‫ته سو، تویی؟
‫آره، منم.
‫اگه گریه‌ت تموم شد، بیا بریم خونه.
‫یه کم استراحت کن
‫تا بتونی برگردی سئول و سر کارت.
‫زود باش!
‫باشه!
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫[فروشگاه]
‫می‌تونی هر چی به ذهنت می‌رسه رو بگی.
‫مثل وقتایی که یه کم ماگولی می‌خوری
‫و با هم میرین قدم می‌زنین.
‫باشه.
‫می‌دونم مادربزرگت چی دوست داره.
‫دامن صورتی کمرنگ
‫توی نسیم بهاری می‌رقصه
‫امروز دوباره روبان بلوزم رو به دندون گرفتم
‫تو جاده‌ی معبد روستا
‫جایی که پروانه‌ها اینور و اونور می‌پرن
‫وقتی گل‌ها شکوفه دادن
‫با هم خندیدیم
‫وقتی گل‌ها ریختن
‫با هم گریه کردیم
‫اما با اون قول از ته دل
‫روزهای بهاری
‫رفتن
‫وای خدای من!
‫عکسا رو گذاشتی بیرون ‫که راحت بشه تشخیصشون داد.
‫کارت عالی بود.
‫ولی من اون یکی رو دوست دارم.
‫ایستگاه اویدو، برف، زمستان
‫منم همینطور.
‫وای، واقعا کارت حرف نداشت.
‫خیلی خوب درستشون کردی!
‫می‌خوایش؟
‫می‌تونی اونا رو بپوشی.
‫ببین تا حالا چیکار کردم.
‫واقعا حس می‌کنی
‫انگار بغلت کرده.
‫حس گرمی داره.
‫اون یکی مال منه.
‫بهش روغن زدم.
‫باید خشک بشه.
‫پس کارت تموم شده.
‫گفتی بعد از یه روز صبر کردن
‫برای روغن‌کاری، دیگه تمومه.
‫سومین و آخرین لحظه انتظار.
‫اینو برات کادو می‌کنم.
‫کمکت می‌کنم.
‫خودم می‌تونم انجامش بدم.
‫[قوانین و مقررات راه‌آهن کی‌تی‌سی]
‫داری پنج تا هندونه رو با یه دست برمی‌داری.
‫معلومه که کم میاری.
‫چرا پنج تا؟
‫کارت، شغل دومت، ‫آماده شدن برای تغییر شغل،
‫مشکلات خانوادگی و مشکلات عاطفی.
‫مگه همه همین‌جوری زندگی نمی‌کنن؟
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫دقیقا چی می‌خوای بدونی؟
‫شنیدم با نامزدت ‫اوضاعت خوب نیست.
‫هیونگ‌سوک گفت
‫بعد از اینکه اون رفت، تو هم رفتی.
‫می‌دونستی؟
‫تعداد آدمایی که باهاشون موندی
‫همیشه با تعداد کسایی که از پیششون رفتی ‫یکی درنمیاد.
‫تعداد رفته‌ها معمولاً کمتره.
‫رفتن از پیش یه نفر تجربه‌ی موندگاریه.
‫حتی دوستای خودم،
‫با چند نفر دوست شدن،
‫ولی همیشه فقط درباره‌ی یه جدایی حرف می‌زنن.
‫فکر کنم باید جدایی رو یادت بمونه
‫تا یه رابطه‌ی واقعی حساب بشه.
‫[هوی‌سو]
‫صبر کن.
‫- سلام، هوی‌سو. ‫- سلام، ته سو.
‫می‌تونی امروز بیای بیمارستان؟
‫خب، امروز تعطیلم. چطور؟
‫امروز صبح، ‫گوشه‌ی لب مامان‌بزرگ تکون خورد.
‫می‌دونی،
‫انگار همون‌طوری که مامان‌بزرگ ‫وقتی منو می‌بینه پوزخند می‌زنه.
‫به هر حال، تکون خورد.
‫دکتر چی گفت؟
‫نه، این چیزی نیست که دکتر گفته باشه. ‫خودم دیدم.
‫خب انتظار داری من بیام چیکار کنم؟
‫شاید بهوش بیاد، برای همین…
‫باشه.
‫به پدربزرگ میگم بره خونه،
‫و خودم اینجا می‌مونم.
‫برو خونه. من میام اونجا.
‫پشت خطی دارم.
‫آسوله.
‫سلام، هوی‌سو.
‫اگه امروز بیام اونجا،
‫می‌تونم اون فرش قرمزی
‫که گفتی رو داشته باشم؟
‫امروز قراره ته سو رو ببینم تا قابم رو بگیرم،
‫شاید بهش پیشنهاد دادم با هم بریم.
‫این اواخر خیلی کار سرم ریخته.
‫می‌دونی که دوست دارم ‫با رانندگی کردن خستگیم رو در کنم.
‫آره، دقیقا.
‫یه همچین جایی رو می‌شناسی؟
‫خوشمزه به نظر می‌رسه.
‫باشه. فعلاً.
‫من رانندگی می‌کنم، تو می‌تونی ‫تو راه یه کم بخوابی.
‫خودم می‌تونم برم.
‫مگه فردا کار نداری؟
‫دارم.
‫پس به هر حال باید برگردی.
‫اگه الان راه بیفتیم، غذا بخوریم، ‫مادربزرگت رو ببینیم و برگردیم،
‫زمان‌بندیش عالی میشه.
‫همیشه با چشمای سرخ از بی‌خوابی،
‫پسره‌ی صندلی شماره یک مرکز مطالعه
‫به نظر نمیاد از اونایی باشه
‫که راحت عاشق کسی بشه.
‫و حتی وقتی از کسی خوشش میاد،
‫به نظر نمیاد از اونایی باشه ‫که راحت جدا بشه.
‫پس اولین بار ‫چطوری جدا شدی؟
‫این بر اساس آدمای دور و برمه،
‫ولی اینکه اولین جداییت چطور اتفاق میفته
‫تأثیرش از عشق اولت بیشتره.
‫کنجکاو شدم.
‫پسره‌ی صندلی یک کی و چطوری جدا شد؟
‫چه حسی داشت؟
‫البته نه اینکه بخواد به من بگه.
‫شوکه بود.
‫چی گفتی؟
‫پس دفعه‌ی دوم چی؟
‫دفعه‌ی دومی در کار نبود؟
‫فقط همون یه بار؟
‫همون آدم بود.
‫اولین استراحتگاه بیدارم کن.
‫باشه.
‫الو؟
‫بله، من برادر یون ته سو هستم، ‫یون هوی‌سو.
‫باشه، الان میام.
‫الان خودمو می‌رسونم.
‫باشه، خداحافظ.
‫هی بچه‌ها!
‫ممنون!
‫لعنتی، چرا جواب نمیده؟
‫آسول، داداشم با توئه؟
‫- آره. ‫- داداشم.
‫هی، ته سو. بیدار شو.
‫آره، هوی‌سو. تو راهم.
‫ته سو.
‫گفتن مامان‌بزرگ بهوش اومده.
‫همین الان از بیمارستان زنگ زدن.
‫بهت گفتم که، مگه نه؟
‫زودتر خودتو برسون.
‫- باشه، مستقیم میام همونجا. ‫- باشه.
‫پدربزرگ.
‫پدربزرگ، پاشو.
‫پاشو! گفتن مامان‌بزرگ به‌هوش اومده.
‫چی؟
‫- زود باش پاشو. ‫- باشه.
‫وای! خدای من.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫پدربزرگ، می‌تونی رانندگی کنی؟
‫مجبورم.
‫تازه بیدار شدم،
‫پاهام جون ندارن.
‫- دستات چی؟ ‫- چی؟
‫می‌تونی اینجوری مشت کنی؟
‫دستام؟
‫اینجوری؟
‫کلاه ایمنیت که خوب سفت شده، نه؟
‫- محکم بچسب! ‫- باشه.
‫نباید ول کنیا.
‫ولی
‫تو تا حالا دورتر از اداره پست نرفتی.
‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫نباید پیش بیاد
‫مامان‌بزرگ هم تونست قدرت پیدا کنه.
‫- یه لحظه. ‫- بله، دکتر.
‫چرا همه‌چی اینقدر جدی به نظر می‌رسه؟
‫قبل از فوت کردن،
‫ممکنه لحظه‌ای هوشیاریش ‫رو به دست آورده باشه.
‫مثل شفافیت ذهنی قبل از مرگ.
‫تنفسش داره پایدار میشه…
‫دستش.
‫چی؟
‫انگشت اشاره‌اش تکون خورد.
‫داره تکون می‌خوره.
‫واقعا به‌هوش اومده.
‫لطفا به خانواده بیمار توضیح بدین.
‫وضعیتشون پایدار شده،
‫پس لطفا اول برین ‫لباس‌های ایزوله‌تون رو بپوشین.
‫بابا، رفتی بیمارستان؟
‫حالت چطوره؟
‫خب…
‫من
‫یه راهی پیدا می‌کنم که یه سال تنهایی از پسش بربیام.
‫گفتی سال دیگه ‫برمی‌گردی سر کار.
‫یادت نره سر قولت بمونیا.
‫باشه، فعلاً.
‫آره. واقعا جون سالم به در برد.
‫ظاهرا کار راحتی نبوده.
‫به هر حال، ممنون. فعلاً.
‫به دهیار زنگ زدم، ‫پس همه باخبر می‌شن.
‫تو راه خونه به همه زنگ بزن.
‫دعاهای خیر همه
‫کمک کرد تا این اتفاق بیفته.
‫باشه.
‫دیدی؟
‫بهت گفتم زود به‌هوش میاد.
‫نه، لازم نیست بیای، هیانگ‌گی.
‫وقتی منتقلش کردن به بخش عادی ‫می‌تونی بیای دیدنش.
‫نه، من باید ازت تشکر کنم.
‫من رانندگی می‌کنم.
‫می‌تونی؟
‫آره.
‫هی…
‫تو اصرار کردی که بیایم.
‫ممنون.
‫مامان‌بزرگ
‫به‌هوش اومد.
‫رفتم و براش آواز خوندم،
‫و فرداش، همین‌طوری به‌هوش اومد.
‫خب، خیلی خوب آواز می‌خونی.
‫دیگه برنمی‌گردی اینجا؟
‫می‌خوای یه درخواست دیگه بدم ‫که خونه‌ت رو خراب کنن؟
‫نه، نکن.
‫خدای من.
‫اگه تو برمی‌گشتی
‫و خانواده هوی‌سو هم برمی‌گشتن،
‫خیلی خوب نمی‌شد؟
‫حتماً درست غذا بخور.
‫وعده‌های غذاییت رو جا ننداز.
‫باشه.
‫تو هم حتماً غذا بخور، مامان‌بزرگ.
‫فعلاً.
‫خیلی عالیه.
‫می‌تونه برگرده خونه
‫و به همون زندگی قبلیش.
‫بعد از کار،
‫از روی پل دونگجاک می‌دوئه،
‫با دوچرخه کرایه‌ای از تپه میره بالا،
‫و به کار چوبیش می‌رسه.
‫سلام!
‫هر از گاهی هم دوستش رو می‌بینه.
‫ممنون.
‫اوه، اومدی.
‫وای، واقعا دلم ‫یه املت رولتی می‌خواد.
‫باشه، برات درست می‌کنم.
‫ساده،
‫آروم،
‫و روزمرگی باارزش یون ته سو.
‫ته سو.
‫سلام.
‫کارت تموم شد؟
‫نه، رفتم شام خوردم
‫و زود برگشتم.
‫قابم رو آوردی؟
‫آره، حالا که داشتم می‌اومدم.
‫احتمالاً از این به بعد زیاد نمی‌بینمت.
‫ماشینت کجاست؟
‫برات می‌ذارمش تو ماشین.
‫اونور تو پارکینگه.
‫حتماً با تاکسی اومدن تا اینجا سخت بوده.
‫با اتوبوس اومدم.
‫باید بهم زنگ می‌زدی.
‫اگه خودم می‌اومدم دنبالش راحت‌تر بود.
‫نه، مشکلی نیست.
‫اینا رو کجا بذارم؟
‫خودم می‌برمشون.
‫باشه.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫پس امروز همه‌چی رو تموم می‌کنی
‫و دیگه هیچ‌وقت منو نمی‌بینی؟
‫چون دارم حین کار کردن سعی ‫می‌کنم شغلم رو عوض کنم وقتم کمه.
‫نمی‌فهمم.
‫تو قبل از اینکه مادربزرگت به‌هوش بیاد
‫داشتی برای تغییر شغل آماده می‌شدی.
‫و الانم که به‌هوش اومده.
‫همه‌چی همون‌طوریه، پس چرا؟
‫به هر حال می‌خواستم این کار رو بکنم.
‫حالا که تصمیمم رو گرفتم ‫بهتره الان انجامش بدم.
‫کارت تموم شد؟
‫چه زود.
‫راستی،
‫اگه هوا بخوره زودتر خشک میشه،
‫پس بعداً پنجره رو باز بذار.
‫باشه.
‫نمی‌دونم بازم می‌بینمت یا نه، ولی…
‫ممنون.
‫برای چی؟
‫الان نه. وقتی خواستیم خداحافظی کنیم بهم بگو.
‫بیا وقتی کارای تغییر شغلم تموم شد
‫با هیونگ‌سوک بریم یه چیزی بخوریم.
‫نه، اون نه.
‫بیا این کار رو بکنیم.
‫اگه می‌خوای ازم تشکر کنی،
‫یه لطفی در حقم بکن.
‫چه لطفی؟
‫قبلا گفتم.
‫می‌خوام از هم جدا بشیم.
‫این یه راه غیرمستقیم برای اینکه بگم ‫بیا با هم قرار بذاریم نیست.
‫من تا حالا تو یه ارتباط درست و حسابی نبودم،
‫پس تا حالا واقعا از کسی جدا نشدم
‫دلم نمی‌خواد اولین جدایی زندگیم
‫با خانواده‌م باشه.
‫می‌خوام اولین خداحافظیم
‫یه خداحافظی گرم باشه.
‫جدایی گرم که وجود نداره.
‫من همچین چیزی می‌خوام.
‫می‌خوام اولین خداحافظیم دقیقا همین‌طوری باشه.
‫برای همین دارم ازت می‌خوام.
‫ما که…
‫ما که اصلاً با هم دوست نبودیم.
‫اینطوری فکر کن.
‫تو اینجایی فقط برای اینکه میز رو روغن بزنی،
‫ولی من الان باهات دوست صمیمی هستم.
‫خودم به تنهایی دارم باهات دوست میشم
‫و ازت جدا میشم.
‫اتفاقاً خیلی هم منطقیه.
‫من بهت حس داشتم…
‫خب، ترکیبی از حس‌های مختلف بود، ‫مثل دلسوزی و اینا.
‫ولی به هر حال، بعد از ده سال،
‫رفتم یه قاب سفارش بدم
‫و اتفاقی دوباره دیدمت.
‫این بخش بزرگیش بود.
‫پس بعد از اینکه الکی ‫برای خودم ذوق کردم و
‫به این فکر کردم که ‫چیزی بینمون هست یا نه،
‫دارم ازت جدا میشم.
‫واقعاً فکر می‌کنی
‫این منطقیه؟
‫زیاد بهش فکر نکن. فقط
‫فکر کن داری یه لطفی در حقم می‌کنی.
‫خب،
‫پس چطوری می‌خوای جدا بشی؟
‫فقط یه کار باید بکنی.
‫روزی که می‌خوایم جدا بشیم،
‫دستای همو می‌گیریم، روبروی هم وایمیستیم،
‫و از چیزایی که به‌خاطرشون ممنونیم میگیم.
‫با گرمی.
‫این اولین جداییه که
‫همیشه دلم می‌خواسته.
‫و بعد از اینکه جدا شدیم؟
‫بعد از اینکه جدا شدیم،
‫دیگه هیچ‌وقت همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫برای همین داریم خداحافظی می‌کنیم.
‫به هر حال قرار بود
‫بعد از امروز دیگه منو نبینی.
‫اگه اولین خداحافظیم ‫یه خداحافظی گرم باشه،
‫هر خداحافظی دیگه‌ای بعد از اون،
‫حتی اگه با خانواده‌ام باشه،
‫دیگه اونقدر ترسناک به نظر نمیاد.
‫و اگه با پسره‌ی صندلی یک باشه،
‫خاص میشه.
‫و من ممنون میشم.
‫نمیری؟
‫هنوز جوابم رو ندادی.
‫باشه.
‫اونقدرام کار سختی نیست.
‫چطوره بعد از اینکه امتحانت تموم شد،
‫حدودا هفته دوم دسامبر؟
‫ولی نه ۸ دسامبر.
‫فکر نمی‌کنم جدا شدن ‫تو روز دوشنبه ایده خوبی باشه.
‫من جاش رو انتخاب می‌کنم.
‫همون جایی که جدا شدیم…
‫کجا
‫از من جدا شدی؟
‫[غذاخوری وونما]
‫سلام.
‫داره اونجا جون میده.
‫همه جدا شدن رو تجربه می‌کنن.
‫بیا این بطری رو تموم کنیم و بریم خونه.
‫هیچ‌وقت چیزی رو لو نمیده.
‫فقط تو خودش می‌ریزه.
‫بی‌خیال، باید در موردش حرف ‫بزنی تا بتونی فراموش کنی.
‫واقعا حرف زدن در موردش ‫بهم کمک می‌کنه فراموش کنم؟
‫پس میگم.
‫بگو. داریم گوش میدیم.
‫آقا، زیاد طول نمی‌کشه.
‫خب من…
‫من…
‫حرفاشو تو خودش میریزه.
‫از اونایی نیست که درد دل کنه.
‫یه کلمه هم حرف نمی‌زنه
‫چون یادش می‌ندازه.
‫من…
‫رفتم ببینمش.
‫کله سحر.
‫کله سحر؟
‫دم صبح.
‫به نظر نمیاد زمان خوبی بوده باشه.
‫خب؟
‫یکی اومد بیرون، و
‫بهم می‌گه
‫که دیگه…
‫نمی‌تونم بهش فکر نکنم.
‫داره منو می‌کشه.
‫کی اومد بیرون؟
‫آخه اینم پرسیدن داره؟
‫یه مدت قراره حسابی بهش سخت بگذره.
‫خدایی، مسخره‌بازی رو بذار کنار
‫و برو یکم پیازچه بخر.
‫امکان نداره…
‫یه مرد دیگه اومد بیرون؟
‫هی! تو تازه برگشتی؟
‫خدایا، دارم دیوونه میشم.
‫چشه این؟ باورش سخته.
‫به نظر خیلی آدم درستی می‌اومد،
‫اما اون یه … دیوونه‌ست.
‫دهنتو ببند.
‫تو اصلاً اون رو نمی‌شناسی.
‫خدایا، ای بی‌شعور.
‫یه نوشیدنی بهم بده.
‫باشه. پس بنوش.
‫خودتو جمع کن.
‫- نوشیدنت تموم شد؟ ‫- آره، خیلی ممنون.
‫- آره، خوب مراقبش باش. ‫- حتماً.
‫من میرم ماشینم رو بیارم. همین‌جا بمون.
‫اون‌آ.
‫همیشه خیلی حسودیم می‌شد ‫وقتی تو سئول جشنواره آتیش‌بازی می‌ذاشتن.
‫همون‌جاست.
‫اون‌طرفی.
‫از اون‌طرفه.
‫پس یوییدو اونجاست.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫الان خوبه، ولی وقتی هوا سردتر بشه ‫باید برگردم.
‫وقتی تاریخش رو مشخص کردی،
‫شیرآلات و دستگیره‌های اصلی رو در بیار.
‫هر وقت وقت کردم یه سر می‌زنم ‫و همه‌چی رو به حالت اولش برمی‌گردونم.
‫ممنون.
‫تو خونه کدخدای دهکده.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫- بی‌دلیل نیست که قیافه‌ت آشناست. ‫- مگه نه؟
‫خودشه.
‫خدای من.
‫مامان اینجاست!
‫بهشون گفتم مامانتم.
‫برای همینم این‌قدر راحت ‫اینجا رو دادن دستم.
‫قشقرق به پا کردم، گفتم اگه با دخترم
‫در بیفتن همه‌شون رو می‌کشم.
‫تمام این مدت تو کره بودی؟
‫اومدن به اینجا پول و وقت زیادی می‌بره.
‫رسیدگی به وضع تو اولویت بود.
‫بعدش، با چند نفر آشنا شدم. خوش گذشت.
‫هی، خیلی از اون آدما
‫به لطف من به جایی رسیدن.
‫اونا خودشون به جایی رسیدن،
‫نه به‌خاطر تو.
‫اگه بخوای می‌تونی اینجا بخوابی.
‫خدایا، دارم از گشنگی می‌میرم.
‫چیزی واسه خوردن داری؟
‫دلم می‌خواد دستپختت رو بچشم.
‫بریم.
‫اون‌آ.
‫من میرم اتاقت رو یه نگاهی بندازم.
‫برو.
‫چقدر زود همه‌ش رو درست کردی.
‫فقط اونایی که از قبل درست کرده بودم رو گرم کردم.
‫خوشمزه‌ست.
‫آشپزیت خوبه.
‫چرا اون‌طوری مچاله شدی؟ ‫تو صاحبخونه‌ای.
‫شروع نکن.
‫خیلی مفلوک به نظر می‌رسی.
‫از این حالتت خوشم نمیاد.
‫چهارزانو بشین.
‫این‌طوری غذا بخوری برکت از سفره‌ت میره.
‫من که چیزی نمی‌خورم.
‫اونم که اونجاست… ‫سوپ نداشتم، به جاش چای ذرته.
‫خیلی گرم و می‌چسبه.
‫ذرت‌ها رو خودت بو دادی؟
‫وقتی رفتم یه‌عالمه برام بذار.
‫تا بتونم تو خونه درست کنم.
‫منو یاد سون گیو می‌ندازه.
‫می‌خوای یه کم ذرت برات بخارپز کنم؟
‫وای، اون‌آ.
‫باید اول اونا رو بهم می‌دادی.
‫راستش من قبل از اینکه برم گانگنونگ
‫و بابات رو ببینم، اینجا بودم.
‫خونه کدخدای دهکده.
‫اونجا موندم.
‫تو تونگیونگ داشتم اطلاعات جمع می‌کردم.
‫بعدش قرار بود برم گانگنونگ.
‫ولی حسابی عاشق اینجا شدم.
‫کُلی هم کار برای انجام دادن بود.
‫اصلاً دلم نمی‌خواست برم گانگنونگ.
‫ولی تو اون شهر،
‫یه مردی از سئول ‫با دخترش زندگی می‌کرد
‫در حالی که با سبزیجات محلی که خودش می‌کَند،
‫ غذاهای گیاهی درست می‌کرد.
‫و اون دختره مُدام به ‫هماهنگ‌کننده محلیمون زنگ می‌زد.
‫«کی می‌رسین؟
‫چی باید آماده کنیم؟»
‫ظاهراً خیلی از اومدن ما هیجان‌زده بود.
‫می‌خواست زودتر از مدرسه بیاد ‫تا به موقع برای رسیدن ما خونه باشه.
‫راستش،
‫آدم بامزه‌ای بود.
‫اسمش مو اون‌آ بود،
‫و مشتاقانه منتظر ما بود.
‫برای همین رفتم.
‫و رفتن به اونجا
‫بهترین تصمیمی بود که تو زندگیم گرفتم.
‫دیگه نمی‌تونم برگردم کره.
‫دارم ازدواج می‌کنم.
‫شوخی کردم.
‫چت شده؟
‫مامانم هر روز از تو حرف می‌زنه.
‫فکر کنم وقتی بودی خیلی بهش خوش می‌گذشته.
‫می‌گفت وقتی داشتی می‌رفتی،
‫بهش گفتی که برمی‌گردی.
‫شب و روز، اون…
‫از این اصطلاحات استفاده نکن.
‫«برکت از سفره رفتن.» «شب و روز.»
‫کاملاً معلومه که اینا ‫رو از یه جایی شنیدی.
‫مامانم داره می‌میره.
‫دیوونه.
‫همه‌مون با پیر شدن داریم می‌میریم.
‫زندگی یه حد و مرز مشخصی داره.
‫مو سون‌گیو
‫چای ذرت رو برام گذاشتی؟
‫میشه یکی از اون سبدها رو هم برام بذاری؟
‫مامانم خیلی ازش خوشش میاد.
‫دو دست قاشق چنگال هم بذار.
‫برای من و مامانم.
‫از اون کره‌ای‌ها خوشم میاد.
‫جنسشون از برنجه. برنج بهتره.
‫برات می‌فرستمشون.
‫به هر حال می‌خواستم ببخشمشون بره.
‫دیگه چی؟
‫پلاک اسم.
‫نه.
‫اون‌آ، خوابی؟
‫دوست داری
‫با من بیای هاوایی؟
‫ذرت رو همون موقع بخور.
‫فکر کنم آخرین چیزی که تو کره می‌خورم
‫ذرت بخارپزِ مو اون‌آ باشه.
‫چقدر پرمعنی.
‫می‌خوام تو فرودگاه اینچئون بخورمش.
‫باید بری. وقتشه.
‫بخند.
‫می‌خوام به مامانم نشونش بدم.
‫بخند. بامزه باش.
‫من ۳۰ سالمه.
‫سن خیلی قشنگیه.
‫یه لبخند خوشگل بهم تحویل بده.
‫هر کاری که اینجا باید می‌کردم رو انجام دادم.
‫مراقب خودت باش.
‫دلم برات تنگ میشه.
‫منم می‌تونم بیام؟
‫منم می‌تونم
‫بیام اونجایی که تو و مامانت
‫قراره باشین؟
‫همین الان بریم.
‫وسایلت رو جمع کن.
‫حتی هیچ مهمونی هم نداری.
‫واقعاً می‌تونم بیام؟
‫معلومه.
‫با من بیا.
‫اول باید کارام رو اینجا راست و ریس کنم.
‫واقعاً
‫نمی‌خواستم اینو بگم،
‫ولی اتاقت تو خونه مامانم
‫دقیقاً همون‌طوریه که ولش کردی.
‫مبادا نیای.
‫پاسپورتت چی؟
‫همین الان باید چکش کنی.
‫اگه تاریخش گذشته،
‫باید دوباره بگیریش.
‫وقتی بیام،
‫پلاک بابام رو هم با خودم میارم.
‫[اطلاعیه تعطیلی و اهدای رایگان وسایل]
‫از همه مهمونایی که بیون‌نوی رو
‫دوست داشتن و ازش حمایت کردن ممنونیم.
‫خدانگهدار.
‫خداحافظ.
‫اقامت خیلی خوبی داشتیم.
‫ممنون. بریم.
‫بیون‌نوی تا دسامبر رزرو قبول می‌کنه.
‫ما مبلمان و وسایل تزئینی‌مون رو ‫مجانی میدیم بره.
‫اگه علاقه‌مندین،
‫لطفاً عکس‌های پیوست رو چک کنین
‫و بهمون خبر بدین.
‫ممنون.
‫گا اون ذوق کرده.
‫خوب ازش استفاده کن، گا-اون.
‫این صندلی برادر کوچیکمه.
‫واقعاً؟ پس صندلیه حتماً خوشحاله.
‫همه‌چیز از قبل جمع شده؟
‫عمداً وقت زیادی دادم،
‫ولی وسایل خیلی زود رفتن.
‫ما به‌خاطرش ناراحتیم،
‫واسه همین همه‌مون می‌خواستیم حداقل یه
‫چیزی رو که از اینجا اومده نگه داریم.
‫وسایل خودت چی؟
‫مطمئنم خیلی وسیله داری.
‫اونا رو از قبل فرستادم.
‫پس واقعاً داری میری.
‫شما دو تا آخرین مهمونام بودین.
‫ممنون که اومدین.
‫مامان. یه عکس.
‫می‌خوای یه عکس بگیریم؟
‫- یه عکس چطوره؟ ‫- بگیریم؟
‫بیا همین‌جا بگیریمش.
‫سلفی می‌گیریم.
‫آماده.
‫لبخند. یک، دو، سه.
‫[مو سون گیو]
‫- آقای یئون ته سو. ‫- بله؟
‫شما از قبل تجربه کار
‫به عنوان راهبر مترو رو دارین.
‫دلیل خاصی داره که می‌خواین
‫شغلتون رو عوض کنین و راهبر قطار بشین؟
‫تو شغل قبلیتون
‫چه چیزی براتون چالش‌برانگیز بود؟
‫این‌طور نبود که برام چالش‌برانگیز باشه.
‫تو شرایطی نبودم ‫که بتونم اون کار رو انجام بدم، اما…
‫اون موقع می‌خواستم ‫راننده قطار دریایی بشم.
‫فکر کنم به نظرم باحال می‌اومد.
‫خوبه.
‫اون اولین شغلی بود که فقط به‌خاطر اینکه
‫می‌خواستم انجامش بدم انتخاب کردم.
‫خیلی رضایت‌بخش بود.
‫بهم کمک کرد تا حس کنم
‫بالاخره مستقل شدم.
‫دلم می‌خواد از شهر برم بیرون
‫و قطارهای مختلفی رو برونم
‫تو مناطق وسیع‌تری.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫شنیدم داری شغلت رو عوض می‌کنی.
‫نه، هنوز نه.
‫به مرحله آخر مصاحبه‌ها رسیدم،
‫ولی آخرش زدم جاده خاکی.
‫مطمئنم قبول می‌شی.
‫حالا که داری میری،
‫این راه خوبی برای خداحافظیه.
‫بیا.
‫این چیه؟
‫وقتی داشتم تو ایستگاه اوی‌دو ‫عکسای شبونه می‌گرفتم اینو گرفتم.
‫خیلی خوب از آب دراومده.
‫ممنون.
‫خب پس.
‫ته سو.
‫اینجا جای درستیه.
‫اینجا واقعیته.
‫اون‌آ.
‫برای تو، اونجا جای درستیه، مگه نه؟
‫آفرین.
‫برای من
‫اینجام جای درستیه.
‫لطفاً بذار هر دوتامون
‫امروز به اهدافمون برسیم.
‫حق با توئه،
‫و حق با منم هست.
‫ولی پس،
‫چرا به اینجا رسیدیم؟
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫مهمون‌خونه‌ای که اینجا بود…
‫الان بسته‌ست.
‫پس اون‌آ چی…
‫منظورم اینه که صاحبش کجاست؟
‫رفت خونه.
‫شنیدم داره میره پیش مامانش.
‫وقتی مامانم منو حامله بود،
‫همیشه هوس این نودلا رو می‌کرد.
‫مطمئنم یه جایی حالش خوبه.
‫یه جایی که هیچ ربطی به من نداره.
‫شاید با این سر و وضع رفتن ‫فکر خوبی نباشه.
‫می‌گفت رفته گانگنونگ،
‫پس باید زود برگرده.
‫فر کردن موهام یکم زیاده‌روی بود؟
‫بعداً باید برم بیرون.
‫ببخشید.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چی؟
‫نگو که یادت رفته.
‫خب، من فقط… کجا باید بریم؟
‫جایی رو انتخاب کردی؟
‫این درد داره.
‫ببخشید، یکم
‫امروز حواسم پرت بود.
‫بذار یه روز دیگه این کار رو بکنیم.
‫چرا عقبش بندازیم؟
‫بیا شرش رو بکنیم بره.
‫چیزی که در مورد
‫اولین جداییم گفتم
‫شوخی نبود.
‫برام مهمه.
‫می‌دونم.
‫بیا فقط آباژور رو روشن کنیم.
‫اگه خیلی روشن باشه، واقعیت خیلی تو ذوق می‌زنه.
‫برات یه کم آب میارم.
‫بیا فقط انجامش بدیم.
‫بیا بشین.
‫ببخشید.
‫امروز، من…
‫امروز چی؟
‫امروز،
‫خیلی احساس بدبختی می‌کنم.
‫همه‌مون روزایی مثل این داریم.
‫منم یه‌کم پیش همچین حسی داشتم.
‫بدبخت و خجالت‌زده.
‫خب، چیکار کردی؟
‫در مورد چه نوع بدبختی‌ای ‫داریم حرف می‌زنیم؟
‫من کسی بودم که تمومش کردم،
‫ولی نمی‌تونستم قبولش کنم.
‫به اندازه کافی شنیدم.
‫بیا زودتر این کار رو بکنیم.
‫تو داری
‫با من به هم می‌زنی
‫چون من مفلوکم.
‫وقتی از هم جدا بشیم،
‫دیگه هیچ‌وقت همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫تو اینو بهتر از من می‌دونی.
‫دستای همو گرفتیم،
‫روبه‌روی همیم،
‫و الان، با گرما…
‫ممنون.
‫پسرِ صندلیِ شماره یکِ آموزشگاه
‫بدبخت‌ترین آدمی بود که می‌شناختم.
‫اون‌قدر رقت‌انگیز بود
‫که حتی جرئت نمی‌کردم ازش خوشم بیاد.
‫اون موقع‌ها که بچه بودم خیلی مطمئن بودم
‫که بدبختیت تا ابد ادامه داره.
‫اما تو راه خودت رو پیدا کردی و شکوفا شدی.
‫عشق رو هم پیدا کردی،
‫جدایی رو تجربه کردی،
‫و نذاشتی بدبختی ‫تو رو از پا در بیاره.
‫تو ثابت کردی پیش‌فرض‌های من اشتباهه
‫و زندگی خوبی داشتی، واسه همین ممنونم.
‫همین‌طور،
‫ممنون که بهم یه معجزه نشون دادی.
‫لحظه‌ای که انگشت مادربزرگت تکون خورد،
‫من شاهد یه معجزه بودم.
‫هیچ‌وقت فراموشش نمی‌کنم.
‫هر وقت اوضاع سخت میشه،
‫به یادش میفتم.
‫تکون خوردن انگشت ‫مادربزرگِ پسرِ صندلیِ شماره یک.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫امروز نمی‌تونم این کار رو بکنم. ببخشید.
‫نمی‌تونم رفتنت رو تماشا کنم.
‫تو آموزشگاه،
‫تنها چیزی که می‌دیدم پشتت بود.
‫تو راه برگشت
‫بعد از اینکه مادربزرگت به هوش اومد،
‫وقتی از ماشین پیاده شدی
‫پشتت رو دیدم،
‫و حتی اون موقع هم تونستم خودم رو کنترل کنم.
‫بیا واقعاً با هم باشیم.
‫نه، منظورم اینه که…
‫منظورم اینه که…
‫فقط تا آخر سال.
‫می‌تونیم با هم باشیم ‫و نزدیکای کریسمس به هم بزنیم.
‫صبر کن.
‫قبل از کریسمس بهتره.
‫آخر سال سرم شلوغه.
‫شاید بیست و سوم یا بیست و چهارم.
‫یا همین امروز تمومش کنیم.
‫فقط باید می‌گفتی نمی‌تونی این کار رو بکنی…
‫بی‌خیال. ببخشید.
‫بیا همون کار رو بکنیم.
‫اون‌قدرام سخت نیست.
‫اونجایی که مامانت هست. چه‌جوریه؟
‫اونجا،
‫چیزایی که نتونستم بهت بدم
‫و چیزایی که تو این دنیا ‫هیچ‌وقت نتونستن راضیت کنن
‫همه‌شون می‌تونن برآورده بشن، نه؟
‫وقتی زیر بار بدبختی له شده بودم،
‫بدون هیچ هدفی حرکت می‌کردم
‫و فقط نفس می‌کشیدم
‫تو خیلی عادی پیشم اومدی
‫و چیزی رو بهم دادی که دنیا
‫هیچ‌وقت نمی‌تونست بده، اون‌آ.
‫همیشه
‫ممنونتم.
‫من دیگه میرم.
‫می‌رسونمت خونه.
‫نه، خوبم. تو دوباره برمی‌گردی اینجا.
‫فقط یه رفت و برگشت کوتاهه.
‫قرصت رو خوردی؟
‫آره.
‫فقط چون استرسم از بین رفته ‫بدنم درد می‌کنه.
‫من خوبم.
‫به نظر می‌رسه که همه‌چیز به زودی تموم میشه.
‫پدربزرگ.
‫خب…
‫بله؟
‫درباره تغییر شغلم…
‫قبول نشدم.
‫امتحان دادی و رد شدی؟
‫بله.
‫می‌تونم سال دیگه دوباره امتحان بدم.
‫من دیگه میرم بیمارستان.
‫باشه.
‫مو اون‌آ.