‫[ورود]
‫رختکن ته راهرو سمت راسته.
‫می‌تونین یه لباس فرم سایز خودتون بپوشین.
‫کفش تخت مشکی آوردین؟
‫بله.
‫می‌تونین برین داخل.
‫[رختکن]
‫کار ساعت ۲:۰۰ بعدازظهر شروع میشه.
‫پس ساعت ۱:۵۵ حرکت می‌کنیم.
‫- چشم، خانم. ‫- چشم، خانم.
‫می‌تونی اینا رو پرو کنی؟
‫باشه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫مهمونا کی میرن؟
‫۳۰ یا ۴۰ دقیقه دیگه.
‫کار چطور بود؟
‫سخت بود،
‫ولی خوش گذشت.
‫وای، چقدر خسته‌ام.
‫پس از اینجا این‌شکلیه.
‫می‌تونم کوه‌ها رو ببینم.
‫و همین‌طور غروب آفتاب رو.
‫فعلاً آخر هفته‌ها پاره‌وقت کار می‌کنم.
‫بعدش تصمیم می‌گیرم که ‫مرخصی تحصیلی بگیرم یا نه.
‫وقتی کارآموز شدی باید این کار رو بکنی.
‫برای کارآموزی تابستون درخواست بده.
‫وقتی کارآموز بشی،
‫می‌تونی بری تو اقامتگاه زندگی کنی.
‫اون دیگه چیه؟
‫خوابگاه.
‫خوابگاه؟
‫وقتی کارآموز بشی می‌تونی تو خوابگاه بمونی.
‫کارآموزیش چقدر طول می‌کشه؟
‫بستگی داره.
‫می‌تونه فقط برای تعطیلات تابستون باشه،
‫یا شش ماه، یا حتی یه سال.
‫اگه خوابگاه میدن،
‫حتماً کارآموزیش طولانی و سخته.
‫شاید یه مدت از دانشگاه مرخصی بگیرم.
‫هنوز بخشت رو انتخاب نکردی؟
‫هنوز نه.
‫به نظرت اولین جایگاهی که خالی شد رو قبول کنم؟
‫اگه بشه،
‫امیدوارم همون بخشی که دوست داری قبول بشی.
‫بخشی که دوست دارم؟
‫می‌پرسم ببینم چه بخش‌هایی دارن.
‫فقط با فکر کردن بهش هم خوشحال میشم.
‫تو زبانت خوبه،
‫با آدما خوب ارتباط میگیری،
‫و سبزیجات رو هم خوب می‌کشی.
‫بهت که گفته بودم یه کاری برات پیدا میشه.
‫وای. باورم نمیشه این یادت مونده.
‫نقاشی سبزیجات که احتمالاً
‫به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫امیدوارم یه جایی باشه که بتونم انگلیسی حرف بزنم.
‫من تو خوش‌وبش کردن مهارت دارم.
‫قبل از اینکه سو هیون بیاد، ‫وقتایی که سرشون خیلی شلوغ نبود
‫با مهمونا حرف می‌زدم.
‫با اعتمادبه‌نفس می‌تونم انگلیسی حرف بزنم. ‫کف کردی، نه؟
‫حسابی ذوق‌زده‌ای.
‫آره واقعاً.
‫رویای مستقل شدنم ‫یه کم نامعلوم بود،
‫اما الان داره واقعی‌تر میشه.
‫فکر کنم فرصت یعنی همین.
‫فعلاً فقط آخر هفته‌ها کار می‌کنم،
‫ولی کم‌کم روزای هفته هم کار می‌کنم.
‫آخه من فقط آخر هفته‌ها وقتم آزاده.
‫- هماهنگ کردن برنامه‌هامون شاید… ‫- جمعه شبا چطوره؟
‫- یه جوری جورش می‌کنیم. ‫- آره.
‫وقتی چیزی قسمتت باشه، مبهم نیست.
‫کاملاً روشنه. در موردش تردید نمی‌کنی.
‫فکر کنم آدما این‌طوری تو زندگی
‫مسیرشون رو پیدا می‌کنن و میرن جلو.
‫برام سوال شد.
‫از چه نظر روشنه؟
‫می‌تونی حسش کنی.
‫به‌خاطر توعه که ‫می‌فهمم قسمت چه حسی داره.
‫پس چرا من حسش نکردم؟
‫تا یه چیزی رو می‌بینی، بام، بوم!
‫یه حس قوی و واضحه.
‫سعی کن یادت بیاد.
‫بام؟ بوم؟
‫من که خیلی وقتا این حس رو داشتم.
‫کِی این حس رو داشتی؟
‫چی؟ کِی بود؟
‫وقتی داشتی تو حیاط مدرسه راه می‌رفتی
‫و یهو تلوتلو خوردی،
‫انگار داشتی غش می‌کردی.
‫من؟ بیخیال. من هیچ‌وقت تلوتلو نخوردم.
‫ببخشید. خیلی اغراق کردم؟
‫هی!
‫فکر کنم دیگه مشکلی نداری ‫من تنها برم خونه، نه؟
‫ناراحتت می‌کنه؟
‫یه کم.
‫چه زود عادت کردی.
‫خدافظ
‫شنبه شب میام اونجا.
‫اگه بلافاصله بعد از کلاسم راه بیفتم، ‫حدود ساعت ۱۱:۰۰ شب میشه. و…
‫هیچ‌وقت دلم راضی نشده
‫که ببینم تنهایی میری.
‫باشه؟
‫«امیدوارم از اقامتتون در اینجا لذت ببرین.»
‫اقامتتون در اینجا؟
‫«اقامتتون در اینجا.»
‫میریم تو سالن.
‫- چشم، خانم. ‫- چشم، خانم.
‫مهمونا هنوز اینجان.
‫باشه. خسته نباشین.
‫[برنامه کارآموزی تابستانی هتل سنت اوشن]
‫[مزایای کارآموزی: ‫اقامت رایگان در خوابگاه]
‫خیلی خسته‌ام.
‫ولی خیلی خوش می‌گذره.
‫ته سو.
‫غذا چطوره؟
‫- خیلی قشنگ چیده شده و خوشمزه‌ست. ‫- ممنون.
‫چیزی لازم ندارین؟
‫وای، چقدر غذا زیاده.
‫- اگه چیزی خواستیم میگیم. ‫- ممنون بابت غذا.
‫بیا به ترتیب امتحانشون کنیم.
‫دارم میام تو.
‫فکر کنم اون آ خیلی خسته‌ست.
‫کارش باید سخت باشه.
‫نمی‌دونم.
‫خودت ازش بپرس.
‫به من که چیزی نمی‌گه.
‫این خیلی خوب پخته شده.
‫میشه قبل از اینکه تموم بشه، ‫یه کم براش ببری؟
‫صبر کن. نکنه چون چاق‌کننده‌ست ‫ازش خوشش نیاد؟
‫دارن صدام می‌زنن.
‫خودت باید براش ببری.
‫اگه من ببرم نمی‌خوره.
‫ازش حساب نبر.
‫برو بهش سر بزن و همه‌چیز رو ازش بپرس.
‫تکون نخور.
‫- چی؟ ‫- همینه؟
‫اون آ.
‫اون آ!
‫چرا دوستی‌تون رو مخفی می‌کردین؟
‫سال آخر دبیرستان با هم دوست شدیم،
‫برای همین نمی‌خواستیم خانواده‌هامون نگران بشن.
‫دیگه نیازی به پنهان‌کاری نیست،
‫ولی فکر کنم بهش عادت کردیم.
‫دیگه این کار رو نمی‌کنیم.
‫ما خودمون از پسش برمیایم.
‫میشه بیای پایین و باهامون حرف بزنی؟
‫درک می‌کنم.
‫اینجا یه شهر کوچیکه، ‫واسه همین سریع پشت‌سرتون حرف درمیارن.
‫دقیقاً.
‫باشه، بیاین یه راز بمونه.
‫منم چیزی نمیگم.
‫مراقبت که می‌کنید؟
‫ما هنوز کاری…
‫خب، تو آینده مراقب باشین.
‫سعی نکن ادای مامانم رو در بیاری، سو هیون.
‫مگه حرف بدی زدم؟
‫شما الان ۲۰ سالتونه.
‫دیگه بچه نیستین.
‫باید تو این چیزا حواستون رو جمع کنین.
‫وای چقدر خجالت‌آور بود.
‫تو واقعاً نوبری.
‫حتی فضولی نمی‌کنی یا بهم نمیگی چی کار کنم.
‫آخه چطوری می‌تونم بهت بگم چی کار کنی؟
‫تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که صبر کنم تا حالت بهتر بشه.
‫اون قراره با بابام ازدواج کنه.
‫خوشحالم که بابام داره ازدواج می‌کنه.
‫ولی نمی‌دونم ‫چه جور آدمیه.
‫میگه تو هاوایی به دنیا اومده،
‫ولی کره‌ای رو خیلی روون حرف می‌زنه.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم کلاهبرداره.
‫ولی با بابا میره سبزیجات می‌چینه
‫و با کمال میل همه کارای سخت رو انجام میده.
‫یه لحظه با خودم میگم خوبه ‫که بابا یکی مثل اونو داره.
‫بعد همون لحظه نظرم عوض میشه.
‫به‌هرحال،
‫تو خونه احساس راحتی نمی‌کنم.
‫باید زودتر از اونجا اسباب‌کشی کنم و برم.
‫این جواب همه سوالاتی
‫که تو سرته رو میده؟
‫خب راستش…
‫دلم می‌خواد فقط از چیزای خوب ‫و خوشحال‌کننده برات بگم.
‫سعی می‌کنم از مشکلاتم حرف نزنم.
‫به نظرت میاد ‫هنوزم دارم روزای سختی رو می‌گذرونم؟
‫نه.
‫ولی نمی‌دونم.
‫بازم آخرش همه‌چیز رو به تو میگم.
‫اون آ،
‫من حالم خوبه.
‫وقتی شرایط سخته
‫می‌تونی همون موقع بهم بگی.
‫وقتی حس می‌کنی گم شدی بهم بگو، نه بعدش.
‫بهم بگو، حتی اگه ‫جواب درستی براش نداشته باشم.
‫همین کار رو می‌کنم.
‫نگاهم کن، اون آ.
‫گفتی وقتی نگاهم می‌کنی ‫آرامش میگیری.
‫نگاه کن.
‫نوشتن مقاله‌ام رو شروع کردم،
‫ولی هنوز در حد پیش‌نویسه.
‫چون درباره کنترل‌کننده‌های هوش مصنوعیه، ‫جالبه.
‫از کدوم روش یادگیری هوش مصنوعی استفاده می‌کنی؟
‫روش یادگیری تقویتی.
‫دارم یه مقاله در مورد همون می‌خونم. ‫می‌خوای برات پیداش کنم؟
‫خیلی عالی میشه.
‫می‌خوای تو تعطیلات بیای آزمایشگاه ما؟
‫درس خوندن تو آزمایشگاه تو تعطیلات خیلی حال میده.
‫شاید بتونی عضو آزمایشگاه هم بشی.
‫تو که به‌هرحال میری مقطع ارشد.
‫بهش فکر نکردم.
‫واقعاً؟
‫تو تیپت آکادمیکه.
‫آدمایی مثل تو آخرش ‫سر از آزمایشگاه درمیارن.
‫من چه جور آدمی‌ام؟
‫تو؟
‫تو معادلات رو از نظر فیزیکی درک می‌کنی.
‫کسایی که سعی می‌کنن معانی رو بفهمن، ‫روی ماهیت چیزها تمرکز می‌کنن.
‫باید کاری رو بکنی که دوست داری.
‫آیا دوست داشتن یه چیزی می‌تونه پایه و اساس ‫همه کارایی باشه که یه نفر انجام میده؟
‫معلومه. پس چی می‌تونه باشه؟
‫شرایط، موقعیت، ‫یا مسئولیت‌های آدم؟
‫چه حرف تازه‌ای.
‫این روزا هیچ‌کس آینده‌ش رو ‫بر اساس این چیزا تعیین نمی‌کنه.
‫فقط روی خودشون تمرکز می‌کنن.
‫به‌هرحال، تابستون امسال بیا پیش ما.
‫هی، ما هر کسی رو تو آزمایشگاهمون راه نمیدیم.
‫می‌دونم.
‫می‌تونم به خوندنش ادامه بدم؟
‫معلومه. تو نابغه مایی.
‫- میرم استاد رو ببینم. ‫- باشه. ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫چه کار می‌کنی؟ سر کلاسی؟
‫کلاس ندارم، واسه همین تو آزمایشگاهم.
‫کِی همدیگه رو ببینیم؟
‫بیا برنامه‌هامون رو هماهنگ کنیم.
‫تو کِی وقتت آزاده؟
‫چهارشنبه عصر چطوره؟
‫یه کلاس تدریس خصوصی ‫دارم که نمی‌تونم جابه‌جاش کنم.
‫امتحانا نزدیکه.
‫من جمعه ساعت ۷:۰۰ عصر کارم تموم میشه.
‫شنبه بعدازظهر هم شیفتم.
‫شنبه صبح چطوره؟
‫[شنبه، آمادگی برای امتحانات پایان‌ترم]
‫خوبه. من میام پیشت.
‫[سونگ چان]
‫بله؟
‫هنوز تو هتلی؟
‫تیم ارتباط با مهمان دنبال یه کارآموز می‌گرده.
‫ارتباط با مهمان چیه؟
‫کارش عمدتاً تو سالن ویژه است.
‫تو ممکنه شانس بیشتری داشته باشی.
‫مهمونای اینجا اکثراً میرن به شهر شما.
‫این بخش شاید خیلی به دردت بخوره.
‫عالیه.
‫من با مهمونای شهرمون کاملاً آشنام.
‫برای همین دارم بهت پیشنهادش میدم.
‫برو طبقه دوم.
‫خودت رو به مدیر تیم، ‫یون دا جونگ، معرفی کن.
‫اون احتمالاً شهر شما رو خوب می‌شناسه.
‫و بهش بگو که اینجا ‫پاره‌وقت کار می‌کنی.
‫- خانم یون. ‫- بله؟
‫- مهمونا پایین منتظرن. ‫- باشه. ممنون.
‫سلام، خانم. من مو اون آ هستم.
‫آها.
‫سونگ چان در موردت بهم گفته بود.
‫من تو سالن مهمونی پاره‌وقت کار می‌کنم.
‫پس من دیگه میرم.
‫باشه.
‫درسته.
‫این شنبه صبح وقتت آزاده؟
‫تیم من یه نیروی پاره‌وقت لازم داره.
‫بله، وقتم آزاده.
‫پس می‌بینمت.
‫راستی، ته سو.
‫سلام.
‫لطفاً از این طرف بیاین.
‫دفعه پیش،
‫- قانون دست چپ فلمینگ رو یاد گرفتیم، درسته؟ ‫- بله.
‫این سوال هم در همون مورده.
‫جهت چرخش +…
‫- آقای یون. ‫- بله؟
‫یه لحظه صبر کنین.
‫بله؟
‫برای شنبه صبح براتون وقت بذارم؟
‫خب…
‫من شنبه میرم خونه.
‫آقای یون، امتحانات پایان‌ترمشون ‫خیلی نزدیکه، برای همین
‫آخر هفته‌ها حتماً باید ‫کلاس فوق‌العاده داشته باشن.
‫برای همینه که ما به معلمای واقعی نیاز داریم.
‫دانشجوها هیچ احساس مسئولیتی ندارن.
‫یکشنبه چطور؟
‫می‌تونم بیام.
‫برای چه ساعتی اسمتون رو بنویسم؟
‫حدود ساعت ۱:۰۰ یا ۲:۰۰ بعدازظهر.
‫پس من برای ساعت ۲:۰۰ براتون می‌نویسم.
‫[گواهینامه رانندگی قطار]
‫اون چیه؟
‫یکی اینو جا گذاشته ‫و چند ماهه که نیومده ببردش.
‫وقتی اینو می‌ذارم روی نودل لیوانی،
‫دقیقاً فشار مناسبی رو بهش وارد می‌کنه.
‫قبل از اینکه بری کلاس، شام رو خونه من بخور. ‫همین نزدیکیاست.
‫مامانم هر روز سوپ مرغ درست می‌کنه.
‫حالم ازش به هم می‌خوره. تو به جای من بخورش.
‫من قبلاً خوردم. باید بیشتر بخوابم.
‫وای، این صندلی…
‫ببخشید.
‫یکی نشسته رو صندلی شماره ۱.
‫لطفاً بهش بگین جاشو عوض کنه.
‫اونجا نشسته چون رزروش کرده.
‫اون جای منه.
‫رزرو یک‌ماهه شما دیروز تموم شد.
‫ولی من همیشه اونجا نشستم.
‫نمی‌تونین این کار رو بکنین.
‫اون پشت‌کنکوریه.
‫امروز صبح اومد ‫و صندلی شماره ۱ رو برای یه ماه رزرو کرد.
‫بین این‌همه صندلی، ‫چرا باید جای منو بگیره؟
‫کسی که پارسال اونجا درس می‌خوند،
‫تو دانشگاه ملی هانگوک قبول شد.
‫برای همین، اون صندلی ‫بین هم‌کلاسی‌هام خیلی طرفدار داره.
‫نزدیک در ورودی‌ئه، ‫پس خیلی هم جای خوبی نیست. یه صندلی دیگه رو امتحان کن.
‫برو یه نگاهی بنداز.
‫ساعت ۸:۱۲ شب بود.
‫همون موقعی که با کارتم پول دادم.
‫خب که چی؟
‫اون موقع یک ماهم پر میشه.
‫هنوز که نگذشته.
‫شما رزروا رو روزانه حساب می‌کنین،
‫ولی امروز از نظر فنی هنوز تموم نشده.
‫پس این یعنی اون صندلی
‫هنوز مال منه.
‫از اونجایی که از تو بزرگتره و پشت‌کنکوریه،
‫فقط برای امروز می‌تونه اون صندلی رو داشته باشه.
‫این یکی رو بهش اجازه میدم.
‫ببخشید؟
‫باشه.
‫باهاش حرف می‌زنم.
‫ممنون.
‫از فردا صندلی شماره یک رو برای یه ماه رزرو می‌کنم.
‫- اسمم… ‫- می‌دونم.
‫ایم آ سول، سال آخری دبیرستان.
‫وای.
‫شماره سه درسته. آفرین.
‫برای این سوال، بیا اینجا رو ببینیم.
‫اینجا.
‫- این برای توئه. ‫- ممنون.
‫می‌تونی این شنبه یه جلسه فوق‌العاده بذاری؟
‫هفته امتحان نهاییه.
‫کل بعدازظهر وقتش آزاده.
‫عصر می‌تونم.
‫عصر میره کلاس تقویتی.
‫بعدش بهش درس بدم؟
‫اون‌موقع ممکنه خیلی دیر باشه.
‫برات مشکلی نیست؟
‫پس من کی بخوابم؟
‫- من دیگه میرم. ‫- ممنون. خداحافظ.
‫ته سو، شنبه ساعت ۲:۳۰ بعدازظهر چطوره؟
‫برات خوبه؟
‫نه خیلی.
‫ممکنه مجبور بشم شنبه صبح کار کنم.
‫خیلی ببخشید.
‫واقعاً به این کار نیاز دارم.
‫بله؟
‫فکر کنم بتونم ‫شنبه یه جلسه فوق‌العاده بذارم…
‫ببخشید. شرمنده.
‫[هوی سو]
‫چیزی نبود. می‌تونم انجامش بدم.
‫خیلی ممنون.
‫خب پس.
‫- باشه، شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫سلام، هوی سو. داشتم تدریس می‌کردم.
‫ته سو، بهتره امتحانات نهاییت رو خوب بدی.
‫وقتی تو میان‌ترم‌ها بی شدی،
‫خیلی نگران بودم ‫که بورسیه‌ات رو از دست بدی.
‫باشه.
‫نمی‌خواستم اینو بهت بگم،
‫اما زانوهای مامان‌بزرگ اوضاعشون خوب نیست.
‫گفتن با جراحی خوب میشه،
‫اما زیر بار نمیره.
‫پولش رو داره،
‫ولی خرجش نمی‌کنه.
‫گفت اون پول رو برای شهریه تو گذاشته ‫اگه بورسیه‌ات رو از دست بدی.
‫پس بهتره تو امتحانا بترکونی.
‫وای، مامان‌بزرگ اومد. بعداً بهت زنگ می‌زنم.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫ببخشید.
‫عیبی نداره. امتحانا که تموم شد بهت زنگ می‌زنم.
‫ته سو.
‫بله؟
‫این سوال…
‫معادله خطی رو می‌خواد
‫که کمترین شیب رو داشته باشه.
‫همون‌طور که قبلاً گفتم ‫باید مشتق «اف» رو پیدا کنی.
‫ببخشید، رستوران کدوم طبقه‌ست؟
‫طبقه دهمه.
‫فعلا تطعیل هستن
‫و ساعت ۵ عصر باز میشه.
‫ممنون.
‫این دور و بر جایی هست که گل داشته باشه؟
‫دخترم عاشق گله.
‫وقتی از مسیر کنار ساحل پنج دقیقه پیاده برید،
‫یه باغچه گل هست.
‫واقعاً؟
‫ممنون.
‫- گل دوست داری؟ ‫- آره.
‫بیا. این برای توئه.
‫- از این طرفه. ‫- ممنون.
‫این یه هدیه برای توئه.
‫ممنون.
‫ته-سو.
‫تو تعطیلات توی آزمایشگاه می‌بینمت.
‫امتحانام تموم شد. دارم راه می‌افتم.
‫بیا همدیگه رو ببینیم.
‫میام هتلت.
‫البته فقط یه لحظه می‌تونم ببینمت.
‫با لباس فرم نمی‌تونم افراد متفرقه رو ببینم.
‫ساعت ۲:۳۰ بعدازظهر، ۳۰ دقیقه وقت دارم،
‫پس زود لباسم رو عوض می‌کنم.
‫تو راهم.
‫یه چیزی فکرم رو درگیر کرده.
‫جوابش رو می‌دونم،
‫ولی یه کم شک دارم.
‫وقتی ببینمت،
‫مطمئنم برام روشن میشه.
‫اون آ؟
‫تو هم باید اینو امتحان کنی.
‫دارن برای سوییت‌ها کارت خوش‌آمدگویی درست می‌کنن.
‫داریم سعی می‌کنیم جملات جدیدی ‫برای خوش‌آمدگویی پیدا کنیم.
‫نقاشی هم قبوله؟
‫چه جور نقاشی‌ای؟
‫یه چیزی مثل این.
‫امتحانش کن.
‫اگه انتخاب بشه، تا یه ماه ‫همراه با غذای خوش‌آمدگویی سرو میشه.
‫می‌تونم ۳۰ دقیقه دیگه برگردم؟
‫می‌خوای ۳۰ دقیقه منتظرت بمونم؟
‫اونو تو یه دقیقه کشیدی.
‫چرا الان نمی‌کشیش؟
‫باید یه لحظه برم جایی.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫انگار سال‌ها گذشته.
‫نتونستم لباسم رو عوض کنم.
‫ببخشید.
‫تو تعطیلات خونه‌ام، ‫پس بیا بیشتر همدیگه رو ببینیم.
‫خانم مو اون آ.
‫ببخشید. خروجی کجاست؟
‫برای خروج می‌تونید از این طرف برید.
‫ممنون.
‫همون پسره بود؟
‫خانم مو اون آ، با لباس فرم نمی‌تونی بری بیرون…
‫ته سو!
‫ببخشید!
‫تو همیشه جواب درست رو می‌دونی
‫چون زود قضاوت نمی‌کنی.
‫هیچ کاری رو الکی انجام نمیدی.
‫دقیقاً تو ۳۰ دقیقه برگشتی.
‫بیا. از نقاشی ذرتت خوشم اومد.
‫الان می‌کشمش.
‫تو رزومه‌ات نوشته بود
‫رشته‌ات آموزش دوران کودکیه.
‫فکر کنم برای همینه ‫که طرز برخوردت با آدما فرق داره.
‫چطور بگم؟
‫پر از محبتی.
‫واقعاً؟
‫ممنون.
‫آقا.
‫من پیاده میشم.
‫آقا!
‫پیاده نمی‌شید؟
‫نه، خوبه.
‫بعد از فارغ‌التحصیلی برم سر کار؟
‫راستش، چهار سال درس خوندن
‫همین الانش هم برام یه کار لوکس بوده.
‫می‌فهمم.
‫تو کاری رو می‌خوای ‫که مجبوری انجامش بدی،
‫نه کاری که دوست داری.
‫حرف سنگینی بود.
‫به دلم نشست.
‫مطمئنی پشیمون نمی‌شی؟
‫من که از الان ناراحتم.
‫من آدمی نیستم که به گذشته نگاه کنم.
‫می‌تونم امروز کارا رو جمع‌وجور کنم و
‫آزمایشگاه رو ببندم؟
‫[جولای]
‫کارآموزا می‌تونن برن خوابگاه.
‫چرا صبر کنم؟
‫همین الان میرم اونجا.
‫پس می‌خوای اونجا زندگی کنی؟
‫اگه یه کیف بزرگ مثل چمدون داری،
‫میشه به من قرضش بدی؟
‫من تا حالا مسافرت نرفتم.
‫باید وسایلم رو جمع کنم.
‫می‌تونی از مال من استفاده کنی.
‫اشکالی نداره؟
‫خب چطور میشه، اون آ؟
‫می‌خوای چمدونمو قرض بگیری؟
‫تو قراره ازش استفاده کنی، پس خودت بگو.
‫می‌تونم قرضش بگیرم؟
‫نقره‌ای، مشکی، سفید یا زرد؟
‫کدومش؟
‫بزرگ‌ترینش.
‫بزرگ‌ترینش. باشه.
‫اگه زودتر بهم گفته بودی،
‫صبحونه بهتری آماده می‌کردم.
‫راستش هریره دانه کاج می‌خواستم.
‫عروسیت چی میشه؟
‫کدوم عروسی؟
‫چی؟ خیلی براش شلوغش کرده بودی.
‫اول با هم زندگی می‌کنیم.
‫ممکنه فرار کنه.
‫اگه فرار کرد، ‫باید کار رو براش راحت کنم.
‫آدم‌بزرگ‌ها رو درک نمی‌کنم.
‫چیه؟ دوست نداری برم؟
‫کی این‌قدر زود بزرگ شدی؟
‫من هیچ کاری برات نکردم.
‫تو خیلی بهم محبت کردی.
‫آره، این کار رو بیشتر از هر کسی کردم.
‫سلامتیت رو به دست آوردی،
‫برای همین تابستون سال آخرم ‫تصمیم گرفتم برم دانشگاه.
‫وقتی دیدم دانشگاه به دردم نمی‌خوره،
‫یه راه دیگه پیدا کردم.
‫همه‌اش به‌خاطر توئه.
‫من…
‫مشکلی برام پیش نمیاد
‫پس برو از زندگیت لذت ببر.
‫جوری زندگی کن که انگار تو یه سفری.
‫فقط هر کاری که دلت می‌خواد رو انجام بده.
‫حتماً این کار رو می‌کنم.
‫می‌دونی که هیچ‌وقت ‫زمانی که بهم دادی رو هدر نمیدم.
‫خوشمزه‌است؟
‫بابا، تو بهترینی.
‫[دبیرستان یونوو ‫یون ته سو]
‫به بابات درباره اون پسره چیزی نگفتم.
‫می‌تونی بهش بگی.
‫می‌دونه با هم صمیمی هستیم.
‫سونگ چان بهم گفت تو کارت ماهری.
‫هیچ‌وقت بابا رو تنها نذار.
‫حتی اگه الان سالمه،
‫هیچ‌وقت این کار رو نکن.
‫پیشش می‌مونم.
‫[اتاق ۴۰۷]
‫[جونگ جه‌وون، مو اون آ]
‫[دبیرستان یونوو ‫یون ته سو]
‫این آگهی کارآموزی خارج از کشور ‫برای سال دیگه‌است.
‫وقتی اینجا تجربه کسب کنی،
‫شانس خوبی برای قبولیش داری.
‫فقط تو وقت آزادت انگلیسی بخون.
‫امیدوارم این کمکت کنه
‫روی پای خودت وایستی.
‫[ساعات کاری کافه در تعطیلات تابستان]
‫ساعت ۲:۰۰ بعدازظهر می‌رسم خونه.
‫کِی می‌خوای همو ببینیم؟
‫پدربزرگ، الان دیگه لامپ درست کار می‌کنه.
‫باشه.
‫مادربزرگ باید بره دکتر.
‫نمیره.
‫گفتنش فایده‌ای نداره.
‫من وقت می‌گیرم.
‫تو ببرش.
‫وای. نگرانم تو فصل بارندگی سقف بریزه.
‫همه هیزم‌ها خیس می‌شن.
‫ماهیانه برای اجاره انبار پول می‌گیرم.
‫فقط چند ده هزار وونه،
‫ولی باید مطمئن بشم
‫که بعداً به هوی سو می‌رسه.
‫این رو به این معنی می‌گیرم که میره بیمارستان.
‫[کارگاه نجاری یونوو]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چی شد اومدی اینجا، ته سو؟
‫تعطیلاتم، برای همین اومدم سر بزنم.
‫پدربزرگ نگرانه هیزم‌ها
‫تو فصل بارندگی خیس بشن.
‫یه چیزی می‌خواد که روشون بکشه.
‫اون سقف به نظر میاد چکه کنه، ‫ولی هیچ‌وقت این‌طور نمیشه.
‫ولی فردا یه چیزی برات می‌گیرم
‫که همه‌اش رو بپوشونه.
‫ممنون.
‫منم فکر نمی‌کنم چکه کنه.
‫ولی فکر کنم اون‌قدر نگرانه
‫که حتی خوابش نمی‌بره.
‫دلیلش این نیست.
‫به هر حال، باید عجله کنی
‫و سربازیت رو تموم کنی.
‫وقتی ناخوشه فقط درباره همین حرف می‌زنه.
‫اگه وقتی تو سربازی هستی
‫اتفاقی براشون بیفته،
‫خیلی نگرانه که هوی سو تنها بمونه.
‫این روزا میشه زودتر اعزام شد.
‫بجنب و تمومش کن.
‫ساعت ۲:۰۰ بعدازظهر می‌رسم خونه.
‫کِی می‌خوای همو ببینیم؟
‫خیلی گرمه.
‫موندن تو هتل بهتر بود.
‫برنامه همه‌اش عوض میشه.
‫ما همیشه آماده‌باشیم.
‫باورت میشه کولر خرابه؟
‫گرمت نیست، اون آ؟
‫پنکه رو بچرخونم؟
‫نه، اینا پرواز می‌کنن میرن.
‫هنوز داری رو کارت‌های خوش‌آمدگویی کار می‌کنی؟
‫این دفعه دارم با نوشته و ‫نقاشی درستشون می‌کنم.
‫نوشتنش قسمت سختشه.
‫وقتی فقط نقاشی کشیدم ‫انتخاب نشدم.
‫این دفعه موفق میشم.
‫به هتل ما که می‌تونید اقیانوس رو ببینید خوش اومدید
‫از فضای آرامش‌بخش گانگوون تو هتل ما لذت ببرید
‫«خوش آمدید…»
‫ساعت ۲:۰۰ بعدازظهر می‌رسم خونه.
‫کِی می‌خوای همو ببینیم؟
‫رسیدم خونه.
‫کِی کارت تموم میشه؟
‫تو خوابگاهم.
‫که این‌طور.
‫اسباب‌کشی کردی.
‫می‌خواستم بهت بگم،
‫اما تا کارآموز شدم رفتم اونجا،
‫برای همین خیلی سرم شلوغ بود.
‫آره.
‫وقت داری؟
‫میام اونجا.
‫با اتوبوس راهی نیست.
‫اگه الان وقت خوبی نیست،
‫می‌تونم عصر ببینمت.
‫امروز، من…
‫نیا، ته سو.
‫منظورم امروزه. امروز نیا.
‫- فردا میام. ‫- نه، فردا هم نیا.
‫کِی میای خونه؟
‫نمی‌تونم. همون‌طور که گفتم، الان اینجا زندگی می‌کنم.
‫ته سو، راستش…
‫پس‌فردا برای تدریس برمی‌گردم سئول.
‫بیا سعی کنیم دوباره برنامه‌هامون رو هماهنگ کنیم.
‫نکن.
‫بیا دیگه به زور برنامه‌هامون رو با هم هماهنگ نکنیم.
‫این زمان برام خیلی باارزشه که بخوام از دستش بدم.
‫می‌خوام از همه‌اش استفاده کنم.
‫کاری رو پیدا کردم که می‌خوام انجام بدم
‫و برام خیلی مهمه.
‫فقط باید انجامش بدم.
‫واقعاً می‌خوام توش پیشرفت کنم.
‫تو هم باید دیگه وقتت رو ‫با رفت‌وآمد هدر ندی.
‫این زمان رو برای خودت بذار.
‫بیا حتی یه لحظه از ‫وقتمون رو هم هدر ندیم.
‫خب…
‫منظورم اینه که…
‫نمی‌دونم چی داری میگی…
‫پس چرا می‌تونم درکش کنم؟
‫چرا همه‌اش رو می‌فهمم؟
‫باشه.
‫همین کار رو می‌کنیم.
‫این نقاشی سبزیجات خیلی بانمکه.
‫آره. ذرتش خیلی دوست‌داشتنیه.
‫اینو تو کشیدی، اون آ؟
‫بله.
‫فکر کنم نوشته‌اش هم
‫بیشتر به تصویر هتلمون می‌خوره.
‫تو از آدما خوشت میاد، انگلیسیت خوبه،
‫و سبزیجات رو خوب می‌کشی.
‫می‌دونم یه کاری اون بیرون هست ‫که می‌تونی همه توانت رو براش بذاری.
‫درست میشه
‫به روش‌هایی که هیچ‌وقت فکرش رو نمی‌کردیم.
‫وقتی بزرگ بشیم حتماً می‌فهمیم
‫اون کار چیه.
‫حق با تو بود.
‫به روش‌هایی که هیچ‌وقت فکرش رو نمی‌کردیم،
‫ما…
‫[دسامبر]
‫وای.
‫به‌خاطر اینه که هوا سرده؟
‫چون خیلی زوده
‫کسی جواب نمیده.
‫چیکار کنیم؟
‫به کمک نیاز داریم.
‫عیبی نداره. می‌تونم با اتوبوس برم.
‫دیرت نمیشه؟
‫تازه قبل از رفتن به پادگان آموزشی ‫باید موهات رو هم بزنی.
‫- اگه الان برم می‌رسم. ‫- چی؟
‫- من دیگه میرم. شما نیاین. ‫- وای. ای وای.
‫خدایا.
‫- من میرم. ‫- این‌طوری نمی‌تونی بری.
‫هی.
‫- وای، حالت خوبه؟ ‫- خدای من.
‫- وای، عزیزم! ‫- ته سو. اون چی میشه؟
‫برگردین. اینجا لیزه.
‫پس برو.
‫مراقب باش صدمه نبینی.
‫مبادا بلایی سرت بیادا.
‫من دیگه رفتم.
‫قبلاً از فکر کردن ‫به قدم بعدی متنفر بودم.
‫اما شروع کردم به فکر کردن درباره آینده
‫به‌خاطر چیزایی که تو همیشه می‌گفتی.
‫اینکه کجا میریم، چیکار می‌کنیم،
‫و با کی…
‫باعث شد درباره آینده‌ام کنجکاو بشم.
‫درباره خودم.
‫درباره اینکه چی می‌خوام
‫و چیکار می‌تونم بکنم.
‫نگرانی‌های بی‌شمار درباره آینده
‫با تو شروع شد.
‫و با حالت‌های چهره تو تموم شد،
‫با واکنش‌ها و جواب‌های تو.
‫الان اینو می‌فهمم.
‫بدون تو، علاقه‌ام به خودم رو از دست میدم.
‫هیچ کنجکاوی‌ای نسبت به خودم ندارم.
‫این منو می‌ترسونه
‫و ناراحت می‌کنه.
‫اینکه کجا میریم،
‫چیکار می‌کنیم،
‫و با کی…
‫[سپتامبر، ۱۰ سال بعد]
‫قطار الان حرکت می‌کند. ‫درها در حال بسته شدن هستند.
‫درها بسته شد. درهای محافظ بسته شد.
‫قطار در حال حرکت است.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M