‫لطفاً بذار قبل از رفتنم
‫شخصاً با ته سو خداحافظی کنم.
‫می‌دونم وقتی هوا سرد میشه شماها بیرون نمیاین.
‫ولی خب
‫مو اون‌آ.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫تو این شهر هر چقدر هم که بری، همه جا شکل همه.
‫اصلاً داریم نزدیک می‌شیم؟
‫کرم‌های شب‌تاب
‫می‌دونم وقتی هوا سرده بیرون نمیان، ولی
‫تو داری
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫اِ، اون ته سو نیست؟
‫ته سو!
‫ایم آسول، پیاده شو.
‫ته سو، تو بشین پشت فرمون!
‫خودت می‌دونی رستوران کجاست!
‫جاده‌های اینجا خیلی گیج‌کننده‌ست!
‫خسته شدم!
‫کل راهو تا اینجا من روندم!
‫خیلی خسته‌ام!
‫داره با کی حرف می‌زنه؟
‫یخ زدم!
‫زود باش دیگه.
‫ای بابا.
‫یه ذره هم عوض نشده.
‫قدیما خیلی هواشو داشتم.
‫همه فکر می‌کردن داداشمه.
‫بیشتر شبیه منه تا ته سو.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫کاملاً معلومه که یه نسخه بامزه‌تر از ته سوعه.
‫اینو زیاد می‌شنوم.
‫فقط فازمون با هم فرق داره.
‫آسول، بذار برات یه لیوان بریزم.
‫مرسی که دعوتمون کردی.
‫- خیلی خوشمزه به نظر می‌رسه. ‫- مگه نه؟
‫بهترین رامیون دریایی و کیمچی کهنه رو اینجا دارن.
‫کیمچی کهنه رو فقط برای من میارن.
‫ته سو به‌خاطر تو سریع از سئول رفت.
‫اصلاً هم تردید نکرد.
‫حالا که اومدم اینجا، می‌فهمم چرا.
‫وقتی سئول بود، همیشه خیلی ‫داغون و خسته به نظر می‌رسید.
‫ولی اینجا، دریا همین بغله،
‫آسمون صافه و هوا هم تمیزه.
‫پسر، اینجا خیلی خوبه.
‫صبر کن، پس منظورت این بود.
‫«بابام سر کار به آسمون نگاه می‌کنه،
‫و مامانم سر کار به آسمون و دریا.»
‫می‌گفت این بهترین شغل تو کل دنیاست.
‫مامان هم همیشه همینو می‌گفت.
‫هنوز یادت مونده، ته سو؟
‫معلومه که یادشه.
‫پسر، دفعه پیش که دیدمت با عصا راه می‌رفتی.
‫الان چقدر خوب راه میری. بهت افتخار می‌کنم.
‫بی‌خیال. مال خیلی وقت پیشه.
‫بابات خوبه؟
‫عالیه.
‫هی، بی‌خیال دیگه.
‫باید ما رو برسونی سئول.
‫باید برم بیمارستان.
‫ته سو.
‫تو برو.
‫مهمونات این همه راه اومدن اینجا.
‫باید برشون گردونی سئول.
‫هیونگ‌سوک هم که هیچ‌وقت نمیاد، الان اینجاست.
‫داری معذبش می‌کنی، نمی‌تونه راحت بنوشه.
‫اینقدر دلت برام تنگ شده بود، داداش کوچولو؟
‫یه لیوان بزن.
‫الان دیگه می‌تونی بنوشی. بزرگ شدی واسه خودت.
‫اَه، بی‌خیال.
‫چراغ‌های دوچرخه خراب بود.
‫اون دختری که پیشتر رو دوچرخه بود، ‫نامزد سابقت بود، مگه نه؟
‫پس تو گانگ‌نیونگ زندگی می‌کنه.
‫نه، اونجا زندگی نمی‌کنه.
‫پس کجا زندگی می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫پس چرا اومده بود اینجا؟
‫نمی‌دونم.
‫پس نتونستی باهاش حرف بزنی.
‫حتماً کلافه‌ای و کلی سؤال تو سرته.
‫[مو اون‌آ]
‫چرا تو یونوو بودی
‫ته سو اینجاست.
‫آره، اومدم.
‫حتماً خیلی داره بهت سخت می‌گذره.
‫حالا که از سربازی مرخصی گرفتی،
‫حسابی استراحت کن.
‫این چیه؟
‫حداقل می‌گفتی که داری میای.
‫قبل از اینکه بیام حتی هیچی نخوردم.
‫با مادربزرگ حرف زدی؟
‫از دوران سربازیم حرف می‌زد.
‫همیشه از دوران راهنماییم می‌گفت.
‫لابد زمان براش گذشته.
‫اون‌آ رو از اون خونه آخریه دیدی؟
‫چرا یهو اسم اونو میاری؟
‫فکر کردم دیدمش.
‫دلم نمی‌خواد اینقدر رقت‌انگیز باشی.
‫یه زندگی معمولی داشته باش.
‫ازدواج کن و بچه‌دار شو.
‫هر از گاهی هم بهمون سر بزن.
‫چیز زیادی ازت می‌خوام؟
‫من قراره تنها زندگی کنم،
‫و بعدش هم پدربزرگ و مادربزرگ ‫رو بفرستم پیش مامان و بابا.
‫همه این کارا رو می‌کنم.
‫اونو دیدی یا نه؟
‫اصلاً جوابمو ندادی.
‫من رفتم.
‫لطفاً صبر کن.
‫اون‌آ دیگه باید تا الان می‌رسید، ولی دیر کرده.
‫با اون دوچرخه درب و داغونش رفته بیرون.
‫باید عجله کنی و پیداش کنی.
‫باشه.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫اومدم یه نگاهی به مدرسه‌مون بندازم.
‫اصلاً نمی‌دونستم تعطیل شده.
‫منظورم اون نبود.
‫چرا اینجا؟
‫تو یونوو.
‫واسه همیشه می‌مونی اینجا؟
‫نه، فقط واسه یه مدت کوتاه.
‫قراره پیش پارک سوهیون بمونم.
‫چه عالی.
‫با اینکه نگران بودم اینجا اتفاقی ببینمت،
‫بازم دلم می‌خواست بهت بگم که ‫دارم میرم تا با سوهیون زندگی کنم.
‫می‌خواستم یه خداحافظی کوتاه بکنم
‫و حضوری هم بهت بگم.
‫و حالا، تونستم این کار رو بکنم.
‫چراغ‌های دوچرخه‌م خرابه.
‫پس می‌تونی از پشت سر دنبالم بیای.
‫این خیلی خوبه.
‫نگران بودم مجبور بشم دوچرخه‌م رو تا اونجا هل بدم.
‫اون دوراهی رو یادته که ‫همیشه اونجا از هم جدا می‌شدیم؟
‫بیا همونجا خداحافظی کنیم.
‫واقعاً دلم می‌خواست این کار رو با تو بکنم.
‫چه عالی.
‫کی میری؟
‫به زودی.
‫حالا که همو دیدیم،
‫بیا خداحافظی کنیم.
‫واقعاً دلم می‌خواست این کار رو با تو بکنم.
‫پس، خداحافظ.
‫من رفتم.
‫منم.
‫می‌دونم.
‫اتفاقی که نیفتاد، نه؟
‫من
‫من تنهات گذاشتم با اون همکارت.
‫برات دردسر که نشد، نه؟
‫آخه چرا
‫چرا نگران منی؟
‫نیازی نیست.
‫تو اصلاً و ابداً
‫نیازی نبود نگران باشی.
‫نیازی نبود
‫فکر کنم حق با توئه.
‫هنوزم می‌تونم تصویر اون ‫دشت رو واضح تو ذهنم ببینم،
‫واسه همین با خودم فکر کردم کارا ‫رو درست و حسابی تموم کردی یا نه.
‫فکر می‌کردم رها کردن جایی که ‫با جون و دل براش زحمت کشیدی،
‫برات خیلی سخت نبوده باشه.
‫با خودم می‌گفتم چرا همیشه مجبوری بری
‫در حالی که هیچ‌وقت دلت نمی‌خواست.
‫نیازی نبود،
‫ولی همه‌ش فکرم درگیرش بود.
‫چرا پارک سوهیون مامانته؟
‫راستش،
‫بیشتر اینطوریه که مامانش مادربزرگ منه.
‫آدم خوبیه.
‫چون احساس گیر افتادن می‌کردی،
‫تصمیم اشتباهی که نگرفتی، نه؟
‫وقتی آدم حس می‌کنه گیر افتاده
‫نه، ته سو.
‫من رفتم تونگ‌یونگ.
‫مهمان‌خونه‌ت بسته بود،
‫و بهم گفتن رفتی پیش مامانت.
‫فکر می‌کردم همون مامانی باشه که دور زندگی می‌کنه
‫و نودل دوست داره.
‫نتونستیم همو ببینیم.
‫ما تو این کار خیلی ماهریم.
‫خونه قدیمی ایم آسول
‫باید قطع کنم.
‫مادربزرگ الان بیدار میشه.
‫خداحافظ.
‫اون
‫با حساب جلسه‌ها و مهمونی آخر سال،
‫باید به سه تا مراسم می‌رفتم.
‫محلش همین دور و بر بود،
‫واسه همین یه سر اومدم اینجا.
‫نوشیدنی خوردی؟
‫آره، یه کوچولو.
‫ببخشید.
‫واسه نوشیدنی خوردن که نباید معذرت بخوای.
‫برم؟
‫اگه خسته‌ای، میرم.
‫بیا بریم بیرون یه چیزی بنوشیم.
‫باید باهات حرف بزنم.
‫می‌خواستم اون چیزی که داشتیم میدیدیم رو تموم کنم.
‫باشه.
‫تو راه یه جا دیدم بونگوپانگ می‌فروخت.
‫ولی جای پارک نبود.
‫میرم برات بخرم بیارم.
‫می‌تونی بشینی.
‫باشه.
‫چه خوبه.
‫خیلی می‌چسبه بعد یه روز کاری ‫شلوغ این‌طوری با هم استراحت کنیم.
‫فقط یه قلپ.
‫ماشینم رو می‌تونم همینجا بذارم.
‫حواست رو جمع کن.
‫[هه‌جین]
‫سلام، اون‌آ. ببخشید این موقع زنگ می‌زنم.
‫یه جورایی فوریه.
‫می‌تونی فردا فقط سه ساعت به جام وایسی؟
‫فقط کافیه ساعت ۳ ظهر کارای ‫پذیرش یه مهمون رو انجام بدی.
‫وای، ببخشید منتظر موندی.
‫امروز خیلی ترافیک بود.
‫ببین واسه چند ساعت کار چقدر مرتب تیپ زدی.
‫خیلی حرفه‌ای هستی.
‫چی می‌خوای بخوری؟
‫مهمون من، پس بیا بریم.
‫باید به اتوبوسم برسم.
‫واقعاً فقط اومدی که به من کمک کنی؟
‫واقعاً شرمنده‌م کردی.
‫مطمئنی نیومدی کسی رو ببینی؟
‫یکی هست، مگه نه؟
‫می‌دونستم. اگه اومدی ببینیش، پس برو پیشش.
‫دیدمش.
‫کسی که می‌خواستم حتی برای ‫یه لحظه هم که شده ببینمش.
‫من دیدمش.
‫[یون نامسان]
‫سو هیون.
‫ممکنه دیرتر از برنامه‌م برسم.
‫بهت خبر میدم.
‫من تا همینجا میام.
‫سعی در درست کردن اوضاع،
‫مزاحم زندگی آرومت شدن،
‫و تکرار این چرخه معیوب.
‫دیگه کافیه.
‫دیوونه شدی؟
‫می‌دونی اگه الان پروازت رو ‫لغو کنی چقدر جریمه می‌شی؟
‫تو هتلی که ده سال پیش کار می‌کردی،
‫همکار سابقت الان شده معاون مدیر.
‫همه‌شون منتظرن که برگردی،
‫مامانم که دیگه جای خود داره.
‫همه منتظرتن.
‫طبق برنامه میرم.
‫می‌زنم سر قولم.
‫بابا.
‫وقتی بهم گفتی آزادانه زندگی کنم،
‫انگار که تو سفرم،
‫منظورت این بود که تو زندگی،
‫حتی وقتی هم دلمون بخواد نمی‌تونیم بمونیم.
‫همه‌چیز انگار قراره تا ابد بمونه، ولی نمی‌مونه.
‫و از اونجایی که زندگی پر از این‌جور چیزاست،
‫وقتی وقت رفتن می‌رسه،
‫منظورت این بود که فقط باید ‫راه بیفتم برم، انگار که تو سفرم.
‫حالا تو ۳۰ سالگی،
‫بالاخره اینو می‌فهمم.
‫[تماس از دست رفته اون‌آ]
‫[سوپرمارکت]
‫بیرون سرده.
‫یه لحظه به من وقت بده.
‫من و بابام وقتی تازه اومده بودیم اینجا،
‫فقط یه ساک همراهمون بود.
‫تو کمد اتاق‌خواب اصلیه.
‫باید تو کشوی پایینی باشه.
‫یه کوله‌پشتیه که واسه کوهنوردی ازش استفاده می‌کنی.
‫می‌تونی برام بیاریش؟
‫همینه؟
‫آره، خودشه.
‫همین برای وسایلی که می‌خوام ببرم کافیه.
‫فکر می‌کردم نمی‌تونم هیچی با خودم از اینجا ببرم.
‫ولی به لطف تو یه چیزی برداشتم.
‫تا حالا تو آشپزخونه‌مون نیومده بودی، نه؟
‫اینجا بهترین جای خونه‌مونه.
‫مطمئنم زنگ نزدی که آشپزخونه‌ت رو بهم نشون بدی.
‫رفتم سئول چون کار داشتم.
‫و چون سئول بود، یون نامسان هم همونجا بود
‫به یادت افتادم و زنگ زدم.
‫بی‌اختیار زنگ زدم،
‫اما حالا که اینجایی،
‫فکر کنم می‌دونم چرا این کار رو کردم.
‫لابد دلم می‌خواست این کار رو با تو بکنم.
‫بیا بریم اونور.
‫این برای تو.
‫بالاخره قسمت شد بهت چایی بدم.
‫من
‫جمعه میرم.
‫چه زود.
‫حق با تو بود. حس می‌کردم گیر افتادم،
‫واسه همین پارک سوهیون شد مامانم.
‫این تنها راهی بود که بتونم همچین اجازه‌ای بدم.
‫اما بخوام یه‌جور دیگه بگم،
‫به لطف تو تونستم تصمیمم رو بگیرم.
‫یه مدتی بود داشتم فکر می‌کردم که شاید
‫باید اونو به عنوان خانواده‌م قبول کنم.
‫بابام حداقل قبل از رفتنش ‫پارک سوهیون رو برام گذاشت.
‫الان اینطوری بهش نگاه می‌کنم.
‫می‌خوام بگم تقصیر تو نیست.
‫از صدقه‌سر توئه.
‫همیشه در مورد تو این حس رو داشتم.
‫در نهایت همه‌ش به‌خاطر توئه.
‫ولی تو احتمالاً حس کاملاً برعکسی به من داری.
‫اگه بری
‫برمی‌گردی؟
‫فعلاً که،
‫برنامه‌ای براش ندارم.
‫کجا قراره زندگی کنی؟
‫خونه مامان پارک سوهیون.
‫همون خانومی که قراره بشه مادربزرگم.
‫اونا با هم زندگی نمی‌کنن.
‫کارِت چی؟
‫مستقیم میرم سر کار.
‫پارک سوهیون بهم گفت
‫هتلی که ده سال پیش توش ‫کار می‌کردم منتظره برگردم،
‫پس باید برم.
‫یه‌جورایی جالبه که هنوز منو یادشونه.
‫اونجا رو دوست داشتم.
‫ولی
‫اگه نرفته بودم اونجا
‫اگه نرفته بودم
‫تو این ده سال همه‌ش به این موضوع فکر می‌کردم.
‫ولی فکر کنم حالا بالاخره می‌تونم برگردم.
‫هم یه جا برای موندن داری،
‫هم مادربزرگت اونجاست،
‫هم یه کار داری.
‫چرا
‫رفتی تونگ‌یونگ؟
‫نمی‌فهمیدم چرا اوضاع بین ما این‌طوریه.
‫همه‌چیز غلط به نظر می‌رسید.
‫کاملاً حق داشتی این کار رو بکنی.
‫تصمیمی که تو ۲۰ سالگی گرفتم اشتباه بود،
‫ولی تصمیم تو درست بود.
‫حواست هست
‫که الان ما نگران همدیگه‌ایم؟
‫چون برای ما،
‫نمی‌تونیم اوضاع رو برای همدیگه سخت کنیم.
‫فرقی نمی‌کنه کجا باشیم.
‫تو تنها آدمی تو دنیایی که اینجوریه.
‫گفتم که دو بار وارد اکانتت شدم
‫و آهنگ گوش دادم.
‫هر دو بار هم اینجا بود.
‫[لیست پخش]
‫ماه دسامبر بود.
‫بعد از اینکه کل برفای روستا رو ‫پارو کرده بودم، سرما خورده بودم.
‫تصمیم گرفته بودم برای کارآموزی برم هاوایی.
‫و بالاخره قبول کرده بودم
‫که ما از هم جدا شدیم.
‫بعد، وقتی تو «تونگ‌یونگ» همه چی رو ول کردم
‫و اومدم اینجا،
‫حتی قبل از اینکه راه بیفتم برم سئول
‫وقتی وارد اکانتت شدم
‫منو نگاه کن.
‫حس می‌کردم دارم تو رو می‌بینم.
‫حتی وقتی ازت دورم،
‫اگه لازم باشه ازت نیرو بگیرم،
‫وارد اکانتت میشم.
‫اشکالی که نداره، نه؟
‫اگه بری اونجا،
‫اینجوری می‌خندی؟
‫ازش خوشم نمیاد.
‫خیلی شاده، اصلاً نمی‌دونه چه خبره.
‫من ازش خوشم میاد.
‫پس
‫باید سعی کنم مثل اون باشم.
‫همین کار رو می‌کنم.
‫باید برم.
‫اون‌آ، بیا غذا بخوریم.
‫اینکه برات غذا درست می‌کنم خیلی خوشحالم می‌کنه.
‫کار من تمومه. اینجا کلی کار برای انجام دادن هست.
‫امروز می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام یه سر به خونه‌م بزنم.
‫فقط می‌خوام آشپزخونه رو تمیز کنم.
‫می‌خوای بری تو؟
‫فقط آشپزخونه.
‫باشه، فهمیدم. منم یه سر بهت می‌زنم.
‫- ممنون بابت همه چیز. ‫- موفق باشی.
‫خوشحالم که شناختمت.
‫فکر می‌کردم تا الان این شماره ‫دیگه از دسترس خارج شده.
‫دونگ شیک بهم گفت داری از کره میری.
‫به زودی میرم.
‫اگه حرفی داری، بزن.
‫مطمئنم ازم دلخوری.
‫من خودم در جایگاهی نیستم که حرفی بزنم،
‫ولی اون موقع، فکر می‌کردم رها کردی
‫اون مهمون‌خونه‌ای رو که دوست داشتی ‫به‌خاطر اون پسره.
‫خیلی عصبانی بودم، با خودم می‌گفتم ‫پس این همه تلاش من برای چی بود.
‫ولی وقتی آروم‌تر شدم
‫- اون موقع… ‫- من برنامه‌ای نداشتم که برم اونجا و ببینمش.
‫واقعاً تو سئول اتفاقی بهش برخوردم.
‫و تمام تلاشم رو کردم کاری که شروع
‫کرده بودم رو درست و حسابی تموم کنم.
‫البته تو که باور نمی‌کنی.
‫همین رو می‌خواستی بگی؟
‫راستش، اتفاقی دیدن آدما پیش میاد.
‫اون دختری که باهاش نامزد بودم رو یادته؟
‫هم‌اتاقیت تو دوره کارآموزی.
‫یادمه.
‫می‌گفت تیپت با یونیفرم هتل
‫و با لباس معمولی خیلی فرق می‌کنه.
‫می‌گفت با لباس معمولی خوش‌تیپ نیستی. مسخره بود.
‫تو هم اون موقع همینو گفتی.
‫گفتی این بهونه مسخره‌ست.
‫من یکی رو که تو «گانگ‌نونگ» می‌شناختم، ‫ تو جزیره «گُجه» دیدم.
‫پیش میاد دیگه.
‫تو کل زندگیم،
‫تو اولین کسی بودی
‫که اینقدر با دقت به حرفام گوش می‌داد
‫و به حرفی که می‌زدم احترام می‌ذاشت.
‫منم که آدم خاصی نیستم.
‫تو کسی هستی که اونقدر برام مهمه که نگرانش بشم.
‫خیالم راحته که میری پیش ‫پارک سو هیون زندگی کنی.
‫وقتی این کار رو ول کردم، همه‌ش فکر ‫می‌کردم چرا اینقدر احساس پوچی می‌کنم.
‫به‌خاطر این بود که تو تو هر قدمش کنارم بودی.
‫بدون نظرات تو،
‫دیدم نه رویایی دارم نه هیچی.
‫من برنامه داشتم همینجوری سر کنم،
‫ولی آخرش مجبور شدم خودمو بکشم بالا تا به تو برسم.
‫اون ده سال از زندگیم
‫فقط تو می‌دونی چقدر سخت تلاش کردم.
‫من شاهدم.
‫من شاهدم که تو تمام وجودت رو مایه گذاشتی.
‫همین برام کافیه.
‫مراقب خودت باش.
‫تو هم همینطور.
‫راستش، خداحافظی پای تلفن
‫اونقدرها هم بد نیست.
‫ممنونم،
‫سونگ چان.
‫منم ازت ممنونم.
‫خداحافظ.
‫لطفاً بیاید اینجا.
‫سال نو مبارک.
‫وای، نمی‌دونم. نگرانم.
‫[تولدت مبارک ۹ نوامبر ۲۰۲۴]
‫یه کشوی نیمه‌باز
‫واقعاً انقدر چیز مهمیه؟
‫یعنی این
‫یعنی این باید
‫اینقدر دردناک باشه؟
‫بابا به زور نفس می‌کشه،
‫انگار داره ماراتن می‌دوه،
‫اونوقت تو داری ناله می‌کنی
‫دارم میام.
‫نه، مشکلی نیست.
‫بیا امروز همدیگه رو نبینیم.
‫صاحب ماشین ۲۰۱۷؟
‫ببخشید؟ کسی خونه نیست؟
‫صاحب ماشین ۲۰۱۷؟
‫آسول؟
‫چی شده؟
‫می‌خوام ماشینم رو در بیارم، ولی کسی جواب نمیده.
‫سلام مامان. الان سرم شلوغه، بعداً بهت زنگ می‌زنم
‫بله.
‫نه، کار ندارم. الان میام.
‫مامان، گریه نکن.
‫باشه، خداحافظ.
‫ماشین
‫بگو جابجاش کنن.
‫باید فوراً برم پیش بابام.
‫آسول.
‫فعلاً حالش خوبه.
‫مامانم گفت از این حمله‌ها بهش دست میده،
‫و بعد دوباره خوب میشه،
‫برای همین گفت براش چند دست لباس بیارم.
‫کاری هست من انجام بدم؟
‫گذاشتمش خونه تو.
‫ولی انتظار اینو نداشتم.
‫بری خونه می‌بینی.
‫آوردمش اونجا که یواش یواش روش کار کنی،
‫ولی فکر کنم باید عجله کنی.
‫باشه.
‫من دیگه برم.
‫ته سو.
‫چند روز پیش،
‫اون خانمی که دوچرخه داشت
‫اومده بود خونه‌ت.
‫من فقط باید ماشینم رو برمی‌داشتم،
‫ولی مثل احمقا رفتم بالا دم خونه‌ت
‫و رمز رو زدم.
‫وقتی برگشتم پایین، دیگه اونجا نبود.
‫حتماً عقلمو از دست داده بودم.
‫متأسفم.
‫ته سو.
‫نوبت منه که بشنوم.
‫دیگه واقعاً باید آماده باشم.
‫من دیگه
‫وقت زیادی ندارم.
‫بهم بگو برای چی می‌خوای ازم تشکر کنی
‫همین الان.
‫می‌خوام الان بشنومش.
‫می‌خوای یه قدمی بزنیم؟
‫دلیلی که
‫از تو ممنونم اینه که،
‫به لطف تو،
‫حالا می‌تونم به یه خداحافظی گرم امیدوار باشم.
‫همونطور که می‌دونی
‫اگه سه لحظه انتظاری که برای ساختن یه قاب لازمه
‫همه‌ش تو یه روز انجام بشه
‫- اون چیزی که قبلاً گفتم… ‫- منظورت اتیکت اسممه؟
‫[جولای ۲۰۱۴]
‫ممنون.
‫[مرکز مطالعه مائوم]
‫باور می‌کنم
‫که اون حمایت خالصانه و از ته دلی ‫که اون موقع ازت کردم
‫چرخیده و چرخیده و به خودم برگشته.
‫لطفاً برای پاسپارتو از کاغذ «هانجی» استفاده کنید
‫و برای قاب از چوب بلوط.
‫می‌خوام حس کنم چهره بابام
‫گرم در آغوش گرفته شده.
‫روتون حساب می‌کنم.
‫برف بند اومد.
‫انگار یکم پیش به‌خاطر مادربزرگت برف می‌اومد.
‫حافظه مادربزرگ هوی سو هی میره و میاد؟
‫گفتن مغزش هنوز داره ترمیم میشه.
‫فعلاً حافظه‌ش قاطی پاتیه، ولی دوباره برمی‌گرده.
‫وقتی پیر می‌شی، ده سال پیش برات مثل دیروزه،
‫و دیروز انگار خیلی دوره.
‫حواس آدم پرت و پلا میشه.
‫دارن میان.
‫کجاست؟
‫من همینجام.
‫خوش برگشتی.
‫اون‌آ کجاست؟
‫اون‌آ مال ده سال پیشه.
‫هواسون.
‫با اون‌آ چیکار داری؟
‫اون‌آ
‫اون‌آ!
‫اون‌آ.
‫دستاتو بده به من.
‫وای، داشتی برفا رو پارو می‌کردی.
‫خوبی؟
‫برای اون، امروز همون روزیه
‫که تو برفا رو پارو کردی.
‫فکر می‌کنی ته سو سالم رسیده باشه اونجا؟
‫تمام برفای روی کامیون ما رو پارو کردی.
‫مجبور شدیم ته سو رو تنهایی بفرستیم سربازی.
‫هیچ کاری از دستمون برنمی‌اومد.
‫درد داشت؟
‫خیلی درد داشت،
‫ولی الان کاملاً خوبم.
‫خوبه.
‫کارت عالی بود.
‫شنیدم داری میری هاوایی.
‫سفرت به سلامت.
‫ما هم مرتب به بابات سر می‌زنیم
‫که زیاد احساس تنهایی نکنه.
‫می‌خواستم اینو بهت بگم.
‫رو دلم سنگینی می‌کرد.
‫ممنونم.
‫مادربزرگ؟
‫منم، ته سو.
‫منو یادت میاد، نه؟
‫چرا یادم نیاد؟
‫سالم و سلامت برگشتم خونه.
‫اون‌آ!
‫مادربزرگم برگشت.
‫- نه مال ده سال پیش. مال همین الان. ‫- چی؟
‫سوار شو.
‫همین الانه. زمان حال!
‫آره، می‌فهمم.
‫رودخونه «هانگانگ» کلی پل داره، نه؟
‫خیلی طولانیه.
‫هر روز اونجا می‌دویی؟
‫من موقع راه بردن قطارها معمولاً نشستم،
‫برای همین اینجوری ورزش می‌کنم.
‫آهان. فکر خوبیه.
‫باید موقع کار حواست به سلامتیت هم باشه.
‫وای خدای من، اون‌آ!
‫حالت چطوره؟
‫اون‌آ. وای خدای من، اون‌آ.
‫خوش برگشتی.
‫اصلاً عوض نشدی.
‫تو هم همینطور.
‫بذار شال‌گردنت رو دوباره برات ببندم.
‫اینجوری دور گردنت بپیچ و بعد گره بزن.
‫ایناهاش. گرم و نرم.
‫اینجا همه خیلی نگرانت بودن.
‫خیلی خوبه که برگشتی.
‫آفرین.
‫فردا میام بدرقه‌ت.
‫بیا حضوری خداحافظی کنیم.
‫- مامان‌بزرگ. ‫- جانم؟
‫باید بدون منم خوب زندگی کنی.
‫وقتی یهو نباشم، جای خالیم حس میشه.
‫راست میگی.
‫این اواخر مثل پیک‌نیک بود،
‫هر روز با هم می‌خوردیم و می‌خوابیدیم.
‫ولی بعد از پیک‌نیک، باید بری به زندگیت برسی.
‫نمی‌تونی تا ابد حسرتش رو بخوری.
‫راست میگی.
‫ممنون، مامان‌بزرگ.
‫بیا یه عکس بگیریم.
‫- عکس؟ ‫- آره.
‫عکسا با گلدون قشنگ‌تر می‌شن.
‫- من هر روز اینو نگاه می‌کنم. ‫- باشه.
‫لبخند بزن و بگو «اون‌آ».
‫مو اون‌آ.
‫چه قشنگ. من هر روز این عکس رو نگاه می‌کنم.
‫میام ایستگاه دونگجاک.
‫از ایستگاه دونگجاک تا اینچئون خیلی راهی نیست.
‫[یون نامسان]
‫اینا منظره‌های روتین هر روز منه.
‫تو هم می‌خواستی ببینیشون.
‫من
‫می‌خوام کاری رو بکنم که
‫با هم در موردش حرف زدیم.
‫تو دلیل این بودی که تونستم تصمیمم رو بگیرم،
‫پس اونجا منتظرت می‌مونم.
‫تو باید بری اونجا،
‫دوست داشته بشی و ازت قدردانی بشه،
‫و یه زندگی عالی داشته باشی.
‫و هر وقت حس کردی
‫می‌خوای به آینده‌ای فکر کنی که منم توش باشم،
‫بهم خبر بده.
‫بیا همینجا خداحافظی کنیم.
‫ممنون که اومدی بدرقه‌م.
‫این
‫اولین باریه که داریم حضوری خداحافظی می‌کنیم.
‫پس خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫دوستت دارم،
‫مو اونا.
‫مسافرین محترم، ایستگاه بعدی
‫لطفاً لحظه‌ای به بیرون از پنجره نگاه کنید.
‫یک منظره معمولی از زندگی ما
‫ممکنه به درخششی فراموش‌نشدنی تبدیل بشه
‫که می‌تونه شما رو به جایی برسونه،
‫یه جوری،
‫و به کسی.
‫امیدوارم امروز
‫یه روز پرمعنی دیگه بوده باشه
‫که در اون نور درخشان درونتون رو دنبال کردید.
‫شما کار فوق‌العاده‌ای کردید
‫که این روز رو به سر رسوندید.
‫ایستگاه بعدی...
‫[۱ سال بعد]
‫[ایستگاه چونگ‌یونگ]
‫مو اون‌آ
‫کجا خواهیم بود
‫چیکار خواهیم کرد…
‫چیکار خواهیم کرد
‫و با کی.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M