‫ته سو.
‫آدم‌هایی که خیلی دلت می‌خواد ببینیشون
‫هیچ‌وقت تو خوابت نمیان.
‫ته سو.
‫پس
‫این یه خواب نیست.
‫آخه اون هیچ‌وقت تو خوابم نمیاد.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫بیدار شدی.
‫یه جا پیدا کردم که این وقت صبح باز بود.
‫اینا از دیروز مونده بودن.
‫له‌شده‌هاش حتی ارزون‌ترم بودن.
‫باید اینا رو بریزی تو مخلوط‌کن.
‫صبر کن، تو که مخلوط‌کن نداری.
‫باید جاهای خرابشو جدا کنی.
‫کیسه زباله هم نداشتی.
‫باید یکم بخری…
‫این‌قدر زل نزن.
‫انگور می‌خوری؟
‫اونایی که هنوز سالم بودن رو شستم.
‫بیا یه دونه بخور.
‫بعد مسواک حتماً مزه‌اش ترشه.
‫خوشمزه‌ست.
‫چرا بیدارم نکردی؟
‫کی کارت تموم میشه؟
‫ساعت ۶ عصر. باید بیدارم می‌کردی.
‫می‌تونستیم کل شب رو با هم بیدار بمونیم.
‫از این به بعد، من تو سئول می‌مونم
‫و یه مهمون‌خونه قدیمی رو مدیریت می‌کنم،
‫پس می‌تونیم بعد از کار یکم همدیگه رو ببینیم.
‫الان دیگه نزدیک هم زندگی می‌کنیم.
‫مراقب خودت باش.
‫- فعلاً. ‫- باشه، می‌بینمت.
‫به دلیل شلوغیِ صبحگاهی،
‫قطار خیلی شلوغه.
‫لطفاً هوای همدیگه رو داشته باشید.
‫امیدواریم امروز یه جایی، یه شادی…
‫یه چیزی که خوشحالتون می‌کنه در انتظارتون باشه.
‫ممنونم.
‫هی، ببین چقدر دارن از یون ته سو تعریف می‌کنن.
‫پنج تا، شش تا.
‫مگه چی گفت؟
‫«امیدوارم یه چیزی که خوشحالتون می‌کنه در انتظارتون باشه.»
‫خوشم اومد! مگه نه؟
‫اون همیشه فقط می‌گفت قطار «داره توقف می‌کنه» یا «داره حرکت می‌کنه».
‫هی!
‫بله؟
‫امروز چی گفتی؟
‫چیز خاصی نبود.
‫خسته نباشید.
‫امیدوارم شما هم یه چیزی برای خوشحالی پیدا کنید.
‫درسته، شما هم همین‌طور.
‫ته سو.
‫بریم؟
‫شنیدم اینجا پاتوق معروفی برای عکاسیه.
‫یون نامسان.
‫الان دیگه می‌تونی روتو برگردونی طرفم.
‫این نمی‌تونه واقعی باشه.
‫انگار یه خوابه.
‫می‌خوای یکم بیشتر قدم بزنیم؟
‫یا می‌خوای همین‌جا بیشتر عکس بگیری؟
‫بیا یکم بیشتر بریم.
‫تو راه برگشت به خونه یه سر
‫رفتم عکاسی و دادم ظاهرش کنن.
‫شب بخیر، ته سو.
‫تو راه برگشت اینا رو می‌برم خشک‌شویی تا بشورم.
‫لطفاً بعداً بذارشون تو خشک‌کن و بعد بیارشون اینجا.
‫این‌طوری باید دو بار رفت و آمد کنی.
‫من چیزی در مورد رفتن به خشک‌شویی نشنیده بودم.
‫بهم گفتن یه سرویس خشک‌شویی حرفه‌ای
‫میاد می‌بره و خودشون هم میارن.
‫قبلاً این‌طوری بود.
‫یه ماه پیش کارشون رو ول کردن.
‫رئیس گفت دنبال یکی دیگه می‌گرده،
‫ولی خدا می‌دونه واقعاً می‌گرده یا نه.
‫باید یه غذای حسابی بخورم و انرژیم رو ببرم بالا.
‫[پرداخت با موفقیت انجام شد]
‫میام محل کارت می‌بینمت.
‫محل کارم…
‫اگه بعد از کارم یه سر ‫بیام واحد ۲۰۳، حدوداً
‫همون موقعی میشه که تو هم کارت تموم شده.
‫من میام پیشت.
‫می‌خوام یه روز رو جای تو بگذرونم.
‫تمام چیزایی که هر روز تو سئول می‌بینی،
‫منم می‌خوام ببینم.
‫[ایستگاه دونگجاک خروجی ۲]
‫مو اون آ.
‫- می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ ‫- آره حتماً.
‫قراره تو واحد ۲۰۳ بمونی؟
‫فقط فعلاً.
‫دلشون سوخت و گذاشتن دو هفته تو اون خونه بمونم.
‫و یه جا هم برای زندگی پیدا کردم.
‫همون جاییه که مدیر قبلی زندگی می‌کرد.
‫تاریخ‌هاش هم کاملاً جور درمیاد.
‫دوشنبه دو هفته دیگه.
‫اون موقع وقتت آزاده؟
‫هر ساعتی تو عصر باشه؟
‫صبر کن چک کنم.
‫اون روز می‌خوام یه مهمونی کوچیک بگیرم.
‫هم‌خونه‌ام، تو و من.
‫فقط ما سه تا. چیز خاصی نیست.
‫شروع زندگی من تو سئول.
‫می‌تونم بیام.
‫پابه‌پای روتین روزانه من اومدن آسون نیست.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- چیه؟
‫باید کامل بدنمو گرم کنم؟
‫نه، قراره بدوییم. چرا فقط داری دستاتو گرم می‌کنی؟
‫زود باش، پاهاتم گرم کن.
‫یک، دو.
‫سه، چهار.
‫اون طرف.
‫هلاک شدم.
‫بیا یکم استراحت کنیم.
‫حالت خوبه؟
‫پس تو هر روز تو راه برگشت به خونه این منظره رو می‌بینی.
‫ویوت برای جشنواره آتیش‌بازی باید عالی باشه.
‫همیشه وقتی تو سئول جشنواره ‫آتیش‌بازی می‌شد، خیلی حسودیم می‌شد.
‫همون‌جاست.
‫اون طرف.
‫اون طرفه.
‫پس اونجا یوییدوئه.
‫انرژیت کجا رفته؟
‫خب…
‫من رستوران‌های زیادی نمی‌شناسم
‫یا جاهایی که غذای خوب داشته باشن،
‫اما اینجا بهترین جاییه که تا حالا امتحان کردم،
‫غذاهاش هم پروتئین بالایی دارن.
‫البته نگران یه چیزی هستم.
‫اومد.
‫جفتتون یه‌جوری شوکه شدین.
‫چطور می‌تونم از این موضوع شوکه نشم؟
‫من هیچ‌وقت ندیدم یون ته سو با کس دیگه‌ای بگرده.
‫دقیقاً.
‫یون ته سو همیشه تنهاست.
‫همیشه تنهایی درس می‌خوند.
‫اون هیچ دوستی نداره.
‫وای، اونجا هم همین‌طوری بودی؟
‫خسته‌کننده، مثل برنج خالی بدون خورش؟
‫خاله!
‫- سوجو؟ ‫- شک نکن.
‫- خاله، من یه بطری سوجو برمی‌دارما! ‫- باشه.
‫ته سو تا حالا حرفی از من زده بود؟
‫- اسمت… ‫- مو اون آ.
‫پشتم بد گفت، نه؟ چی می‌گفت؟
‫بی‌خیال، چه اهمیتی داره؟ الان مهمه.
‫تو نمی‌دونی من کی‌ام.
‫آره، امروز اولین باره که…
‫راستش نه!
‫تو باید همون… باشی.
‫اتفاقاً، چند سالتونه…
‫بی‌خیال.
‫چی؟ بگو دیگه! داره در مورد کی حرف می‌زنه؟
‫- هیچ ایده‌ای ندارم. ‫- همون دختره که ازش بزرگ‌تر بود.
‫فقط بنوش.
‫عجب، چطور اون دختر بزرگ‌تره این‌طوری فراموش شد؟
‫هی، یون ته سو.
‫ما فقط یه مدت کوتاه با هم بودیم.
‫اون دختره دیوونه‌اش بود.
‫من حتی براش گریه کردم.
‫چی‌کار می‌کرد؟
‫اون خیلی پاک و ساده بود.
‫از خودت داستان نساز.
‫خیلی سمج بود.
‫- راستی، اون کِی بود؟ ‫- «راستی»؟
‫- شاید… ‫- هیچی.
‫آره، لیوانم خالی شده.
‫به نظر میاد خوب می‌تونی بنوشی.
‫فقط یکی دو استکان.
‫بیشتر از این نمی‌تونم بخورم.
‫با مهمونا هم فقط یه استکان می‌خوردم.
‫مهمونا؟
‫قبلاً یه مهمون‌خونه رو می‌چرخوندم.
‫تمام وجودمو پاش گذاشته بودم،
‫ولی دورم زدن.
‫همه‌چیزم رو گرفتن.
‫پسر، حتماً خیلی سخت بوده. به سلامتی!
‫تو دبیرستان دخترای زیادی از ته سو خوششون میومد، نه؟
‫نه. مدرسه ما پسرونه بود.
‫آره، کلاً پسرونه بود.
‫چی؟
‫ولی وقتی تازه منتقل شده بود،
‫کیفش پر از اتیکت اسم دخترا بود.
‫چی؟ فقط یکی دو تا بود.
‫حتماً مال آموزشگاه بوده.
‫تو یواشکی یه کارایی می‌کردی!
‫هی، از کی اتیکت اسم گرفتی؟
‫بهت گفته بودم این‌طوری اشاره کردن بی‌ادبیانه است.
‫کی بود؟
‫هی.
‫من اون رو دیدم. خاله!
‫شما که غذای بیرون‌بر ندارین.
‫چرا همیشه به خانواده آ سول ارفاق می‌کنین؟
‫ولش کن بابا.
‫خوبی؟
‫خیلی خوردی.
‫آره، حسابی گرم شدم.
‫پس قبل از اینکه بیای یون‌وو، اینجا بودی.
‫اون‌موقع
‫منظورت از اینکه گفتی «دورت زدن» چی بود؟
‫من تو خوابگاه زندگی می‌کردم،
‫و بعد با خودم گفتم برای یه بارم که شده
‫تو یه خونه درست و حسابی زندگی کنم.
‫ولی وقتی اونجا رو به مهمون‌خونه تبدیل کردم،
‫قرارداد رو از نو ننوشتم.
‫اونا هم گفتن مشکلی نیست.
‫اما وقتی کارم گرفت، پرتم کردن بیرون.
‫بعدش اومدم سئول
‫و با یون ته سو آشنا شدم.
‫چه مدت با اون دختر بزرگ‌تره دوست بودی؟
‫یک سال.
‫یه سال برای یون ته سو زمان خیلی زیادیه.
‫این مدتیه که می‌شناختمش.
‫من باهاش دوست بودم به مدت…
‫فک کنم کمتر از یه ماه.
‫تو چی؟
‫همون کسی که داری باهاش تموم می‌کنی.
‫شما دو تا چقدر با هم بودین؟
‫حدود سه ماه.
‫بیشتر از اینا می‌شناختمش.
‫نیم‌رخت هیچ تغییری نکرده.
‫ما معمولاً کنار هم می‌نشستیم.
‫تو کتابخونه و تو سفرهای با اتوبوس.
‫عجیبه، ولی وقتی به تو فکر می‌کنم، نیم‌رخت میاد تو ذهنم.
‫ولی یه چیزی فرق کرده.
‫شاید حال و هوای دور و برته؟
‫تو دقیقاً همونی هستی که بودی.
‫من ۲۰ سالگیم این شکلی بودم؟
‫امکان نداره.
‫یه چیزی فرق کرده.
‫تو
‫الان وقتی حرف می‌زنی از این ژست‌ها میگیری.
‫این چیه؟
‫قبلاً این کار رو نمی‌کردم؟
‫راستش تو هم همین‌طور.
‫همون موقعی که با خونسردی گفتی،
‫«یک سال.»
‫اصلاً شبیه خودت نبودی.
‫ولی از طرفی، شایدم شبیه خودت بودی.
‫هم تو و هم من…
‫خب،
‫این اولین باره که بعد از ده سال کسی رو می‌بینیم
‫ که باهاش به هم زده بودیم.
‫ما به هم نزدیم.
‫حضوری که اتفاق نیفتاد.
‫چطور می‌تونیم بدون اینکه همدیگه رو ببینیم از هم جدا بشیم؟
‫- هی… ‫- این همون چیزیه که مدام به خودم می‌گفتم.
‫بعدش، در نهایت قبولش کردم.
‫«ما به هم نزدیم.»
‫«من نمی‌تونم این‌طوری با ته سو به هم بزنم.»
‫ما تو ماه جولای همه‌چیز رو تموم کردیم، پس…
‫شش ماه تمام اینو به خودم گفتم.
‫بعد…
‫بعدش؟
‫بعدش دیگه دست از قانع کردن خودم برداشتم.
‫تو چی؟ تو اصلاً این‌طوری بهش فکر نکردی؟
‫وقتی تموم شده، یعنی تموم شده.
‫فکر نمی‌کردم چیز دیگه‌ای بینمون مونده باشه.
‫تموم شد.
‫چیزی که اون موقع داشتیم تموم شده.
‫الان
‫ما فرق کردیم،
‫ولی بازم همونیم…
‫نه.
‫بی‌خیال.
‫خودمم از این بابت متعجبم.
‫همونه.
‫احساساتم همون‌طوریه.
‫تو کسی هستی که ده سال پیش ازش خوشم میومد،
‫ولی هنوزم همون حس رو بهت دارم.
‫نمی‌دونستم همچین چیزی ممکنه،
‫ولی انگار هیچ فاصله‌ای نبوده.
‫منم همین‌طور.
‫همون لحظه‌ای که دیدمت همین حس رو داشتم.
‫فک کنم هیچ‌کس نمی‌تونه مو اون آی ده سال پیش رو شکست بده،
‫مگه خود مو اون آ.
‫این خیلی قشنگه.
‫انگار همه‌چیز جبران شده.
‫پس
‫دوباره با همیم؟
‫ممنون، ته سو.
‫آخه چرا باید تو یه کافه‌کتاب دعوا کنن؟
‫وای، بچه‌های این دوره زمونه خیلی ترسناک شدن.
‫می‌تونی بشینی. اشکالی نداره بهش بی‌محلی کنی.
‫باشه.
‫همون دخترِ ده سال پیشه، مگه نه؟
‫من الکی خودمو زدم به اون راه و حتی
‫درباره اون دختر بزرگ‌تره هم حرف زدم.
‫یه‌جوری وانمود کردم که انگار بدون اونم حالت کاملاً خوب بوده.
‫یکی هم به من بده.
‫- تو که سیگار نمی‌کشی. ‫- فقط یکی بده.
‫- خوب خوابیدین؟ ‫- بله، ممنون.
‫گفتم شاید این بهتون کمک کنه تا یه جاهای
‫قشنگی برای گشتن تو این اطراف پیدا کنین.
‫بله، ممنون. یه نگاهی بهش می‌ندازیم.
‫بهم بگو چیا باید بمونن و چیا رو باید بندازم دور.
‫دارم خونه پشتی رو تمیز می‌کنم.
‫نیازی نیست تمیزش کنی.
‫می‌خوای بذارم وسایلت بپوسن؟
‫فقط بهم بگو چیا رو می‌خوای نگه داری.
‫همه لباس‌ها و رختخواب‌ها رو بفرست سرای محله.
‫خودشون مرتبشون می‌کنن.
‫فقط وسایلی که لیست کردم رو بفرست یون‌وو.
‫تو که اصلاً نمی‌خوای بری یون‌وو.
‫آدرست تو سئول رو بفرست تا اینا رو بفرستم همون‌جا.
‫بعد از اینکه کارم تموم شد میام می‌بینمت.
‫نزدیک‌ترین ایستگاهتو بهم بگو.
‫فقط تا همون‌جا میام.
‫سلام.
‫من چوی سو چول، راهبر قطار هستم.
‫- من از ایستگاه اویدو عکس گرفتم. ‫- درسته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫فکر کنم تا حالا فقط از طریق پیام با هم حرف زده بودیم
‫آخه راهبرهای قطار خیلی کم پیش میاد همدیگه رو ببینن.
‫درباره اندازه قاب و نوع چوبش چیزی شنیدین؟
‫بله، ولی راستش…
‫دلم می‌خواد عکسم رو عوض کنم.
‫میشه یه نگاهی بهش بندازین؟
‫- همراهتون هست؟ ‫- بله.
‫بعضی‌هاش رو قبلاً گرفته بودم،
‫و چندتایی رو هم دوباره گرفتم.
‫واقعاً قشنگن.
‫ممنونم.
‫- ببخشید، یه لحظه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫امروز عصر باید اینجا بمونم.
‫از وقتی اومدم سئول، این اولین باره که می‌خوام رئیسم رو ببینم.
‫فکر کنم کارم داره.
‫بیا یه روز دیگه همدیگه رو ببینیم.
‫اون گل‌ها…
‫نذارشون تو اتاق‌ها.
‫اگه بعداً این کار رو نکنیم، مردم شاکی میشن.
‫و تو اتاق استراحت،
‫تحت هیچ شرایطی از اجاق گاز استفاده نکن.
‫قبلاً یه مدیری داشتیم که یواشکی اونجا غذا می‌خورد و می‌خوابید،
‫و یه شب اونجا آتیش‌سوزی شد.
‫باشه.
‫سرویس خشک‌شویی چی شد؟
‫دارم سعی می‌کنم یکی پیدا کنم.
‫ولی شاید یه اتاق رختشویی راه بندازم. نظرت چیه؟
‫سرویس حرفه‌ای خیلی بهتره.
‫اونا تجهیزاتشون فرق می‌کنه.
‫این روزا ماشین لباسشویی‌ها خیلی خوب شدن.
‫راستی، وقتی هه جین کارها رو بهت تحویل داد،
‫بهت نگفت که از هفته آینده هیچ رزروی نداریم؟
‫قراره دو هفته کامل اجاره داده بشه.
‫قراره اینجا فیلم‌برداری کنن،
‫برای همین سرمون شلوغ نمیشه.
‫می‌تونی تا آخر ساعت کاریت همین‌جا بمونی.
‫سونگ چان
‫تو که اصلاً نمی‌خوای بری یون‌وو
‫آدرست تو سئول رو بفرست تا اینا رو بفرستم همون‌جا
‫فقط بذار وسایلم تو همون خونه پشتی بپوسن.
‫یه نفر حسابی خسته شده.
‫اون آ.
‫نه، من فقط…
‫ببخشید.
‫آخه…
‫یه‌جورایی،
‫وقتی بعد از کار حسابی خسته بودم،
‫تو درست اینجا جلوم سبز شدی.
‫دقیقاً همون کسی که دلم می‌خواست ببینمش.
‫چطوری؟
‫باید می‌گفتی که دلت می‌خواد منو ببینی.
‫خب…
‫کاری نداره.
‫می‌تونم سه‌سوته خودمو برسونم.
‫به پشتِ پهنِ «یون ته سو» نیاز دارم.
‫فقط پشتم؟
‫امروز به پشتت نیاز دارم.
‫چه حس خوبیه.
‫امروز بیا محل کارم.
‫آدرسش رو برات می‌فرستم.
‫تو کارت خیلی واردی.
‫چی شده؟
‫لامپش خرابه، دارم چکش می‌کنم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫باشه.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫عالیه.
‫مرسی بابت بستنی.
‫آهای.
‫بدجوری قهوه لازمم.
‫بگو «آآآ».
‫اینو بخور. میگن خواب رو می‌پرونه.
‫مرسی. کمکم می‌کنی تمرکز کنم.
‫چرا می‌خواد عکس رو عوض کنه؟
‫خب…
‫حالا که نمایشگاه ‫واقعاً داره برگزار میشه،
‫فکر کنم دو به شک شده.
‫حتی عکسای قدیمیش رو هم آورده.
‫ولی من از اون یکی خوشم میاد.
‫منم همین‌طور.
‫گفت یه کم بیشتر بهش فکر می‌کنه.
‫کاری از دست من برمیاد؟
‫دلم می‌خواد کمک کنم.
‫اینجارو مرتب کنم؟
‫نه، نمی‌خواد.
‫این عکسا رو برام بزن رو تابلو.
‫- هر جوری که خودم دلم خواست؟ ‫- آره.
‫اینا دورریختنی‌ان؟ می‌تونم ازشون استفاده کنم؟
‫آره.
‫قراره همین‌طور تو سئول بمونی؟
‫احتمالاً سخته.
‫هوی سو فقط برام یه کم وقت خریده.
‫وقتی مراقبت از پدربزرگ و مادربزرگم براش ‫سخت بشه، باید برگردم.
‫از اولش برنامه‌ت همین بود؟
‫آره.
‫فقط برای یه مدت کوتاه،
‫فکر کردم می‌تونم خودم رو تو اولویت بذارم.
‫زندگی من اینجا
‫تاریخ انقضا داره.
‫شاید هوی سو بتونه از پسش بربیاد.
‫براش سخت میشه.
‫اون هنوزم نمی‌تونه از یونوو بره بیرون.
‫اون تو اون شهر برای خودش یه زندگی ساخته،
‫و من بهش افتخار می‌کنم.
‫بیشتر از این چیزی نمی‌خوام.
‫تا کِی؟
‫چرا جواب نمیدی؟
‫چون پرسیدی، بهش فکر کردم.
‫ولی…
‫واقعاً نمی‌دونم دستِ منه یا نه.
‫ممکنه زودتر از چیزی که فکر می‌کنم
‫باشه یا خیلی دیرتر.
‫وقتی بهش رسیدم، در موردش فکر می‌کنم.
‫وقتی وقتش برسه،
‫می‌تونی سریع همه‌چیز رو جمع‌وجور کنی؟
‫مجبورم.
‫امیدوارم همون‌طوری که می‌خوای پیش بره.
‫تو…
‫فکر می‌کنی یه روزی ازدواج کنی؟
‫آره.
‫تو چی؟
‫حتی جرأت نکردم بهش فکر کنم.
‫تو یا قراره تو سئول زندگی کنی یا «یونوو»، ‫مگه نه؟
‫باید ببینم چی میشه.
‫تصمیم گرفتن برای اینکه کجا زندگی کنی
‫به اون آسونی‌ها هم نیست.
‫با این حال،
‫هر جا که باشه، ‫وقتی با توام احساس آرامش می‌کنم.
‫وقتی تو سفری،
‫اونجا برات مثل واقعیت می‌مونه،
‫و خونه اصلیت به نظرت دور میاد.
‫اما وقتی برمی‌گردی،
‫خونه‌ت واقعی میشه،
‫و جایی که بودی دور به نظر می‌رسه،
‫انگار که خیالی بوده.
‫بودن تو سئول برام غیرواقعی بود.
‫یهو بی‌مقدمه سر از اینجا درآوردم.
‫به خودم گفتم اینا واقعی نیستن
‫و من تو یه دروغ گیر افتادم.
‫اما وقتی به تو نگاه می‌کنم،
‫اینجا برام واقعی میشه.
‫با خودم میگم: «درسته.»
‫«همین‌جا بود.»
‫تو اینجا بودی،
‫پس واقعی شد.
‫اون موقع هم همین رو گفتی.
‫یادت مونده؟
‫پس
‫همین‌جا پیشم بمون.
‫باشه، می‌مونم.
‫تنهاترین روز تولدت کِی بود؟
‫این دیگه از کجا دراومد؟
‫ما هیچ‌وقت تولدهامون رو جشن نگرفتیم.
‫مال من بیست و هشت ژوئیه‌ست،
‫درست یه روز قبل از اینکه تو منتقل بشی.
‫مال تو نهم نوامبره.
‫ولی هیچ‌وقت بهم نگفتی، ‫برای همین فقط با درس خوندن گذروندیمش.
‫بگو بهم. فقط می‌خوام تاریخش رو بنویسم.
‫تنهاترین روز تولدت کِی بود؟
‫سال ۲۰۱۶ بود، وقتی تو سربازی بودم.
‫به جز ۲۰۱۶.
‫پارسال؟ پارسال رو انتخاب می‌کنم.
‫پارسال تنها بودی؟
‫گفتی بهش فکر کنم،
‫منم همین کار رو کردم.
‫معنی خاصی نداره.
‫تادااا!
‫آخرین تولد بیست و چند سالگیت مبارک.
‫تولدت مبارک، ‫۹ نوامبر ۲۰۲۴
‫پس کادوی من چی؟
‫کادوت؟
‫کادوی تو…
‫این کیمچی «گودول‌په‌گی» حرف نداره.
‫با یه کم سوپ بخورش.
‫کلی کیمچی درست کردم.
‫کی می‌دونه وقتی هفته دیگه
‫رفتم بیمارستان چه اتفاقی می‌افته؟
‫فقط برای یه چکاپ میری
‫و یکراست برمی‌گردی خونه.
‫«ته سو» کیمچی دوست داره،
‫ولی هیچ راهی نیست که به دستش برسونیم.
‫چرا این‌قدر زیاده؟
‫اندازه مصرف یه ساله.
‫یه‌مقدارش هم برای بقیه مشتری‌هاست.
‫«ته سو» خونه‌ست؟
‫معلومه که نه.
‫من که نمی‌تونم خودم رو ‫با برنامه‌ش هماهنگ کنم.
‫می‌تونم اینا رو بذارم تو خونه‌ش.
‫انگار کارای بیشتری بهش خورده.
‫کار؟
‫آره.
‫معلوم نیست داره چی کار می‌کنه؟
‫منم باهات میام.
‫بعد از اینکه به همه مشتری‌هام سر زدم،
‫آخر شب برمی‌گردم.
‫از نظر من مشکلی نیست.
‫داداشم از دیدنم شاخ درمیاره.
‫مطمئنی می‌تونی بری؟
‫اداره پست چی میشه؟
‫امروز شیفت صبح بودم.
‫اومدی چوب‌ها رو ببری؟
‫به مامان‌بزرگم چیزی نگو.
‫میگم میرم سر کار.
‫مامان‌بزرگ.
‫جین سو گفت می‌تونه ‫کیمچی‌ها رو برای ته سو ببره.
‫میشه یه‌کمش رو بسته‌بندی کنی؟
‫وای، خدا خیرش بده.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫الان میرم بسته‌بندیش می‌کنم، باشه؟
‫باشه.
‫«ایمی پارک».
‫ایمی پارک.
‫اومدم ببینمت.
‫چه جای قشنگیه.
‫باورم نمیشه این‌قدر قشنگ باشه.
‫اقامت خوبی داشته باشید.
‫اون-آ.
‫مو اون-آ!
‫بیا، بده به من.
‫وای، می‌دونستم این‌طوری زندگی می‌کنه.
‫نودل لیوانی و اسنک برنجی.
‫واقعاً که.
‫حالا که اومدی خونه داداشت
‫داری از خوشحالی بال درمیاری.
‫از دیدنت خوشحال میشه.
‫- تو باید بری به کارات برسی. ‫- باشه.
‫تو راهِ برگشت بهت زنگ می‌زنم.
‫در اسرع وقت خودم رو می‌رسونم.
‫نگران من نباش.
‫اینجا خونه داداشمه.
‫اگه لازم باشه می‌تونم شب هم بمونم.
‫می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫وای، نگاه کن چقدر لباس کثیف ‫این‌ور و اون‌ور ریخته.
‫یک، دو.
‫هنوز شلوارک ورزشیش رو می‌پوشه؟
‫نکنه لباس موردعلاقه‌شه؟
‫معلومه که خونه نیست.
‫تابلو رو با پیک فرستادم.
‫شاکی بود که آسانسور نداره.
‫- گذاشتش جلوی… ‫- ببخشید؟
‫مامان‌بزرگ.
‫انگار دوباره برای خونه مو اون آ
‫بسته پستی از خارج اومده.
‫این دفعه از هاواییه.
‫مامان‌بزرگ؟
‫مامان‌بزرگ!
‫شما برادر آقای یون ته سو هستین؟
‫بله، چطور مگه؟
‫بهش گفتم با پیک می‌فرستمش،
‫ولی وقت داشتم خودم شخصاً آوردمش.
‫می‌تونین همونجا بذارینش.
‫باشه.
‫می‌سپارمش به شما.
‫سلام هیانگ گی. چی شده؟
‫می‌تونی کمکم کنی بلند شم؟
‫آره، حتماً.
‫۳ تماس ازدست‌رفته
‫خونه قدیمی ایم آ سول
‫- الان نمی‌تونم توضیح بدم. ‫- چی؟
‫مادربزرگت غش کرده.
‫برادرت رو دم خونه‌تون دیدم.
‫ما داریم میریم بیمارستان،
‫لطفاً همین الان خودت رو برسون.
‫بعداً همه‌چیز رو برات توضیح میدم.
‫بهم گفتن خودت می‌دونی کدوم بیمارستانه.
‫لطفاً گوشی رو بده به هوی سو.
‫خوابیده. فکر کنم از فشار عصبی بود.
‫اجازه داره بره دیدن برادرش، درسته؟
‫راستش، من قرار بود تابلو رو ‫با پیک بفرستم، ولی…
‫هوی سو.
‫صدامو می‌شنوی، نه؟
‫کارم تازه تموم شده، ‫می‌تونم سریع بیام.
‫استرس نگیر
‫و تو راه پات رو ماساژ بده.
‫نگران نباش. نفس عمیق بکش.
‫همه‌چی مرتبه.
‫باشه، ته سو.
‫الو؟ فکر نکنم
‫بتونم به شیفت فردا برسم.
‫بله. باشه، ممنون.
‫بیا بریم سوپ برنج و جوانه ماش بخوریم.
‫بعد از اون همه نوشیدنی که تو ‫هواپیما خوردم، حالم یه کم خرابه.
‫باید خماریم رو بپرونم.
‫میگم یکی بفرستن همینجا، خانم.
‫بیا بریم تو یه رستوران بخوریم بابا!
‫بدجوری چسبید.
‫الان خیلی حالم بهتره.
‫خوب شد که ‫با سونگ چان به هم زدی.
‫اون می‌خواست تو رو فقط برای خودش داشته
‫باشه و مجبورت می‌کرد ‫فقط با خودش کار کنی،
‫این‌طوری آخرش کاملاً تنها می‌شدی.
‫پس هنوز باهاش حرف می‌زنی.
‫ولی آدم بدی نیست.
‫اون داره هزینه دادگاه رو میده.
‫اون اصلاً اون‌قدر پول نداره.
‫می‌خواد تمام پس‌انداز عمرش رو ‫خرج اون دادگاه کنه.
‫این کار هیچ‌چیز رو حل نمی‌کنه.
‫من هنوز حرفم تموم نشده.
‫خونه نا یونگ هم نمون.
‫چرا مثل آواره‌ها این‌ور ‫و اون‌ور می‌چرخی؟
‫وقتی نا یونگ بهم گفت کجا کار می‌کنی،
‫یه‌جوری رفتار کرد ‫انگار داره لطف بزرگی در حقم می‌کنه.
‫فقط یه نفر می‌دونه من کجام
‫و به نا یونگ گفته.
‫حالا، بریم سر اصل مطلب.
‫اون مسافرخونه‌ای که قبلاً می‌چرخوندیش.
‫باید برگردی همونجا.
‫سونگ چان گیر داده به یه دادگاهی که
‫من اصلاً ازش نخواسته بودم، حالا هم تو.
‫شما دوتا چتونه؟ فازتون چیه؟
‫نمی‌دونم اون تو فکرش چی می‌گذره.
‫من اومدم که وضعیتت رو سر و سامون بدم.
‫همون مسافرخونه‌ای که می‌چرخوندی.
‫سونگ چان تازه از طریق من ‫در موردش فهمید.
‫وگرنه از کجا می‌خواست بدونه؟
‫من در موردش می‌دونستم چون داشتم
‫همه‌جا رو می‌گشتم و پرس‌وجو می‌کردم.
‫دارم میگم صاحب ملک
‫یکی از آشناهای منه.
‫من این قضیه رو حلش می‌کنم.
‫تو فقط چیزی که مال خودته
‫رو پس بگیر و برگرد به زندگیت.
‫باز شروع کردی.
‫این‌قدر دلت می‌خواد نقش مادرم رو بازی کنی؟
‫بهتره با مادر خودت خوب باشی
‫و این‌قدر حرصش ندی.
‫منم به‌خاطر گیر دادن‌های مامانم اینجام.
‫هر روز سحر برات دعا می‌کنه.
‫تو رو درست‌وحسابی نمی‌شناسه، ‫ولی بازم تو رو به من ترجیح میده.
‫تو حق داری تا آخر قراردادت اونجا بمونی،
‫پس مسافرخونه‌ت رو بچرخون.
‫بعد از اون دیگه نمی‌تونم جلوشون رو بگیرم.
‫اون وقت
‫برگرد به «یونوو».
‫اونجا خونه‌ته.
‫اگه از یونوو خوشت نمیاد…
‫تو برو به یونوو.
‫ده ساله که خالی افتاده.
‫کار دیگه‌ای هم هست که بخوای برات انجام بدم؟
‫حالا که اونجام کاری نداری؟
‫تو که در هر صورت
‫کاری که من می‌خوام رو انجام نمیدی.
‫ازت خواسته بودم کنارش بمونی.
‫منم خیلی حرف‌ها برای گفتن دارم.
‫این غم
‫رو فقط
‫من و تو می‌تونیم با هم شریک بشیم.
‫تو این دنیا
‫هیچ‌کس دیگه‌ای نیست.
‫حداقل ما باید
‫هوای هم رو داشته باشیم
‫و در مورد احساسمون با هم صادق باشیم.
‫بیا امروز رو پیش هم بمونیم.
‫حداقل برای امروز.
‫به هر حال به‌خاطر خستگی پرواز ‫خوابم نمی‌بره،
‫پس بیا یه کم با هم حرف بزنیم…
‫دقیقاً به‌خاطر همین چیزا نمی‌خواستم بیام.
‫دارم میرم سمت یونوو.
‫مادربزرگم یهو غش کرده.
‫حال هوی سو هم زیاد خوب نیست،
‫برای همین می‌خوام پیشش بمونم.
‫حالش خوبه؟
‫باید خوب بشه.
‫این غم
‫رو فقط
‫من و تو می‌تونیم با هم شریک بشیم.
‫بیا امروز رو پیش هم بمونیم.
‫حداقل برای امروز.
‫اون آ، تویی؟
‫سلام.
‫اول از همه بگم که ‫خونریزی رو کنترل کردیم.
‫با توجه به سن بیمار،
‫ممکنه بهبودی یه کم بیشتر طول بکشه.
‫اما عمل خوب پیش رفت،
‫پس باید ببینیم وضعیت چطور پیش میره.
‫بسیار خب.
‫ممنون.
‫راستش…
‫مامان‌بزرگ می‌خواست یه‌کم از ‫کیمچی‌های «گودول‌په‌گی»ش رو برات بفرسته،
‫منم می‌خواستم قبل از چکاپش ‫روحیه‌ش رو عوض کنم.
‫برای همین رفتم…
‫خوب کاری کردی.
‫دیگه وقتش بود از یونوو بزنی بیرون.
‫همه‌چیز کاملاً روانیه، ‫پس به خودت اعتماد داشته باش.
‫پات جون داره،
‫برای همین تا یه هفته دیگه مرخص می‌شی.
‫کاملاً سالمی.
‫ورم کرده.
‫به مامان‌بزرگ چیزی نگو.
‫این موضوع کمکی به بهبودیش نمی‌کنه.
‫قاب اون دختره رو هم مجانی براش درست کن.
‫همون دختری که منو تا اینجا رسوند.
‫حتماً.
‫تو یه جای معروف خورشت توفوی نرم خوردم،
‫الانم دارم راه می‌افتم.
‫عمل چطور بود؟
‫خوب پیش رفت.
‫خیالم راحت شد.
‫همه‌ش به بدترین چیزها فکر می‌کردم،
‫برای همین نتونستم ‫درست‌وحسابی غذا بخورم.
‫الان کجایی؟
‫پدربزرگ.
‫بله.
‫کسی که هوی سو رو آورد اینجا ‫هنوز تو گانگ‌نئونگئه.
‫الان داره میره سئول، ‫برای همین من می‌خوام برسونمش.
‫آره، همین کار رو بکن.
‫نگران اینجا نباش.
‫عمل خوب بوده،
‫پس حالش خوب میشه.
‫فردا صبح اول وقت برمی‌گردم.
‫برو خونه استراحت کن.
‫تمام شب رو باید رانندگی کنی.
‫نه، میام.
‫[ته سو، منتظرت می‌مونم ‫حتی اگه دیر شد بی‌خبرم نذار]
‫داشتم فکر می‌کردم که
‫شب رو بمونم و فردا برم یا نه.
‫اگه بیمه کوتاه‌مدت ماشین بگیری،
‫من می‌تونم بشینم پشت فرمون.
‫منو به عنوان راننده اضافه کن.
‫پولشم خودم میدم.
‫مگه میشه؟
‫[بیمه یک روزه خودرو]
‫پیداش کردم.
‫خیلی ممنونت میشم.
‫من باید ممنون باشم.
‫هوی سو هیچ‌وقت نمیاد خونه‌م.
‫پس اونجاست که زندگی می‌کنی. خونه‌ت.
‫از نصفه‌شب فعال میشه، برای همین…
‫می‌تونیم ده دقیقه دیگه بمونیم؟
‫حتماً.
‫عمل خوب پیش رفت.
‫نیازی نیست نگران باشی.
‫می‌دونستم همین‌طور میشه.
‫مامان‌بزرگت رو خوب می‌شناسم.
‫اون زن قوی‌ایه.
‫- سلام هیونگ‌سوک. ‫- سلام!
‫اون اتیکت اسم…
‫ایم جی سول بود؟
‫اگه اون بود، نمی‌تونی این کار رو با من بکنی.
‫باید بهم می‌گفتی.
‫اون نبود.
‫من بهش پیشنهاد دادم
‫و حسابی ضایع شدم.
‫وقتی به اون موقع‌ها فکر می‌کنم…
‫هنوزم از خجالت آب میشم.
‫اون موقع حتماً عقلم رو از دست داده بودم.
‫هی، قطع کن.
‫می‌خوام به می جو زنگ بزنم.
‫آره، حتماً زنگ بزن. خداحافظ.
‫ایم جی سول؟
‫ایم جی-سول…
‫ایم آ سول.
‫می‌تونی کل راه رو بخوابی.
‫حتماً خیلی خسته‌ای.
‫رانندگی تو شب طولانیه،
‫پس بهتره همراهیت کنم.
‫تا جایی که تو زندگی می‌کنی رانندگی می‌کنم.
‫نه، برو سمت خونه خودت.
‫خونه من از اونجا دور نیست.
‫وقتی برسیم سئول دم صبحه.
‫نمی‌تونی تاکسی پیدا کنی.
‫- خیلی خب، بزن بریم. ‫- باشه.
‫راستی…
‫مگه خواب نبودی؟
‫قبلاً
‫گفتی تا جایی که من زندگی می‌کنم رانندگی می‌کنی.
‫از کجا می‌دونستی؟
‫وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم،
‫وسط حرف زدنمون رفتی خونه ‫که تابلو رو بیاری.
‫گفتی از جایی که همدیگه رو دیدیم ‫پنج دقیقه راهه.
‫درسته.
‫و تو تنها کسی هستی که ‫اجازه داره از رستورانی
‫که قاب من اونجاست، غذای بیرون‌بر بگیره.
‫و تو آموزشگاه هیونگ‌سوک درس می‌خوندی.
‫اتیکت اسم من تو یونووئه، مگه نه؟
‫بی‌خودی نبود که حس می‌کردم ‫به اونجا کشیده میشم.
‫پس، بیا از این به بعد با هم دوست باشیم.
‫مشکلی که نداری؟
‫خب…
‫خیلی خب، اینم از این.
‫چیزی هست که بخوای ‫در مورد گذشته ازم بپرسی؟
‫- می‌تونی بپرسی. ‫- نه.
‫بگیر بخواب، خانم ایم. حالا حالاها تو راهیم.
‫گفتم که بیا با هم دوست باشیم.
‫بخواب.
‫سونگ چان
‫از اینجا بلدی بری خونه، درسته؟
‫اومدم چون دلم براش تنگ شده بود، ‫ولی شاید اصلاً نباید می‌اومدم.
‫اون آ چطوره؟
‫خیلی ناراحت‌کننده‌ست
‫که می‌بینم تو یه مسافرخونه خالی ‫داره تنهایی دست‌وپا می‌زنه.
‫از اونجا دور شو.
‫تو برای اونجا ‫خیلی زحمت کشیدی و وقت گذاشتی.
‫الان می‌تونی همه‌چیز رو پس بگیری.
‫دقیقاً مشکلت چیه؟
‫اون پسره، سونگ چان،
‫ربطی به مسافرخونه‌ت داره؟
‫من سئول نیستم.
‫دلتنگی برای همدیگه، ‫از لحاظ احساسی تخلیه شدن…
‫حضوری همه‌چیز رو برات توضیح میدم.
‫ما همین چند روز پیش ‫داشتیم در مورد آینده‌مون حرف می‌زدیم.
‫باید امروز خودم رو برسونم.
‫تو ده سال گذشته از زندگی اون آ،
‫اون تنها کسی بود که حضور داشت.