‫بیا شروع کنیم.
‫فکر کن سفری رو به مکان‌های ‫بزرگ و جادویی شروع کردی،
‫مثل اوانستون و پلزن و ‫شاید هم یک روز،
‫اگه شانس بیاری، بری شامبرگ.
‫مجموعه گسترش حق امتیاز رستوران ‫اوریجینال بيف شیکاگو
‫اجازه میده که ساندویچ‌های زیبا ‫و لذیذ خیابون اورلئان
‫به سر تا سر ایلینوی تحویل داده بشه.
‫از طرف خودم و چی-چی زوکرو
‫و چاکی دی‌والنتینو، ‫آلبرت اشنر و چیز،
‫قول میدیم که همون کیفیت ‫چشم‌گیر سابق برزانو رو
‫به صورت روزمره ارائه بدیم،
‫بدون مزاحمت... سالن غذاخوری و ‫سبد.
‫نه.
‫اینقدر حرف نزن، کارمن.
‫من تحت تاثیر چشم‌های آبیت ‫قرار نمی‌گیرم.
‫هوم؟
‫انتظار دارم همین الان امضای تایید رو بزنی.
‫قبول می‌کنم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫صبح بخیر، ناتالیا.
‫اه. صبح بخیر. ممنون.
‫تموم شد؟
‫به زور.
‫تینا رفته بازار کشاورزان و ‫اوضاع زیاد جالب نیست،
‫ولی در حدی پول داریم که ‫بتونیم چند روز رو سر کنیم.
‫قیمت تحویل گوشت رو کاهش دادن...
‫- خب. ‫- و می‌تونیم حقوق کارمندان رو بدیم.
‫عالیه.
‫- آره. ‫- چیه؟ عالی نیست؟
‫اگه تا آخر عمرمون هر شب مثل ‫دیشب باشه،
‫پس آره، عالیه.
‫چقدر سود کردیم؟
‫هیچی.
‫هیچی؟
‫مگه میشه؟
‫تونستیم حقوق‌ها رو بدیم ‫و یه چیزهایی بخریم.
‫مجبور شدیم لوله بخریم. ‫باید یه دیوار رو تعمیر می‌کردیم.
‫حاشیه سودمون افتضاحه. همین الانش هم ‫میانگین خرج هر مشتری ۱۹۰ دلاره.
‫اگه هزینه رو ببریم بالاتر چی؟
‫۱۹۰ دلار واسه مناسبت‌های مهمه. ‫دویست دلار دیگه از کنترل خارج میشه.
‫هی، زوجی که اینجا نامزد کردن رو یادته؟
‫آره. من و نیل عقدشون رو خوندیم.
‫خب، برای پلگرینو کار می‌کنن،
‫و دعوتت کردن به یه سمینار ‫بین‌المللی رستوران‌داری.
‫بین‌المللی؟
‫کجا؟
‫ژاپن.
‫واو.
‫آره.
‫پس بهشون میگم میری، خب؟
‫باشه، باید برنامه‌م رو چک کنم.
‫من و سوییپز...
‫داریم کارهای نمودار مسیر رسیدن ‫به موفقیت رو تموم می‌کنیم،
‫و یه سری کارهای دیگه هم...
‫ریچارد...
‫باید بری.
‫اصلاً آخرین باری که سوار هواپیما شدی ‫کی بود؟
‫فکرهام رو می‌کنم.
‫باشه، فکر کن و بهم خبر بده.
‫امشب چند نوبت مهمون داریم؟
‫عالیه.
‫- آره، درست شد. ‫- آره.
‫- آره، دقیقاً. ‫- دقیقاً.
‫من که بهت گفتم اینجوری باید درستش کنی.
‫من دیگه...
‫- میرم پشت‌بوم رو چک کنم. ‫- باشه.
‫- آره، کمک می‌خوای؟ ‫- نه.
‫باشه، خیلی خب.
‫- واو، واو، واو. ‫- نه، من می‌برمش.
‫- گفتم اینجوری باید تعمیرش کنی. ‫- منم می‌خواستم همین کار رو بکنم.
‫- گفتم فقط آچار می‌خوای... ‫- نه، من گفتم. چسب قرار بود نگهش داره.
‫- نه، چسب نمی‌تونست نگهش داره. ‫- چرا.
‫- من ابزار لازم رو نداشتم. ‫- نمی‌تونه جلوی هیچی رو بگیره.
‫حالا دقیقاً چی شد؟
‫نمی‌دونم. یه دفعه افتاد.
‫کی؟
‫تد.
‫تد روی سقف چیکار می‌کرده؟
‫نمی‌دونم به خدا.
‫یک دفعه طناب رو ول کرد، می‌دونی؟
‫[جوانه گل آفتابگردان، لبو، لیمو] ‫خب، همه‌ش همینه؟
‫بله، شف.
‫از دیروز بیشتره.
‫هدف همینه.
‫هر روز یکم بیشتر؟
‫آره، ولی... پوف.
‫- چیه؟ ‫- بیخیال، احمقانه‌ست. هیچی.
‫خیلی خب... چیه؟ چی شده؟
‫دیشب مواد اولیه خاصی نداشتیم.
‫- آره. ‫- و اوضاع هی داشت بدتر میشد.
‫ولی بهترین شب ممکن بود.
‫باز هم می‌خوام تکرارش کنم.
‫- چیه؟ آدم عجیبی هستم؟ ‫- نه، اصلاً.
‫و بعدش... خیلی هیجان‌زده بودم. ‫خوابم نمی‌برد.
‫- منم همینطور. ‫- آره.
‫ولی بعدش فکر کردم که با اینکه ‫یک دست...
‫یا در واقع هر دو دستمون از پشت بسته‌ست، ‫شب خوبی رو گذروندیم.
‫نه؟ هی فکر می‌کردم هنوز ‫تموم نشده.
‫نمی‌تونیم ناامید بشیم.
‫می‌دونی؟ که قراره...
‫با هم بجنگیم.
‫خیلی از اون حس خوشم اومد.
‫- منم همینطور. ‫- آره... می‌دونم.
‫من می‌دونم.
‫- واسه همین تو رو سرآشپز خودم کردم دیگه. ‫- درسته.
‫پس چی.
‫صبح بخیر.
‫ببین کی اینجاست.
‫این نیمکت از کجا اومد؟
‫زیرزمین. لوله‌کش‌ها آوردنش بیرون.
‫میشه بشینم؟
‫بشین.
‫- ببخشید که بهت نگفتم... ‫- ببخشید بهت فحش دادم.
‫می‌دونی...
‫من...
‫از یک طرف مغزم،
‫می‌دونی، اون سمت مغزم که ‫زیاد اهل تجارت نیست،
‫هی فکر می‌کنم، می‌دونی، «این ‫برادرزاده من،
‫واقعاً کسب و کار من رو به ‫خاک سیاه نشوند.»
‫می‌دونی، ناراحت‌کننده‌ست.
‫- می‌دونم. چون... ‫- وایسا.
‫خیلی عصبانی شده بودم.
‫انگار دود داشت از گوشم می‌زد بیرون،
‫و به نظرم حس عجیبی نیست.
‫می‌دونی، چون من روی تو ‫سرمایه‌گذاری کرده بودم، می‌دونی؟
‫ولی ناامیدم کردی، درسته؟
‫محض شفاف‌سازی میگم، ‫اون تصمیم خودم بود،
‫که وارد دنیای رنگارنگ و لعنتی ‫رستوران بشم.
‫پس به نظرم این مشکل خودمه، ‫تقصیر خودمه، خب؟
‫می‌خوام بگم...
‫این اون سمت از مغزم نیست
‫که باهاش بهت فحش دادم.
‫ببخشید، دقیقاً با کدوم بخشش ‫بهم فحش دادی؟
‫اون یکی سمتش.
‫سمتی که...
‫خیلی دوستت دارم.
‫کارم، من...
‫نمی‌خوام از علایقت دست بکشی.
‫خب؟
‫نمی‌تونی به خاطر سختی کارت ‫ازش دست بکشی،
‫یا چون عموت از دستت عصبانیه ‫یا چون ناراحتی.
‫تو خانواده ما همه یه عادت بد دارن، ‫اونم جا زدنه.
‫منظورم رستوران خانوادگی نیست.
‫- خود خانواده رو میگم. ‫- می‌فهمم.
‫من از... تک تک شغل‌هام ‫استعفا دادم،
‫از همه‌شون.
‫به هیچی علاقمند نیستم.
‫می‌دونی، فقط دنبال پولم، که ‫استراتژی خوبیه.
‫چون ببین الان ورشکسته شدم.
‫بازم میگم، تقصیر خودمه، نه تو.
‫اینقدر ورشکسته شدم...
‫که باید روی مهر و محبت
‫شرکت سرمایه‌گذاری بلو چیپِ ‫رایانه، چیز
‫و ریسک کردن با ابرا حساب باز کنم.
‫خب؟ سر و کارم به اینجا رسیده، خب؟ ‫پس تسلیم نمیشم.
‫ببخشید، قضیه ابرا چیه؟
‫گفت می‌خواد باهات صحبت کنه.
‫صحبت نکرد؟ ‫درباره حق امتیاز؟
‫درباره خرس؟
‫نه، بیف.
‫آشپزخونه‌های روح تو حومه شهر، ‫اصلاً نمی‌فهمم یعنی چی.
‫خدای من. چقدر...
‫چقدر هوشمندانه.
‫جدی؟
‫آره.
‫ببین، عمو جی، هر چی که میگی...
‫باهاش موافقم.
‫خیلی خب، ولی به خاطر حرفایی که میزنی...
‫باید برم.
‫خب، حق با لی بود.
‫واو.
‫اولین باریه که در تاریخ یه نفر ‫همچین حرفی میزنه.
‫آره.
‫حالا اون عوضی درباره چی ‫حق داشته؟
‫برای شکستن الگوها، ‫باید الگوها رو بشکنی.
‫واو.
‫چه باکلاس.
‫می‌دونی، مشکلی برای این ‫رستوران پیش نمیاد.
‫وای خدا، باز داری من رو می‌ترسونی.
‫اون سرآشپز فوق‌العاده‌ایه.
‫می‌دونم. ولی رستوران‌ها ارزش اینهمه ‫بدبختی رو ندارن.
‫این یکی داره.
‫از کجا می‌دونی، جوون؟
‫خب، من تو چندتا رستوران کار کردم.
‫- میشه یه سوال بپرسم؟ ‫- هوم.
‫اگه بخوام با دی‌دی قرار بذارم،
‫باید ازت اجازه‌ای چیزی بگیرم؟
‫- نمی‌خوام درباره‌ش باهات صحبت کنم. ‫- ای بابا.
‫دارم سعی می‌کنم کار درست رو انجام بدم.
‫- نمی‌خوام درباره‌ش باهات صحبت کنم. ‫- می‌خوام یه شب شام ببرمش بیرون.
‫الو، خیلی ممنون که باهام تماس گرفتی. ‫من...
‫جدی؟
‫می‌دونم بهتون زنگ زدم و براتون ‫پیغام گذاشتم،
‫ولی به عنوان سوملیه کار پیدا کردم.
‫می‌دونم، می‌دونم. باورنکردنیه، رفیق. ‫یه رستوران خانوادگیه.
‫خیلی وقته تاسیس شده. ‫امروز کارم رو شروع می‌کنم، پس...
‫نه، نه، خوشحالم. ‫حس خوبی دارم.
‫می‌خوام امتحان کنم،
‫ولی ممنون که هوام رو داشتی، رفیق.
‫شرمنده اگه ناامیدت کردم،
‫ولی اگه کسی رو دیدم که دنبال کار بود ‫تو رو بهش معرفی می‌کنم.
‫باز هم ممنون، رفیق.
‫- واسه امشب آماده‌ای؟ ‫- پس چی، رفیق.
‫- بزن بریم. ‫- بریم بترکونیم.
‫- بله، قربان. ‫- آره.
‫خیلی خب، این واسه پنج روز ‫آینده‌ت کافیه،
‫و باید خیلی جدی این دفترچه ‫راهنما رو دنبال کنی.
‫قراره تنهایی همه کارهاش رو ‫انجام بدی.
‫حله.
‫میشه تعداد بریوش رو دو برابر کنیم؟
‫- آره، فکر خوبیه. ‫- آره.
‫کسی دلش نمی‌خواد رقابت دوباره‌ی ‫کارمی با زمان رو تماشا کنه.
‫نه، نه.
‫هم الهام‌بخش بود هم خجالت‌آور.
‫حتی عجیب‌ترین چیزی هم نیست ‫که ازش دیدم.
‫نمی‌خوام بقیه‌ش رو بدونم.
‫وای پسر. لعنتی.
‫یالا.
‫- هی، در رو ببند. ‫- هی، چیکار داری...
‫چیکار می‌کنی؟
‫چرا اینجوری شدم؟ فکر کنم دارم ‫دچار حمله عصبی میشم.
‫لعنتی، اه...
‫- می‌خوای برم بیرون؟ ‫- نه، فقط ساکت باش.
‫خیلی خب.
‫ام...
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫نمی‌دونم. هر چی که بگی.
‫مرگ. نمی‌دونم. لعنتی...
‫درسته، ولی...
‫به نظرت اول از همه چی باعث شد ‫اینجوری بشی؟
‫می‌تونم برم ژاپن.
‫ریچی، این که خبر فوق‌العاده‌ایه.
‫تا حالا سوار هواپیما نشدم.
‫تا حالا سوار هواپیما نشدی.
‫نه.
‫چه، ام...
‫- ترسناکه. ‫- آره.
‫منطقیه. هواپیما خیلی ترسناکه.
‫آره، اصلاً بلد نیستی به آدم دلداری بدی.
‫- نه، نه. منظورم این بود که... ‫- کارمن،
‫تو که همه جا رفتی. ‫یه حرف درست بهم بزن.
‫- منظورم این بود که فرودگاه ترسناکه. ‫- احمق. برو تینا رو صدا کن.
‫- ببخشید، وایسا. ‫- خواهش می‌کنم تینا رو صدا کن.
‫وایسا. خیلی خب، ببین، ‫پرواز ترسناک نیست.
‫ولی فرودگاه مزخرفه، خب؟
‫اونجا استرس می‌گیری. ‫پر آدمه.
‫اونجا بهت حس بدی میده. ‫بخش پروازش...
‫آره.
‫آره، درسته، نه؟
‫آره، بخش پروازش بد نیست.
‫اتفاقاً...
‫خیلی آرامش‌بخشه.
‫- می‌دونی. ‫- می‌فهمم.
‫آره، انگار تو دنیای خودتی.
‫به آهنگ گوش میدی.
‫من فقط به کتاب صوتی گوش میدم، ‫ولی...
‫- می‌تونی به اونم گوش بدی. ‫- آره.
‫آره، چرا که نه.
‫به نظرت چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫نمی‌دونم، اه...
‫نمی‌دونم، ام...
‫می‌دونی، مثلاً اضطراب من ‫گاهی اوقات
‫زمانی بیشتر میشد که حس می‌کردم ‫دارم از منطقه امنم می‌زنم بیرون.
‫و وقتی می‌رفتم به جایی که ‫فکر می‌کردم امن نیست.
‫آره، ممکنه.
‫- خب، نمی‌دونم. ‫- آره.
‫می‌تونی به چشم تمرین بهش ‫نگاه کنی.
‫خیلی خب.
‫- فکر خوبیه. ‫- آره.
‫تمرین واسه چی؟
‫ام...
‫نمی‌دونم، فکر کن تاجر بین‌المللی هستی.
‫چون واقعاً هم همینی دیگه؟
‫تاجر بین‌المللی.
‫خودم که اینطور فکر نمی‌کنم،
‫ولی به نظرم تو دسته‌بندی ‫تاجرهای بین‌المللی قرار می‌گیرم...
‫از نظر فنی.
‫آره.
‫خیلی خب.
‫- خیلی خب. ‫- حله.
‫- می‌تونی بری. ممنون. ‫- خیلی خب، باشه.
‫- ممنون. ‫- قربانت.
‫لعنتی.
‫- وای خدا. ‫- در قفله، رفیق.
‫- شوخی می‌کنی دیگه. ‫- در لعنتی قفله.
‫- شوخی کردم. شوخی می‌کنم. ‫- هی، هی.
‫- عوضی... ‫- گمشو اونور.
‫- گمشو بیرون. ‫- نمیای بیرون؟
‫- حالا یه کم... ‫- یه کم تنهات می‌ذارم.
‫آره، یه کم بهم وقت بده.
‫آرامشم رو به دست آوردم.
‫امروز می‌خوام با کارمن صحبت کنم.
‫ایول. به چشم‌های اون عوضی نگاه کن ‫و قضیه رو واسه‌ش تعریف کن.
‫- کاملاً موافقم. ‫- غیرممکنه که بخواد مخالفت کنه.
‫- غیرممکنه. ‫- داری در حقش لطف می‌کنی.
‫تنها جواب درست تشکره.
‫و اگه این رو بهت نگفت، بهترین
‫جوابی که می‌تونی بهش بدی اینه، ‫«خاک تو سرت.»
‫آره. اگه قبول نکرد بزنش.
‫بزن داغونش کن.
‫من که می‌زنمش. ‫دندون‌هاش رو خرد می‌کنم.
‫اگه بگه نه تیکه تیکه‌ش می‌کنم.
‫دیگه هیچوقت با اون آشغال ‫صحبت نمی‌کنم.
‫اگه گفت نه، کارش تمومه.
‫چند بار به گلوش چاقو می‌زنم.
‫به خدا. ‫می‌کشمش.
‫من نمی‌خوام بکشمش. ‫فقط می‌خوام قبول کنه.
‫تو نه. من می‌کشمش.
‫آقایون، الان ایده‌م رو برای ‫شما ارائه میدم.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم. تو چی؟
‫آره، خوبم.
‫خوبه.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خواستم واسه‌ت پیاز خرد کنم.
‫نه. نه، تو رو خدا، پیاز بسه.
‫چیه؟
‫منظورم این بود که،
‫حالا برنامه‌ت واسه
‫- زندگیت و شغلت چیه. ‫- اه.
‫خب، من...
‫نمی‌دونم، هنوز درباره‌ش صحبت نکردم،
‫ولی فکر کنم یه ایده‌ای دارم.
‫جدی؟
‫آره.
‫می‌خوای تعریف کنی؟ یا...
‫بذار تموم بشه بعد میگم، خب؟
‫هوم. باشه.
‫استعداد خاصی داری؟
‫ببخشید. ‫جز آشپز بودن.
‫- نمی‌دونم. ‫- اوه، خوبه.
‫- آره. ‫- راه خوبی رو برای ورود به بازار کار انتخاب کردی.
‫چطوری می‌خوای رزومه بنویسی؟
‫اصلاً تا حالا رزومه نوشتی؟
‫نه، می‌تونم بنویسم، «دارای استرس.»
‫- خوبه، آره. ‫- آره، چطوره؟
‫- دیگه چی؟ ‫- «متاسفم.»
‫«متاسفم.»
‫«کمک.»
‫آره، نمی‌دونم.
‫هوم.
‫امکان نداره استعدادت مردم ‫رو شگفت‌زده نکنه،
‫چون من واقعاً شگفت‌زده شدم.
‫اگه ببینم یکی همچین چیزی ‫رو تو رزومه‌ش نوشته،
‫میگم آره، ده‌تا آدم این شکلی ‫می‌خوایم.
‫اوهوم.
‫ولی نمی‌دونم. همیشه می‌تونی ‫اینجا کار کنی.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫ممنون، شف.
‫آره، البته با من که نه.
‫- باید تو پنجره بیف کار کنی... ‫- نه، البته.
‫- تحت سرپرستی ابرا، آره. ‫- آره، درسته.
‫- با ابرا. ‫- با یه استاد.
‫آره. ام...
‫آره، می‌دونی چیه؟ من... ‫الان برمی‌گردم. خب؟
‫باشه.
‫- خب، نظرت چیه؟ ‫- حواسم کاملاً به تو بود، رفیق.
‫خیلی طولانی بود.
‫اطلاعات خوبیه. ‫طولانیه ولی عالیه.
‫خیلی دردناکه. ‫باید خلاصه‌ش کنی.
‫تو حاضری به آین رند بگی ‫رمان سرچشمه رو کوتاه‌تر کنه؟
‫اگه پنج صفحه اضافی رو روی ‫دستمال کاغذی نوشته بود؟ آره، می‌گفتم.
‫نه، دستمال کاغذی نه. ‫دست رو میزی.
‫تو باعث شدی بگم نسخه اولیه، یا درآمد ‫قبل از بهره، مالیات و استهلاک. نمی‌دونم چی هستن.
‫نگران نباش. از قبل آماده میشیم ‫و حواسمون هست که
‫انگیزه‌های همه با هم هماهنگ باشه. ‫نگران نباش.
‫- سلام، چه خبر؟ ‫- چه خبر؟
‫کارمن، لطفاً.
‫- بیاید شروع کنیم. ‫- لعنتی.
‫- فکر کن داریم می‌ریم به یه سفر جادویی... ‫- آره، آره. می‌خوام انجامش بدی.
‫- چی؟ ‫- حق امتیاز رو.
‫نمی‌خوای بقیه ارائه رو بشنوی؟
‫لازم نیست بشنوم.
‫اینجا از صدقه سری شما تبدیل به ‫همچین رستورانی شده.
‫خیلی خب، برو هوات رو دارم.
‫ممنون.
‫ممنون، کارمن.
‫تنها جواب درست.
‫و نیاز نبود کسی رو کتک بزنیم.
‫من حاضر بودم بزنمش.
‫- سقف درست شد. ‫- خیلی خب. آره.
‫کافیه سینک رو امتحان کنید.
‫- خیلی خب. ‫- عالیه، ممنون.
‫- آره. ‫- کارتم رو
‫بهت میدم. گفته بودم.
‫اوهوم.
‫- رفت. ‫- به سلامت.
‫عالیه. می‌خوای سینک رو ‫امتحان کنی؟
‫آره، آره. فکر کنم بهتره تو که ‫نزدیک‌تری امتحانش کنی.
‫اوه، آره، آخه من اینجا کار می‌کنم ‫و کلی مسئولیت روی سرم ریخته
‫و در واقع تویی که لباس لوله‌کش‌ها ‫رو پوشیدی.
‫- آره، می‌دونم. ‫- فکر کردم هدفت همینه.
‫من لباس سرآشپزها رو پوشیدم. ‫تو لباس لوله‌کش‌ها رو.
‫- می‌دونم. آره. ‫- انگار کارهای ما در
‫تضاد با همدیگه هستن.
‫- آره. درسته. می‌دونم. ‫- حله.
‫- ممنون. بزدل. ‫- آره.
‫- چی گفتی؟ ‫- ممنون.
‫نه، یه... فکر کنم یه چیز ‫دیگه هم گفتی.
‫که تو باید امتحانش کنی؟
‫فکر کردم بهم گفتی بزدل.
‫- حس کردم... شاید اشتباه می‌کنم. ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- نه؟ خیلی خب.
‫- نه. ‫- آره.
‫- نه، ایشون سرآشپز ماست‌ها. ‫- درسته. آره، من... آره.
‫- عوضی. ‫- آره.
‫ببین سرآشپز، باز گفتی.
‫- گفتم که نمی‌دونم. وای خدا. ‫- عمراً اگه همچین حرفی بزنه.
‫- چیه؟ ‫- من تشنمه. تشنمه
‫چون نمی‌دونیم سینک سالمه یا نه ‫و من آب می‌خوام.
‫- آب می‌خوای؟ ‫- آره.
‫آره، برات آب میارم.
‫- حله. چی؟ حله. ‫- آره، حله.
‫- می‌خوای امتحانش کنم؟ ‫- آره، چرا که نه.
‫باشه، قبول.
‫خیلی قدردان شما هستم
‫و می‌دونم بیشتر به خاطر خانواده ‫برزاتو اینجایید،
‫ولی همین که کنار ما موندید
‫واقعاً فوق‌العاده‌ست پس من دیگه میرم.
‫باشه، ممنون. لطف داری.
‫واسه چی؟
‫واسه حرفای زیر زیرکی که زدی.
‫- لطف داری. ‫- چی گفتم مگه؟
‫- هیچی. ‫- خیلی خب.
‫- خیلی خب. آره. ‫- من دیگه امتحانش می‌کنم.
‫- خیلی خب. ‫- ممنون.
‫- آره. ‫- خیلی ممنون، عوضی.
‫سرآشپز، چی...
‫سرآشپز، چی گفتی؟
‫هی.
‫- یکی به اسم پیتر کلارک رو می‌شناسی؟ ‫- چی؟
‫یکی به اسم پیتر کلارک رو می‌شناسی؟
‫یه پیغام برات گذاشت و گفت ‫داره سعی می‌کنه باهات تماس بگیره
‫که درباره رستوران صحبت کنید.
‫- درباره چیش؟ ‫- نمی‌دونم.
‫گفت دیروز پنج بار بهت زنگ زده.
‫نمی‌شناسمش.
‫خیلی خب، حدس می‌زدم.
‫و استیوی اون یکی شماره رو هم ‫فرستاد که یه وقت یادت نره.
‫یادم نرفته.
‫بهش زنگ زدی؟
‫فردا.
‫پس واقعاً داری میری؟
‫نت، نمی‌تونم بمونم.
‫کسی ازت نمی‌خواد بمونی، عزیزم.
‫میرم به آلبرت زنگ بزنم.
‫مارکوس.
‫خودت رو به ندیدن بزن.
‫عجب آشغالی هستی.
‫- من یه سرآشپزم. ‫- چرا این کار رو با من کردی؟
‫یه بار واسه تست غذا قاشق می‌خواستم.
‫ولی قاشق نداشتم، ‫اون لحظه قسم خوردم
‫که هیچوقت بی قاشق نمونم.
‫الان بقیه قاشق ندارن.
‫نه، ما نمی‌تونیم نگران بقیه باشیم.
‫اگه من قاشق بخوام چی؟
‫یه فکری می‌کنیم.
‫ابرا؟
‫چی شده؟
‫ابرا؟
‫خیلی حقه‌بازی.
‫دقیقاً.
‫قلبم رو شکستی و ریختی زمین.
‫ببخشید، لوکا، برم جارو بیارم ‫قلبم رو جمع کنم.
‫باشه.
‫قلبم ریخته روی زمین!
‫کشوی قاشق‌ها رو دید؟
‫آره.
‫به نظرم بانشاط بودنشه که...
‫- اوهوم. ‫- اینقدر جذابش می‌کنه.
‫آره، نور از وسطشون رد میشه.
‫آره، دقیقاً. آره، گل‌های ‫کنار هم...
‫نه، گلی رو نمی‌خوایم که
‫توجه مشتری رو از روی غذا برداره.
‫اگه اشتباه می‌کنم بگو، ولی ‫فصل گل داوودیه، نه؟
‫- آره. از کجا می‌دونستی؟ ‫- آره.
‫- اسمش رو درست گفتم؟ ‫- گل داوودی؟
‫- گل داوودی، درسته؟ ‫- می‌تونی صداش کنی، «داوودی.»
‫- همون داوودی؟ ‫- آره. ما گل‌فروش‌ها بهش میگیم داوودی.
‫آره، فکر کنم با اون گل هم ‫می‌تونیم به هدفمون برسیم.
‫اونجوری هم میشه.
‫می‌دونی، گل لاله هم بد نیست، ‫ولی داوودی...
‫- اوهوم. ‫- داوودی... هیچوقت از مد نمیفتن.
‫میشه یه کم برنامه رو بندازیم عقب؟ ‫الان برمی‌گردم.
‫- باشه. من همینجا می‌مونم. ‫- خیلی ممنون.
‫- شف. ‫- شف، خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫- نه، عالیم. ‫- آره.
‫- تو چی؟ ‫- آره، منم خوبم.
‫عالیه.
‫- آره، شروع خوبی داریم... ‫- خب.
‫تموم شب، دوتا مشتری ثابت، ‫یه نامزدی.
‫- اوهوم. ‫- اوه، ساعتش؟
‫هفت و نیم. می‌خواد بعد از شام ‫خواستگاری کنه، و گفت می‌خواد آشپزخونه رو ببینه.
‫خیلی خب، رومئو.
‫اه، مشتری‌های وی‌آی‌پی چی؟
‫اه، آره، سه‌تا. ساعت ۵:۴۵، ۶:۳۰ ‫و هشت.
‫عالیه.
‫خیلی خب، بیا به هر میز نود ‫دقیقه وقت بدیم، خب؟
‫- آره، دیشب که ایده خوبی بود. ‫- آره، باز هم تکرارش می‌کنیم.
‫- خیلی خب. ‫- شف.
‫شف.
‫هنوز هم یه چیزهایی بلدم. هنوز ‫هم جذابم.
‫خیلی خب.
‫- می‌بینی؟ عالی شد. آره. ‫- جدی؟ خوبه؟
‫- سلام. چه خبر؟ ‫- سلام.
‫اه، میشه گفت خوبه.
‫- الان دیگه همینم قبول می‌کنم. ‫- آره. آره.
‫به نظرم محض احتیاط باید ‫غذاهای کوچیک‌تر رو هم نگه داریم.
‫آره، صد در صد، شک نکن.
‫- حله. ‫- کاری از دستم برمیاد؟
‫- اه، نه. چیزی لازم ندارم. ‫- نه؟
‫- باشه. ممنون، شف. ‫- ممنون.
‫هی، سید.
‫بله؟
‫دیشب فوق‌العاده بودی.
‫وای. یعنی، همه‌مون بودیم.
‫- تینا و اون کلم‌ها؟ دیوونه‌کننده بود. ‫- می‌دونم. آره، حتماً.
‫مارکوس قشنگ داره مثل فیلم ‫«تایتان‌ها را به یاد آور» عمل می‌کنه.
‫آره، اونا عالی بودن، ‫ولی تو … معرکه بودی،
‫و من اینجا نشستم و دارم ‫به این آمار و ارقام نگاه می‌کنم،
‫و این معمولاً سخت‌ترین بخش روزمه.
‫استرس‌زاست. ناخوشاینده،
‫و من معمولاً پر از ترسم.
‫ولی امروز نگران نیستم.
‫چون یه جورایی چتر نجات داریم؟
‫چون یه کاپیتان داریم.
‫می‌دونی که دیشب یه جورایی مثل جهنم بود.
‫آره، آره، بود.
‫ولی… نمی‌دونم،
‫اون حسی رو می‌شناسی که فقط…
‫شاید همون جایی هستی که باید باشی؟
‫آره.
‫می‌شناسم.
‫فک‌ها، جمع بشید.
‫- شف. ‫- شف.
‫- شماها همون تو قایم شدید؟ ‫- نه، منتظر…
‫- نه، منتظر اشاره‌ت بودیم. ‫- منتظر اشاره بودیم.
‫- خب، امشب مهمونی نامزدی داریم. ‫- باشه.
‫هفت و نیم، میز ۲۰.
‫می‌خواد دقیقاً بعد از دسر خواستگاری کنه. باشه؟
‫- پس بیاید یه قدم پامون رو فراتر بذاریم، پسرا. ‫- باشه.
‫قراره میز کافه رو بیرون بچینیم،
‫چراغ‌ها، فضا، گل‌ها.
‫خب، دختره تو پناهگاه ‫ماهی‌های آکواریوم کار می‌کنه.
‫اوکی. چه خوب.
‫من یه رومیزی با طرح ‫موجودات دریایی تو زیرزمین دارم.
‫- گفتم بیاریمش بالا و بندازیمش رو میز. ‫- حله.
‫می‌ذاریم از لحظه‌شون لذت ببرن،
‫بعدش می‌فرستیمشون تو آشپزخونه تا با هم نوشیدنی بخورن
‫- آره. ‫- باشه؟
‫باشه.
‫شروع کنید.
‫- شف. ‫- شف.
‫باید یه رسید تحویل رو امضا کنم.
‫- الان برمی‌گردم. ‫- آره، حله.
‫بله؟
‫کارمن برزاتو؟
‫آره، خودمم.
‫من پیتر کلارکم.
‫پیدا کردنت خیلی سخته.
‫هفت بار بهت زنگ زدم.
‫ببخشید، موضوع چیه؟
‫خدایا، اون جعبه عروسی کجاست؟
‫هی، کسی جعبه مراسم‌های ویژه رو جابه‌جا کرده؟
‫کاش می‌تونستی اینجا رو ببینی، رفیق.
‫هی. چی شده؟
‫- خب، هیچی، هیچی. چیزی نشده. ‫- کارمن.
‫ام…
‫پیتر کلارک بود.
‫مسئول ستاره بود.
‫به این زودی؟ مال دیشب بود؟
‫اون دیشب اینجا نبود.
‫کی اینجا بود؟
‫ام…
‫چند ماه پیش.
‫یادت میاد وقتی اون، ‫ام، اون برف رو درست کردیم؟
‫لعنتی، باشه. وای.
‫صبر کن.
‫صبر کن، پس کی دیشب اینجا بود؟
‫خب…
‫یه مهمون.
‫اصلا دلم می‌خواد بدونم چی گفت؟
‫گفت، ام…
‫گفت، خب…
‫خیلی چیزا گفت. اون، ام…
‫ببخشید، اون…
‫گفت غذا در کل
‫واقعاً استثنایی بود.
‫و خلاقانه.
‫گفت استعدادی که اینجاست غیرقابل انکاره.
‫ولی؟
‫اینکه یه بشقاب گوش ماهی هست
‫که نتونسته بهش فکر نکنه
‫و مهمان‌نوازی عالی بود.
‫گفت فضا بدون اینکه اغراق‌آمیز ‫باشه یا زور بزنه، زنده بود.
‫ستاره گرفتیم؟
‫دو تا گرفتی.
‫پس داشتم فکر می‌کردم که باید، ام…
‫احتمالاً تا بعد از سرویس صبر کنیم…
‫آره، به نظرم منطقیه.
‫می‌دونی، این‌جوری همه ‫می‌تونن تو حسش بمونن و…
‫- متمرکز بمونن. ‫- درسته.
‫- تبریک میگم. ‫- ممنون.
‫آره. آره، خیلی بزرگه. تو هم همین‌طور.
‫باشه، باشه، باشه.
‫باشه. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫انجامش دادی.
‫همه‌چی رو برداشتی؟
‫فک کنم، آره.
‫- ممنون که رسوندیم، پسر. ‫- آره، خیالی نیست.
‫ام…
‫من تو کپنهاگ آدم‌های زیادی رو می‌شناسم، ‫پس می‌تونم همه‌جا سفارشت رو بکنم.
‫ممنون. ‫لطف می‌کنی.
‫نه، فقط به شرطی که آبروم رو نبری.
‫آره، خب، گوش کن، ‫کارمی از بازی رفته بیرون،
‫پس، می‌دونی، طبیعتاً ‫یکی از ما باید جاش رو بگیره.
‫اوه، یعنی مثل ‫یه مبارزه تا پای جان.
‫آره. آره، ‫باید همین‌طور باشه.
‫خیلی بد میشه، ولی من قطعاً می‌کشمت.
‫نه بابا.
‫من راستش تو روز تعطیلم ‫دارم میرم رستوران که تمرین کنم.
‫تعجبی نداره.
‫اصلاً قابل مقایسه نیست، پسر. ‫تو همین الانشم بردی.
‫داری دیوونه‌بازی درمیاری. برو ‫سوار اون پرواز شو.
‫میرم.
‫خب، پسر، باید بهت بگم. من…
‫می‌دونی، من الان تو ‫بهترین جاها کار کردم،
‫با بهترین سرآشپزها.
‫و اینجا نسبت به ‫همه اون جاها برتری داره.
‫و یه چیزی داره که هیچ‌کدوم
‫از اون جاهای دیگه ندارن.
‫اون چیه؟
‫خانواده.
‫من دیگه میرم.
‫- عاشقتم، پسر. ‫- منم عاشقتم.
‫- غریبه‌بازی درنیار. ‫- باشه.
‫من یه دختر گنده‌م. من یه دختر گنده‌م.
‫بگو: «ایول به خرس‌ها.»
‫آره، مامان، ‫به همه‌چی رسیدگی شده.
‫ایول به خرس‌ها.
‫بله، کیک ردیفه. ‫بادکنک‌ها ردیفن.
‫نه، نیازی نیست ‫زرق و برق بیشتری بهش اضافه کنی.
‫به اندازه کافی زرق و برق داریم. ‫اینو بهت قول میدم.
‫دارم پاهات رو می‌خورم؟
‫- نه، نه. دی‌جی بی‌دی‌جی، باشه؟ ‫- این یه مراسم ساده‌ست.
‫اصلاً و ابداً. ‫تو خیلی عجیبی.
‫باشه. منم دوست دارم.
‫چی داری؟ ‫اونجا چی داری؟
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫سرآشپز عنوان باحالیه.
‫رسمیه.
‫تو یه خانم خفنی.
‫بهت که گفته بودم.
‫- دروغ نگفتی. ‫- نه، نیازی به دروغ گفتن ندارم.
‫خب، اجازه داری، ام، تو صورت بقیه داد ‫بزنی و وسایل رو پرت کنی این‌ور و اون‌ور؟
‫اوه، آره، آره. من… من عوض شدم. ‫الان یه روانی کاملم.
‫- لعنتی، خیلی باحاله. ‫- مگه نه؟
‫آره، باحاله.
‫- و این… ضمناً، خیلی هم مفیده. ‫- آره.
‫- چون خودم رو حسابی خالی می‌کنم. ‫- دقیقاً.
‫آره، و دیگه مجبور نیستم بیام سراغ تو،
‫و دق دلیمو سر تو خالی کنم.
‫می‌بینی؟ این شغل جدید ‫از همین الانشم یه نعمته.
‫آره، حتماً همین‌طوره.
‫فکر می‌کنی از پسش برمیام، مگه نه؟
‫می‌دونم که می‌تونی، عزیزم.
‫- تو یه عوضی دروغگویی. ‫- می‌بینی؟ نمی‌خواستم عصبانی بشی.
‫من یه سرآشپز هستم.
‫من، ام، متمدنم.
‫من… من عصبانی نمیشم.
‫می‌بینی؟ حالا کی داره دروغ می‌گه؟
‫هی.
‫تو بهترین سرآشپز می‌شی.
‫دروغ تو کار نیست؟
‫هرگز.
‫باشه.
‫عزیزمی
‫همینه. حق امتیاز، عزیزم.
‫- اجاق‌ها رو بذار همون‌جا. ‫- خوبه. خوبه.
‫دستگاه برش اون پشت.
‫یخچال‌ها هم پایین اینجا.
‫هیچی اینجا نیست!
‫آهان، فهمیدم. ‫آشپزخونه روح. نامرئی.
‫یعنی اینجاست، فقط تو نمی‌تونی ببینیش.
‫عمو، چرا این‌قدر باید منفی‌باف باشی؟
‫تو همیشه یه چیزی رو خراب می‌کنی. ‫قراره عالی بشه.
‫آلبرت، ما کارمون رو شروع کردیم.
‫بی‌نظیره.
‫مـ-من تمام…
‫تمام مدارک رو فوراً براتون ایمیل می‌کنم.
‫کار دیگه‌ای هست که بتونم بکنم؟
‫هرطور مایلید.
‫نـه‌خیر. دروغ نمیگم. دروغ نمیگم. ‫ من پیشگیری کردم.
‫وای، خدای من.
‫اسم واقعیم رو بهش نگفتم.
‫- این پسرخاله مودی بود. ‫- پسرخاله مودی.
‫خیلی خب، اینم از بعدی.
‫وای، دختره خیلی زشت بود.
‫این‌قدر زشت بود، ‫که وقتی می‌رفت باغ‌وحش،
‫یه بلیت بهش می‌دادن برای رفتن به داخل…
‫- و یه بلیت برای بیرون اومدن. ‫- و یه بلیت برای بیرون اومدن.
‫آره، آره، این عمو رده.
‫نه، اون برادرم زیک بود.
‫- چی؟ ‫- زیک بود.
‫نه، این قبول نیست. ‫اونا دوقلو هستن.
‫باشه، آخری.
‫یک اسب، یک اسب، ‫پادشاهی من در ازای یک اسب.
‫این مشخصاً سر درک جاکوبیه.
‫درسته.
‫«روم یعنی عوام. برایشان مرگ بیاور، و ‫آن‌ها برای این کار عاشقش خواهند شد.»
‫- کارت درسته. ‫- یعنی…
‫خب، امروز می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خب، بذار ببینم. این اولین ‫روز تعطیلم تو این صد ساله.
‫پس، با تو می‌گردم، اینا ‫رو می‌خورم تا برم تو کما،
‫و بعدش تا آخر روز ‫با هیچ‌کس حرف نمی‌زنم.
‫عالی به نظر می‌رسه.
‫ممنون، ممنون. ‫مـ-منم موافقم.
‫و من خیلی سعی کردم
‫که این رو پیش نکشم.
‫وای، خدای من، بس کن.
‫چرا این‌جوری می‌خندی؟ ‫بس کن، بس کن.
‫باشه، می‌ذارمش… می‌ذارمش… ‫باشه. می‌ذارمش کنار. می‌ذارمش کنار.
‫فقط اینکه من…
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم
‫و این خفن‌ترین چیز ممکنه.
‫و خیلی، خیلی دوستت دارم.
‫و حرفم رو زدم.
‫عالیه، باشه.
‫- پس، تموم شد؟ ‫- تموم شد.
‫- تموم؟ عالیه. ‫- تموم.
‫دیگه هیچ‌وقت حرفش رو پیش نمی‌کشم.
‫یعنی، واقعاً چیزی برای پیش کشیدن نیست.
‫- هیچی. ‫- نه.
‫خفن‌ترین چیز ممکنه.
‫- وای، خدای من. ‫- فقط دارم غذام رو می‌خورم.
‫- مثل آدم‌های عادی؟ ‫- آره.
‫- من فقط می‌تونم با یه دست ببرم.
‫باشه، این… ‫حس می‌کنم داری اذیت می‌شی.
‫راستی، سو رو بیش از ‫یه دهه‌ست که می‌شناسم.
‫- آدم خیلی خوبیه. ‫- آره.
‫این از اولش هم قرار بود عالی پیش بره، ‫ولی اینکه قراره با اون حرف بزنی، یه نعمته.
‫اون عالیه.
‫- نمی‌دونم. ‫- چیو نمی‌دونی؟
‫نمی‌دونم. من فقط… ‫تاحالا این کار رو نکردم.
‫کارمی، مثل آب خوردنه، پسر.
‫تو آدم خوبی هستی، ‫ولی آدم عجیبی هم هستی.
‫- شغل عجیبی داری… ‫- آره.
‫با یه عالمه آدم عجیب و غریب و غیرقابل تحمل.
‫تو کلی داستان داری.
‫وقتی اولین بار میشل رو دیدم،
‫فکر کنم، اون یه جورایی خودش رو دور می‌گرفت
‫از اینکه وقتی آدم‌های جدید رو میدید، ‫نشون بده خانواده‌مون چقدر روانی‌ان،
‫ولی تو باید بری تو دلش.
‫تو داستان و تروما و تاریکی و غذا داری.
‫- آره. آره. ‫- عاشقش می‌شن.
‫این دقیقاً برعکس خونه فروختنه.
‫تو باید با تسخیرشده بودنت شروع کنی.
‫اینو بهت میگم، من حسودیم میشه.
‫کاش منم با چیزایی که ‫تو داری می‌رفتم بالا.
‫من یه شغل خیلی معمولی دارم.
‫یه زن خوشگل دارم. ‫پدر و مادرم تا حدودی خوبن.
‫من هیچی ندارم.
‫تو یه گنجینه داری.
‫قراره خوب پیش بره، پسر.
‫باشه، آره، نه، این مفیده. ‫ممنون.
‫بخند یا نخند. ‫فکر نکنم دیگه فرقی بکنه.
‫- باشه. ‫- این یه چیز قدیمی شده.
‫خیلی خب، ام.
‫خیلی خب.
‫منتظر می‌مونی؟
‫- همین‌جا؟ ‫- آره.
‫آره، آره.
‫باشه. ممنون.
‫- موفق باشی، رفیق. از پسش برمیای. ‫- باشه.
‫سلام، ام…
‫من اومدم که، ام، سو رو ببینم.
‫باشه، اسمتون چیه؟
‫ام، کارمن، ام، برزاتو.
‫- باشه، بهش میگم که اینجایید. ‫- باشه. ممنون.
‫- کارمن؟ ‫- سلام. آره. سلام.
‫- سو. ‫- سلام، سو.
‫- سلام. از دیدنتون خیلی خوشحالم. ‫- منم همین‌طور.
‫- بشین، بشین، بشین. ‫- ممنون. ممنون.
‫راحت باش.
‫خب، استیون رو می‌شناسی؟
‫آره، آره، استیون، ‫فامیلمه، آره.
‫از کدوم طرف؟ مادری؟ پدری؟
‫- اوه، ام… ‫- من یه خانواده بزرگ دارم.
‫آره، نه، فکر کنم یه جورایی… ‫توضیح دادنش سخته.
‫می‌فهمم. ‫خودم چندتایی از اینا دارم.
‫خب، گفت که تو یه سرآشپزی.
‫سرآشپز بودم.
‫آره، نه، دیگه، ام، دیگه نیستم. ‫آره.
‫اوه، خوندم که خیلی کارت درست بوده.
‫بد نبودم، آره.
‫بهم بگو چه‌جوریه.
‫همون‌جوریه که تو تلویزیون نشون میدن؟
‫با اون همه داد و بیداد و مسخره‌بازی؟
‫- می‌تونه باشه. ‫- آره، مطمئنم.
‫هربار که یکی از اون ‫برنامه‌های رستورانی رو می‌بینم،
‫آخرش سر تلویزیون داد می‌زنم. ‫میگم: «همگی، فقط خفه شید و…»
‫- آره. نه، اشتباه نمی‌کنی. آره. ‫- «گوش کنید.»
‫- آره، پر از دراما و مکافاته. ‫- آره.
‫خب، کارمن، ‫بهت میگن کارمن، درسته؟
‫حتماً، آره، یا کارمی.
‫کارمی.
‫خب، کارمی، ‫چی… چی باعث شد بیای اینجا؟
‫خب، من…
‫من فقط… فکر کنم همیشه به چیز علاقه داشتم.
‫به…
‫ببخشید، من فقط… ‫یکم استرس دارم.
‫اوه، چیزی برای استرس داشتن وجود نداره.
‫باشه.
‫ام…
‫آره، ببخشید، من فقط…
‫فکر کنم همیشه دنبال یه جور، مثلاً…
‫راه‌های خلاقانه بودم.
‫می‌دونی، مثلاً من واقعاً، ‫ نقاشی کشیدن رو دوست دارم، ام…
‫- هنر رو دوست دارم. ‫- اوه.
‫ام…
‫آره، فکر کنم در واقع… ‫همین منو کشوند سمت غذا.
‫می‌دونی، اول از همه، ‫منظورم به صورت حرفه‌ایه.
‫ام…
‫دارم چرت و پرت میگم؟ ‫ببخشید، این…
‫نه، نه، هرچی دلت می‌خواد بگو.
‫- باشه، ممنون. ‫- آره، حتماً.
‫ام…
‫آره. خانواده‌م یه رستوران داشتن و…
‫- اوه، چه عالی. ‫- و خب وقتی بزرگ می‌شدم، فکر کنم من…
‫نمی‌دونم، من عاشق، ام…
‫رنگ‌های غذاها بودم.
‫می‌دونی، اینکه چطوری موقع آماده شدن ‫غذا تغییر می‌کردن و…
‫آره، می‌دونی، من و شوهرم ‫رفتیم به یه رستوران به اسم اِور.
‫می‌شناسیش؟
‫بله، مـ-من اونجا کار می‌کردم.
‫اوه، معلومه که کار می‌کردی.
‫یعنی، این غذای اصلی رو میارن سر میز، ‫یا همون تزیینش، واقعاً.
‫چیزی که سفارش داده بودیم فقط نخودفرنگی ‫و گوشت بود، همین نخودفرنگی و گوشت.
‫و ما… به معنای واقعی کلمه بهش زل زده بودیم،
‫ و بعد به همدیگه می‌گفتیم،
‫«تاحالا این طیف از رنگ سبز رو ندیده بودم.»
‫این…
‫سرزنده بود.
‫آره، کلمه‌ش همینه.
‫پس، داری آشپزی رو می‌ذاری کنار.
‫این یه…
‫یه تغییر بزرگ… بزرگه، مطمئنم.
‫ایده‌ای داری که می‌خوای ‫به چی برسی یا چی رو کشف کنی؟
‫ام…
‫آره، ام…
‫ما این، ام، ‫این سرویس رو هفته پیش داشتیم،
‫و همه‌چی فقط رفت رو هوا، ام، بد شد.
‫می‌دونی، از همون اولش، ‫هوا، همه‌چی، می‌دونی.
‫- فقط… بد بود. آره. ‫- متأسفم. اوهوم.
‫و واقعاً چیزی نیست که ‫قبلاً ندیده باشم، می‌دونی.
‫تو رستوران‌ها همه‌چی به هم میریزه، فکر کنم.
‫می‌دونی، ذاتاً،
‫یه چیز کاملاً غیرقابل کنترلی ‫در موردشون وجود داره.
‫- ام… ‫- اوهوم.
‫حرفه خطرناکیه.
‫حرفه اعصاب‌خردکنیه.
‫فقط… خیلی…
‫خیلی سخته.
‫آره، ولی موانع، این… ‫می‌دونی، این سختی‌ها،
‫اینا یه جورایی…
‫- همون اصل کاریه. ‫- آره.
‫می‌دونی؟ و تو این حس واقعیِ ‫دستاورد و موفقیت رو میگیری، می‌دونی،
‫ولی فقط یک دقیقه طول می‌کشه، ‫چون بعدش باید،
‫می‌دونی، دقیقاً همون کار رو، ‫دقیقاً به همون روش
‫با یه سری موانع جدید ‫تو روز بعد انجام بدی.
‫و فکر کنم برای یه مدت طولانی، ‫من، ام…
‫ببخشید، بهتره این‌طوری بگم که
‫تو تمام این مدتی که ‫داشتم این کار رو می‌کردم…
‫فکر کنم فقط، مـ-مـ-من…
‫می‌خواستم روزم رو شب کنم.
‫می‌دونی، انگار فقط می‌خواستم اون لعنتی رو رد کنم.
‫انگار می‌خواستم…
‫ازش جون سالم به در ببرم.
‫و مـ-مـ-من…
‫نمی‌خواستم همکارام رو بشناسم.
‫می‌دونی، برام مهم نبود که، ‫ام، بهشون اهمیت بدم.
‫من فقط… اونا رو به عنوان، ام…
‫به عنوان ابزاری برای زنده موندنم می‌دیدم…
‫تو آشپزخونه.
‫و اون روز،
‫یعنی، واقعاً،
‫بدترین سرویسی بود که تاحالا توش بودم،
‫فقط یه افتضاح کامل و تمام‌عیار بود، باشه؟
‫و تقصیر کارکنان نبود، می‌دونی، تقصیر، ام…
‫تقصیر این شرایط بود.
‫و، ام…
‫می‌دونم که اگه من، ام…
‫اگه من مسئول بودم…
‫می‌دونی، مثلاً اگه سرآشپز بودم…
‫بدترش می‌کردم.
‫می‌دونی، مثلاً، جون سالم به در می‌بردم، ولی، ام…
‫ناخوشایندش می‌کردم، می‌دونی،
‫چون این همون حسیه که این شغل به من داده بود.
‫ام، این حسیه که خودم به خودم داده بودم
‫چون فکر کنم، می‌دونی، خیلی وقت‌ها، ام،
‫این همه چیزای مختلف تو درونم جریان داشت
‫چون خیلی وقت‌ها
‫تو مغزم یه افتضاح به تمام معناست، و، ام…
‫این سرویس…
‫همه خیلی اهمیت می‌دادن.
‫آره، و همه خیلی تلاش کردن
‫و… و همه… خیلی عشق ورزیدن،
‫حس نمی‌شد که، ام…
‫حس نمی‌شد که یه نفر داره تلاش می‌کنه زنده بمونه.
‫حس یه گروه از آدم‌ها رو داشت که، ام،
‫از هم حمایت می‌کنن،
‫سعی می‌کنن همدیگه رو بکشن بالا.
‫می‌دونی، و… و…
‫و هرچقدر هم که دیوانه‌وار شد، ‫و واقعاً هم دیوانه‌وار شد،
‫و هرچقدر که می‌تونست از کنترل خارج بشه…
‫هیچ‌وقت نشد، و، ام…
‫و فقط…
‫فقط تماشای اینکه همه چطوری گل می‌کارن.
‫این…
‫خیلی عالی بود.
‫می‌دونی، مثلاً-مثلاً-مثلاً، با اینکه افتضاح بود،
‫انگار… بیشترین لذتی بود که تاحالا بردم.
‫باشه.
‫وای، این…
‫فکر کنم منظورم وقتی که پرسیدم این بود که، می‌دونی،
‫امیدوار بودی اینجا به چی برسی یا چی رو کشف کنی…
‫ببخشید.
‫….به عنوان یه کارآموز تو یه شرکت معماری، ولی… ‫آره، ببخشید.
‫خوبی؟
‫آره.
‫[بدونِ مرز]
‫می‌دونم تولدته.
‫سلام.
‫خیلی خب، فقط می‌خوام ‫یه لحظه محل کارم رو بهت نشون بدم،
‫و بعدش یه کار سرگرم‌کننده‌تر می‌کنیم، باشه؟
‫- قبوله؟ ‫- قبوله.
‫باشه.
‫ولی باید بهت بگم، کار من، ‫رستوران من، خیلی خیلی جدیه.
‫باشه؟ خیلی باکلاسه. ‫خیلی حرفه‌ایه.
‫پس، خنده بی‌خنده.
‫- مثل عمو کارمی؟ ‫- شوخی نداریم. چی؟
‫مثل عمو کارمی جدی؟
‫دقیقـ… ‫دقیقاً مثل عمو کارمی، آره.
‫حله. بپیچ راست.
‫حالا تو آشپزخونه‌ای.
‫اوه، اینو ببین. ‫صبر کن، به این نگاه کن.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. ‫اینجا جاییه که همه دسرها درست می‌شن.
‫- نظرت درموردش چیه؟ ‫- خوبه.
‫راستی عزیزم، درست اون طرف دیوار ‫یه کلید برق هست.
‫میشه اون رو برام روشن کنی؟
‫ممنون.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک ایوای عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫فوتش کن!
‫- هوو! ‫- آره!
‫بچه‌ها! بچه‌ها، جمع شید! ‫جمع شید!
‫آره!
‫سورپرایز خوبی بود؟
‫بیا.
‫این چیه؟
‫هر چیزی که ممکنه تو سفر لازمت بشه.
‫من فقط یه بار به خارج از کشور پرواز داشتم،
‫و صادقانه بگم ازش متنفر بودم.
‫واسه همین اینا یه جورایی همه چیزاییه که ‫کمکم کرد یا آرزو می‌کردم داشته باشم.
‫اوهوم.
‫خب، درامامین برای حالت تهوع،
‫تایلنول واسه وقتی که سردرد گرفتی،
‫تامز اگه معده‌ت درد گرفت
‫و آلکا سلتزر اگه معده‌ت ‫واقعاً خیلی درد نمی‌کنه
‫- ولی می‌دونی، باید آروغ بزنی. ‫- اوهوم.
‫ام، نصف یه زاناکس هم هست. که ‫صادقانه بگم، فقط به همون نیاز داری.
‫اوکی. ام…
‫اوه، گوش‌گیر برای وقتی که گوشات خیلی کیپ می‌شن
‫موقعی که داری میری بالا. ام…
‫- ویتامین سی؟ ‫- ویتامین سی.
‫برای پرواز رفت و پرواز برگشت.
‫- ممنون، شف. ‫- آره، حتماً.
‫تو هیچ ایده‌ای نداری، ‫هیچ ایده‌ای نداری.
‫- کیک، کیک! ‫- می‌خوای اولین تیکه رو تو ببری؟
‫می‌خوای ببری؟
‫نه؟ باشه، احترام می‌ذارم.
‫- عالیه، باشه. الان اینو می‌بریم. ‫- واو.
‫- لب‌ تر کن تا سفر رو کنسل کنم. ‫- چی؟
‫کنفرانس چهار روزه،
‫ولی بیشتر از یه روز طول می‌کشه برسم اونجا، ‫بیشتر از یه روز طول می‌کشه برگردم،
‫و تازه بحث اختلاف زمانی هم هست، ‫و فکر کنم در واقع یه روز رو از دست میدم.
‫به علاوه، یه موزه نینجا بیرون توکیو هست
‫که خیلی امیدوار بودم یه روز رو بهش اختصاص بدم.
‫ولی از اینکه تنهاتون می‌ذارم عذاب وجدان دارم.
‫می‌فهممت.
‫ولی ما از پسش برمیایم،
‫و به‌خاطر توئه که از پسش برمیایم.
‫قراره خیلی باحال بشه، پسر. بهت خوش می‌گذره.
‫فکر کنم همین‌طوره. ممنون.
‫باشه، به خواهر کوچیکت کمک کن.
‫- چیزی هست که بخوای برات بیارم؟ ‫- آره.
‫باشه. ام…
‫- استیکر. ‫- استیکر.
‫و آب‌نبات، هر چیزی که طعم عجیبی داشته باشه.
‫آب‌نبات با طعم عجیب.
‫- آره، آره، یا مثلاً نسخه محدود. ‫- باشه، نسخه محدود.
‫آره، و همچنین، اگه تو یکی از اون ‫باجه‌های عکاسی عکس گرفتی، ام،
‫می‌تونم یدونه از اونا رو داشته باشم ‫که قیافه‌ت شبیه…
‫- آره. ‫- عالیه.
‫یه شمشیر سامورایی هم روش می‌ذارم.
‫ممنون.
‫وانیلیه.
‫بابا مسئول جمع کردن شمع‌هاست.
‫- پنجاه تا. ‫- اوه، پنجاه تا؟
‫اوه، داریم تند میریم.
‫اوه، کادوها. وای.
‫وای، خدای من. گرفتمش، گرفتمش. ‫گرفتمش، گرفتمش.
‫هیچ‌کس دستش رو نکرد توش؟ واقعاً؟
‫- آره. ‫- طعمش چطوره؟
‫- من می‌برمش و تو فقط بذار تو بشقاب. ‫- آره، آره. باشه.
‫- آره. ‫- من یه گوشه‌ش رو می‌خوام. من یه گوشه‌ش رو می‌خوام.
‫آره، نه، نه، نه. ‫بچه‌ها گوشه رو برمی‌دارن.
‫بزرگترها وسط رو برمی‌دارن. ‫قانونش اینه.
‫آره، ولی بچه‌ها ‫وسطش رو نمی‌خوان.
‫آره، ولی اون بهترین قسمتشه.
‫باشه، چقدر بزرگ می‌خوای؟
‫خیلی بزرگ. خیلی بزرگ. ‫می‌تونم یه تیکه خیلی بزرگ بدم.
‫این گوشه رو می‌خوای، یا اینکه…
‫بهتره یکی اون گوشه رو برداره ‫قبل از اینکه من برش دارم.
‫وانیلیه.
‫آره، چند سالت شد؟ ‫شمع‌های زیادی اینجاست.
‫- پنجاه. ‫- اوه، پنجاه! تبریک!
‫باشه.
‫امیلی، مامانت گفت شکر قدغنه.
‫ببخشید، عزیزم. دستم بسته‌ست.
‫- سید، سید. ‫- اوه، صبر کن، کادوها. اوه، باشه.
‫من… باشه، هیچ‌کس کمکم نمی‌کنه.
‫- خودم اینو می‌برم. ‫- من کمکت می‌کنم.
‫- نمی‌دونم. این چاقو تیزه. ‫- یه چاقوی دیگه می‌خوای؟
‫صبر کن، این در واقع شغلته.
‫- بی‌خیال. ‫- تو بهم آموزش دادی. می‌تونی انجامش بدی.
‫حداقل تو کشیدنش تو بشقاب کمکم کن.
‫بیا دوتایی انجامش بدیم. ‫دوتایی. دوتایی. بزن بریم.
‫باشه، بزن بریم.
‫تیکه بعدی مال تو.
‫من می‌خوام برم… می‌چرخم. ‫از این طرف می‌چرخم، باشه؟