‫[در سوگ مو سون‌گیو]
‫[ژوئیه ۲۰۱۶]
‫اون قدیما که تنها چیزی که می‌تونستم ببخشم
‫قلبم بود…
‫[ایم آسول، ایم جی‌سول، کیم اون‌سو، ‫کیم آرا، لی چه‌وون]
‫[مرکز مطالعاتی مائوم]
‫این آرزوی ناامیدانه
‫که هرجور شده احساسم رو بیان کنم.
‫یون ته سو!
‫بیا.
‫آیا احساساتم
‫درست بهشون رسید؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫[بمان یونگ‌وون]
‫کجایی؟
‫از اونجا دور شو، ته سو.
‫خب کجایی؟
‫لوکیشن دقیقت کجاست؟
‫اون یارو دیگه رفته.
‫رفته، پس دیگه نگران نباش.
‫کی میگه من نگرانم؟
‫تو این وقت شب اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خودت چی؟ اون دختره کیه؟
‫این همه راه رو از گانگنونگ با هم اومدین،
‫خیلی راحت جاهاتون رو عوض کردین
‫و بعدش هم هر کی رفت سی خودش.
‫چه جور رابطه‌ایه که ‫این‌قدر با هم راحتین؟
‫لطف کرده.
‫لابد تو راه کلی با هم حرف زدین.
‫واقعاً لطف بزرگی کرده،
‫ولی واسه جبرانش پیشنهاد نده ‫که ببریش شام یا ناهار.
‫آخرش دیدیش؟
‫نه.
‫پارک سوهیون رو دیدی؟
‫همین دیروز پیداش شد
‫و گفت مشکل تونگیونگ من رو حل می‌کنه.
‫ولی دم صبح که رفتم تو اتاقش،
‫صدای سونگ‌چان رو شنیدم
‫و از تعجب زدم بیرون.
‫و تو همون گیرودار،
‫دیدم از ماشین اون زنه پیاده شدی
‫و برام سوال شد که اون کیه
‫و قضیه چیه.
‫همین.
‫نمی‌دونم اون دو تا دارن چیکار می‌کنن.
‫تا وقتی که باهاش روبه‌رو نشدی، ‫مشکلی نیست.
‫ولی قیافه‌ت یه چیز دیگه میگه.
‫عمل دیروز بود،
‫پس الان یه روز گذشته، نه؟
‫فردا میشه روز دوم.
‫پس فردا بهوش میاد.
‫دو سه روزی طول می‌کشه.
‫پدربزرگ، من اومدم.
‫می‌بینم. اومدی.
‫راستی، با آسول حرف زدم.
‫بهش گفتم یه شامی چیزی ازت بگیره،
‫ولی یه چیز دیگه می‌خواد.
‫مثلاً چی؟
‫مطمئنم خودش بهت میگه.
‫قبل از رفتن یه چیزی بخور.
‫من غذا رو آماده می‌کنم.
‫اصلاً بلدی؟
‫آره.
‫خونه چقدر خالی به نظر میاد.
‫[یون چانگ شیک]
‫پدربزرگ.
‫فکر کنم باید دوباره برنج درست کنم.
‫[در حال تماس]
‫[اون‌آ]
‫ساعت ملاقات الان شروع شده.
‫اول اینسرت‌ها رو بگیریم. ‫دوربين‌ها رو تو حیاط بکارین.
‫- و بعدش هم، بلاکینگ بازیگرا رو چک کنین. ‫- چشم، آقا.
‫سرویس بهداشتی ته راهرو سمت راسته.
‫سلام، آقا.
‫بله، رسیدن.
‫اونا اینجا رو بهتر از من می‌شناسن.
‫کار زیادی نیست که بتونم توش بهشون کمک کنم.
‫پس من امروز زودتر میرم.
‫این قرارداد اصلاح‌شده‌ست. یه نگاه بهش بنداز.
‫باید همه‌چیز رو چک کنی، ‫پس همین الان بیا پایین.
‫حالا دیگه می‌تونیم خیالمون راحت باشه.
‫آره، طبقه دومه.
‫من بیرون منتظرم.
‫باشه، دیگه رسیدم.
‫از این طرف.
‫آخه مگه این چوب مرده ‫از خودش روغن پس میده؟
‫اصلاً با عقل جور درنمیاد.
‫من طبق چیزی که تو ‫اینترنت دیدم پیش رفتم.
‫سمباده کشیدم، روغن زدم، همه‌کار کردم.
‫الان بیشتر از یک ساله، ‫ولی هنوز داره روغن پس میده.
‫خشک نمیشه.
‫باید دوباره سمباده بخوره.
‫از این میز استفاده میشه؟
‫مال بابامه.
‫چی باید آماده کنم؟
‫هیچی.
‫چک کردنت تموم شد؟
‫آره.
‫بیا بریم پایین یه چیزی بخوریم.
‫امروز هنوز هیچی نخوردم.
‫باید سخت باشه که هم کار کنی ‫هم هی بری بیمارستان و بیای.
‫از مرخصی‌هام استفاده کردم ‫تا هفته بعد وقتم آزاد بشه.
‫تا کِی می‌خوای آماده بشه؟
‫میگه ماه بعد
‫برمی‌گرده سر کار،
‫ولی همیشه میگه «ماه بعد».
‫ماه مارس که می‌بینمش میگه آوریل.
‫نوامبر که میشه میگه دسامبر.
‫با مادرم خونه خواهرم تو گاپیونگ هستن.
‫سرطان ریه داره.
‫ولی خیلی خوب داره مقاومت می‌کنه.
‫فکر کنم همونجا موندگار بشن.
‫می‌خوام بگم عجله‌ای نیست، می‌تونی سر فرصت انجامش بدی.
‫جدی میگم، بردن برادرت ‫به گانگنونگ اصلاً زحمتی نداشت.
‫من از کارم تو بخش مالیات ‫یه شرکت خوب استعفا دادم.
‫بعدش کارای بابام رو دست گرفتم تا بهش کمک کنم، ‫ولی خودم غرق کار شدم.
‫حالا بابام میگه زندگی جدیدی پیدا کرده
‫و با مادرم تو گاپیونگ مستقر شده.
‫من تو خونه تنها موندم
‫و با خودم می‌گفتم: «دارم چیکار می‌کنم؟»
‫بعدش، قسمت شد دریا رو ببینم.
‫برنامه‌ریزی‌نشده بود ‫و فقط واسه یه لحظه کوتاه بود،
‫ولی بازم استرس این چند ماه رو شست و برد.
‫واسه همین خوشم اومد.
‫سلام، اون‌آ.
‫نامزدمه.
‫جانم؟
‫فکر کردم تا الان دیگه برگشتی سئول.
‫راستش الان من…
‫خانم، میشه بازم کیمچی بیارین؟
‫حتماً.
‫انگار داری غذا می‌خوری.
‫نوش جونت.
‫خودم بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫خب… هر بار که می‌بینمت،
‫این موضوع فکرم رو درگیر می‌کنه.
‫در مورد اون اتیکت اسممه که بهت دادم.
‫میشه برداشت‌های مختلفی ازش کرد.
‫اگه می‌خواستم بگم «ازت خوشم میاد»، ‫ فقط مال خودم رو می‌ذاشتم.
‫ولی چند تا بود، مگه نه؟
‫می‌خواستم یه جوری ازت حمایت کنم.
‫احساسم اون موقع این‌طوری بود که
‫دلسوزی ۴۰ درصد،
‫احترام ۳۰ درصد،
‫و علاقه‌م بهت حدود ۳۰ درصد بود.
‫نه، وایسا.
‫۵۰، ۳۰ و ۲۰ بود.
‫یا شایدم ۴۰، ۴۰ و ۲۰؟
‫یا ۳۰؟
‫حتماً خیلی ترحم‌انگیز به نظر می‌رسیدم.
‫خب الان دیگه نیستی.
‫از اینکه می‌دیدم چقدر موفقی،
‫واقعاً بهت افتخار می‌کردم.
‫میزی که ازش استفاده می‌کردی رو یادته؟
‫صندلی شماره یک کنار ورودی؟
‫منم همیشه همونجا می‌نشستم.
‫وقتی اونجا می‌نشستم، ‫راحت‌تر تمرکز می‌کردم.
‫با خودم می‌گفتم: «یکی شرایط خیلی بدتری رو تحمل کرد ‫و بازم از پسش براومد.»
‫تو انگیزه من بودی.
‫دلم می‌خواست زندگی خوبی داشته باشی.
‫به هر حال، فقط می‌خواستم بگم ‫قضیه این بود.
‫فقط برای اینکه اگه با خودت فکر می‌کردی
‫هنوز ازت خوشم میاد یا نه.
‫همه‌ش فکرم رو درگیر کرده بود.
‫تو تونگیونگ یه کاری پیش اومد ‫که باید بهش می‌رسیدم،
‫واسه همین مجبور شدم با عجله بیام.
‫یه سری مدارک رو که چک کنم، ‫مستقیم برمی‌گردم.
‫حتی ۳۰ دقیقه هم طول نمی‌کشه.
‫برگشتم سئول بهت زنگ می‌زنم.
‫[ترمینال اتوبوسرانی تونگیونگ]
‫نشونم بده.
‫چه عجله‌ایه؟ می‌تونی همونجا بخونیش.
‫با نوع کسب‌وکار درست اصلاح شده.
‫تاریخ‌ها همونن.
‫می‌تونی طبق برنامه ‫تا ۲۰ مارس اداره‌ش کنی.
‫فقط امضاش کن.
‫تو…
‫الان عصبانی هستی؟ ‫همه‌چیز که حل شد.
‫همین‌طوری الکی؟
‫این چطوری با عقل جور درمیاد؟
‫اگه این‌قدر راحت بود، ‫چرا من ماه‌ها وقتمو…
‫چطوری پارک سوهیون پیداش میشه ‫و همه‌چیز رو حل می‌کنه؟
‫[قرارداد اجاره]
‫چرا الان؟
‫ظاهراً وقتی تو سئول بودی،
‫اونا مهمون قبول می‌کردن.
‫تمام وسایلت هنوز اونجا بود، ‫پس معلومه که دیوانه‌ان.
‫احتمالاً فکر می‌کردن همین که مهمون ‫اونجا بخوابه، کار تمومه.
‫کلی شکایت و درخواست ‫پس دادن پول داشتن.
‫فهمیدن یه جای کار می‌لنگه، ‫و بعدشم که سر و کله پارک سوهیون پیدا شد.
‫تو بهش گفتی، مگه نه؟
‫مهم اینه که الان همه‌چیز حل شده.
‫و تو بهش گفتی ‫از نایونگ بپرسه من کجام.
‫اون آشغالا کوتاه اومدن، خب؟
‫الان کی به پارک سوهیون اهمیت میده؟
‫بیا کشش ندیم، باشه؟
‫دیگه فکر کردن داره؟
‫این نظر توئه، نه من.
‫جای تعجب نیست که پارک سوهیون
‫با هول و ولا پا شد اومد اینجا.
‫وقتی از اینجا رفتم،
‫در رو باز نذاشتم.
‫اون‌آ، من واقعاً درکت نمی‌کنم.
‫تو چی…
‫یه لحظه به من گوش بده.
‫فکر کردم وقتی این قضیه حل بشه، ‫خوشحال میشی.
‫فکر کردم با کله میای.
‫من پای پارک سوهیون رو کشیدم وسط؟
‫آره من کردم، که چی؟
‫بالاخره باید حلش می‌کردیم، نه؟
‫تسلیم شدن هم یه گزینه‌ست.
‫این چه چرت و پرتیه…
‫اون‌آ، تو برای اونجا کلی زحمت کشیدی ‫و مایه گذاشتی. ‫الان می‌تونی همه‌چیز رو پس بگیری.
‫مشکلت دقیقاً چیه؟
‫این چیزیه که بخوای سرش عصبانی بشی؟
‫تو سئول چیزی برات نیست.
‫دیگه چی برای فکر کردن مونده؟
‫مهم نیست چقدر براش مایه بذاری،
‫تلاش کنی و عشق بورزی،
‫نمی‌تونی تا ابد نگهش داری.
‫داری به من تیکه میندازی؟
‫من حتی یه ذره هم به ‫برگشتن با تو فکر نمی‌کنم.
‫ما شریک کاری هستیم.
‫اینو دیگه تکرار نمی‌کنم.
‫اگه قرارداد رو این‌طوری امضا کنیم،
‫هیچ خسارتی بهت تعلق نمی‌گیره.
‫فقط وضعیتش رو چک کن.
‫فقط تو می‌دونی قبلاً چطوری بوده.
‫بعدش تصمیم بگیر که می‌خوای ‫رزرو بگیری یا نه.
‫در رو ببند.
‫دقیقاً همون شکلیه.
‫اون‌قدرها هم نیست که رفته باشی.
‫حتی جاسوئیچیم هم هنوز روشه.
‫اول تو برو تو.
‫جای مبل اونجا نیست.
‫همین الانش چقدر داغون شده.
‫همه دستگیره‌ها شکسته‌ن، و…
‫بنویسش و برام ایمیل کن.
‫سوار شو. می‌رسونمت ترمینال.
‫نه، فقط باید عجله کنم.
‫من رفتم.
‫چه عجله‌ایه؟
‫تو که از امروز اونجا مهمون نداری.
‫اون جایی که پارک سوهیون مونده،
‫جای کار کردن برای مدت طولانی نیست.
‫خودم ردیفش می‌کنم.
‫تو به زور تو سئول زندگی کردی.
‫قبلاً هیچ‌وقت برات مهم نبود،
‫پس چرا یهو این‌قدر بهش گیر دادی؟
‫من وقتی اونجا بودم نظرم عوض نشد.
‫همینجا تصمیمم رو گرفتم و رفتم.
‫من تصمیمم رو اینجا گرفتم.
‫مجبور بودم با اون عوضیا جوری بنوشم ‫انگار هیچ اتفاقی نیفتاده،
‫و اعصابمم حسابی داغون بود.
‫چند بار نزدیک بود کنترلم رو از دست بدم.
‫ولی داریم چیزی که مال خودمونه رو پس می‌گیریم.
‫چرا داری فرار می‌کنی؟
‫الان مجبور نیستی رزرو بگیری،
‫پس فقط خوب بهش فکر کن
‫و برگرد.
‫اون‌آ، گفتم که می‌رسونمت.
‫وای، چقدر لجبازه.
‫امکان نداره.
‫[اون‌آ ‫باشه، سفر بی‌خطر، بعداً بهم زنگ بزن]
‫سلام، هوی‌سو.
‫ته سو.
‫قطعا دو سه روز طول می‌کشه، نه؟
‫امروز روز دومه،
‫پس فردا به‌هوش میاد، درسته؟
‫مگه نه؟
‫فردا میام اونجا.
‫خسته و کوفته اومدی خونه، ‫و نامزدت هم اینجاست.
‫داری احساساتی میشی؟
‫بوی عرق میدی.
‫اون چیه؟
‫هنوز چیزی نخوردی، نه؟
‫گفتم شاید گشنه‌ت باشه، ‫یکم ساندویچ گرفتم.
‫مرسی.
‫ساندویچ‌های اینجا خوشمزه‌ان.
‫راست میگی. خیلی نرمه.
‫- تو هم باید بخوری. ‫- باشه.
‫چقدر خوبه که با هم غذا می‌خوریم.
‫منم همین فکرو می‌کنم.
‫اصلاً خبر نداشتم،
‫ولی پارک سوهیون ‫همون کسی رو می‌شناسه که بهم نارو زد.
‫فکر می‌کردم دیگه امیدی نیست،
‫ولی حل شد، ‫و یه قرارداد فرستادن.
‫واسه همین رفتم اونجا تا چکش کنم.
‫حالا که حل شده چی میشه؟
‫قرار نیست چیزی عوض بشه.
‫همونجایی که کار می‌کردم به کارم ادامه میدم،
‫یه جا هم برای زندگی پیدا کردم.
‫فقط باید تو تاریخی که مشخص شده اسباب‌کشی کنم.
‫به هر حال فقط می‌تونم اونجا رو ‫چند ماه دیگه اداره کنم.
‫یعنی…
‫اون پسره سونگ‌چان
‫ربطی به مهمون‌سرا‌ت داره؟
‫اونجا رو اون به من معرفی کرد.
‫معلوم شد اونم فقط ‫از طریق پارک سوهیون اونجا رو می‌شناخته.
‫ما با هم شریکیم،
‫ولی اون سرش تو هتل شلوغه،
‫واسه همین من خودم تنهایی اونجا رو می‌چرخوندم.
‫اون تو تونگیونگ زندگی می‌کنه؟
‫نه، تو گوجی ‫تو اقامتگاه هتل زندگی می‌کنه.
‫نیازی نیست نگران اون باشی.
‫من فقط نگران امنیت توأم.
‫معمولاً نمی‌بینی که یکی ‫تو ایستگاه قطار تحت تعقیب باشه.
‫می‌دونم، ولی
‫اون مهمون‌سرا
‫لزوماً مساوی با اون نیست.
‫این‌طوری نیست.
‫ممکنه هر از گاهی اسمش بیاد،
‫ولی نمی‌خوام ‫هر بار این‌طوری برداشت کنی.
‫اونجا اولش یه خونه خالی بود.
‫مثل این بود که یه گیاه در حال مرگ رو ‫دوباره زنده کرده باشم.
‫حس غرور می‌کردم،
‫و بهم حس رضایت می‌داد.
‫پس یه رقیب غیرمنتظره دارم.
‫من امروز با رقیبت ‫یه خداحافظی حسابی کردم.
‫تا حالا
‫به برگشتن پیش یون‌وو فکر کردی؟
‫نه.
‫یون‌وو اولین جایی بود که خطش زدم.
‫تو چی؟
‫من باید برم.
‫پس داری میری همین نزدیکی‌ها.
‫قبلاً گفتی چون برات عزیزن
‫می‌خوای فاصله‌ت رو حفظ کنی.
‫پدربزرگ و مادربزرگم و هوی‌سو ‫برام عزیزن،
‫واسه همین می‌خوام از دور بهشون کمک کنم.
‫وقتی خیلی نزدیک باشم، زود کم میارم.
‫اون موقع نفهمیدم منظورت چی بود،
‫ولی یون‌وو برای منم همین‌طوریه.
‫برام عزیزه، ولی اذیتم می‌کنه.
‫بعد از تونگیونگ آخرش به کجا می‌رسم؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫اگه نظر منو ‫درباره آینده‌ت می‌خوای،
‫می‌تونم
‫این‌طور برداشت کنم که منم بخشی از اونم؟
‫به جای اینکه فقط بگم آینده تو،
‫به عنوان آینده «ما» در نظرش می‌گیرم.
‫و این چیزیه که بهش فکر می‌کنم.
‫می‌تونم این کار رو بکنم؟
‫آیا حساب کردن روی من
‫قراره کمکی کنه؟
‫همین الانش هم کلی فکر و خیال تو سرته،
‫ولی واقعاً کمکی می‌کنه؟
‫آره.
‫چه خوب.
‫حالا یه کاری هست که می‌تونم برات انجام بدم.
‫پس بیا همین کار رو بکنیم.
‫بیا یکم بهش فکر کنیم.
‫ممنون. سفر خوبی داشته باشین.
‫ببخشید، من باید جواب این تماس رو بدم.
‫حتماً.
‫الو؟
‫بله، حالتون چطوره؟
‫خانواده گا اون قبلاً کنسل کرده بودن،
‫ولی طبق برنامه میان.
‫اگه وقت نداری، من فقط واسه اونا ‫راست‌وریسش می‌کنم،
‫پس دفترچه راهنمات رو برام بفرست.
‫[دفترچه راهنمای مدیریت بیون‌نوی]
‫[امکانات اتاق]
‫ساده‌ست.
‫کارایی که لازمه رو انجام میدم،
‫ازش می‌خوام کمک کنه و بعدش برمی‌گردم.
‫لزومی نداره ته سو رو نگران کنم.
‫خودم می‌تونم از پسش بربیام.
‫[مو سون گیو]
‫کی اونجاست؟
‫نظافت تموم شد.
‫محض احتیاط دفترچه راهنما رو هم برات فرستادم.
‫صبحانه درست نکن.
‫اگه براشون توضیح بدی ‫درک می‌کنن.
‫راجع‌به صبحانه بهم بگو. می‌خوام یه امتحانی بکنم.
‫تو نمی‌تونی.
‫فقط یکم سبزیجات بخارپز می‌کنم،
‫یکم آبمیوه می‌گیرم و نون تست می‌کنم.
‫همه‌ش همینه، نه؟
‫واسه خانواده گا اون باید این کار رو بکنیم.
‫بخارپز…
‫من برات درش میارم.
‫هی، اون وسیله کجاست؟
‫اون میز پذیرایی کوچیکه؟
‫اونم بهت میدم.
‫پس بهتره دیگ رو بشورم.
‫قبلاً همیشه خودم می‌شستمش.
‫اون رو هم همین‌طور.
‫این چیه؟
‫وسایل آشپزخونه‌ت.
‫هنوز اتاق رو تمیز نکردم.
‫خودت تمیزش کن و وسایلت رو بردار.
‫برمی‌گردی؟
‫میگم وسایلت رو بردار ببر.
‫وقتی اصلاً قرار نیست برگردی،
‫چرا الکی وسایلم رو جابه‌جا کنم؟
‫همین الانش هم با دو تا شغل سرم شلوغه.
‫وقتی مطمئن شدی که برمی‌گردی،
‫می‌تونی وسایلم رو برای ‫همیشه بریزی بیرون.
‫اصلاً وسایل زیادی هم اینجا ندارم.
‫شاید یه کم لباس از این سه ماه.
‫سونگ‌چان.
‫می‌تونی اینجا رو بگردونی؟
‫گفتم که رزرو گا اون رو خودم ردیف می‌کنم.
‫به‌هرحال وقت لازم داری
‫تا کارات رو تو سئول جمع‌وجور کنی.
‫صبر کن، از الان به بعد؟
‫به‌جای اینکه خالی بمونه،
‫ماهی حداقل یه رزرو قبول کن.
‫اگه می‌تونی بیشترش کن.
‫خودت می‌دونی هر فصل کدوم مهمونا میان.
‫فقط تا وقتی که مهلت اجاره تموم بشه انجامش بده.
‫می‌خوام تو بگردونیش.
‫به من میگی وسایلم رو جمع کنم،
‫ولی ازم می‌خوای رزرو هم قبول کنم.
‫اول تکلیفت رو با خودت روشن کن.
‫برمی‌گردی هتل، مگه نه؟
‫من همین‌جا پیاده میشم.
‫[پایانه مسافربری تونگیونگ] مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫ما رو باش. اصلاً داریم چیکار می‌کنیم؟
‫پدربزرگ، بذار من انجامش بدم.
‫برو خونه بخواب.
‫- نکن. بدش به من. ‫- عمراً.
‫باید عاقلانه رفتار کنیم.
‫مادربزرگ که بیدار بشه،
‫تازه دردسر اصلی شروع میشه.
‫قبل از اینکه بتونم از بیمارستان برم،
‫بیدار میشه.
‫- باید شیفتیش کنیم. ‫- منم می‌تونم مرخصی بگیرم.
‫اصلاً. این‌طوری فقط اوضاع پیچیده‌تر میشه.
‫برنامه‌ت خیلی درهم‌برهم و شلوغه.
‫هیانگ‌گی یه کاراییش کرده.
‫ولی من و تو باید هر روز نوبتی ‫بیایم پدربزرگ.
‫این قراره طاقتمون رو بسنجه.
‫پس الان، ‫تا وقتی مادربزرگ هنوز تو بیمارستانه،
‫تو باید تو خونه استراحت کنی پدربزرگ.
‫و ته سو،
‫حتماً با مادربزرگ حرف بزن.
‫فقط زل زدن بهش ‫کمکی نمی‌کنه بیدار بشه.
‫همین الان این رو تو دستشویی
‫با آب گرم شستم.
‫مادربزرگ اصلاً تحمل کثیفی رو نداره.
‫اگه زیر ناخناش چرک ببینه،
‫دیوونه میشه.
‫[جذابیت‌های متفاوت رانندگی مترو و قطار]
‫[اولین بار به‌خاطر مسیرها به فکر تغییر شغل افتادم]
‫همراها الان می‌تونن بیان داخل.
‫باشه.
‫مادربزرگ.
‫من…
‫خب…
‫تاریخ انقضای من…
‫فکر کنم خودم بتونم تصمیم بگیرم ‫کِی باشه.
‫هه‌جین، منم.
‫می‌تونی فقط امروز رو جای من وایسی؟
‫فقط باید حواسم ‫به پذیرش باشه، آره؟
‫یه شام مفصل و اعیونی بهم بدهکاری.
‫حله.
‫[یه فضای باز احاطه‌شده با طبیعت]
‫[جایی برای استراحت زیر نور خورشیدی که ‫از لابه‌لای درختا می‌تابه]
‫خدانگهدار.
‫[مو سون‌گیو]
‫بابا.
‫تو این مکان رؤیاپردازی کردم، ساختم
‫و به خیلی چیزا رسیدم.
‫همه‌ش رو دیدی، مگه نه؟
‫پس همین برام کافیه.
‫[اتوبوس‌رانی ته‌یونگ]
‫[پایانه مسافربری تونگیونگ]
‫تو واگن ۲-۴ یه وسیله پیدا شده.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫اتفاقی افتاده؟
‫هر وقت دلمون بخواد می‌تونیم همدیگه رو ببینیم.
‫همینم برامون غنیمته.
‫ته سو.
‫اینجا همون جای درسته.
‫اینجا واقعیه.
‫فرشته نجاته مگه؟ ‫چقدر احمقانه.
‫واقعاً قرار نیست برگرده؟
‫سمت چپش یه کم کجه. ‫بیا یه ذره درستش کنیم.
‫چشم، همین الان.
‫به‌هرحال باید اون پشت رو خالی کنیم.
‫بیا بعداً انجامش بدیم.
‫جونگ‌مین، لطفاً تو این کار کمک کن.
‫اونجا رو تمیز کن.
‫باشه.
‫می‌تونی به بازیگره زنگ بزنی؟
‫بچه‌های صحنه کجان؟
‫خب
‫راستش،
‫اولش یه کار برام جور شده بود.
‫یه جایی بود که یکی از آشناهام می‌گردوندش،
‫ولی انگار امسال نمی‌تونن افتتاحش کنن.
‫یه جوری رفتار می‌کردن که ‫انگار همین روزا بازش می‌کنن.
‫خودمم باورم نمیشه.
‫منظورت اینه که…
‫فقط برای همین ماه.
‫منم باید دنبال یه جا بگردم.
‫سعی کن یه جوری ‫فقط تا آخر این ماه دووم بیاری.
‫باشه؟
‫تا اون موقع ردیفش می‌کنم.
‫می‌خوای تو پیدا کردن ‫یه جای موقت برای موندن کمکت کنم؟
‫به‌هرحال،
‫راستش به من ربطی نداره که بگم،
‫و با خودم گفتم بهتره ‫زودتر جایگزینم رو پیدا کنم
‫واسه همین چیزی نگفتم.
‫ولی صاحب اینجا اصلاً علاقه‌ای
‫به چرخوندن مهمون‌خونه نداره.
‫بعد از این فیلم‌برداری، ‫یه فروشگاه موقت دیگه اینجا می‌زنن.
‫تو فقط اینجایی ‫که درا رو باز کنی و ببندی.
‫باید حداقل همین کار رو بکنم.
‫بهت قول میدم
‫این مکان به‌زودی بسته میشه.
‫از الان باید بگردی دنبال یه کار تو هتل.
‫یه جا برای موندن و یه کار…
‫باید دوباره همه‌چی رو پیدا کنم.
‫خب…
‫یعنی…
‫از این زاویه هم میشه بهش نگاه کرد.
‫شرمنده‌م.
‫اگه مطمئنی، باید اینجا رو ببندیم.
‫می‌تونم با خانواده گا اون تماس بگیرم.
‫و خودم اینجا رو خالی می‌کنم.
‫خالی کنی…
‫الان سرحال شدم.
‫[قوانین و مقررات راه‌آهن کی‌تی‌سی]
‫علائم حیاتی‌شون از جمله فشار خون پایداره.
‫فشار داخل جمجمه‌شون هم ‫داره ثابت میشه.
‫اگه تا صبح وضعیتشون همین‌طور پایدار بمونه،
‫تو دو روز آینده
‫می‌تونیم منتقلشون کنیم به بخش عادی.
‫[سوپرمارکت]
‫ای‌وای، این همه راه رو از سئول کوبیدی اومدی. ‫چی شده؟
‫حال زنم داره بهتر میشه.
‫خدایا شکرت، خداروشکر.
‫عالیه.
‫آره واقعاً.
‫- یه شیشه سوجو برمی‌دارم. ‫- بفرما.
‫بریم.
‫بیا، اینم خورشت کیمچی.
‫براش گرمش کن.
‫برنج دارین؟
‫ولش کن. برنج داریم.
‫- حالا دیگه برو. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم. برو به سلامت.
‫- خداحافظ. ‫- مراقب خودت باش.
‫تا حالا با بابات نوشیدنی خوردی؟
‫نه.
‫فقط یه لیوان بخور.
‫خوشحالم که حداقل هنوز زنده‌م ‫تا برات نوشیدنی بریزم.
‫پدربزرگ.
‫می‌دونستی
‫بچگیام دلم می‌خواست لوکوموتیوران بشم؟
‫می‌خواستم قطار دریایی رو برونم،
‫آخه وقتی کوچیک بودم، می‌دیدم مامان
‫اونجا کار می‌کنه.
‫وقتی امتحانا و مصاحبه رو قبول بشم،
‫می‌تونم منطقه‌م رو انتخاب کنم.
‫تو فکر گانگنونگم
‫یا یه جایی تو ساحل شرقی.
‫همه‌چی رو بسپار به هوی‌سو.
‫به‌زودی از بیمارستان مرخص میشه.
‫گفت تا روزی که مادربزرگت مرخص بشه، ‫تو بیمارستان
‫ازش مراقبت می‌کنه.
‫این انگیزه اونه برای بهتر شدن،
‫پس فقط بذار انجامش بده.
‫هوی‌سو
‫نیاز داره به یکی کمک کنه
‫تا اعتمادبه‌نفس بگیره و سالم‌تر بشه.
‫فقط چند روز دیگه طاقت بیار،
‫تا چشم به هم بزنی،
‫همه‌چی برمی‌گرده به روال قبل.
‫وقتی همه‌چی تموم بشه، ‫اصلاً این روزا یادت نمیاد.
‫یادت نره به جین‌سو سر بزنی.
‫از نگرانی داشت دیوونه می‌شد.
‫مبادا پاشی بیای اینجا.
‫خودم تنهایی هم می‌تونم برم دستشویی.
‫قدرت بهبودی بدنم فوق‌العاده‌ست.
‫این رو قبول دارم.
‫- یه کم استراحت کن. ‫- باشه، خداحافظ.
‫یونوو که منتفی شد.
‫سئول یا…
‫تونگیونگ
‫و ساحل شرقی.
‫[اون‌آ]
‫[اقامتگاه بیون‌نوی]
‫«بیون‌نوی»؟
‫اقامتگاه بیون‌نوی
‫[برای رزرو و اطلاعات بیشتر، ‫روی لینک زیر کلیک کنید]
‫[بازنشر شد]
‫- سلام، اومدی. ‫- سلام.
‫راستش در مورد هوی‌سو…
‫دیگه عمراً هوی‌سو رو جایی ببرم.
‫کل راه رو تو استرس بود.
‫هنوزم بهش فکر می‌کنم مو به تنم سیخ میشه.
‫به‌هرحال، واقعاً شرمنده‌م.
‫نه، هوی‌سو بالاخره دلش رو زد به دریا،
‫و تو هم کمکش کردی.
‫راستی، تو راه برگشت به خونه،
‫دیدم چراغ خونه آخریه روشنه.
‫تا الان همیشه تاریک بود.
‫شما…
‫تو…
‫خودتی، مگه نه؟
‫بفرما.
‫دیگه نباید به اون‌آ بگم ‫بیاد اینجا زندگی کنه.
‫خیلی کار داره اینجا.
‫خیلی وقته خالی افتاده.
‫اون‌آ نباید برگرده اینجا.
‫وضعش خوبه که.
‫فقط یه کم تمیزکاری می‌خواد.
‫تمیز کردن اینجا
‫حداقل یه ماه طول می‌کشه.
‫حتی از این نسکافه‌های آماده خریدم
‫تا اگه پیرمرد پیرزنی از اینجا رد شد، ‫براشون درست کنم.
‫ولی هیچ‌کس رد نشد.
‫البته بازم، به‌هرحال نمی‌اومدن تو.
‫تو تونگیونگ،
‫یه مهمون‌خونه هست که اون‌آ قبلاً می‌گردوندش.
‫فقط در موردش شنیده بودم،
‫ولی وقتی چند روز پیش ‫بالاخره رفتم اونجا…
‫وای.
‫من رو یاد این خونه انداخت
‫با اینکه حتی یه قاشق هم ‫از اینجا با خودش نبرده بود.
‫من رو یاد سون‌گیو انداخت.
‫اونجا براش خیلی عزیز بود،
‫ولی اون آشغالا خیلی بهش سختی دادن.
‫خیلی وقته ندیدیش، مگه نه؟
‫شما دو تا لنگه نداشتین.
‫منم همین‌طور.
‫چرا فکر کردم می‌تونم تو رو نصیحت کنم؟
‫آدرس اینه.
‫خونه بغلی خونه خودشه.
‫ولی در اصل همون‌جاست.
‫بسته‌هاش رو اینجا تحویل می‌گیره.
‫اسم مهمون‌خونه «بیون‌نوی»ـه.
‫تلفظش خیلی سخته.
‫«بیون‌نوی».
‫ظاهراً معنیش میشه
‫«نور خورشیدی که از ‫روزنه‌های کوچیک می‌تابه.»
‫مثل نوری که
‫با زاویه می‌تابه تو سایه.
‫همون یه پرتو نور.
‫مثل گربه‌ها که همچین ‫جاهایی رو پیدا می‌کنن
‫و حتی تو تاریکی اونجا کز می‌کنن.
‫گرمه.
‫اونجا یه همچین جاییه.
‫اون‌آ راهش رو به اونجا پیدا کرد.
‫باید بری ببینیش.
‫وقتی اون روزا رو پشت سر ‫بذارین، می‌تونین با هم دوست باشین.
‫خوشحال میشه.
‫[مهمون‌خونه اون‌آ]
‫سون‌گیو هر روز صبح گل می‌چید.
‫می‌ذاشتشون تو لیوانای مختلف ‫و تو گوشه و کنار خونه پخششون می‌کرد.
‫اون‌آ هم دقیقاً همین کار رو می‌کنه.
‫وای، حواسم کجاست؟
‫هی، همون‌جا وانستا.
‫یه صندلی بردار بشین.
‫چیزی می‌نوشی؟
‫نه، ممنون.
‫باشه.
‫یه لحظه هول شدم.
‫هوی‌سو چطوره؟
‫حالش خوبه؟
‫من دیگه میرم.
‫چرا جوری رفتار می‌کنی انگار طاعون دارم؟
‫اینجا همه ازم متنفرن.
‫همه‌ش به‌خاطر اینه که ‫باید درست کنار سون‌گیو می‌موندم،
‫ولی برای یه لحظه رفتم.
‫مراقب خودت باش.
‫حسابی بزرگ شدی.
‫در حیاط رو قفل می‌کنم.
‫برای یه لحظه نبود.
‫رفتی هاوایی.
‫با اینکه می‌دونستی
‫نباید تنهاش بذاری.
‫من رفتم خونه‌م.
‫هاوایی خونه منه. این رو نمی‌دونستی؟
‫بعد از سال‌ها برای اولین بار برگشتم.
‫۵۰۰ بار چک کردم.
‫حالش کاملاً خوب بود.
‫افسردگی؟ حتی یه ذره هم نشونه‌ش نبود.
‫حتی بدون خوردن داروهاش هم
‫حالش کاملاً خوب بود.
‫حتی تصورش رو هم نمی‌کردم.
‫منم دلایل خودخواهانه‌ خودم رو داشتم.
‫وقتی شنیدم که به اون‌آ
‫و مامانم خیلی داره خوش می‌گذره،
‫دلم می‌خواست منم اونجا باشم.
‫تو اون راهرو،
‫یه عکس از اون‌آ هست.
‫راستش مامانم عکساش رو برام فرستاد،
‫با اینکه مامانم
‫به‌ندرت باهام تماس می‌گیره. ‫حتماً خیلی اون‌آ رو دوست داشته.
‫دادم چاپش کردن و گذاشتمش اونجا.
‫هر وقت سون‌گیو اون عکس رو میدید،
‫لبخند می‌زد.
‫با دلگرمی به اون عکس، رفتم.
‫راستش…
‫بعد از اینکه تو دسامبر باهات به هم زد،
‫اون‌آ رفت هاوایی برای کارآموزی.
‫هی برای رفتن دودل بود ‫و بالاخره رفت.
‫ما تو دسامبر به هم زدیم؟
‫حدودای دسامبر. همون موقع‌ها بود.
‫بااین‌حال، محض احتیاط،
‫از سونگ‌چان خواستم ‫هر روز بهش سر بزنه،
‫بدون استثنا.
‫اون یارو سونگ‌چان.
‫واقعاً اون‌قدر قابل‌اعتماد بود؟
‫خیلی وقت بود می‌شناختمش.
‫که این‌طور.
‫از طریق همین سونگ‌چان
‫از حال اون‌آ باخبر می‌شدی؟
‫کم‌وبیش.
‫اون‌آ حتماً نزدیک خودش نگه‌ش داشته بود
‫چون داشت به تو خبر می‌داد
‫که حالش چطوره.
‫به نظر میاد پیش خودش گفته
‫حداقل همین کار رو برات بکنه.
‫این کاریه که از اون‌آ برمیاد.
‫اون؟ خیلی مطمئن نیستم.
‫اصلاً ندیدیش، مگه نه؟
‫ببین.
‫این مال پارساله.
‫این مهمون‌خونه‌شه.
‫به‌محض اینکه باز شد، این رو برام فرستادن.
‫این مال سه سال پیشه.
‫این مال ۲۰۲۰ـه.
‫این مال ۲۰۱۹ـه.
‫سونگ‌چان اینا رو برام فرستاده.
‫می‌دونست دلم براش تنگ شده.
‫اینا همه…
‫- کار اون یارو سونگ‌چانه؟ ‫- آره.
‫یه مدت کوتاه با هم بودن ‫و بعد به هم زدن.
‫اصلاً به هم نمیان.
‫اون رو از همه دور می‌کنه.
‫ولی اون‌آ عاشق اینه که دوروبرش شلوغ باشه.
‫اون پسره تو ایستگاه، ‫شریک کاریش،
‫رابطش با «پارک سوهیون»،
‫و کسی که سه ماه باهاش قرار می‌ذاشت،
‫همه‌شون یه نفر بودن.
‫تو ده سال گذشته زندگی اون‌آ
‫فقط اون حضور داشته.
‫تونگیونگ رو هم خط بزن.
‫نرو اونجا.