‫- وایسا، می‌خوای مادر رو نجات بدی؟ ‫- درسته.
‫نه، ما یه نقشه داریم.
‫نقشه اینه که تو رو نجات بدیم و ‫بعدش مادر رو بکشیم.
‫- درخواست تغییر نقشه رو میدم. ‫- نمی‌تونیم دو بار نقشه رو عوض کنیم.
‫میشه یکی بگه اینجا چه خبره؟
‫داستانش مفصل و خیلی عجیبه.
‫یه نسخه کوتاهش رو تعریف کن.
‫بوروز جای وحشتناکیه.
‫خیلی خب، نسخه کوتاهش اینه که یه ‫مرد به اسم ادوارد دزدکی وارد خونه‌م شد،
‫گفت یه جغد توی دیواره...
‫- چی شده؟ ‫- هر چی که بگی. کجایی؟
‫جاده پشت بوروز. ‫جدی میگم، چی شده؟
‫اوه، اتفاقات زیادی افتادن.
‫یه کار احمقانه کردم و فکر کنم به صورت جدی ‫تو دردسر افتادم.
‫یعنی چی؟
‫بگی نگی مادر رو ربودم.
‫چی؟!
‫هی، من دارم سعی می‌کنم دنیا رو ‫نجات بدم. غر نزن.
‫- ...شب رفت خونه‌ش... ‫- خیلی خب، خودت رو برسون به مرکز اجتماعات.
‫به خاطر مراسم سالگرد بستنش.
‫- اونجا می‌بینیمت. ‫- باشه. منظورت به کیه؟
‫دیگه تبدیل شده به پروژه گروهی.
‫تمام و پایان.
‫خیلی خب، مطمئنم... لعنتی.
‫بعدش آرت ون رخت چرک‌ها رو دزدید.
‫پس چی.
‫هم خبرهای خوبی دارم، هم خبرهای بد.
‫والی مادر رو دزدیده.
‫جدی؟
‫آره، بهش گفتم تو مرکز اجتماعات ‫می‌بینیمش.
‫آرت.
‫نقشه رو برای بار سوم عوض می‌کنیم. ‫محکم بشینید.
‫چند ساعت پیش که شیفت بودم ‫مادر همینجا بود.
‫امکان نداره والی...
‫- خفه شو. ‫- چشم.
‫اکیپ شرورهای سم کوپر از ‫منر نجاتش دادن.
‫دارن فرار می‌کنن.
‫نگران نباش. ‫بهترین افرادمون رو فرستادم...
‫بهترین افرادمون رو فرستادم دم دروازه.
‫کسی نمی‌تونه از بوروز فرار کنه.
‫و تا وقتی پیدا بشن...
‫و تا وقتی پیدا بشن، ‫باید حفظ ظاهر کنیم.
‫من سخنرانی دارم، و تو هم...
‫سخنرانیت برام مهم نیست.
‫سم کوپر هم همینطور.
‫هیچی جز مادر مهم نیست.
‫پیداش می‌کنم.
‫بهم اعتماد کن.
‫مگه ما به اندازه کافی عذاب نکشیدیم؟
‫نگران نباش، عشق من.
‫زمان به نفع ماست.
‫سلام، دوستان.
‫سلام.
‫خدای من.
‫چه جمعیتی.
‫سلام.
‫خیلی خب.
‫اوه، نه، نه، نه، نه.
‫نباید جلب توجه کنیم.
‫اوه!
‫اون سمتی نه، اون سمتی نه.
‫ممنون که تو همچین شب سردی ‫اینجا جمع شدید.
‫دستت رو نبر جلو و نذار کسی...
‫ببخشید، قربان. کجا میرید؟
‫اوه، من و خانمم داشتیم از جشنواره ‫لذت می‌بردیم.
‫- خانمت اسم داره؟ ‫- اوه، بله.
‫البته. اسم داره.
‫اسمش... پتونیاست.
‫انگار سرت شلوغه.
‫یالا، پرودنس، بیا بریم یه جای دیگه.
‫باید با رئیس صحبت کنم.
‫تا وقتی والی برسه اینجا ‫جامون امنه.
‫حداقل جای شومیه.
‫بهتره جلب توجه نکنیم.
‫درسته.
‫اوه، هی، زیر اون میز ‫وسایل گم‌شده هستن.
‫اگه خواستید تغییر قیافه بدید.
‫بابا...
‫خوبی؟
‫بابا؟
‫چی شده؟
‫اون اینجاست.
‫سلام. ببخشید دیر کردیم.
‫خب، بدون معطلی بیشتر،
‫باعث افتخاره که بخوام مهم‌ترین ‫مرد شهر رو معرفی کنم.
‫همه‌تون می‌شناسینش و ‫دوستش دارین.
‫من که دوستش دارم.
‫مدیرعامل بسیار خوشتیپ ما، ‫بلین شاو.
‫سلام، دوستان. ممنون. لطف دارید.
‫باعث افتخاره که حضور شما رو به جشن ‫هفتاد و پنجمین سالگرد بوروز خوش‌آمد بگم.
‫می‌دونید، سالگردها به ما فرصت میدن ‫که به گذشته‌مون فکر کنیم
‫و برای آینده‌مون برنامه‌ریزی کنیم.
‫به قول رابرت براونینگ، «هنوز به ‫جاهای خوبش نرسیدیم.»
‫راستش...
‫راستش... دروغ گفته.
‫نقل قول کاملش اینه،
‫«در کنار من پیر شو.
‫هنوز به جاهای خوبش نرسیدیم.»
‫اینم یه دروغ دیگه‌ست.
‫تنها چیز قاطع در این دنیای پر از احتمالات
‫اینه که همه چیز تموم میشه.
‫زمان دزدیه که شب میاد سراغ ما.
‫جوونی، شادی و عشق ما رو می‌دزده.
‫خسته‌مون می‌کنه تا وقتی که
‫جز گرد و خاک چیزی ازمون باقی نمونه.
‫ولی اینجا نه.
‫بوروز یه سنگره.
‫پناهگاهی که در تاریکی می‌درخشه.
‫بوروز یه وعده‌ست که ثبت شده که میگه،
‫«هنوز به بخش خوبش نرسیدیم.
‫بهترین بخشش حالاست.
‫همینجا.
‫در کنار هم.»
‫باید ببریمش یه جای امن، ‫دور از بوروز.
‫باید ببریمش دکتر. ‫اصلاً سالم به نظر نمیاد.
‫نه، من خودم دکترم.
‫- نقشه‌مون چی؟ ‫- می‌خوای بکشیش؟
‫خب، دیگه نه.
‫- اون یه معجزه‌ست. ‫- داره گچ می‌خوره.
‫خونش کلید نجات ماست.
‫بدش من، عزیزم.
‫خونش کلید درمان بیماری‌هاست.
‫بیا، بگیر.
‫خداحافظ بیماری. خداحافظ رنج و عذاب.
‫خداحافظ مرگ.
‫پس همه قراره تا ابد زنده بمونن؟
‫هر معجزه یه تقاصی داره.
‫آره، کی داره اون تقاص رو پس میده؟ تو؟
‫تو؟
‫خیلی راحته که بشینیم ‫حدس و گمان بزنیم،
‫چون اونی که قراره چند هفته دیگه ‫بمیره بیمار شما نیست.
‫شوهر تو نیست که سرطان داره.
‫سلول‌های تو نیستن که دارن ‫بهت حمله می‌کنن.
‫بلین و کارمندهاش چشمه جوانی رو ‫پیدا کردن
‫و منم ازش استفاده می‌کنم، خب؟
‫در راه نیکوکاری. ‫تا یه درمانی پیدا کنم.
‫راه‌هایی برای درمان و بهتر شدن ‫حال مردم پیدا می‌کنم.
‫کسایی که...
‫باید کمکش کنیم.
‫عالیه. بالاخره یکی شیرفهم شد.
‫چطوری باید برسونیمش به آزادی؟
‫نه، همچین چیزی نمی‌خواد.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- خودش گفت.
‫مگه باهات حرف میزنه؟
‫به صورت ذهنی.
‫چی می‌خواد، سم؟
‫می‌خواد بمیره.
‫باید ببریمش به غار آرت.
‫همونجایی که به دنیا اومده.
‫بچه‌هاش برای این لحظه ‫آماده‌ش کردن.
‫برای... پایانش.
‫اونجا. همین الان.
‫به هیچ عنوان.
‫تصمیم خودشه.
‫نه. نمی‌ذارم بمیره.
‫والی، درکت می‌کنم.
‫هضمش سخته، ‫و درخواست بزرگیه،
‫ولی بلین تا ابد قراره از بوروز ‫به عنوان بوفه شخصیش استفاده کنه.
‫فکر می‌کنه هیچکس به پیرمرد و ‫پیرزن‌ها اهمیتی نمیده.
‫حتی خود پیرمرد و پیرزن‌ها.
‫باید خلافش رو بهش ثابت کنیم.
‫باید مقاومت کنیم.
‫برای مادر، برای بوروز، برای همه.
‫جک هم به عدالت می‌رسه.
‫و می‌تونیم قهرمان بشیم و ‫همه چیز رو درست کنیم.
‫بذار بره.
‫نه.
‫والی.
‫نمی‌تونم. نمی‌ذارم.
‫مجبوریم.
‫من نمی‌خوام بمیرم.
‫می‌دونم. عزیزم، می‌دونم.
‫می‌دونم، عزیزم.
‫و حتی اگه یه لحظه هم فکر می‌کردم
‫که شکنجه کردن اون پیرزن تا ابد ‫می‌تونه نجاتت بده،
‫طرف تو رو می‌گرفتم.
‫ولی اینطور نیست.
‫آره، ولی...
‫حداقل زنده می‌مونم.
‫ولی دیگه... خود سابقت باقی نمی‌مونی.
‫پس بذار تا وقت داریم
‫نجاتت بدم.
‫خیلی خب...
‫باشه.
‫ولی وقتی بمیرم روحم دست از سرت برنمی‌داره.
‫امیدوارم.
‫- تا وقتی زنده‌ای. ‫- باشه.
‫سم، ما پشتتیم.
‫- چطوری بریم غار؟ ‫- تمام خروجی‌ها رو بستن.
‫یه فکری دارم.
‫یک، دو، سه.
‫وایسا ببینم، زیر کلاس آشپزی ‫تونله؟
‫می‌تونیم ببریمشون به غار.
‫- چقدر عمیقه. ‫- شیر یا خط بندازیم؟
‫قبل از اینکه بریم، ‫چیز دیگه‌ای رو از قلم ننداختین؟
‫نه. اوه، وایسا.
‫آره. والی یه مقدار از مایع ‫مغزی من رو استخراج کرد،
‫و رنی هم یه ماشین پرت کرد روی هنک.
‫همین.
‫- سلام! کسی خونه نیست؟ ‫- لعنتی، بلینه.
‫برید تو تونل. ‫برای فرارتون وقت می‌خرم.
‫چرا می‌خوای خودت رو فدا کنی؟
‫ایده خودم بود.
‫کسی خونه نیست؟
‫- برید. ‫- کمک کن مادر رو ببرم.
‫- من پیشت می‌مونم. ‫- بیا، بگیر.
‫مادر رو ببرید داخل...
‫می‌دونیم اینجایید!
‫خدای من. دوست دارم بدونم ‫پام رفت روی چی؟
‫اوه، نه.
‫خب، به نظرتون مشکلی برای ‫جودی و آرت پیش نمیاد؟
‫من عصبانیت جودی رو دیدم. ‫خودمم عصبانیش کردم.
‫بهم اعتماد کن، اونی که باید ‫نگران باشه بلینه.
‫چی... چش شده؟
‫بچه‌هاش اونجان.
‫آره، بلین زیر مرکز امنیتی ‫زندانیشون کرده.
‫میگه باید نجاتشون بدیم.
‫نمی‌تونیم همه رو نجات بدیم، سم.
‫بچه‌هاشن دیگه، والی.
‫من و پاز می‌تونیم بریم.
‫چرا ما؟
‫تو می‌دونی کجان.
‫و جودی آخرین حرکت قهرمانانه رو زد، ‫الان نوبت توئه که قهرمان باشی.
‫اونم یکی از دلایلمه.
‫بچه‌هات رو نجات میدیم.
‫قول میدم.
‫خیلی خب، تو غار می‌بینیمتون.
‫خیلی خب، ما چی؟
‫باید بریم اون طرف.
‫باشه.
‫مادر کجاست؟
‫مادر کی؟ مادر خودت؟
‫مامانت رو گم کردی؟ ‫خجالت بکش.
‫اه، فهمیدم. فهمیدم چی شد.
‫ماجراجویی کوچولوتون ‫هیجان‌زده‌تون کرده،
‫و یه دفعه هوس شوخی به سرتون زده.
‫حس می‌کنید شکست‌ناپذیرید، ‫ولی متاسفانه اینطور نیست،
‫پس... فقط بگید، مادر کجاست؟
‫رستوران سینیور کوزیناس رو چک کردی؟
‫همه عاشق سینیور کوزیناس هستن.
‫اوه، واو، واو، واو.
‫خیلی خب، یه نفس آروم و ‫عمیق بکشید، خب؟
‫مادر کجاست؟
‫برو به جهنم، بلین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫نزدیکش نشو!
‫دست از سرش بردار!
‫حتی بعد از تمام بلاهایی که سرت آورده،
‫هنوز دوستش داری.
‫چقدر بامزه.
‫جودی!
‫- جودی! ‫- نه، نه، نه. نگران نباش.
‫چاقو فرو رفته
‫توی بخش کم خطری از شکمش.
‫تقریباً یک روز طول می‌کشه ‫که از شدت خونریزی بمیره.
‫با یه جراحی و یه کوچولو روده‌برداری،
‫مثل روز اولش میشه.
‫خب، مادر کجاست؟
‫خیلی خب، بسه.
‫تمومش کن!
‫تازه رسیدیم به بخش جالبش.
‫الان چاقو چند میلی‌متر با اعضای ‫حیاتیش فاصله داره.
‫الان برای خوب شدن به دو ‫سه‌تا جراحی نیاز داره.
‫به کیسه کولوستومی نیاز داره،
‫ولی من بیشتر نگران خونریزی داخلیش هستم.
‫نه.
‫تا یک ساعت دیگه، توی خون خودش ‫غرق میشه.
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫آدم‌ها چرا کارهای مختلف رو انجام میدن؟
‫برای عشق.
‫بگو مادر کجاست.
‫اجاق گاز جدا شده.
‫رفتن تو تونل.
‫- دارن می‌برنش تو غار؟ ‫- آره!
‫جودی... من پیشتم، عزیزم.
‫باید بریم سراغ بقیه‌شون؟
‫نیاز نیست. برو به مرکز امنیتی. ‫بفرستشون به محله.
‫این دو نفر رو هم به عنوان ‫اهرم فشار می‌بریم.
‫کسی اینجا نیست.
‫کمکم کن.
‫مراقب باش.
‫دارن... به ما نگاه می‌کنن.
‫آره، خب... کنجکاون دیگه.
‫هی، صفحه کنترل.
‫کار نمی‌کنه. ‫قفس‌ها رو باز نمی‌کنه.
‫- انگار به کلید نیاز دارن. ‫- آره.
‫سلام، مرغ عشق‌ها.
‫به خونه دنج من خوش اومدید.
‫بزرگترین سیستم‌های تونلی جهان ‫زیر دیزنی ورلد هستن.
‫بهشون میگن تونل‌های خدماتی.
‫نه، بزرگترین سیستم تونل دنیا نیست.
‫- چرا، هست. ‫- تونل کانال دلاویر بزرگتره.
‫- اون که تونل برق و گاز نیست. ‫- نگفتی منظورت تونل‌های برق و گازه.
‫گفتی تونل عادی.
‫میشه بحث بزرگتون درباره ‫تونل‌ها رو بذارید برای بعد از مرگ من؟
‫خب، کدوم سمتی بریم؟
‫- اون سمتی. ‫- مطمئنی؟
‫خودش مطمئنه.
‫چه خبر شده؟
‫- می‌دونن ما اینجاییم. ‫- تله گذاشتن.
‫نه، داریم راهنمایی می‌شیم.
‫آره، تو دل تله.
‫احتمالاً، ولی مگه چاره دیگه‌ای هم داریم؟
‫بریم.
‫همیشه اینقدر لجباز بوده؟
‫تازه کجاش رو دیدی.
‫وایسا. وایسید منم بیام.
‫یواش، بچه زرنگ.
‫فکر نکنم بتونم بعد از تصادفم ‫با کسی مبارزه کنم،
‫ولی نمی‌خوام تست کنم و بفهمم، خب؟
‫گروهی که عضوش بودی رو یادته؟
‫کابوی رنگید؟
‫آره، آهنگ‌هاتون عالی بودن.
‫- نمی‌دونستم طرفدارمون بودی. ‫- اوه، آره.
‫خیلی دلم می‌خواست با هم رفیق باشیم.
‫می‌دونی؟ دوست صمیمی.
‫ولی وقتی رئیس باشی سخت میشه.
‫درسته.
‫و الان شغلم رو ازم گرفتن،
‫زندانیم کردن پیش بچه‌ها ‫تا قیافه‌م روبراه بشه.
‫آره، بلین حداقل می‌تونست یه ‫اتاق هتل خوب برات بگیره.
‫گل گفتی.
‫می‌دونی، اول کارمند زندان بودم، ‫الان خودم زندانی شدم...
‫به لطف بلین.
‫شاید بتونی... به ما کمک کنی.
‫چرا؟
‫چون هیچی بهتر از تقاص پس گرفتن ‫از کسی نیست که
‫اول در حقت ظلم کرده.
‫هاه.
‫خاک تو سر بلین.
‫تو چی؟
‫من؟
‫همه چیز رو می‌سپرم به دست زمان.
‫تا همه چیز رو درست کنه.
‫مطمئنی تیکه تیکه‌مون نمی‌کنن؟
‫نه.
‫- خبری نیست. ‫- والی، می‌تونی کمکم کنی؟
‫خیلی خب. حالا دستش رو بگیر.
‫نه، دست خودت رو.
‫کجا بذارمش؟
‫روی صندلی.
‫- خیلی خب. ‫- آره، اینجا.
‫سلام؟ کسی می‌تونه کمکم کنه؟
‫خوبی؟
‫هی؟ آهای؟
‫خیلی خب. بیا، من اومدم.
‫- خیلی خب، وایسا. من اومدم. خیلی خب. ‫- هی. عالیه.
‫واو!
‫بچه‌ها، باید تصور کنیم بلین داره میاد.
‫نباید فرصت رو از دست بدیم.
‫اوه، می‌تونیم با ماشین من بریم.
‫کجا بریم؟ ‫بهرحال تو بوروز گیر می‌کنیم.
‫نه، الان دیگه باید مقاومت کنیم.
‫مقاومت کنیم؟ ما که اسلحه‌ای نداریم،
‫مگر اینکه به سبک مدرن اواسط قرن ‫حساسیت داشته باشن.
‫- اسلحه داریم. ‫- اوه، این به دردمون نمی‌خوره.
‫می‌خوره.
‫تبدیل‌کننده رو دستکاری کردم که ‫تقویت‌کننده سنگین نشه.
‫یه کوچولو سیم اضافه کردم که ‫قدرت اشعه‌ش بیشتر بشه، ولی...
‫میخ ولتاژ چی؟
‫خازن میکا نقره.
‫ببخشید می‌پرم وسط نبوغ ‫پدر و دختریتون.
‫ولی آدم بدها دارن میان.
‫آره، درسته. بیاید تلویزیون‌ها رو ‫ببریم تو گاراژ. یه نقشه دارم.
‫- خیلی خب. ‫- بریم.
‫خیلی خب.
‫امیدوارم جواب بده، سم.
‫سلام.
‫اه...
‫می‌خواستم یه چیزی بگم.
‫جدی؟
‫آره، من...
‫استعفا میدم.
‫به بوروز خوش اومدید.
‫امیدواریم اینجا حسابی بهتون خوش بگذره.
‫فرار کنید! فرار کنید!
‫باید کمکشون کنیم!
‫نرو!
‫من رفتم.
‫دوستت دارم.
‫تموم شد؟
‫آره فکر کنم.
‫کمک!
‫به جودی کمک کنید!
‫- بخوابونش. ‫- نگران نباش.
‫خیلی خب، من اینجام، عزیزم.
‫من اینجام، عزیزم. یکی اورژانس خبر کنه.
‫گوشیم شارژ نداره.
‫اشعه تلویزیون همه گوشی‌ها رو خاموش کرد.
‫میشه یه حوله بیاری؟ ‫حوله می‌خوام. خیلی خب. ممنون.
‫خیلی خب، باید دستت رو تکون بدم، جودی. ‫دستت رو بده به من.
‫بذار تکونش بدم، خب؟ ‫باید بفهمم چه خبره، خب؟
‫خیلی خب.
‫اوه، اوه.
‫خیلی خب، خدای من.
‫باید بره بیمارستان.
‫من نمی‌تونم...
‫- خب، ببرش بیمارستان. ‫- من...
‫دیگه وقت نداره.
‫نه، نه، نه! نه! نه!
‫- فقط... ‫- نه! نه!
‫- نه! ‫- هی.
‫یالا عزیزم، طاقت بیار.
‫من اینجام. جایی نرو.
‫پیش من بمون. جایی نرو.
‫یادته...
‫با بچه‌ها رفته بودیم گرند کنیون؟
‫یادمه سعی کردیم بریم گرند کنیون.
‫به خاطر تو گم شدیم.
‫می‌دونستم کجام.
‫فقط نمی‌دونستم چطوری باید ‫بریم به مقصد.
‫کنار یه دریاچه بزرگ و خالی ‫زدیم کنار...
‫وسط ناکجاآباد.
‫پریدیم تو آب.
‫با لباس شنا کردیم.
‫وای خدا، چقدر زیبا شده بودی.
‫توی آب ایستاده بودی و ‫با بچه‌ها می‌خندیدی.
‫هوم.
‫روز خوبی بود.
‫خب، فرصت نکردیم بریم گرند کنیون.
‫نه، نه، نه! نکن، جودی، نه!
‫نه، جودی! جودی!
‫یالا، عزیزم. طاقت بیار، عزیزم.
‫پیشم بمون، عزیزم!
‫جودی. جودی.
‫چی می‌خواد؟
‫می‌خواد کمک کنه.
‫هی، آرت. نگران نباش. ‫می‌تونی بهش اعتماد کنی.
‫به این میگن معجزه.
‫معجزه شد.
‫باید ببرمش تو غار. همین الان.
‫خیلی خب.
‫- مراقب باش. ‫- حله.
‫خیلی خب.
‫الان تموم میشه. یک، دو، یواش.
‫- خوبه. ‫- منم میام.
‫- گفت باید تنها برم. ‫- برام مهم نیست چی میگه.
‫- تو بابای منی. نمی‌ذارم تنها... ‫- کلیر...
‫نتونستم به مامانت کمک کنم.
‫و بلد نبودم به تو هم کمک کنم.
‫ولی می‌تونم به اون کمک کنم.
‫بهم اعتماد کن، کلیر.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی خب، ولی از این تصمیمت راضی نیستم.
‫خداحافظ، پروانه.
‫به زودی می‌بینمت، راکون.
‫هی، گل پسر، مراقب باش.
‫سفر بی‌خطر.
‫رسیدی زنگ بزن.
‫ممنونم.
‫مراقب باش.
‫بیا.
‫رسیدی.
‫خواهش می‌کنم.
‫انفجار؟ منظورت چیه؟
‫واو، منظورت چیه که قراره منفجر بشی؟
‫واو، وایسا. الان زوده. ‫بذار پناه بگیرم.
‫می‌دونی، الان که فکر می‌کنم...
‫تصمیم گرفتم قراردادت رو فسخ کنم.
‫تو به درد سکونت تو بوروز نمی‌خوری، سم.
‫زنم رو ازم گرفتی.
‫قرار نبود اینجوری تموم بشه، سم.
‫زنم رو برمی‌گردونم.
‫تو نمی‌دونی مادر چیه...
‫از پس چه کارهایی برمیاد...
‫تمام زحماتت رو به باد میدم.
‫نترس.
‫می‌تونی بری.
‫هرگز.
‫نه!
‫ولم کن!
‫نه...
‫نه، من نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم بمیرم!
‫همه آخرش می‌میرن.
‫به دنیای ما انسان‌ها خوش اومدی.
‫لیلی؟
‫سلام، پیرمرد بداخلاق.
‫لیـ...
‫واقعاً خودتی؟
‫خودمم.
‫چطوری؟
‫می‌خواست ازت تشکر کنه.
‫زمان یه نعمته.
‫چقدر وقت داریم؟
‫می‌خوای وایسی و سوال ‫بپرسی، یا...
‫می‌خوای با زن زیبات برقصی؟
‫دوباره به هم می‌رسیم.
‫ما همیشه با همیم.
‫سم!
‫سم.
‫اینجا چیکار می‌کنید؟
‫قرار بود تو غار همدیگه رو ببینیم، یادته؟
‫راست میگی.
‫اون... مادره؟
‫آره.
‫به آرامش رسید.
‫نظرت چیه بریم خونه؟
‫فکر خوبیه.
‫واو!
‫خیلی خب، شام حاضره.
‫- بابا جون. بذار کمکت کنم. ‫- باشه، داغه‌ها.
‫- باشه. ‫- گرفتیش؟
‫خیلی خب، آرت. بچه اینجاست. ‫مواد نکش.
‫عزیزم، من جز تو هیچی نمی‌خوام.
‫شارکوتری آوردم.
‫ممنون. من خوراکی برداشتم.
‫- خیلی خب. چی توشه؟ ‫- اوه، سالامی، پنیر، میوه.
‫- نوش جان. ‫- بفرما.
‫آره.
‫- اوه، زخمت داره خون میاد. ‫- ها؟
‫- اوه، اشتهام کور شد. ‫- برو تمیزش کن. اینجا رو بسپر به من.
‫اه، وایسا. یه سورپرایز برات دارم.
‫- یادت مونده بود؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫- یک هفته میریم رم. ‫- خوبه.
‫- بعدش میریم فلورانس. ‫- وای خدا، من عاشق فلورانسم.
‫- تو هم بیا! ‫- جدی میگی؟
‫وای خدا، آره.
‫باید بهت اخطار بدم. فکر کنم والی ‫هم می‌خواد باهاتون بیاد سفر.
‫آره، غافلگیر نشدم.
‫خب، درباره چی صحبت می‌کنید؟
‫- سفر بزرگمون. ‫- سفر بزرگمون...
‫هی، بابا، برگر می‌خوای یا هات‌داگ؟
‫ام...
‫یکی از هر کدوم، لطفاً.
‫- باشه. بجنب. ‫- باشه.