‫باید از اینجا نجاتم بدی.
‫اه، بالاخره بیدار شد.
‫- چی؟ ‫- از اتاق جدیدت خوشت اومد؟
‫اینجا اتاق قدیمی ادوارد بود.
‫جالبه، نه؟
‫چند وقته خوابم؟
‫سه چهار روز.
‫به خاطر خودت هم که شده
‫مجبور شدیم بهت مسکن بزنیم.
‫نمی‌تونید من رو اینجا نگه دارید.
‫معلومه که می‌تونیم، سمی. ‫دخترت مدارک لازم رو امضا کرد.
‫راستش رو بخوای،
‫فکر کنم از خداش بود که از شرت ‫خلاص بشه.
‫خیلی خب...
‫آروم باش، آقا پسر.
‫آخ، سرم...
‫وقتی نیم لیتر یا سه لیتر
‫مایع مغزی رو از یه نفر استخراج می‌کنی ‫باید انتظار عوارض جانبی داشته باشی.
‫چه بلایی سرم آوردی؟
‫نه.
‫کار من نبود.
‫کار بلین بود.
‫توافق رو زیر پا گذاشتی، سمی.
‫چندتا بچه آورد،
‫و مثل خالی شدن ظرف نوشیدنی تو تعطیلات بهاری ‫مایع مغزیت رو خالی کردن.
‫من از اینجا میرم.
‫اوه، ولی از تمام خوش گذرونی‌ها جا می‌مونی.
‫امروز پنجاه و هفتمین سالگرده،
‫و قراره تو میدون شهر با کیک واقعی ‫و آبمیوه واقعی جشن بگیریمش.
‫خدا لعنتت کنه!
‫مراقب باش، سمی.
‫اون بیرون پر از بچه‌های گرسنه‌ست.
‫اوه!
‫یادت نره صدات رو گرم کنی.
‫اینجا کارائوکه داریم.
‫سلام، آقایون. اومدم مرخصتون کنم.
‫تو میدون شهر یه ناظر ترافیک می‌خوان.
‫- کسی به ما خبر نداده. ‫- البته.
‫از بس مهمون داریم،
‫همه عجله دارن که کارهاشون رو انجام بدن.
‫گل گفتی.
‫می‌دونی چرا مجبورمون کردن ‫پیر و پاتال‌ها رو زیر نظر بگیریم؟
‫شاید اونا هستن که بی‌اجازه تو ‫مرکز اجتماعات مهمونی برگزار می‌کنن.
‫حداقل به یکی داره خوش می‌گذره، نه؟
‫آره.
‫- ارابه‌تون، بانوی من. ‫- ممنون.
‫تا الان که همه چی مرتبه.
‫خب، کی می‌خواد پاش رو نشونم بده؟
‫اول من.
‫مگه اینا آژیر ندارن؟
‫سیستم رو از مرکز خاموش کردم،
‫ولی دیر یا زود یکی می‌فهمه.
‫بهتره عجله کنیم.
‫قهوه؟
‫ممنون.
‫[اینجا قراره حسابی بهتون خوش بگذره!]
‫مراقب باش، خیلی داغه.
‫ممنون.
‫نتایج تصویری اومدن.
‫اوه. خب؟
‫تغییری تو تباهی سلولی دیده نمیشه.
‫لعنتی.
‫- شاید به خاطر رژیم غذایی مادره. ‫- چطور مگه؟
‫از بس بهش مایع مغزی دادید
‫که داره شبیه ما میشه.
‫خب، غذاهایی که می‌خوریم ما رو می‌سازن.
‫می‌دونی که باید چیکار کنی.
‫- چی؟ ‫- دیگه نباید ازش خون بگیری.
‫نمی‌تونیم. وگرنه می‌میریم.
‫- آره، ولی اگه اون بمیره...؟ ‫- شرایط غیرقابل حل و سختیه.
‫اگه دست برداریم، می‌میریم. ‫ادامه بدیم، می‌میریم.
‫به افتخار دوراهی‌های سخت.
‫درسته.
‫حداقل از پیوند مغز استخوان بهتره.
‫هاه!
‫چیه؟
‫یافتم!
‫اوه، اینجا چه خبره؟
‫- اوه! ‫- اوه.
‫نمی‌دونستم هنوز کسی اینجاست.
‫فکر کردم دیگه وسایل رو ‫جمع کردی، ولی...
‫ببخشید، یکم از کارهام عقب افتادم.
‫مشخصه.
‫حالا اینجا چه خبر هست؟
‫فکر کنم بابام با تلویزیون‌های قدیمی ‫شتاب‌دهنده ذرات ساخته.
‫یا... داشته می‌ساخته.
‫ولی انگار تقویت‌کننده رو سنگین کرده...
‫- اه، خطرناکه؟ ‫- چی؟
‫نه، برای انسان‌ها نه.
‫فقط... ای کاش می‌دونستم اصلاً ‫چرا همچین چیزی ساخته.
‫هوم. فکر نکنم سوال این باشه که چرا.
‫فکر کنم سوال باید این باشه که اصلاٌ ‫چرا یه نفر باید همچین چیزی بسازه؟
‫ولی نیاز نیست درکش کنی.
‫کافیه دوستش داشته باشی.
‫این مزخرفات رو تو کلاس‌های ‫آموزشی یادتون میدن؟
‫نه، خودم این مزخرف رو برای کلاس‌های ‫آموزشی نوشتم.
‫ببین، تا فردا صبح بهت وقت میدم.
‫ولی می‌دونی، باید ساعت ده اینجا ‫رو نشون مشتری‌ها بدم،
‫پس ازت می‌خوام...
‫آفرین، بابا.
‫چی داشتم می‌گفتم؟
‫- چیز خاصی نبود. ‫- اوه.
‫وای خدا. حالم خوب نیست.
‫اگه ناراحت نمیشی فکر کنم بهتره ‫فردا صبح برگردم.
‫باشه.
‫از کفشت خوشم اومد.
‫- ممنون. ‫- بفرمایید.
‫من می‌شناسمت.
‫فکر کنم اشتباه گرفتی.
‫نه بابا. من هیچوقت قیافه‌ها رو ‫فراموش نمی‌کنم.
‫من نمی‌شناسمت.
‫تو دوست ادواردی. اومدی دیدنش. ‫یادمه.
‫هی، نپر تو صف.
‫خفه شو، گری، جاسوس بازی درنیار.
‫به خدا قسم، تمام ساکنین اینجا ‫یه مشت بچه مثبت هستن.
‫حداقل ادوارد یه مقدار انرژی داشت.
‫مدام از اینجا فرار می‌کرد.
‫- پیرمرد روانی. ‫- چطوری؟
‫نمی‌دونم.
‫دوشس بهش می‌گفت.
‫- دوشس؟ ‫- آره.
‫اون یه چیزهایی حالیشه.
‫باید باهاش صحبت کنم.
‫عمراً. اون یه نجیب‌زاده‌ست. ‫تو یه آدم عادی هستی.
‫درست رفتار می‌کنم.
‫- شک دارم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫باید از اینجا برم.
‫باشه، ولی باید درست رفتار کنی.
‫دو برش از اون کیک بردار. بیا دنبالم.
‫چشم غره نرو، گری. ‫لهت می‌کنم.
‫سلام، عزیزم.
‫کیک آوردم...
‫با یه عوضی.
‫سم، با دوشس آشنا شو.
‫- سلام. ‫- فوق‌العاده نیست؟
‫پنجاه و پنج ساله که هم‌اتاقی هستیم.
‫♪ قول بده، عزیزم ♪
‫♪ عشق و آغوشت رو ♪
‫♪ برای من نگه داری ♪
‫تو دیگه کی هستی؟
‫- من... ‫- وایسا، می‌شناسمت.
‫دوست ادواردی.
‫من هیچوقت قیافه آدم‌ها رو فراموش نمی‌کنم.
‫درسته، من سم هستم.
‫گفتی دوشس می‌تونه بهم بگه ‫ادوارد چطوری از اینجا فرار می‌کرد.
‫اوه.
‫امان از دست ذهنم.
‫من...
‫دیگه اون آدم سابق نیستم.
‫هیچکدوممون نیستیم.
‫اگه به کمک دوشس نیاز داری،
‫به یه راهنمایی نیاز داره.
‫راهنمایی؟
‫آره. یه چیزی که برش گردونه ‫به حال خودش.
‫برای یه سری‌هامون، ‫اون چیز آهنگه.
‫یا حتی یه عطر خاص.
‫برای دوشس چی؟
‫یه سیگار همیشه حالش رو بهتر می‌کنه.
‫سیگار؟
‫برای دوشس سیگار بیار، ‫و هر چی که می‌دونه رو بهت میگه.
‫نگهبان توبی همیشه یه بسته سیگار ‫می‌ذاره روی میزش.
‫♪ قول بده، عزیزم ♪
‫♪ عشق و آغوشت رو ♪
‫♪ برای من نگه داری ♪
‫به‌به.
‫تنفسش میزونه.
‫خیلی خب، بهش مسکن تزریق کردم.
‫بزن بریم.
‫این نمونه خون مادره که امروز صبح ‫گرفته شده.
‫به تباهی سلولی پیشرفته ‫دقت کنید. ولی...
‫بعد از اینکه یه مقدار از خون ‫بچه‌هاش رو بهش تزریق کردیم،
‫همون سلول‌های قبلی...
‫خودتون ببینید.
‫دارم به چی نگاه می‌کنم؟
‫احیای خود به خود سلول‌ها.
‫یه معجزه!
‫موفق شدی.
‫خب، از نظر فرضی آره.
‫تا وقتی بیشتر آزمایش نگیریم ‫مطمئن نمی‌شیم.
‫چقدر قراره طول بکشه؟
‫چند هفته؟
‫یا چند ماه؟
‫همین امروز انتقال خون رو انجام میدیم.
‫نه، نمی‌تونیم.
‫ممکنه اتفاقات زیادی بیفتن.
‫دکتر منصور؟
‫ممکنه جواب بده، ولی اگه ‫عجله کنیم، مادر می‌میره.
‫متاسفم. خیلی خطریه.
‫♪ و من یکی ♪
‫♪ تصمیمم رو تو چلسی گرفتم ♪
‫♪ وقتی میرم ♪
‫♪ مثل السی میرم به ♪
‫♪ رستوران ♪
‫دوباره!
‫آروم باش، بن.
‫بقیه رو نترسون.
‫منم می‌خوام بخونم.
‫باشه، گنده‌بک. ‫چه آهنگی رو؟
‫ام...
‫اینجا کسی طرفدار رئیس نیست؟ ‫[لقب بروس اسپرینگستین]
‫بروس!
‫آره، بروس خواننده مورد علاقه ‫زنم هم بود.
‫آره، این آهنگ رو تقدیم می‌کنم به خانمم.
‫♪ در توری بسته میشه، لباس مری ‫به پرواز درمیاد ♪
‫♪ درست مثل یه منظره زیبا، ‫روی ایوان می‌رقصه ♪
‫♪ وقتی رادیو داره پلی میشه ♪
‫♪ روی اوربیسن برای آدم‌های ‫تنها می‌خونه ♪
‫♪ هی، منم، و فقط تو رو می‌خوام ♪
‫♪ دوباره من رو نفرست خونه ♪
‫♪ نمی‌تونم دوباره تنهایی با خودم روبرو بشم ♪
‫♪ برنگرد داخل ♪
‫♪ عزیزم، خوب می‌دونی که من ‫اینجا چیکار می‌کنم ♪
‫♪ ترسیدی، داری فکر می‌کنی ‫که شاید ما... ♪
‫♪ ایمانت رو از دست نده، ‫شب سرشار از جادوئه ♪
‫♪ زیاد خوشگل نیستی، ولی بدک هم نیستی ♪
‫♪ اوه، من به همینم راضیم ♪
‫آروم باش، بن.
‫♪ می‌تونی زیر پتو قایم بشی ‫و به دردت فکر کنی ♪
‫♪ عزیزانت رو اذیت کنی، ‫گل‌های رز رو پرت کنی زیر بارون ♪
‫♪ تابسون رو با دعا کردن برای ظهور ‫یه ناجی از خیابون‌ها تلف کنی ♪
‫♪ خب، من یه قهرمان نیستم ‫اینو همه می‌دونن ♪
‫♪ تمام پیشنهادی که دارم این ماشین کثیفه ♪
‫♪ بعدش می‌تونیم همه چیز رو درست کنیم ♪
‫♪ هی، دیگه چه کاری از دستمون برمیاد؟ ♪
‫♪ جز اینکه شیشه رو بدی پایین ♪
‫♪ و بذاری باد توی موهات بپیچه ♪
‫♪ تازه سر شبه ♪
‫♪ این دو مسیر ما رو به هر جایی می‌برن ♪
‫♪ یه فرصت دیگه داریم که یه چیز ‫واقعی بسازیم ♪
‫♪ ...جاش با ماشین بریم ♪
‫♪ برگردیم داخل... ♪
‫لطفاً به اتاق‌های خود برگردید.
‫چیکار می‌کنی؟ ببرشون!
‫چیکار می‌کنی، سمی؟
‫به من نگو سمی.
‫لباس‌های چندشی هستن، ‫ولی حداقل راحتن.
‫رنی، وقتی با جودی رفتی داخل ‫می‌تونیم با اینا صحبت کنیم.
‫کانالش بسته‌ست، یعنی هیچکس ‫دیگه نمی‌تونه بهش گوش بده.
‫آرت، وقتی به بخش امنیتی نفوذ می‌کنم ‫حواس نگهبان‌ها رو پرت کن.
‫- باشه. ‫- گیجشون کن.
‫از پسش برمیام.
‫وقتشه که سم رو نجات بدیم.
‫هی.
‫مراقب باش.
‫[منر]
‫اه، سلام. سلام.
‫داشتم از اینجا رد می‌شدم، ‫و فکر کنم نزدیک بود یکی از ساکنین شما رو زیر بگیرم.
‫شک دارم، پسرم.
‫اوه، لعنتی!
‫- چطوری این اتفاق افتاد؟ ‫- باز پای گوشیت بودی دیگه.
‫برو بگیرش دیگه، احمق.
‫می‌دونی، بهتره با هم برید. ‫خیلی پر انرژی به نظر میاد.
‫اینجا رو بسپر به من.
‫نگران نباش. به کسی نمیگم.
‫ممنون. یه فرشته نجاتی.
‫آقا، برگردید!
‫وارد شدیم، عزیزم.
‫گیر آوردم.
‫اوه.
‫من می‌شناسمت. دوست ادواردی. ‫من هیچوقت قیافه‌ها رو فراموش نمی‌کنم.
‫درسته. دوشس قراره بگه ادوارد ‫چطوری فرار کرده.
‫اوه.
‫خب، واسه اون کار...
‫یه راهنمایی می‌خواد. آره، بگیر.
‫باز فراموش کردم، نه؟
‫بله متاسفانه.
‫سلام، دوست عزیزم.
‫من می‌شناسمت.
‫نه، فکر نکنم.
‫درباره تو برام گفته.
‫- کی؟ ‫- مسئله همینه.
‫برای همه‌مون به شکل مختلف ‫ظاهر میشه.
‫همیشه یکی از گذشته ماست، ‫مثل دخترمون یا خواهرمون یا...
‫همسرمون؟
‫فکر کرده... داره روح می‌بینه.
‫خب، پس چیه؟
‫نمی‌دونه.
‫حتی اسمش رو هم نمی‌دونه.
‫اونایی که خونش رو می‌نوشن ‫بهش میگن مادر.
‫- می‌تونی باهاش صحبت کنی؟ ‫- آره.
‫خیلی شبیه همدیگه‌ایم.
‫جفتمون اسیریم.
‫من اسیر ذهنم هستم.
‫اون اسیر قفسش.
‫ولی اون همه چیز رو می‌شنوه.
‫از من چی می‌خواد؟
‫می‌خواد نجاتش بدی.
‫وقتش داره تموم میشه.
‫خیلی وقته داره ازت کمک می‌خواد،
‫با اینکه حتی پرنده‌ها هم می‌تونن ‫صداش رو بشنون.
‫ولی تو از بس لجبازی، گوش نمیدی.
‫چرا من؟
‫خب، اولین گزینه نبودی.
‫ولی تا الان، تنها کسایی که ‫می‌تونستن صداش رو بشنون مثل من بودن.
‫کسایی که در زمان گم شدن.
‫ما برای انجام کارهای لازم ‫به اندازه کافی قوی نیستیم.
‫ولی بعدش تو اومدی. ‫از دست دادن زنت حواست رو پرت کرد.
‫در این حد دوستت داشت.
‫الان یه پات پیش ما گیره،
‫یه پات تو روز مرگ زنت.
‫مادر هم زمان رو مثل یه خط ‫مستقیم تجربه نمی‌کنه، سم.
‫برام مهم نیست.
‫نجاتش نمیدم. اون جک رو کشت.
‫اتفاقی بود.
‫اونم مثل تو داره درد می‌کشه.
‫می‌خوای به دوستات کمک کنی؟
‫اون رو نجات بده.
‫حق انتخاب با خودته.
‫خشم... یا بخشش.
‫انتخاب کن.
‫من فقط می‌خوام از اینجا برم.
‫اتوبوس ساعت پنج و ربع تو رو ‫می‌رسونه به جایی که می‌خوای.
‫تو ایستگاه اتوبوس منتظر بمون.
‫به زودی میاد.
‫کدوم ایستگاه اتوبوس؟
‫اونی که وسط میدون شهره.
‫مگه واقعیه؟
‫آره.
‫واقعیت برای هر کسی متفاوته.
‫هاه.
‫خطری نیست.
‫رنی؟
‫سم تو اتاق ۱۵۷ـه.
‫اتاق ۱۵۷.
‫اعداد فرد.
‫لعنتی، اینجا چه جو عجیبی داره.
‫برای اتوبوس ساعت پنج و ربع اومدی؟
‫آره فکر کنم.
‫نگران نباش.
‫هیچوقت دیر نمی‌کنه.
‫چهل و سه.
‫چهل و پنج.
‫چیکار می‌کنی؟
‫همرنگ جماعت میشم.
‫بیا... هلم بده.
‫چرا من باید هلت بدم؟
‫باشه، من هلت میدم.
‫بیا، بشین.
‫- هی. چه صندلی راحتیه. ‫- نشستی؟
‫چهل و پنج... چهل و هفت.
‫خونسرد باش.
‫من همیشه خونسردم.
‫پنجاه و یک.
‫بزن کنار. پارک کن!
‫سم!
‫خالیه.
‫تو اتاقش نیست.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫- بعداً بهتون زنگ می‌زنم. ‫- وایسا، وایسا!
‫سلام. من اومدم بابام رو مرخص کنم.
‫درسته. شرمنده. ‫فکر نکنم بتونیم.
‫نه، ولی مجبورید.
‫من جای دوستم شیفت وایسادم. ‫مطمئنم اگه بعداً بیاید...
‫به هیچ عنوان.
‫برو داخل و بابام رو بیار،
‫وگرنه پلیس خبر می‌کنم.
‫خیلی خب، ببینید.
‫من خودم پلیس این شهرم.
‫داری میری تعطیلات؟
‫- آره. ‫- اوه، چه خوب.
‫منم منتظر دوست صمیمیم هستم.
‫خیلی وقته چارلی رو ندیدم،
‫ولی هر وقت همدیگه رو می‌بینیم، ‫انگار برمی‌گردیم به دوران کودکیمون.
‫زمان چیز جالبیه.
‫تمام دردها و رنج‌ها ناپدید میشن.
‫درست مثل سوزش دماغ.
‫باید دوباره کارسینوم کنم...
‫کمک. کمکم کن، سم.
‫دارن بهم آسیب می‌زنن.
‫وقتم داره تموم میشه.
‫اه، اینم از اتوبوس ساعت پنج و ربع.
‫درست به موقع.
‫مطمئنم چارلی با اتوبوس بعدی میاد.
‫سفر خوبی داشته باشی.
‫سم! سم!
‫سم!
‫اونجاست!
‫خدای من.
‫لعنتی!
‫- باید از در رد بشیم. ‫- درسته.
‫- ولی به کارتی نیاز داریم که در رو باز کنه. ‫- آره.
‫کارت رو چطوری گیر بیاریم؟
‫رنی، باهام راه بیا.
‫آخ!
‫- واسه چی اینجوری کردی؟ ‫- میگم ضایع نکن.
‫- آخ! ‫- همه چی مرتبه؟
‫دست دوستم خیلی درد میاد.
‫پرستار می‌خواید؟
‫بله. به خاطر درد شدید دستم ‫پرستار می‌خوام.
‫- الان میارمش. همینجا منتظر بمونید. ‫- ممنون. باشه.
‫دفعه بعدی یه بلایی سر خودت بیار.
‫پاشو بریم.
‫سلام، رئیس.
‫سلام، والی.
‫چی شده؟
‫یه تغییراتی تو سیستم کارمندان دادم.
‫وظایف دکتر منصور میفته گردن تو.
‫دکتر منصور چی؟
‫جنازه‌ش اینجاست.
‫امیدوار بودم حرفت یه استعاره دیگه باشه.
‫متاسفانه اینطور نیست.
‫از فردا، باید به بچه‌ها غذا بدی تا چاق بشن.
‫حجم تغذیه‌شون رو بیشتر می‌کنی،
‫خون بدن ساکنین رو می‌گیری،
‫و مادر رو برای انتقال خون آماده می‌کنی.
‫مردم می‌میرن.
‫مادر می‌میره.
‫درد و رنجش...
‫تو چیزی از درد و رنج نمی‌دونی.
‫ولی زنم...
‫زنم می‌دونه.
‫وقتی دچار فلج اطفال شد ‫خیلی کوچیک بود.
‫ولی به زور جون سالم به در برد،
‫اما... اعضای بدنش خوب نشدن.
‫اون عذاب کشیده،
‫به اندازه هزار نفر.
‫آره.
‫پس والی، من و تو،
‫قراره... وقتی خون رو می‌نوشه
‫لبخند بزنیم.
‫آره.
‫خوبه.
‫حالا اگه اجازه بدی،
‫باید برای سالگرد آماده بشم.
‫تلاش خوبی بود، سم.
‫ولی موفق نشدی.
‫صداش رو شنیدی؟
‫امروز روز سختی بود، سم.
‫جفتمون شکست خوردیم.
‫پس بیا از نو شروع کنیم، هوم؟
‫نظرت چیه؟ برگردیم به نقطه شروع.
‫من اینطور فکر می‌کنم.
‫تمام بچه‌ها رو جمع می‌کنم.
‫این دفعه بهت مسکن نمی‌دیم.
‫می‌خوام بیدار باشی و ببینی که ‫چطوری خونِت رو...
‫سم!
‫خوبی؟
‫صداش رو شنیدین؟
‫صدای کی رو؟
‫- خیلی داشت درد می‌کشید. ‫- خیلی خب، پاشو. باید نجاتت بدیم.
‫بریم.
‫خوبی؟
‫- می‌تونی بدوئی؟ ‫- آره.
‫خیلی خب.
‫جنازه‌های زیادی رو دستمون نموندن، ‫ولی شروع خوبیه.
‫هی، سم رو پیدا کردیم. ‫چطوری بیایم بیرون؟
‫اه، پایین راهروی سمت راستتون ‫یه خروجی اضطراری آتیش‌سوزیه.
‫پیداش کردم.
‫یه آژیر رو به صدا درآوردیم. ‫بدبخت شدیم.
‫چی شد؟
‫لعنتی! دارن قرنطینه میشن.
‫- برو سمت ون. اونجا می‌بینیمت. ‫- دارم میرم.
‫وایسا، کجا؟ ‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫- قرنطینه شدیم؟ ‫- خدایی؟!
‫اوه، نه. نه، لعنتی، نکن!
‫- نه! ‫- هی!
‫- با تو هستما! ‫- هی، شرمنده، خانم. من استعفا دادم.
‫- هی! ‫- برگرد!
‫هی! هی!
‫چرا زنگ میزنی؟ ‫گفتی تحت نظریم که.
‫مهم نیست. رنی و جودی سم رو پیدا کردن.
‫ساختمون قرنطینه شده.
‫به ماشین قفل چرخ زدن.
‫- چی؟ ‫- سم؟
‫- حالا خوبه گفتم اونجا پارک نکنی. ‫- کوپر؟
‫پس زنم اونجا گیر کرده؟
‫چه اتفاقی برای بابام افتاده؟
‫وایسا، سم کوپر باباته؟
‫- آره! ‫- هی!
‫- سوال پرسیدما. ‫- همه‌مون گیر کردیم.
‫تبریک میگم، تو راننده فرار جدید مایی.
‫لعنتی. ماشینم تو محله‌ست.
‫روت حساب می‌کنیم، رفیق.
‫بگو ببینم چه اتفاقی برای بابام افتاده!
‫قضیه از این قراره که نامزد احتمالیم ‫و دوستاش
‫دارن سعی می‌کنن بابات رو ‫از دست هیولاها نجات بدن،
‫ولی خوب پیش نمیره.
‫انتظار ندارم باور کنی، ‫ولی قضیه از این قراره.
‫- هی، وایسا! ‫- باز چیه؟
‫شیشه نشکنه.
‫هر چقدر زور بزنی هیچیش نمیشه.
‫باید سوراخش کنی.
‫ای وای، بدبخت شدیم.
‫اوه، کی به ون امنیتی قفل چرخ میزنه؟
‫مسئولین بوروز.
‫وای خدا، شوخی می‌کنی دیگه!
‫نیروی پشتیبانی رسید. سوار شید.
‫پاز چی؟
‫کلیر، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم نجاتت بدم. معلوم نیست؟
‫بریم! دارن میان!
‫من جلو می‌شینم!
‫- ببخشید که حرفت رو باور نکردم. ‫- منم جات بودم باور نمی‌کردم.
‫شرمنده. با ماشین بعدی بیاید.
‫فعلاً، عوضی‌ها!
‫خب، نقشه چیه؟
‫باید یه هیولا بکشیم.
‫نه.
‫باید یه هیولا رو نجات بدیم.
‫وقت رفتنه.