‫میگم، شیزوکا چان.
‫جلسه‌ی امروز تموم شد.
‫امم…
‫دیگه نزدیک تعطیلات تابستونه، پس
‫حواستون باشه همه چی… آماده باشه…
‫یه چیزی هست که
‫می‌خوام در موردش حرف…
‫همین الان برگرد به شکل خودت!
‫ها؟
‫قربانی به عنوان
‫دانش‌آموز کلاس چهارم دبستان
‫مارینا کارازاکا شناسایی شده است.
‫پلیس این حادثه را به عنوان یک قتل در نظر گرفته
‫و آثاری از صدمه ناشی از
‫ضربه‌ی شدید به سر او پیدا کرده است.
‫اوه، سلام.
‫جونیا.
‫دوباره باید برم سر کار،
‫پس اگه مامان پرسید…
‫من یه کاریش می‌کنم!
‫[قسمت ۴ رستگاری آزوما]
‫خب، پس…
‫همونطور که معلمتون گفت، جسد همکلاسی‌تون،
‫مارینا کارازاکا، دیروز پیدا شد.
‫مارینا چان…
‫می‌دونم این باید
‫برای همه‌تون سخت باشه،
‫ولی اگه چیزی در مورد اتفاقی که
‫براش افتاده می‌دونید، لطفاً به ما بگید.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫ما گذاشتیمش تو جعبه‌ی خاطرات،
‫پس نمی‌فهمن واقعاً چه روزی مرده.
‫همه‌ی اثر انگشتامون رو هم پاک کردیم.
‫پس مشکلی نداریم
‫من از قضیه‌ی بررسی ‫زمین‌شناسی خبر نداشتم،
‫ولی جای نگرانی نیست.
‫تا وقتی ساکت بمونیم
‫هیچکس بهمون شک نمی‌کنه.
‫چیزی نیست. ‫ همه چی درست میشه.
‫امم…
‫ولی…
‫واقعاً ساکت موندن
‫کار درستیه-پی؟
‫ها؟
‫من خیلی فکر کردم-پی.
‫فکر کنم باید در مورد مارینا چان
‫و اینکه بعدش چی‌کار کنیم حرف بزنیم.
‫دیگه خیلی دیره.
‫اونا جنازه‌ش رو پیدا کردن.
‫حرف زدن در موردش
‫هیچی رو عوض نمی‌کنه، هشت‌پای احمق!
‫حتی اگه اینطور باشه…
‫شرط می‌بندم مامان و بابای
‫مارینا چان خیلی ناراحتن-پی.
‫حس می‌کنم باید یه کاری بکنم-پی.
‫مثلاً به جای مخفی نگه داشتنش
‫از خانواده‌ی مارینا چان، حقیقت رو بگیم.
‫راست میگه.
‫اگه الان حقیقت رو بگیم، پس شاید…
‫هی، جلسه‌ی همفکری‌مون رو برگزار نمی‌کنیم؟
‫دیگه نزدیک تعطیلات تابستونه،
‫پس باید هر کاری از دستمون برمیاد بکنیم.
‫اا، نه. تو این موقعیت
‫نباید از شهر خارج بشیم.
‫آزوما، ما هنوزم
‫میریم توکیو، درسته؟
‫تو خودت گفتی می‌تونیم
‫تو تعطیلات تابستون بریم، یادت نیست؟
‫حتماً.
‫باشه، بیا در مورد برنامه‌ی قطار سریع‌السیر حرف بزنیم.
‫درسته. من باید این کار ‫رو به سرانجام برسونم.
‫من بودم که گفتم می‌تونم انجامش بدم.
‫تازه، من بودم که قول دادم
‫می‌تونیم جنازه رو مخفی کنیم.
‫ولی پیداش کردن.
‫شاید می‌تونستم کار بهتری بکنم.
‫نه، مشکلی نیست.
‫دفعه‌ی بعد بهتر عمل می‌کنم.
‫این کار رو بدون اینکه لو بریم
‫انجام میدیم و میریم توکیو.
‫اونوقت کوزه سان ازم ناامید نمیشه…
‫هی.
‫هنوز بیداری داری درس می‌خونی، ها؟
‫[توکیو]
‫جونیا؟
‫اوه، ببخشید.
‫در زدم.
‫اا، نه، مشکلی نیست.
‫راستی، با این اتفاق چطور کنار میای؟
‫همکلاسی‌ت بود، درسته؟
‫دوستات حتماً ناراحتن.
‫اوضاع کلاس چطوره؟
‫تو هم مراقب خودت باش، باشه؟
‫اگه چیزی بود که خواستی در موردش حرف بزنی، من هستم.
‫پلیس چطور بوده؟
‫ولی وایسا، اون همون دختری
‫نبود که اون روز باهاش می‌گشتی…
‫ببخشید.
‫باید برم دستشویی.
‫حتماً، برو.
‫حالا که فکر می‌کنم،
‫مارینا چان این اواخر یه جور عجیبی رفتار می‌کرد.
‫آره.
‫عجیب؟
‫مثلاً چجوری؟
‫انگار یهو داشت خودشو
‫به «اون» می‌چسبوند.
‫آره؟ شاید داشتن ازش اخاذی می‌کردن یا یه همچین چیزی.
‫بیچاره مارینا چان.
‫کی ازش اخاذی می‌کرد؟
‫اون زنیکه…
‫کوزه سان.
‫طبق دستوراتت عمل کردم و سعی نکردم
‫به چیزی که نمی‌دونستم جواب بدم.
‫باشه، خوبه. مطمئنم همه فکر می‌کنن
‫ کار یه آدم بزرگ بوده، پس…
‫ولی گفتن بازم با سوالای بیشتر برمی‌گردن.
‫ما هنوزم برنامه‌ی تابستونمون سر جاشه، درسته؟
‫ا-اا…
‫حتماً می‌تونیم بریم، درسته؟
‫البته!
‫نگران نباش.
‫حتماً میریم.
‫باید یه بهونه‌ی محکم‌تر جور کنیم.
‫اگه هیچی نگی مشکوک به نظر میای.
‫اوه، درسته، ببخشید.
‫من بودم که گفتم لازم نیست چیزی بگی. ببخشید.
‫آره، همه چی خوبه.
‫هیچکس بهت شک نمی‌کنه.
‫چون من مطمئن میشم که…
‫آزوما.
‫وقت تمومه.
‫ها؟
‫بفرما.
‫ها؟
‫دوران سختی رو می‌گذرونی، مگه نه؟
‫می‌دونم که این اواخر تا دیروقت سخت کار کردی.
‫ممکنه مامان همه چیز
‫رو در مورد من بدونه؟
‫مامان، من… امم، یه چیزی
‫هست که می‌خوام بهت بگم.
‫دیگه آزادی.
‫ها؟
‫فقط چون عرضه‌ش رو نداری،
‫درس خوندن رو ول کردی
‫و با یه نمره‌ی فوق‌العاده پایین اومدی خونه
‫تا توجه منو جلب کنی.
‫یه کم بچه‌گانه نیست؟
‫پس می‌تونی تمومش کنی.
‫چون منم دیگه می‌خوام بی‌خیال بشم.
‫برو هر روز هله هوله بخور.
‫دیگه نمره‌های امتحان برام مهم نیست.
‫پس هر کاری دلت می‌خواد بکن، باشه؟
‫وایسا.
‫مامان، من…
‫خب، لذت ببر.
‫هی.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫پلیس دوباره بهم زنگ زد.
‫باید تو تعطیلات تابستون برم اداره پلیس.
‫آره.
‫آها.
‫ولی من باید تو تعطیلات تابستون برم
‫چَپی رو ببینم، پس نمی‌تونم، می‌تونم؟
‫منم نمی‌خوام دستگیر بشم.
‫آره.
‫پس می‌تونی تو به جای من بری؟
‫مشکلی نیست.
‫می‌تونی هر چیزی رو به من بگی.
‫من همه چی رو برات ردیف می‌کنم.
‫من هر کاری می‌کنم تا
‫تو رو نجات بدم، کوزه سان.
‫ممنون…
‫آزوما…
‫اگه اینطوره…
‫میشه اینو بگیری و به جای من خودت رو تسلیم کنی؟
‫ها؟
‫بازم داری اون بازی رو می‌کنی!
‫اه.
‫فردا امتحان داری.
‫اگه درس نخونی ۱۰۰ نمیگیری.
‫دقیقاً مثل مامان حرف می‌زنی.
‫من خوبم.
‫و اتفاقاً، حق با اون بود.
‫تو خیلی درس‌خونی،
‫مگه نه، پسر کوچولوی خوبم؟
‫مامان!
‫وقتی بری دبستان، خیلی زود
‫از داداش بزرگت جلو می‌زنی.
‫ولی این اتفاق هرگز نیفتاد. حتی یک بار.
‫جونیا یه نابغه بود.
‫آزوما
‫واو، بالای ۹۰ شدی!
‫مامانت دکتره، درسته؟
‫وای!
‫داداشم همیشه تو امتحانا ۱۰۰ می‌گرفت.
‫نمی‌دونم چرا تو نمی‌تونی ‫نمره‌ی کامل بگیری.
‫من هر دوتون رو یه جور بزرگ کردم.
‫تو تو آزمون استاندارد، بالاترین
‫نمره‌ی پایه‌مون رو گرفتی، آزوما
‫تو کل شهر دوم شدی.
‫خیلی باحاله!
‫ولی داداشم نفر اول کشور بود.
‫هر دوتون یه جور لباس می‌پوشید
‫و غذا می‌خورید، ولی بازم…
‫ولی اتفاقای خوب برای منم افتاد.
‫اینا برای منه؟
‫گفتی چشمات داره ضعیف میشه.
‫داداشت هیچوقت مجبور نشد عینک بزنه.
‫ممنون، مامان!
‫امیدوارم به نمره‌هات کمک کنن.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫اون موقع بود که همه چی عوض شد.
‫جونیا شروع کرد به سرکشی.
‫راسته که کار پیدا کردی؟
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫نه، میاد. ‫ اگه رو نمره‌هات تاثیر بذاره چی؟
‫این فرصت منه!
‫داداشم شروع می‌کنه
‫با خلافکارا بگرده.
‫و مامان امیدش رو به من می‌بنده، پسر دوم صادق،
‫به عنوان وارث کلینیک آزوما.
‫تو جشنواره فرهنگی به کلاس ۲-۱ سر بزن
‫ولی اشتباه می‌کردم. اون فقط داشت
‫از نقاط قوتش خوب استفاده می‌کرد.
‫اون کار از اولش هم
‫هیچوقت رو نمره‌هاش تاثیر نمی‌ذاشت.
‫و اون هنوز همونی بود که توجه مادرمون رو جلب می‌کرد.
‫تنها چیزی که من داشتم اراده بود.
‫من یه احمق بااراده بودم.
‫از قبل می‌دونستم که جونیا
‫همه‌ی ژن‌های خوب رو گرفته:
‫هوش ذاتیش،
‫موهای مشکی ابریشمیش که
‫با رنگ کردن به رنگ روشن‌تر خرابش کرد،
‫و درست مثل مامان، اون…
‫پلک‌های دوگانه‌
‫کاملاً تراش‌خورده‌ش…
‫چی؟
‫ها؟ ه-هیچی نیست…
‫اگه درست یادم باشه، اون…
‫آزوما، اون عینک‌ها مارکن؟
‫- نه، از مغازه‌ی محلی… ‫- هی، آشغال!
‫چه رویی داری که اومدی مدرسه!
‫بمیر!
‫هی، یالا. تو کلاس من قلدربازی نداریم.
‫به‌خاطر کلینیک خانواده‌م،
‫من پیش‌قدم میشم.
‫حالت خوبه، کوزه سان؟
‫من مبصر کلاسم،
‫پس اگه کاری از دستم برمیاد…
‫من خوبم.
‫امکان نداره حالش خوب باشه.
‫ولی…
‫وقتی جون مردم دست ماست،
‫شکست گزینه‌ای نیست.
‫- اگه نتونی همه چیز رو بی‌نقص انجام بدی، پس… ‫- «درسته.»
‫باید همه چیز رو بی‌نقص انجام بدم.
‫کاری رو می‌کنم که فکر می‌کنم
‫جونیا تو این موقعیت انجام می‌داد.
‫نه، هیچی رو عوض نمی‌کنه.
‫می‌بینمت.
‫حتی دختری که شبیه مامانمه
‫هم منو باور نخواهد کرد.
‫من اینو قبول نمی‌کنم.
‫من فقط تو رو دارم.
‫لطفاً کمکم کن.
‫این دفعه حتماً
‫همه چیز رو بی‌نقص انجام میدم.
‫اون اینقدر بهم امیدواره.
‫من تنها کسی‌ام که می‌تونه ‫کوزه سان رو نجات بده.
‫فقط من می‌تونم.
‫امم… «مطمئنی» می‌خوایم این کار رو بکنیم-پی؟
‫فقط من.
‫فقط من می‌تونم.
‫دارم کار درستی می‌کنم،
‫مگه نه، مامان؟
‫اینجوری می‌تونم
‫تو همون رشته‌ی تو کار کنم.
‫با کمک کردن به مردم.
‫من یه دکتری میشم که
‫جون‌های بی‌شماری رو نجات میده.
‫آزوما
‫آزوما من…
‫من الان فقط تو رو دارم، آزوما
‫پس هر چقدر طول بکشه منتظرت می‌مونم.
‫حتی اگه بعد از تسلیم شدن بری کانون،
‫منتظرت می‌مونم تا برگردی.
‫و تو این مدت چَپی رو پیدا می‌کنم.
‫و…
‫واقعاً؟
‫واقعاً ازم ناامید نمیشی،
‫کوزه سان؟
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫همه چی درست میشه.
‫تو چیزیت نمیشه.
‫حالا که فکر می‌کنم…
‫اون آخرین باری بود
‫که مامان بغلم کرد.
‫حالا یادم اومد.
‫هی.
‫به این زودی کجا داری میری؟
‫جونیا.
‫تو کشتیش، مگه نه؟
‫تو مایه‌ی ننگ خانواده‌ی مایی.
‫همه چیز رو خراب کردی.
‫کلینیک مامان.
‫آینده‌ی من.
‫پس تو فقط بی‌عرضه نیستی،
‫ما رو هم داری با خودت پایین می‌کشی؟
‫چطور می‌خوای مسئولیت این کار رو به عهده بگیری؟
‫هی.
‫همه چی مرتبه؟
‫یه چیزی داره اذیتت می‌کنه، مگه نه؟
‫گفتم اگه نیاز به صحبت داشتی من هستم، یادت نیست؟
‫می‌تونی هر چیزی رو به من بگی.
‫تو نمی‌فهمی.
‫تو بااستعدادی و همه دوستت دارن.
‫تو می‌تونی همه چیز رو بی‌نقص انجام بدی.
‫همه فقط از تو حرف می‌زنن.
‫ولی من هیچکس رو ندارم.
‫بدون اینکه هیچ دوستی ‫پیدا کنم سخت درس خوندم.
‫ولی بازم نتونستم کاری بکنم.
‫هیچوقت نتونستم کاری که
‫ازم انتظار می‌رفت رو انجام بدم.
‫حتی مامان هم امیدش رو
‫از دست داد و ازم ناامید شد.
‫هیچکس به من علاقه نداره.
‫هیچکس منو باور نداره.
‫دیگه هیچکس برام نمونده…
‫جز کوزه سان.
‫نه.
‫تو منو داری!
‫به حرفام گوش نمی‌کردی؟
‫وقتی میگم، «می‌تونی هر چیزی رو به من بگی،»
‫نمره‌های امتحانت برام مهم نیست.
‫اصلاً برام مهم نیست!
‫اگه چیزی هست که نمی‌فهمی
‫یا چیزی داره اذیتت می‌کنه،
‫می‌خوام همه چیز رو در موردش بشنوم.
‫تو داداش کوچیک منی!
‫اینکه اعتراف کنی نمی‌تونی
‫کاری رو انجام بدی اشکالی نداره…
‫نائوکی!
‫[کلینیک آزوما]
‫اول از همه…
‫هیچکس تو همه چیز بی‌نقص نیست.
‫من تو بازی «مانستر هانتر» افتضاحم.
‫به کسی نگو،
‫ولی دوستم تو همه چیز کمکم می‌کنه.
‫و پنکیک‌های مامان افتضاح بودن.
‫دروغ میگی.
‫جدی میگم.
‫مغزپخت نبودن.
‫ولی تو یخچال سفت می‌شدن
‫چون قبل از شیفت شبش درستشون می‌کرد.
‫پس اون آدم سخت‌کوشیه.
‫شما دو تا خیلی شبیه همید.
‫جونیا.
‫مامان این عینک‌ها رو برام خرید.
‫ولی نتونستم بهش بگم که شیشه‌هاش
‫دیگه برای من مناسب نیست.
‫آره.
‫و… و من…
‫خیلی چیزا هست که می‌خوام ازت بپرسم.
‫و یه چیزی هست که باید بهت بگم، داداش بزرگ.
‫حتماً.
‫در مورد پسرشون شنیدی؟
‫تو اون پرونده دست داشته.
‫چی؟ واقعاً؟
‫ولی اون که پسر خیلی خوبیه.
‫شرط می‌بندم یکی دیگه تحریکش کرده.
‫پلیس هم همینو گفته
‫اوه، چه وحشتناک.
‫و شایعه شده که یه همکلاسی‌ش به اسم…
‫شیزوکا چان.
‫پس آزوما دیگه بهم کمک نمی‌کنه، ها؟
‫شیزوکا چان.
‫حالا می‌خوای چی‌کار کنی-پی؟
‫شاید باید حقیقت رو به مردم بگیم.
‫ها؟
‫داری چی میگی؟
‫پی؟
‫امروز تعطیلات تابستون شروع میشه.
‫میشه-پی؟
‫پس بیا بریم…
‫توکیو!