم
‫حداقل به تو نزدیکه،
‫اما شانس قبولیم کمه.
‫یکیش وسط راه اینجا و سئوله، ولی قطعی نیست.
‫آخریش تو گانگنونگه.
‫آقای مو گفت دانشگاه خوبیه، و رشته‌اش اونجا خوبه.
‫اما
‫خیلی ازت دوره.
‫اینکه باید بیشتر از یک ماه صبر کنم
‫داره منو مضطرب و بلاتکلیف می‌کنه.
‫این‌قدر طول کشیده
‫که باورم نمیشه فوریه داره تموم میشه.
‫انگار تمومی نداره.
‫قطعا تموم میشه.
‫امیدوارم.
‫یه پایانی که واقعاً حس پایان بده.
‫امیدوارم یه پایان ‌تر و تمیز باشه.
‫وایسا.
‫این زیاد نیست، ولی بگیرش.
‫نیازی نیست. پول دارم.
‫واسه خودت یه چیزی بخر بپوش.
‫مادربزرگت انگار ناراحت بود
‫که نتونستیم واست چیزی بخریم بپوشی
‫واسه مراسم ورودت به دانشگاه.
‫وسعمون نمی‌رسه برات کت و شلوار بخریم،
‫ولی حداقل واسه خودت یه کت بخر.
‫یه چیز قشنگ و رسمی.
‫تو شهر که هستی خیلی وقتا باید تیپ بزنی.
‫بیا. یکی واسه خودت بخر.
‫ممنون.
‫از بورسیه گرفته تا تدریس خصوصی،
‫همه کارا رو داری خودت تنهایی می‌کنی.
‫ما خیلی شرمنده‌ایم.
‫زود به زود میام بهتون سر می‌زنم.
‫نیازی نیست. تو باید درس بخونی.
‫فقط پولت رو هدر میدی.
‫فقط حتماً به هوی‌سو زنگ بزن.
‫فکر می‌کردم به‌خاطر نرفتن به مراسمت غر بزنه،
‫ولی ساکت بوده.
‫حداقل مراسمت با روز سالگرد
‫پدر و مادرت تو یه روز نیفتاده.
‫این اولین سالگردشونه.
‫من میرم ادای احترام می‌کنم.
‫تو خونه پیش هوی‌سو بمون.
‫باشه.
‫پس برو دیگه.
‫باشه.
‫[سالن انتظار (بلیت)]
‫داری با اتوبوس سریع‌السیر میری سئول؟
‫اون‌آ.
‫من همین‌جا منتظر بودم.
‫فکر کردم با قطار میری.
‫چقدر من دست و پا چلفتیم.
‫من فقط
‫می‌دونم گفتی نیام، ولی اگه ‫نمی‌اومدم بدرقه‌ات کنم دلم می‌گرفت.
‫من می‌برمت اونجا. ‫دو تا بلیت خریدم، پس می‌تونیم با هم بریم.
‫مسخره‌بازی درنیار.
‫چطور می‌تونی مجبورم کنی ‫بذارم تنهایی برگردی خونه؟
‫امروز رو می‌تونی بذاری این‌طوری بشه.
‫جدی میگم، اشکالی نداره.
‫بیا ایستگاه بعدی پیاده شیم.
‫دلم نمیاد ببینم تنهایی برمی‌گردی. می‌برمت خونه و
‫یعنی تو می‌تونی تنهایی بری، ولی من نمی‌تونم؟
‫این حرفا چیه. مشکلی نیست.
‫همین الانش هم یه ساعت گذشته.
‫وقت نداریم.
‫تا کی می‌خوای به این کارا ادامه بدی؟
‫[ورود]
‫[لیست پخش]
‫این اکانت منه.
‫اگه من دارم ازش استفاده می‌کنم، می‌نویسه:
‫«در حال پخش»
‫می‌تونیم با هم ازش استفاده کنیم.
‫هم‌زمان با هم گوش میدیم.
‫اونوقت،
‫حس می‌کنیم که پیش همیم.
‫همین که حس کنیم پیش همیم
‫یعنی پیش همیم.
‫از این خوشم میاد.
‫دیگه چی هست
‫که باعث بشه حس کنیم پیش همیم؟
‫عکسایی که می‌گیریم رو واسه هم بفرستیم؟
‫بیا الان یدونه بگیریم.
‫لبخند بزن.
‫آقا، چقدر طول می‌کشه؟
‫یه ساعت.
‫چی؟
‫تو باید بری.
‫بیا همین‌جا از هم خداحافظی کنیم. کلاس اولته.
‫اون‌آ.
‫این خیلی
‫سخت‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم.
‫نمی‌تونم انجامش بدم.
‫من می‌تونم.
‫بی‌خیال، نمی‌تونم بذارم تنهایی برگردی.
‫می‌تونی. دقیقاً همین‌طوری.
‫ممکنه برم یه دانشگاه نزدیک تو،
‫یا شایدم نه.
‫نمی‌دونم قراره چی بشه.
‫زندگی من همیشه پر از بلاتکلیفیه.
‫به هر حال، مجبوریم به این کار ادامه بدیم،
‫ولی اگه بخوای ناراحت بشی یا عذاب ‫وجدان بگیری، دیدن همدیگه سخت میشه.
‫این داره دیوونه‌ام می‌کنه.
‫من
‫من تمام تلاشم رو واسه خودمون می‌کنم.
‫باشه.
‫وای خدای من.
‫چی؟
‫چیه؟
‫قبول شدم.
‫چی؟
‫[دانشگاه وون‌کیونگ گانگنونگ]
‫امکان نداره! قبول شدم!
‫دیدی؟ چون پیش تو بودم قبول شدم!
‫وای خدای من. ولی یکم ازت دوره.
‫الان اینش مهم نیست!
‫تبریک میگم!
‫- واقعاً حقت بود. ‫- وای خدای من. خیلی خوشحالم.
‫[مارس]
‫- قشنگه. ‫- قشنگ و تمیزه.
‫شما باید هم‌اتاقیش باشید.
‫امیدوارم با هم خوب بسازید.
‫- تخت اینجا خیلی نرمه. ‫- عزیزم، اونجا نشین.
‫چرا که نه؟ مامان، تو هم بیا امتحانش کن.
‫این خوبه.
‫هوی‌سو
‫وقتی یکم بزرگتر شد میارمش اینجا.
‫نگرانش نباش.
‫نگران پدربزرگ و مادربزرگ هم نباش.
‫من هوای همه رو دارم.
‫کم مونده بود یادم بره.
‫مامان، دارم میرم همون دانشگاهی که تو می‌خواستی.
‫اگه منو اونجا میدیدی خیلی خوشحال می‌شدی.
‫مامان.
‫بابا.
‫می‌تونم اینجا بشینم؟
‫آره، حتماً.
‫من پارک نا ری هستم.
‫من مو اون‌آ هستم.
‫عه، شماره دانشجویی تو دقیقاً بعد از منه.
‫چه تصادفی.
‫من اهل سئولم. تو چی؟
‫من همین نزدیکیام. ‫با اتوبوس بیست دقیقه راهه.
‫- بیست دقیقه؟ ‫- آره.
‫امکان نداره! درس اختیاریمون هم یکیه؟
‫امکان نداره! بیا اینجا بشین.
‫این چیه؟
‫می‌خوای یدونه برداری؟
‫خیلی بانمکن.
‫- این یکی. ‫- حتماً.
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫اسم این کلاس طراحی مهندسی خلاقانه است.
‫این کلاس بهتون این فرصت رو میده
‫که به چیزایی فراتر از ماشین‌ها فکر کنید.
‫ماشین‌های فوق‌العاده زمانی ساخته میشن که شما
‫هم عملکردشون و هم ارزششون رو درک کنید.
‫چیزی که واسه این کلاس نیاز دارید توانایی ریاضی
‫و مغزیه که بتونه فکر کنه.
‫بقیه‌اش رو امروز تو این کلاس یاد میگیرید.
‫همیشه دوست داشتی آموزش کودکان بخونی؟
‫آره، چون بچه‌ها رو دوست دارم.
‫ولی معلمی زیاد به درد من نمی‌خوره.
‫اونی نیست که انتظار داشتم.
‫من اینجا رو به‌خاطر ‫رشته‌اش انتخاب کردم،
‫ولی الان دیگه مطمئن نیستم.
‫ولی دیدن اقیانوس خیلی حس خوبیه.
‫ارزشش رو داشت که کلاس رو بپیچونیم.
‫می‌دونم.
‫شنیدم قهوه فروی اینجا خیلی خوبه.
‫[سوپرمارکت سوری]
‫- می‌خوای بریم؟ ‫- بزن بریم.
‫ما همین الانشم خیلی صمیمی شدیم.
‫به لطف اون دارم گانگنونگ رو می‌گردم.
‫دفعه بعد که اومدی اینجا می‌برمت بگردی.
‫باشه.
‫من و نا ری استیکرامون رو با هم ست کردیم،
‫ولی من هیچ چیز ستی با تو ندارم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫یه فکر بکر دارم.
‫نظرت چیه با نقاشیای خودم استیکر درست کنم؟
‫استیکرهای سبزیجاتِ شکل هم،
‫واسه کلاس‌های متفاوت‌مون.
‫کلاس‌هاتو بهم بگو.
‫واسه هر کدوم یه چیزی می‌کشم.
‫کارم واقعا خوبه.
‫ریاضیات مهندسی.
‫لوبیا قرمز.
‫جدا کردنشون به شدت سخته.
‫جدا کردنشون سخته؟ پس...
‫[آوریل]
‫- کیم نا رائه. ‫- حاضر.
‫کیم جی هو.
‫جی هو؟
‫مو اون‌آ.
‫حاضر.
‫پارک نا ری.
‫آها، نا ری مرخصی گرفته.
‫تازه یه ماه گذشته، یکی همین الانشم مرخصی گرفته.
‫پارک سو یون.
‫حاضر.
‫سونگ آیونگ.
‫حاضر.
‫[لیست پخش]
‫[ته سو]
‫تو سئول گل‌ها شکوفه دادن؟
‫اینجا که غوغاست.
‫از گل‌های دانشگاهتون واسه منم عکس بفرست.
‫یدونه سلفی هم از خودت جلوشون بفرست.
‫دلم برات تنگ شده، ته سو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بعد از تدریس میرم دانشگاه و برات می‌فرستم.
‫کلاس خصوصیش معمولاً ‫حدود دو ساعت طول می‌کشه، پس
‫کلاست که تموم شد بهم زنگ بزن، باشه؟
‫کِی کارت تموم میشه؟
‫امروز دو تا کلاس خصوصی دارم،
‫واسه همین اگه بعدش مستقیم برم دانشگاه،
‫حدودای ساعت ۱۰ شب میشه.
‫یه بلیت واسه گانگنونگ لطفاً.
‫گانگنونگ؟
‫میشه ۱۰.۶۰۰ وون.
‫بابا.
‫تو هیچ‌وقت ازم نمی‌خوای بیام دنبالت.
‫دلم نمی‌خواست تنهایی برم.
‫داریم میریم شب‌گردی؟
‫کجا بریم؟ بیا بریم ساشیمی بخوریم.
‫خسته‌ام.
‫چی بخوریم؟
‫چیزی هست که هوس کرده باشی؟
‫من پایه‌ همه‌چیم.
‫از اون‌آ بپرسیم؟
‫اون‌آ، چیزی هست که دلت بخواد بخوری؟
‫اون‌آ، خوابیدی؟
‫حتماً خیلی خسته‌است.
‫بذار بخوابه.
‫ولی ما خیلی وقته با هم بیرون نرفتیم.
‫خیلی خوب می‌شد اگه تو راه با هم حرف می‌زدیم.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم این‌قدر شکوفه داده باشن.
‫بهت زنگ بزنم؟
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫همین‌طوری داشتم می‌چرخیدم و یادت افتادم.
‫این آخر هفته می‌تونم صبح راه بیفتم.
‫بیا زود همدیگه رو ببینیم.
‫می‌خوام بیام سئول.
‫نوبت منه که بیام.
‫من میام پیشت.
‫نه، من میام پیش تو.
‫وقتت رو واسه خودت صرف کن.
‫هدرش نده.
‫الو، هیونگ‌سوک؟ آره.
‫وقت تو هم باارزشه.
‫من میام پیشت.
‫وقت من الان فقط داره می‌گذره،
‫ولی وقت تو زمانیه که باید
‫واسه رسیدن به اهدافت ازش استفاده کنی.
‫با هم فرق دارن.
‫دیگه عکس تاریک نفرستیا.
‫دلم برات تنگ شده، ته سو.
‫خیلی.
‫این خیلی خوبه.
‫دلت برام تنگ شده بود؟
‫[ماه می]
‫هر بار که یه سیگار درمیارم، تو پیدات میشه.
‫واقعاً ترسناکه.
‫کار تو هتل باحاله، نه؟
‫هر وقت پرسنل هتل رو می‌بینم ‫حس خوبی بهم دست میده.
‫پس، تو هم امتحانش کن.
‫خیلی از جوونای محلی ‫پاره‌وقت تو هتلمون کار می‌کنن.
‫از دانشگاه مرخصی بگیرم برات؟
‫واسه چی مرخصی بگیرم؟
‫دلم نمی‌خواد بدون هیچ هدفی ‫چیزای مختلف رو امتحان کنم
‫فقط به‌خاطر اینکه بقیه دارن این کار رو می‌کنن.
‫چقدر رو اعصابی.
‫منظورم اینه که می‌دونم دانشجویی،
‫ولی حتی تو تعطیلات هم نیستی و دانشگاه هم نمیری.
‫امروز کل روز رو اینجا بودی و دو روز
‫گذشته رو هم داشتی دوچرخه‌سواری می‌کردی.
‫تو اولین نفری هستی که می‌پرسی.
‫کل هفته دانشگاه نرفتم و ول چرخیدم،
‫ولی هیچکس تا حالا نپرسیده.
‫هیچکس از دانشگاه پیگیرم نشده.
‫بابام هم نپرسید چرا نمیرم.
‫انگار واسه هیچکس مهم نیست.
‫ممنون که پرسیدی.
‫نمیرم دانشگاه چون حس و حالش رو ندارم.
‫اگه می‌خوای دانشگاه رو نصفه‌ونیمه پیش ببری،
‫همون بهتر که مرخصی بگیری ‫و یه کار دیگه رو امتحان کنی.
‫مگه نمی‌خوای مستقل بشی؟
‫با این وضعیت الانِت،
‫بعید می‌دونم بابات اصلاً متوجه بشه که دانشگاه نمیری.
‫من اگه جای تو بودم، ‫به فکر این بودم که از خونه بزنم بیرون.
‫این دیگه از کجا دراومد. کدوم وضعیت؟
‫برو مهمونات رو بیار.
‫واسه ناهار رزرو کرده بودن،
‫ولی کم‌کم داره وقت شام میشه.
‫سو هیون امروز یه خبر غافلگیر کننده داد.
‫واقعاً نمی‌تونم حال و هواشون رو خراب کنم.
‫خبر؟
‫- شما دو تا خیلی به هم میاین. ‫- خیلی براتون خوشحالم.
‫تبریک میگم.
‫- تبریک میگم. ‫- تبریک میگم.
‫تبریک میگم.
‫- یکم دیگه نوشیدنی میارم. ‫- باشه.
‫به‌موقع رسیدی.
‫بابات اعلام کرد که قراره ازدواج کنن.
‫باید بهشون تبریک بگی.
‫پس اون یارو تو واحد ۶۱۰ چی میشه؟
‫خیلی طول کشید تا بپرسی.
‫ازش جدا میشم.
‫تازه الان می‌خوای ازش جدا بشی؟
‫سون گیو همه‌چیز رو می‌دونه.
‫گفت هر وقت به نتیجه رسید بهم میگه،
‫واسه همین نتونسته بودم تمومش کنم.
‫اون‌آ.
‫عشق همیشه با برنامه‌ریزی و نظم اتفاق نمی‌افته.
‫بی‌دلیل نیست که همیشه یه پسری دورت هست.
‫تو کارت اصلاً قطعی نداره.
‫- حرف دهنت رو بفهم. ‫- تو بفهم.
‫چطور جرئت می‌کنی به بابام دروغ بگی؟
‫سون گیو کسیه که بهش حس دارم.
‫اونی که تو واحد ۶۱۰ هست هم اینو می‌دونه.
‫من هیچ‌وقت کسی رو فریب ندادم یا گمراه نکردم.
‫پس داری میگی هر جور دلت بخواد زندگی می‌کنی
‫و بقیه هم باید فقط باهاش کنار بیان؟
‫و بابام هم همین چرت و پرتا رو قبول کرد؟
‫بابای منو چی فرض کردی؟
‫اون آدم خوبیه، ولی یکی مثل تو
‫این بار آخره.
‫امروز از توهینات چشم‌پوشی می‌کنم،
‫ولی بعد از این،
‫اصلاً حرفشم نزن.
‫مو اون‌آ.
‫مو اون‌آ!
‫ولم کن.
‫باید بهشون تبریک بگی.
‫داری مهمونامون رو می‌ترسونی.
‫اینو بگیر و برگرد تو.
‫تو کارت خیلی خوبی.
‫واسه اینکه این‌قدر سر رابطه بابات
‫حرص بخوری یکم بزرگ نشدی؟
‫تو باید تمرکزت رو بذاری رو زندگی خودت.
‫سعی می‌کنم برات یه کار پیدا کنم.
‫هرچند قول نمیدم کمکی بکنه.
‫رو شیب‌های تند معمولاً یا متوقف میشه یا چپ می‌کنه.
‫ممکنه توزیع وزنش مشکل داشته باشه؟
‫نظرت چیه طراحیش رو به دو چرخ تغییر بدیم؟
‫سرت شلوغه؟
‫من تو آزمایشگاه استادمم.
‫اینجا فقط واسه دانشجوهای ارشده،
‫ولی دستیار استاد گذاشت بیام تو، ‫واسه همین بار اولمه که اینجام.
‫خیلی خفنه.
‫به نظر میاد سرت شلوغه. ‫کی کارت تموم میشه؟
‫چیه؟ اگه واجبه، می‌تونم همین الان بهت زنگ بزنم.
‫تو باید تو رشته چاپلوسی درس می‌خوندی.
‫جدی میگم. یه کم دیگه اینو ادامه میدیم.
‫- بی‌خیال. بعداً باهات حرف می‌زنم. ‫- چشم، استاد.
‫استاد پیتزا سوپریم دوست داره.
‫- می‌تونم برم دستشویی؟ ‫- آره، حتماً.
‫استاد، بفرمایید یه تیکه بخورید.
‫می‌دونستی؟
‫ظاهراً، از هر جای سئول می‌تونی نامسان رو ببینی.
‫پس از این به بعد، اسمت نامسانه.
‫یون نامسان.
‫فکر کنم هنوزم تو بلاتکلیفی گیر کردم.
‫کجایی؟
‫تالاب.
‫نه. راستش الان تو ایستگاه اتوبوسم.
‫[ته سو]
‫تو سئولی، مگه نه؟
‫همون‌طور که داشتم می‌چرخیدم، ‫می‌خواستم یکم لوازم آرایش بخرم
‫و یه کاسه نودل بخورم.
‫تو کارای مهمی داری.
‫وقتت رو هدر نده.
‫من وقت زیاد دارم، پس بازم بهت سر می‌زنم.
‫دیوونه نشو.
‫هیچ‌چیزی مهم‌تر از با هم بودنمون نیست.
‫ته سو، خیلی دلم می‌خواد ببینمت.
‫دارم میام.
‫تو که نمی‌دونی من کجام.
‫وایسا.
‫یه ایستگاه دیگه مونده.
‫دیگه کم‌کم دارم می‌رسم.
‫[ایستگاه گانگبیون]
‫می‌تونم صدای اومدن یون ته سو رو بشنوم.
‫دیگه ول چرخیدنم تموم شد.
‫[همچنان درخشان]
‫قبل از اینکه بری سربازی،
‫واقعاً داشتی روزای سختی رو می‌گذروندی.
‫از خداحافظی متنفرم.
‫واسه ۱۰ سال، یادم رفته بود.
‫اونا رفته بودن.
‫اون‌آ
‫ازش خبری نداری، نه؟
‫بیا تمومش کنیم
‫این نگرانی‌ها و بقیه چیزا رو.
‫یادت افتادم.
‫امیدوار بودم حداقل یه بار ببینمت.