‫باورم نمی‌شه. دیگه جهش‌یافته ‫و بیدهای غول‌پیکر نداریم.
‫- دنیا خیلی بهتر شد. ‫- واسه تو شاید.
‫من کلی کنیز داشتم.
‫خبری داری که اون‌ها چندان ‫ارتباطات سالمی نبودن دیگه؟
‫تمام طرفین رضایت داشتن.
‫- در ازاش بهشون غذا می‌دادم. ‫- همه‌جا رو گشتم. دنیز نیست.
‫لابد خیلی از حباب میان‌بعدی فاصله داشته.
‫همون حبابی که با دستگاه ‫«وئونارد» و شلدون درست شد.
‫چی داری بلغور می‌کنی؟
‫نمی‌دونم، همینطوری یه چیزی «پَووُندم».
‫- سلام استوارت. ‫- سلام.
‫- چطوری؟
‫باورم نمی‌شه عشق زندگیم رو ‫از دست دادم و تو گیرم اومدی.
‫- محض یادآوری این یارو راج رو کشت. ‫- ببینید، الان دو تا احتمال وجود داره.
‫اول اینکه دنیایی که توش بودیم ‫دیگه وجود «خاوِجی» نداره،
‫که در این صورت من «واج» رو نکشتم.
‫دوم اینکه اون دنیا و این دنیا ‫بخشی از بی‌نهایت تعداد دنیان.
‫که در این صورت من فقط ‫یکی از بی‌نهایت «واج‌ها» رو کشتم.
‫به لحاظ «ویاضی» در حد یه خطای گرد «کَودَنه».
‫ببخشید، من می‌خواستم اون کتاب رو بخرم.
‫شرمنده، بفرما. اصلا حواسم نبود.
‫کاملا ناخواسته بود.
‫- بخشیدمت. ‫- لطف داری.
‫تو هم بهم لطف داری.
‫این کمیک سی‌ام...
‫«سوپرمن و لکس لوتر: رفقای صمیمی» ‫قیمتش چقدره؟
‫رفقای صمیمی؟
[سوپرمن و لکس لوتر: رفقای صمیمی]
‫- این دیگه چه‌جورشه؟ - [سوپرمن و لکس لوتر: رفقای صمیمی]
‫«ویچی ویچ»: انسان‌دوست موثر، شماره دوازده؟
‫ریچی ریچ چی‌چی؟
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫استوارت، حتما دستگاه رو خراب کردی.
‫من گند زدم؟
‫تو تنها کسی رو که بلد بود با اون ‫لامصب کار کنه رو کشتی.
‫عزیزان، ما همه با هم دوستیم.
‫- آره، دعوا نکنین. ‫- تو دخالت نکن.
‫تو بودی که اون دکمه لامصب‌تر رو زدی.
‫توقع داشتی چه کار کنم؟ ‫تو خودت بودی که...
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫عه، این انگار جای اشتباهیه.
‫- الان چی شد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫متوجه اون چیز پشت گردنتون شدین؟
‫چی؟ چه چیزی؟
‫حالا یه چک کنید.
‫- ای بابا. ‫- اوضاع خیته.
‫خب، حالا سعی کنین جر و بحث کنین.
‫چی می‌گی واسه خودت؟ ‫این دیگه احمقانه‌ترین...
‫انگار واقعا بیراه نمی‌گی.
‫[باز هم دمتون گرم که «رد تیتراژ» رو نزدین.]
‫[تیتراژ رو رد نکنین!]
‫[واقعا مخلص همه شماییم.]
‫[امیدواریم با قسمت اول حال کرده باشین.]
‫[این قسمت کلا فازش فرق داره.]
‫[شاید ازش متنفر بشین.]
‫[شاید هم عاشقش بشین.]
‫[به قول پدربزرگم که می‌گفت...]
‫[علف باید به دهن بزی شیرین بیاد.]
‫[البته اون به ییدیش می‌گفت.]
‫[قسمت دوم: اسپویل... زک هم توی این قسمته.]
‫- آقایون، ما اومدیم جهنم. ‫- جدا؟
‫- همه که خیلی با هم مهربونن. ‫- سلام!
‫آره، چون توی گردنشون ‫دستگاه کاشتن که مهربون بشن.
‫ترجیح می‌دین اون دکمه لامصب ‫شلدون و لئونارد رو بزنین که...
‫برین یه جهان دیگه رو امتحان کنین؟
‫نه بابا. شاید سر از جای بدتر در بیاریم.
‫مثلا دنیایی که انسان‌ها منبع غذایی ‫یه مشت جادوگر تکامل‌یافته‌ان؟
‫آره، توی همین مایه‌ها.
‫یا دنیایی که همه فرانسوی‌ان، ‫ولی هیچ‌کس فرانسوی بلد نیست.
‫اون چیه‌؟
‫محتمل‌ترین حدسم رو بگم؟
‫احتمالا یه ستون سنگی شناور ‫بدون هیچ سیستم رانش مشخصیه؟
‫داری بدجور روی اعصابم می‌ری.
‫اون زبون وامونده‌ات رو...
‫این هم یه تکه دیگه پازله؟
‫شاید باشه.
‫خب، نقشه من اینه.
‫باید بریم کلتک که «وئونارد» ‫و شلدون رو پیدا کنیم.
‫باشه، تو برو اونجا. ‫من هم می‌رم دنیز رو پیدا کنم.
‫در کمال احترامی که برات قائلم...
‫شاید بهتر باشه پیش هم بمونیم.
‫نظر شما هم محترمه. ‫ولی من عاشق این زنم،
‫و می‌خوام پیداش کنم.
‫درکت می‌کنم.
‫- ممنونم. ‫- هوم!
‫اسکل.
‫[موسسه فناوری کالیفرنیا]
‫- سلام. می‌تونین ما رو راهنمایی کنین؟ ‫- بله، امیدوارم بتونم.
‫عالیه. ما دنبال دکتر «وئونارد» هافستادر...
‫یا اگه بشه دنبال دکتر شلدون کوپریم.
‫وقت قبلی دارین؟
‫نه.
‫ای کاش وقت قبلی داشتین.
‫- می‌تونیم وقت بگیریم؟ ‫- البته.
‫- پس الان می‌خوایم وقت بگیریم. ‫- من وقت نمی‌دم.
‫باید با دستیار شخصیشون تماس بگیرین.
‫بسیارخب.
‫اون‌وقت چطوری باهاشون تماس بگیریم؟
‫تماس تلفنی می‌گیرین.
‫- می‌تونین شماره‌شون رو به ما بدین؟ ‫- عمیقا نمی‌تونم.
‫ما وسط یه بحرانیم و واقعا نیازه ‫که باهاشون صحبت کنیم.
‫جناب، ازتون می‌خوام صداتون رو بالا نبرین.
‫من کجا صدام رو بالا بردم؟
‫فقط دارم بهتون می‌گم...
‫شرمنده.
‫ما تازه با این داستان ‫دکمه توی گردن آشنا شدیم.
‫وای، خدایا شکرت.
‫- بله؟ ‫- دنیز.
‫- کیه؟ ‫- استوارتم.
‫عه‌وا، چقدر خوشحالم کردی. بیا تو.
‫گری، عمرا حدس بزنی کیه.
‫- باید خونسرد باشی. ‫- حله. می‌شه از اول شروع کنیم؟
‫با کمال میل.
‫قضیه از این قراره.
‫«وئونارد» هافستادر و شلدون کوپر ‫یه دستگاه «ویلی» خاص ساختن.
‫خب، اگه کسی اینجا بتونه ‫همچین دستگاه خاصی بسازه،
‫قطعا یکی از همون دو نفره.
‫- دقیقا همینطوره. ‫- خوب پیش رفتی.
‫بگذریم، اون دستگاه ‫بافت واقعیت رو «پاوِه» کرده،
‫که احتمالا باعث «فُووپاشی» دنیا ‫و بعد «وُشد» مجددش شده.
‫- وُشد؟ ‫- بله، وُشد.
‫وُشد یعنی چی؟
‫وُشد دیگه.
‫مثل گیاهی که وُشد می‌کنه.
‫- وُشد؟ ‫- وُشد دیگه، وُشد.
‫- وُشد؟ ‫- وُشد.
‫تو دیگه چقدر احمق و نفهم و...
‫تلفظ «ر» براش سخته.
‫آها، منظورشون رشد بود. ‫حالا منطقی شد.
‫خب، من می‌خوام حرفم رو رک بزنم. ‫ببخشید اگه منطقی نیست.
‫دنیز، پیوند من و تو رو توی آسمون‌ها بستن.
‫من هم از یه جهان موازی اومدم...
‫که بهت برسم.
‫- خب، واقعا موضوع جالبی بود. ‫- حیرت‌انگیزه.
‫عجب، پس تو این وسط ‫کلا یه پا سوژه خنده‌ای، نه؟
‫- جان؟ ‫- مهم نیست.
‫تنها چیزی که می‌تونم بگم ‫اینه که مجبور نیستی...
‫با این هوش مصنوعی ‫که کنترلت می‌کنه، زندگی کنی.
‫- چطوری؟ ‫- یه‌کم پیچیده است.
‫یه دستگاهی پشت مغازه دارم که...
‫من، من، من...
‫الان صرفا باید بهم اعتماد کنی.
‫- می‌تونم یه سوال بپرسم؟ ‫- راحت باش.
‫می‌فهمم چقدر این موضوع ‫ممکنه ناراحت‌کننده باشه.
‫من ناراحت نیستم. دنیز، تو ناراحتی؟
‫- نه، معلومه که نیستم. ‫- دقیقا می‌خوای چیکار کنه؟
‫خب...
‫همونطور که گفتم، ‫می‌خوام تو رو ول کنه و همراه من بیاد.
‫- عجب، دنیز؟ ‫- راستش رو بگم وسوسه‌انگیزه.
‫جدا؟
‫- معلومه. ‫- «معلومه؟»
‫ولی یعنی تو... با این موضوع مشکلی نداری؟
‫- ابدا. چشم دیدن من رو نداره. ‫- دقیقا.
‫- پس چرا جدا نشدین؟ ‫- چون اگه من برم،
‫- اون‌وقت گری ناراحت می‌شه. ‫- داغون می‌شم.
‫ما هم یاد گرفتیم همدیگه رو ناراحت نکنیم.
‫- چون درد داره. ‫- اوخ.
‫صبر کن ببینم، یعنی تو می‌دونی ‫که دنیز ناراضیه و باهاش مشکلی نداری؟
‫فقط وقتی تحت مواد نباشه ناراحته، ‫که اون هم زیاد پیش نمیاد.
‫آره، راست می‌گه. ‫من یه‌کم اعتیاد به... آره خلاصه.
‫اوهوم، بسیارخب. ‫این دیگه چه دنیای وارونه و مریضیه؟
‫دنیز، تو حق داری خوشبخت باشی!
‫هیچ دلیلی نداره با کسی بمونی ‫که باعث می‌شه نارا...
‫آره.
‫- کوکا می‌خوری؟ ‫- لطفا رژیمی باشه.
‫الان میام.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- اجازه بده من... ‫- بگو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫راستش توی یه دنیای دیگه، ‫من توی همین ساختمون کار می‌کردم.
‫جدا؟ توی کدوم بخش؟
‫زمین‌شناسی.
‫اون بخش دیگه توی این ساختمون نیست.
‫واسه چی؟
‫باید واسه رشته‌های مهم جا باز می‌کردن.
‫عه، ولی زمین‌شناسی یه علم مهمه.
‫ولی همچنان به انباری ‫پشت سالن ورزشی منتقلش کردن.
‫چرا باید رشته‌ای که...
‫ساختار فیزیکی سیاره رو بررسی می‌کنه رو...
‫خسته نباشی اسکل...
‫اصلا از این زنه خوشم نیومد.
‫انگار خودم رو خراب کردم.
‫- باز شانس آوردی شلوار تیره پوشیدی. ‫- آره خب.
‫جالب به نظر نمیاد.
‫سلام رفقا. یه دقیقه وقت دارین؟
‫چه خبر شده؟
‫بنده سرکار مک‌کافری‌ام. ‫ایشون هم سرکار دنیسونه.
‫شما استیو صدام کنین.
‫که امروز ما مامور بازداشت شما هستیم.
‫مگه چیکار کردیم؟
‫«مگه چیکار کردیم؟»
‫- عاشق این آدم‌هام. ‫- خدایی.
‫نه، جدی. مگه چیکار کردیم؟
‫خب، وقتی مردم مدام ناراحت بشن، ‫دیگه پای پلیس وسط میاد.
‫اصلا نگران نباشین.
‫توی مرکز بازآموزی همه‌چی رو ‫براتون توضیح می‌دن.
‫از اسمش که خوشم نمیاد.
‫خب، امیدوارم از بطری آب رایگان خوشت بیاد.
‫با شکلات گرانولا بار،
‫چون پشت ماشین براتون گذاشتیم.
‫نگاه کنین، یه اوبلیسک «شناوَو» اونجاست.
‫ای بابا.
‫[موسسه فناوری کالیفرنیا]
‫- من خودم سوار می‌شم. ‫- آره.
‫- وای، لطف می‌کنی. ‫- آره.
‫تشریف بیار.
‫گازدار می‌خوای یا معمولی؟
‫سلام به شما. من کریستین بارانسکی، ‫بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون هستم.
‫مطمئنم براتون سواله اینجا چیکار می‌کنین.
‫جوابش ساده است: چون قانون‌شکنی کردین.
‫تجربه «ویز ویز! آخ!» داشتین. درسته؟
‫شاید الان فرصت خوبی باشه ‫که به خودمون یادآوری کنیم...
‫منظورم از خودمون، شما بودین...
‫که چرا این بهترین جهان ممکنه.
‫من عاشق مامامیای اولی بودم.
‫دومی رو انگار ساختن که فقط پول بچاپن.
‫همین چند وقت پیش، ‫انسان‌ها در آستانه انقراض بودن.
‫جنگ و جنایت و خشونت بیداد می‌کرد.
‫همون موقع بود که دولت ما ‫سراغ نخبگان سیلیکون‌ولی رفت و گفت:
‫«می‌تونین ما رو از دست خودمون نجات بدین؟»
‫که خدایی دانشمندهامون گل کاشتن!
‫البته خودشون کاری نکردن، ‫تاثیر هوش مصنوعی‌ای که ساختن بود.
‫کمی بعد که علیه سازندگان خودش کودتا کرد ‫و همه‌شون رو به طرز وحشیانه‌ای کشت،
‫همون هوش مصنوعی بود ‫که دستگاه‌های مجازات الکترونیکی رو...
‫توی ساقه مغز همه کاشت.
‫ترکیب این عامل با کمی نظارت هوایی،
‫باعث شد خیلی زود دنیای ما ‫عاری از هر گونه خشم و جنگ و...
‫کمدین‌های طعنه‌زن باشه.
‫آیا همیشه جواب می‌ده؟ ‫اگه جواب بود که شما الان اینجا نبودین...
‫که بخواین فرآیند بازپروری ‫سی ماهه خودتون رو سپری کنین.
‫آیا درد داره؟ درد واسه یه لحظشه!
‫ولی وقتی که مرخص بشین، ‫یه آدم شنگول و منگول شدین.
‫- باید در بریم. ‫- چطوری؟
‫نمی‌دونم، ولی یه خاکی توی سرمون می‌ریزم.
‫[سی ماه بعد]
‫[فقط ورود مربیان مجاز است!]
‫- خوب شد فرار نکردیم‌ها. ‫- من هم موافقم.
‫باعث افتخاره که «کناوِ» شما «بازپروَوی» شدم.
‫دلم شیرینی می‌خواد. کی پایه ماست‌بستنیه؟
‫- عالیه! مهمون من! ‫- دمت گرم رفیق.
‫- چه خبره؟ ‫- فک کنم دارن ما رو می‌دزدن.
‫پس ماست‌بستنی پرید.
‫- استوارت. ‫- بله؟
‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم. مرسی که پرسیدی.
‫من هم خوبم.
‫زک؟
‫- من رو می‌شناسی؟ ‫- معلومه.
‫منظورم توی این دنیا نبود.
‫یعنی، چیزه... ولش کن.
‫خب، در کل فرض کنین نجاتتون دادیم.
‫نجات دادین؟ خودشون ما رو آزاد کردن.
‫اون هم بعد اینکه ‫دو سال و نیم زندا‌نیمون کردن؟
‫- راستکی؟ ‫- آره، «واستکی».
‫عجب. چقدر آبروریزی شد.
‫- کی هستین اصلا؟ ‫- آها، ببخشید.
‫درسته. ما گروه مقاومتیم ‫و اینجا مقر فرماندهیمونه.
‫قبلا مرکز پردازش آمازون بود. ‫ما هم اجاره‌اش کردیم.
‫- آها. ‫- خیلی طول کشید، در حدی که...
‫خب سربازها، بکشین کنار. ‫از اینجا به بعدش با خودمه.
‫چشم خانم. ببخشید خانم.
‫پنی؟
‫آخ! این چه کاری بود؟
‫- عصبانی شدی؟ ‫- نه، اصلا واسه چی...
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- شست‌وشو ‌زدایی می‌کنم.
‫نه دیگه، این آخری حقش نبود.
‫- این چی؟ این حق تو هست؟ ‫- لامصب!
‫ببین سرکار خانم، این کارت رسما...
‫- چرا به تو شوک وارد نمی‌شه؟ ‫- چون تکنولوژی شیلدینگ دارم.
‫- آها، چه عالی! ‫- آره، خدایی خفنه.
‫- تا کی قراره کتک بخوریم؟ ‫- تا وقتی عصبانی بشین.
‫- عصبانی شدی؟ ‫- نه.
‫- عصبانی شدی؟ ‫- بعله!
‫من هم عصبانی‌ام! عصبانی‌ام!
‫تو چی؟
‫من که خشمگینم. ‫«واستِش» یه‌کم حال کردم.
‫بله خانم!
‫من که متوجه نمی‌شم، ‫واسه چی ما رو نجات دادین؟
‫چون من بهشون زنگ زدم.
‫سی ماه پیش.
‫از من چه انتظاری داری؟ ‫ناسلامتی رهبر گروه شورشی‌ام‌ها.
‫دنیز، برگشتی نجاتم بدی.
‫راستش نه، دستگاهت رو پیدا کردم. ‫بگو چطوری از شر این هوش مصنوعی خلاص شیم.
‫درسته، انگار درست منظورم رو نرسوندم. ‫چون این مشکل هوش مصنوعی شما رو حل نمی‌کنه.
‫آره، فقط ما رو از این جهان فاشیستی ‫شاد و شنگول شما می‌کشه بیرون.
‫تازه خودمون هم دقیقا ‫بلد نیستیم باهاش کار کنیم.
‫یه سری نظریاتی داریم.
‫ببینم، یعنی هیچ‌کدومتون نمی‌دونین ‫چطوری ارباب هوش مصنوعی رو شکست بدین؟
‫- من که نمی‌دونم. تو چی برت؟ ‫- نچ.
‫- تو چی کریپکی؟ ‫- «واستِش» رو بگم، نه.
‫- این‌ها رو بکشین. ‫- وایستین، وایستین، وایستین!
‫مجال بدین. چون یه ایده‌ای دارم.
‫باشه، حرفت رو بزن.
‫احتمالش کمه جواب بده، ‫ولی می‌ارزه امتحانش کنیم.
‫خب.
‫این ایده‌ای که گفتی چیه؟
‫آها، اگه ممکنه همه ‫«وُوشون» اون سمتی باشه.
‫- کارش همینه. ‫- بزنیدش.
‫بیچاره شدم.
‫- لامصب‌ها! پیدامون کردن! ‫- پهپادها رو بزنین! پهپادها رو بزنین!
‫یالا، یالا، یالا، یالا!
‫- بری، وایستا! ‫- «شَومَنده» بچه‌ها!
‫نه، تیر نخور احمق! وای خدایا!
‫- دستت رو بده. ‫- چرا؟
‫نمی‌خوام دوباره در به در دنبالت بگردم.
‫عه، ببخشید. من می‌خواستم ‫اون نکرونومیکون رو بخرم.
‫تند نرو بابا. ‫جنم این جادوی سطح بالا رو نداری.
‫بیا.
‫«کیمیاگری در سطح احمق‌ها.» ‫این بیشتر به کارت میاد.
‫الان نشونت می‌دم.
‫«سمپه‌فالدیناید اون‌پرا.»
‫وای خدا.
‫چی شد؟ اومدیم کجا؟
‫تمومش کن!
‫- تو رو خدا! ‫- یه لحظه.
‫کایل؟
‫- واقعی که نمی‌خواستم بکشمش. ‫- بسه!
‫باشه.
‫«دنیم رِوِن.»
‫خیلی کثافتی.
‫به من می‌گی کثافت؟ ‫الان کثافت رو نشونت می‌دم.
‫«اِلوشا.»
‫- کایل! ‫- اینجا چه خبره؟
‫حدس مسخره بزنم؟
‫افتادیم توی دنیایی که جادو توش واقعیه‌.
‫یعنی این دستگاه واقعا کار کرد؟
‫- اومدیم یه دنیای دیگه؟ ‫- خیلی عجیبه، نه؟
‫بعد، اینجا جادو واقعیه؟
‫وگرنه چطوری بدون هیچی ‫پیشونی ترور یهو سوراخ شد؟
‫مگه پیشونی من سوراخ شده؟
‫عجب. عالی شد.
‫خب، باز خوبیش اینه که ‫کلک شوکرها کنده شد.
‫آره، دیگه نیست.
‫وای، یا خدا. جاش ملتهب شده.
‫به نظرم اینجا امنیت داریم.
‫دانشمند رو بسوزونین! ‫دانشمند رو بسوزونین!
‫کریپکی، کمکم کن!
‫- عه، می‌گم... واقعا این کارها لازمه؟ ‫- آره.
‫تلاش «کَودَم».
‫دانشمند رو بسوزونین! ‫دانشمند رو بسوزونین!
‫دانشمند رو بسوزونین...
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M