.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫«ترجمه از حـامـد»
‫چی؟
‫- چی؟ ‫- چی گفتی؟
‫چی؟
‫- چی گفتی؟ ‫- من چیزی نگفتم.
‫- چیه؟ چی؟ ‫- چی؟
‫بس کن.
‫چی گفتی؟
‫تا حالا همچین چیزی دیده بودی؟
‫نه، هرگز. اما مشکلی پیش نمیاد.
‫آره، نه، قطعا، صددرصد.
‫جدی می‌گم، مشکلی پیش نمیاد.
‫نه، می‌دونم.
‫جس، نظر تو چیه؟
‫فکر کنم یه دور کامل تاخیر داره.
‫خب، پیداشون می‌شه. ‫باید پیداشون بشه.
‫آها.
‫اگه بارون بند نیاد، یا تمام شب هیچ‌کس نمیاد
‫یا تمام میزها قراره تاخیر داشته باشن.
‫قرار نیست که بند نیاد.
‫- الان بند میاد. هر لحظه ممکنه بند بیاد. ‫- آره.
‫- قطعا. داره بند میاد. ‫- داره بند میاد.
‫- آره. ‫- دقیقا...
‫همین الان.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، بیاید اینجا. ‫رزروهای ۵:۳۰ الان پنج دقیقه تاخیر دارن.
‫رزروی‌های 5:45 ده دقیقه دیگه می‌رسن.
‫رزروی‌های ساعت شش، ۲۵ دقیقه دیگه.
‫هوا بدجوری زده توی کارمون.
‫یا به شدت خلوت می‌شیم، یا به طرز خطرناکی شلوغ،
‫و در هر صورت، یه مشکل ترافیک ورودی خواهیم داشت.
‫با این حال، این تشکیلات
‫هر کس و هر تعداد آدمی که ‫برسن رو جا و سرویس می‌ده.
‫- باید سریع باشیم. ‫- درسته.
‫و باید زمان سرویس‌دهی ‫به هر میز رو نیم ساعت کم کنیم.
‫اشکال نداره. اشکال نداره. مشکلی پیش نمیاد.
‫حق با شف سیدنیه، ‫و راستش واسه نشون دادنش،
‫این دقیقا یه نمایش بصری از مسیر موفقیته.
‫خیلی‌خب، الان کاملا خودش گویاست،
‫اما خوشحال می‌شم با هر کسی خلوت کنم ‫و براش توضیحش بدم.
‫اینو می‌ذارم اینجا و یه کپیش هم پشت بارـه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، باید چیدمان میزها رو آماده کنیم،
‫هر جا که باید بذاریدشون، ‫هر جور که باید قایمشون کنید.
‫می‌خوام زمان تمیز کردن میزها نصف بشه.
‫می‌خوام زمان‌های آشپزخونه تنظیم بشه.
‫سوالی نیست؟ ایده‌ای ندارین؟
‫من همچنان از پنجره بیرون رو نگاه می‌کنم.
‫- مفیده. خیلی ممنون، نیل. ‫- بخارش رو پاک نکن.
‫من می‌تونم ۵ درصد دیگه هم کم کنم.
‫جیره‌بندی پروتئین.
‫و ضمنا امیدوارم ملت رو ‫زودتر از اینجا بفرستیم بیرون.
‫جس، فکر می‌کنی بتونیم ‫مثلا یک دقیقه زودتر بلندشون کنیم؟
‫آره، اما یادتون باشه، ‫اگه نیم‌ساعت کم کنیم،
‫هر نوبتمون ده دقیقه می‌شه.
‫خوبه. این می‌شه هر نوبت ده دقیقه.
‫عالیه. آره، خوبه.
‫- رنه، گرت، ریچی... ‫- بله.
‫اگه پیداشون شد، دم در حسابی ترافیک می‌شه.
‫- دریافت شد، شف. ‫- قراره یه کابوس بشه.
‫کنترلش می‌کنیم، تا جایی که بتونیم هدایتش می‌کنیم.
‫گری، وضع نوشیدنی‌هامون چطوره؟
‫اگه بتونم دوتا بطری باز کنم، ‫یه فکری به حالش می‌کنم.
‫نت؟
‫آره، چرا که نه؟
‫- به درک. بازشون کن. ‫- ممنون، شف.
‫تی، می‌تونی تخته‌وایت‌برد رو بیاری؟
‫می‌خوام از ریچی الگو بگیرم
‫و یه نمایش بصری از هر چیزی که ‫امشب اتفاق می‌افته داشته باشم،
‫- که چقدر دیگه وقت داریم. ‫- چشم، شف.
‫عالیه، خیلی‌خب.
‫امشب ارتباط مداوم می‌خوام.
‫یا همه یا هیچی، خرس‌ها.
‫ای بانوی پیروزی ما.
‫برایمان دعا کن.
‫- بریم. ‫- شف‌ها.
‫همیشه آماده.
‫خوش اومدید.
‫- اوه، لعنت بهش! خبری نیست. ‫- سلام، شف‌ها.
‫اون بیرون بدجوری داره می‌باره.
‫هی پیت، کف زمین رو به کل خیس کردی!
‫- متاسفم. ‫- ناتالی!
‫- چطوری، فکستر؟ ‫- باهاش حرف نزن. مشغول کاره.
‫- باهام حرف نزن. مشغول کارم. ‫- شرمنده.
‫- فقط برو. ‫- باشه.
‫- فقط برو. ‫- امشب شب تیشرته یا چی؟
‫- فقط برو. ‫- باشه.
‫شرمنده.
‫باید هشیار بمونیم.
‫سلام، شف‌ها.
‫واو. عجب جو سنگینی.
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- سلام.
‫اوه. ترافیک مسیر خونه خیلی سنگین بود. ‫گفتم شاید بتونم بیام یه چیزی بخورم؟
‫- اوه، عزیزم، واقعا الان وقت خوبی نیست. ‫- پیت.
‫می‌دونی چیه؟ خیلی متاسفم.
‫نت، اشکالی نداره اگه یه لحظه ازت قرضش بگیرم؟
‫- می‌تونی یه لطفی در حقم بکنی؟ ‫- با کمال میل انجام میدم.
‫ممنون. تو یه فرشته‌ای.
‫خیلی‌خب، ما یه جورایی ‫سر زباله‌ها به مشکل خوردیم،
‫و اگه بتونی کمکمون کنی ‫انگار خدا تو رو برامون فرستاده.
‫- چی؟ ‫- و منم بعدش
‫شاید بتونم هر چی که بخوای برات بپزم.
‫- بولونیز؟ قبوله. ‫- حله.
‫- عالیه. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫- اون پشته. ‫- عالیه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- فقط باید خوردشون کنم؟ ‫- آره. فقط باهاش خوش بگذرون.
‫ممنون، ریچارد.
‫- خوبی؟ ‫- بله، شف.
‫می‌خوام دوباره موجودی بگیرم.
‫- عالیه. ممنون. ‫- اوهوم.
‫کاری می‌کنم امشب رو به خوبی و خوشی رد کنیم.
‫می‌دونم که این کارو می‌کنی، عزیزم. ‫منم درست کنارتم.
‫- کاملا مشخصه. منظورم اینه که... ‫- اوهوم.
‫واسه همینه که سرآشپز منی.
‫همم. دقیق...
‫چی؟
‫تی، امشب هر اتفاقی بیفته، به هر جا که برسیم،
‫تو سرآشپز منی.
‫شف، مطمئن نیستم.
‫چی رو مطمئن نیستی؟
‫اینکه بتونم انجامش بدم یا نه.
‫تی...
‫تا الان داشتی انجامش می‌دادی.
‫پس، می‌تونی اون لیست رو برام بیاری؟
‫حتما، شف.
‫باید سریع‌تر پیش بریم، شف.
‫- ها؟ ‫- باید سریع‌تر پیش بریم.
‫آره، نگرانش نیستم، پسر.
‫فقط می‌گم حین سرویس قراره از این میز بری،
‫و من قراره اینجا تنها باشم، ‫پس فقط می‌خوام جلو بیفتم.
‫- می‌فهمم. الان دارم سعی می‌کنم تمرکز کنم. ‫- حتما.
‫- سلام. همه چی مرتبه؟ ‫- سلام، ناتالی.
‫- آره؟ ‫- کاملا عالی هستیم.
‫همه چی کاملا خوبه. خیلی خوبه.
‫- بسیار خب، داری منو می‌ترسونی. ‫- عالی عالی.
‫در راستای ارتباط کامل،
‫- بهت گفتم که این کار رو می‌کنم. ‫- چی؟
‫- باید بهت خبر بدم. ‫- قضیه چیه؟
‫برق رفت.
‫- اما عزیزم... ‫- اوه، مامان.
‫ناتالی. عزیزم، اشکال نداره.
‫من شمع روشن کردم، و وان رو پر از آب کردم،
‫و خیلی قشنگ شده.
‫قشنگه. واقعا خیلی باکلاسه ‫و راستش یکم هم جذابه.
‫- خیلی‌خب، این عجیبه. آره. نه. ‫- نه، ناتالی، نه، نه، نه.
‫می‌دونی چیه؟ داره گوشی رو می‌گیره. ‫داره گوشی رو می‌گیره. بگو، «سلام، مامانی.»
‫مامان، می‌خوام بیای اینجا.
‫- باشه؟ بیا اینجا. ‫- ناتالی، نیازی نیست.
‫- عزیزم، ما حالمون خوبه. ‫- مامان.
‫- ما... ‫- مامان، فقط بیا اینجا.
‫- یه پیشنهاد بهش می‌دیم. ‫- با چی؟
‫من چندتا برچسب عطری تو ماشینم دارم. تو چی؟
‫- کم. ‫- چقدر کم؟ بهتره خیلی کم باشه.
‫اون سال ۲۰۱۸ به مایکل ۲۵۰۰ دلار داد.
‫اون گوشمون رو می‌بره، باشه؟ ‫اما تو باید بحث رو شروع کنی.
‫سلام. سلام. سلام، عمو جیمی.
‫سلام، عمو رایانه.
‫سلام، آدم جدید.
‫- من پیتم. ‫- من چیزم.
‫اوه، چه جالب. اهل ویسکانسینی؟
‫تو یه عوضی هستی؟
‫گل گفتی.
‫هی، در مورد حق مالکیت هوایی چی می‌دونی؟
‫اوه. حق مالکیت هوایی.
‫- می‌تونه پیچیده بشه. ‫- بسیار خب. پس واسمون ساده‌اش کن.
‫باشه، خب ببینید بالای هر ساختمونی هواست، درسته؟
‫- لعنت به من. لعنت به من. ‫- آره، می‌دونیم هوا چیه.
‫خیلی‌خب، رفیق، همینه.
‫وقت بازیه.
‫یکیش ۹۷ـه، و یکیش ۹۹.
‫درسته.
‫- نمی‌خوام گند بزنم بهش، تدی. ‫- نه، نه، نه. تو مطالعه کردی.
‫تو آموزش دیدی. تو یه اعجوبه‌ای.
‫تو استادی.
‫بسیار خب، ببینیم چطور می‌شه. ‫واسم آرزوی موفقیت کنید، پسرا.
‫حتما، عزیزم. تو یه اعجوبه لعنتی هستی.
‫خیلی‌خب. اوهوم.
‫چی داریم؟
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، تانن‌هاش...
‫- اینجا یکم بیشتر مشخصن. ‫- آها.
‫- طعم میوه‌ایش یکم شبیه آلوئه. ‫- آره.
‫رنگ...
‫قرمز.
‫آره، این ۹۷ـه.
‫- این‌طور فکر می‌کنی؟ خیلی‌خب. ‫- آره. بله، شف.
‫آره. بسیار خب.
‫آره، من... آره. خودشه.
‫آره. فقط روش بنویس.
‫آره.
‫- آره، همینه. ‫- بسیار خب.
‫ماژیک‌های نو. کجا می‌ذاری‌شون؟
‫همم. ممنون.
‫قشنگه، پسرخاله.
‫چی؟
‫اتاق رو میگم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم این موقع‌ها اینجا باشم.
‫کارتون خوبه.
‫ممنون.
‫توام همین‌طور، پسرخاله.
‫هی.
‫اوه، لعنتی.
‫- بالاخره. آره. ‫- خیابون‌ها بسته‌ست، پسر.
‫چه خبر، لنس؟
‫- هنوز لوکام، پسر. ‫- منظورم همین بود، پسر.
‫- عالیه. ‫- اینو ببین.
‫- ممنون. ‫- خوبه، نه؟
‫- اوه، لعنتی. ‫- لبه‌هاش...
‫لبه‌هاش یکم شله.
‫بذار ببینمش. چسبش خودشو گرفته؟
‫- آره. ‫- فکر کنم خوبه.
‫با توجه به اینکه چهار ساعت واسش ‫بهت وقت دادیم، خیلی شگفت‌انگیزه.
‫آره، پسر، راستش خیلی سخت بود.
‫پونزده سانتی‌متر در پونزده سانتی‌متر...
‫چیزی که با اینا می‌خوایم تمشکه.
‫یخ‌زده، ساده، بدون هیچ چیزی روشون، فقط ساده...
‫الان نه. الان باز کردیم. ‫نمی‌تونی تمشک اضافه کنی...
‫می‌دونم. وقتی تو سر یه میز دیگه بودی به ذهنم رسید.
‫مشکلی نیست. راحته. هیچ چیزی ‫روشون نیست. فقط تمشکه.
‫آره، اما ما تامشک نداریم.
‫می‌دونم. واسه همین یه فکری واسش کردم. ‫نگرانش نباش.
‫«تمشک» درسته، نه «تامشک».
‫خب این باوته، آلبالوی کنسروشده،
‫زیتون سیاه، زردک کباب‌شده در ‫کره قهوه‌ای، یکم کاسنی...
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫هی، دی. یه خواهش بزرگ ازت دارم.
‫راهی هست که بتونم ازت یکم تمشک بگیرم؟
‫- تمشک؟ ‫- آره، تمشک داریم.
‫- غذا، هر چی که بخوای. من فقط... ‫- حله.
‫هی، تو هیچی به من بدهکار نیستی. ‫فقط بیا و ببرشون.
‫- جونمو نجات دادی. بهت مدیونم. ‫- باعث افتخاره، بچه.
‫هی، می‌خوام بری پابلیکن ‫و از دانی یکم تمشک بگیری.
‫- صبر کن. ‫- خب آره، نه...
‫اینجوری اون یه لبه‌ی شل رو جبران می‌کنی.
‫- ممنون. لطف می‌کنی. ‫- صبر کن. اون بیرون داره شرشر بارون میاد.
‫- نمی‌تونی اونو بفرستی... ‫- پسر بزرگیه. مرد بالغیه.
‫- کاپشن داره. ماشین داره. راحته. ‫- اوضاع خرابه.
‫چستر، الان نیاز نیست بری و تمشک بگیری.
‫- هی، داری چیکار می‌کنی؟ ‫- الان نمی‌تونیم هیچ کوفتی اضافه کنیم.
‫- تصمیمش با تو نیست. ‫- ممنونم که پشتمی.
‫- شنیدم، شف. ‫- آره.
‫ممنون.
‫من ترتیب اینو میدم. ‫فقط برو واسم بیارش.
‫دارید سر من دعوا می‌کنید؟
‫میز.
‫پیراهن.
‫تبلت.
‫پشت.
‫همون پولی که داده رو بهش پیشنهاد می‌دی، باشه؟
‫شاید اصلا یادش نیاد که چنین معامله‌ای کرده.
‫گمونم باید آماده باشیم که ‫تا ۱۰ هزار دلار هم بالا بریم.
‫- قیمت واقعی بازار چقدره، عوضی؟ ‫- نمی‌شه گفت. هواست.
‫یه لحظه وایسا. باید چاک رو بیارم.
‫چرا باید چاک رو بیاری؟
‫نیروی کمکی.
‫نیروی کمکی؟ واسه چی؟
‫ریموند. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫سلام، چیزی می‌خوای؟ شرمنده.
‫نه، نه، عذرخواهی نکن. دفتر خودته.
‫اوه آره، گمونم همین‌طوره.
‫فقط یه لحظه استراحت نیاز داشتم.
‫می‌فهمم.
‫ممنون.
‫می‌دونی...
‫امروز اولین روز بعد از مدت‌ها بود
‫که وقتی بیدار شدم با خودم فکر کردم...
‫«من می‌دونم دارم چیکار می‌کنم.»
‫«من توی کارم خوبم.»
‫دارم بهتر می‌شم.
‫«و می‌تونم از پسش بربیام.»
‫- و بعد بارون میاد. ‫- و بعد شرشر می‌باره.
‫بارون بند نمیاد.
‫- راستش بارون توی ساختمون هم میاد. ‫- آره. آره.
‫- آره. ‫- اوهوم.
‫و حس می‌کنی نمی‌تونی هیچ کاری رو درست انجام بدی.
‫آره.
‫با این حال، شغلی توی کپنهاگ سراغ داری؟
‫اینو نگو، چون روت حساب باز می‌کنم.
‫من آداب‌ و رسوم و راه و روش رو یاد می‌گیرم.
‫اگه مجبور بودی... ‫یه نکته مثبت تو همه اینا پیدا کنی چی؟
‫- اوه. ‫- همیشه یه روزنه امیدی هست.
‫نمی‌دونم، پسر.
‫در بدترین حالت ممکن، می‌دونی،
‫با روش و قوانین خودت خداحافظی می‌کنی.
‫خب، همیشه نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫درسته.
‫من اغلب به رستورانی ‫که توش کار می‌کردم فکر می‌کنم
‫که می‌دونستیم روز آخرش داره سر می‌رسه.
‫بعضی روزا می‌اومدی و می‌دیدی وسایل غیب شدن.
‫فروخته شده بودن یا برده بودنشون.
‫گاهی اوقات دقیقا از سر میزت، بعد از سرویس‌دهی.
‫- مسخره‌ست. ‫- آره.
‫آخراش دیگه تقریبا هیچی نمونده بود.
‫و کسی که اونجا رو اداره می‌کرد می‌خواست بمونه.
‫نمی‌خواست تعطیل کنه، مگر اینکه واقعا مجبور بشه.
‫واسه همین دم‌دمای آخر، ‫رفت پیش تک‌تک افراد
‫و ازشون تشکر کرد،
‫و بعد وقتی که تقریبا کسی ازمون نمونده بود،
‫دیدمش که رفت سمت وسایل
‫و باهاشون یه سری مکالمه‌های ‫پچ‌پچ‌وار خیلی صمیمی داشت.
‫گمونم این روش اون واسه خداحافظی کردن بود.
‫همم.
‫فکر می‌کنی کی با اون خداحافظی کرد؟
‫راستش یادم نمیاد ‫کسی باهاش خداحافظی کرده باشه.
‫خب...
‫ما هنوز وسایلمون رو داریم.
‫تعداد نیروهای خوبی هم داریم.
‫آره.
‫فکر کنم روزنه امیدت همینه، شف.
‫منم فکر می‌کنم آدمای زیادی اون بیرونن،
‫و هیچ‌کدومشون بدون اینکه باهات ‫خداحافظی کنن نمی‌رن.
‫ممنون، شف.
‫چاک، واسه هر چیزی آماده باش.
‫- چه اتفاق کوفتی‌ای قراره بیفته؟ ‫- هیچی.
‫- سلام. ‫- مری. به نظر محشر میای.
‫- گذر سال‌ها باهات مهربون بوده. ‫- لعنت بهت، جیمی.
‫- از توی ایوان خونه‌ام گورت رو گم کن. ‫- مری، نیکولاس مارشال هستم.
‫ببخشید، کی؟
‫بیخیال، رایانه هستم.
‫اوه، وای خدای من.
‫اینجا چه غلطی می‌کنی، عزیزم؟
‫به کمکت نیاز داریم.
‫بسیار خب، در چه مورد؟
‫موقعیت حساسیه.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونی کمک کنی.
‫یالا، مری، خواهش می‌کنم.
‫بیاید داخل.
‫نمی‌خوام اینو بپرسم، اما باید ازت بپرسم،
‫ریموند اونجاست؟
‫نه، ریموند دیگه اینجا زندگی نمی‌کنه.
‫اگه ریموند از کمد بیاد بیرون، ‫کار ریموند تمومه، باشه؟
‫ریموند لعنتی اینجا نیست.
‫می‌خواید از شر بارون خلاص شید یا نه؟
‫- بسیار خب، چاک. اتاق رو بررسی کن. ‫- خوش اومدید.
‫ریموند دیگه کدوم خریه؟
‫پاهاتون رو پاک کنید. شعور داشته باشید.
‫دارم میام.
‫- هی. ‫- هی.
‫داداش، فقط می‌خواستم بگم، در مورد رفتنم...
‫حس می‌کنم جوری که متوجه شدی ‫یجورایی ناجور بود.
‫مشکلی نیست.
‫فقط... فقط... یهو پیش اومد
‫و اونطوری که برنامه‌ریزی کرده بودم نبود،
‫- و حس می‌کنم تو شاید... ‫- چی؟
‫حس می‌کنم داری فشار زیادی به خودت میاری.
‫و گمونم می‌فهمم.
‫- گمونم دلیلش رو می‌دونم. ‫- بسیار خب.
‫- و در جایگاهی نیستم که بگم... ‫- نه، نه، می‌تونی بگی.
‫حرفت رو بزن.
‫قبلا وقتی چستر اینجا بود ‫مشکلی واسه حرف زدن نداشتی.
‫چی می‌خوای بگی؟
‫الان واقعا جدی هستی؟
‫تو جدی هستی؟
‫باشه.
‫آره.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، فقط واسه اینکه شیرفهم بشم،
‫با حق مالکیت هوایی، ‫نمی‌تونید بالای سرم ساخت‌وساز کنید؟
‫- درسته، آره. اون حق مال توئه... ‫- بسیار خب.
‫و ما می‌خوایم بخریمش.
‫به چه قیمت؟
‫به قیمتی که پرداخت کردی به اضافه مقداری سود.
‫نمی‌دونم چقدر دادم، اما از ایده‌ی
‫عدم ساخت‌وساز خوشم اومد، پس...
‫- ریموند لعنتی. می‌دونستم اینجاست. ‫- می‌دونستم.
‫سگمه! سگمه.
‫- می‌دونستم! ری لعنتی! خودتو نشون بده! ‫- سگمه.
‫این سگ نیست.
‫سگم اختلال اضطراب پس از سانحه داره، ‫پس بتمرگید سر جاتون.
‫آدمات رو کنترل کن.
‫خب، چقدر پرداخت کردم؟
‫خب، تو ۲۵۰۰ دلار
‫به مایکل برزاتو در سال ۲۰۱۸ پرداخت کردی.
‫- و الان چقدر می‌ارزه؟ ‫- خب، افزایش قیمت نداره، خانم.
‫نیازی نیست بگی «خانم». ‫می‌تونی فقط مری صدام کنی.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫حقیقت اینه، مری، ‫که اگه بتونیم حق مالکیت هوایی رو پس بگیریم،
‫خب خیلی بهمون کمک می‌کنه تا ‫رستوران خرس رو سرپا نگه داریم.
‫می‌دونی، و همچنین بهمون کمک می‌کنه مطمئن بشیم
‫که هر چیزی بالای رستوران ساخته می‌شه
‫چیزی باشه که کل محله باهاش موافقن.
‫خب، همه توی محله عاشق منن،
‫چون قطعا هستن،
‫و منم می‌تونم دقیقا همون کار رو بکنم.
‫بسیار خب.
‫بله، اینو می‌فهمم، مری،
‫اما این تضمین می‌کنه که رستوران ‫همون‌طوری که همیشه بوده باقی بمونه.
‫چرا باید برام مهم باشه؟
‫چون واسه ما مهمه، ‫نه فقط به عنوان یه کسب‌وکار،
‫بلکه به عنوان... به عنوان ‫بخشی از خانواده‌مون، می‌دونی؟
‫آره، مثل یه میراثه.
‫لحظات فوق‌العاده‌ای رو دیده،
‫و لحظات واقعا بدی رو هم دیده.
‫صدبار تا مرز فروپاشی رفته، می‌دونی،
‫اما همیشه یه راهی پیدا می‌کنه ‫تا دوباره سرپا بشه.
‫مثل یه برگ برنده‌ست.
‫و خب، واقعا واسه این خیابون مهمه،
‫و واقعا واسه ما مهمه.
‫و ما فقط می‌خوایم هر کاری از دستمون برمیاد بکنیم
‫تا مطمئن بشیم که...
‫که درست همون‌جا که هست بمونه.
‫پس می‌تونم هر چقدر که دلم می‌خواد پول بگیرم.
‫- خب، نه، نه دقیقا. نه دقیقا. ‫- نه.
‫اما شما به حق مالکیت هوایی نیاز دارید.
‫خب آره، نیاز داریم.
‫- ریموند لعنتی. ‫- هی، هی، هی.
‫- چه خبره؟ ‫- تیکه‌تیکه‌ات می‌کنم.
‫جیگرتو می‌خورم، ری.
‫نه، نه. از خونه‌ام گم شید بیرون.
‫- همین الان! ‫- بیا اینجا، ری، عوضی!
‫اصلا اینو نمی‌خوای.
‫فکر نکن غافلگیرمون کردی.
‫- بیا بریم، ری. ‫- از خونه‌ام گم شید بیرون
‫- با اون مردونگی سمی‌تون... ‫- تو هیچ‌کس رو غافلگیر نکردی.
‫- اون مزخرفاتتون... ‫- بی‌شرف احمق.
‫- اون انرژی‌های منفی و مزخرفاتتون. ‫- دیوونه‌ی روانی.
‫- توی محله می‌بینمت، ری. ‫- من نیازی به این مزخرفات ندارم.
‫- ممنون بابت وقتتون، خانم. ‫- ممنون بابت... لعنت بهتون.
‫ممنون. لعنت بهتون.
‫خیلی‌خب، یه بار دیگه مرورش کنیم.
‫- مهمون بلند می‌شه. ‫- بله.
‫- چاکی میز رو تمیز می‌کنه. ‫- خوبه.
‫چی-چی دوباره می‌چیندش.
‫من مسئول چیدن دوباره اینام.
‫چهار در چهار در چهار در چهاره.
‫این یعنی همیشه ۳۴ تا ست آماده‌ست.
‫اگه ما این ست‌ها رو بچینیم،
‫واسه هر مرحله از سرویس‌دهی آماده می‌شیم، شف.
‫عالیه، سریع.
‫- خیلی سریع. ‫- سریع، سریع.
‫- شف. ‫- بله.
‫دو نفر زنگ زدن. اونا هنوز میان،
‫پس دو نفر تاییدشده واسه ۷:۱۵ داریم،
‫که می‌شه یک‌ساعت و نیم دیگه،
‫و فقط دو نفرن.
‫- خودم بهش رسیدگی می‌کنم. ‫- منم همین‌طور.
‫- ممنون. ‫- شف.
‫- کارت خوب بود. ‫- بله.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- شف. از این طرف.
کافه
‫صندلی.
‫صندلی؟
‫لعنتی، از دست این تمرین لعنتی.
‫اوه. درسته. تمرین واسه چی؟
‫نه، فقط یه تمرین احمقانه‌ست که راجع بهش خوندم.
‫اگه حس اضطراب یا استیصال ‫یا عصبانیت یا هر چی داشته باشم،
‫اگه به سه تا چیز دست بزنم، ‫و اسمشون رو بلند بگم،
‫اون وقت نمی‌دونم، قراره «کمک» کنه.
‫اوهوم.
‫- جواب می‌ده؟ ‫- اوه، خدایا. معلومه که نه.
‫دوباره امتحان کن.
‫نه، مسخره‌ست. جواب نمی‌ده.
‫امتحان کن.
‫دست.
‫دیدمش.
‫چی رو؟
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫اوه. نه، نه، نه، اون داشت...
‫وای خدای من.
‫- نه، اون داشت برنامه رو بهم نشون می‌داد. ‫- نه.
‫داشت برنامه رو نشون می‌داد؟
‫- آره، اون داشت... ‫- چی؟
‫آره، اون داشت نشون می‌داد...
‫- حتی نمی‌تونی دروغت رو تموم کنی. ‫- چی... من...
‫- بس کن. ‫- تو دیوونه‌ای.
‫- وای خدای من. ‫- نمی‌دونم الان چرا دارم می‌خندم.
‫مثل تارزان دستای همدیگه رو گرفته بودید.
‫- بس کن. چه خبر؟ سلام. سلام. ‫- سلام.
‫هی.
‫چیه؟ چیش خنده‌داره؟
‫به تو ربطی نداره.
‫چیه؟
‫- نمی‌خوام بهت بگم. ‫- چرا؟
‫- هیچی. ما نمی‌تونیم... ‫- نمی‌دونم.
‫- چون تو دیگه اینجا کار نمی‌کنی. ‫- وای خدای من.
‫هی، این خیلی بی‌رحمانه‌ست.
‫- شرمنده، پسر، این یه قانونه. ‫- متاسفم، دستم بسته‌ست.
‫واقعا نمی‌خوای بهم بگی؟
‫راستش حتی جالب هم نیست.
‫شرمنده، من...
‫بس کن.
‫بدبخت شدم!
‫- اون گفت که نمی‌خواد... ‫- تلاشم رو کردم.
‫اطرافش ساخت‌وساز بشه.
‫در هر صورت نمی‌خواست بفروشه. خب؟
‫فقط یه راه لعنتی واستون مونده، یه گزینه دارین.
‫همین و بس.
‫توی کل عمر کوفتیم انقدر جدی نبودم.
‫به آلبرت زنگ بزن.
‫با کدوم پول کوفتی؟
‫عمو، اگه همه‌مون دنگمون رو بدیم چی؟
‫چارلز، با چی؟
‫- با چی دنگ بدیم، مرد جوان؟ ‫- هر چی که داریم، آلبرت می‌تونه بذاره روش.
‫نقشه ابراهیم بی‌نقصه. دارم بهت می‌گم.
‫فقط به ساختار نیاز داره. همین.
‫که ده تا عوضی دیگه هم داشته باشم ‫که مجبور باشم به نصیحت‌هاشون گوش بدم؟
‫ده‌تا شریک بهتر از اینه که هیچ شریکی نداشته باشی.
‫توی چشمام نگاه کن و بهم بگو ‫که یه ایده بهتر داری.
‫یه ایده بهتر از اینکه، ‫«بیاید باشگاه سرمایه‌گذاری بازی کنیم»؟
‫بیاید هر عوضی‌ای که شندرغاز پول داره رو پیدا کنیم
‫تا بتونیم دست به دست هم بدیم ‫و آهنگ «لعنت به من» رو بخونیم
‫درحالی که اونا ما رو می‌فرستن به گداخونه کوفتی!
‫حداقل اون یه ایده داره. تو ایده‌ای داری؟
‫شاید داشته باشم.
‫اوه، لعنتی، ما... مشتری داریم، عزیزم.
‫اینو نگه دار.
‫آره، عزیزم. مشتری‌ها!
‫درها رو باز کنید، عزیزم، درها رو باز کنید.
‫درها رو باز کنید.
‫سرحال باشید.
‫- سلام. خیلی ببخشید که دیر کردیم. ‫- سلام.
‫می‌دونید، بارون همه چی رو کند کرده ‫و یه تصادف هم شده بود.
‫لطفا بگید که خیلی دیر نکردیم. ‫به اسم مکنزی.
‫- شما حرف ندارید. خوش اومدید. ‫- عالیه.
‫- سلام، میز دو نفره؟ ‫- آره.
‫- بسیار خب. دنبالم بیاید. ‫- ممنون.
‫- هیچ‌کس رانندگی زیر بارون رو بلد نیست. ‫- بله.
‫سلام، بچه‌ها. میز هشت نفره؟ میز هشت نفره؟
‫- عالیه. پس هشت نفری با همید؟ ‫- آره.
‫بفرمایید داخل. به رستوران خرس خوش اومدید.
‫بریم.
‫همه چیز رو آماده کنید.
‫- شف. ‫- شف.
‫«ترجمه از حـامـد»