‫بعد از اینکه فیلمبرداری
‫هر سه‌تامون تو زیمبابوه تموم شد،
‫فکر کردیم دیگه هیچ‌وقت با هم کار نمی‌کنیم.
‫ولی چون وکلای آمازون از وکلای ما بهترن،
‫الان اینجاییم!
‫ما رسماً با یه سری نوشته‌های ریز
‫به صفحه‌ی نمایش شما پرت شدیم،
‫که من نخوندمشون.
‫نمی‌تونستم اون نوشته‌های ریز رو بخونم. ‫ کلاً هیچی نمی‌تونم بخونم.
‫دقیقاً. به هر حال، گوش کنید.
‫قضیه از این قراره.
‫وکلای آمازون بهمون گفتن که باید
‫یه بار دیگه دور هم جمع بشیم و خاطرات
‫همه‌ی شاهکارها و ماجراجویی‌هامون
‫تو «گرند تور» رو مرور کنیم.
‫ولی یه مشکل کوچیک وجود داره،
‫چون این همکارم، همکار سابقم،
‫خب، همکار فعلیم…
‫همکار دوباره‌ام، بریم جلو.
‫- آره. ‫- آقای هموند،
‫- اصلاً هیچی یادش نمیاد. ‫- هیچی.
‫یا یادت میاد؟
‫یادم نمیاد.
‫هیچی یادم نمیاد.
‫می‌دونم با هم کار می‌کردیم.
‫آره، کار می‌کردیم.
‫ولی واقعاً هیچ خاطره‌ای از هیچ کاری ندارم.
‫یادت میاد کدومشون بودی؟
‫تو کدوم سوپرمارکت کار می‌کردیم؟
‫نمی‌دونم.
‫به هر حال، الان همه‌مون اینجا ‫تو یه خانه‌ی سالمندان جمع شدیم،
‫و می‌خوایم خاطره‌بازی کنیم و تو ‫هم باید سعی کنی پا به پای ما بیای.
‫مثلاً یادت میاد رفتیم مراکش؟
‫خب… با جگوار از پیست اسکی اومدیم پایین؟
‫نه، اون مراکش نبود.
‫تو داخل یه ام‌اکس‌۵ بودی.
‫تو مراکش؟
‫آره، و من تو اون ماشینی بودم که داغون شد.
‫- همون نارنجیه. ‫- آره.
‫- به هر حال، و بعد… ‫- من تو مراکش تو ام‌اکس‌۵ بودم؟
‫داری قاطی می‌کنی.
‫اون تو کلرادو، تلوراید بود.
‫تو ام‌اکس‌۵؟
‫نه، جگوار که از پیست اسکی می‌رفت پایین.
‫تو مراکش؟
‫نه، تو کلرادو.
‫برگردیم به اول، همون اول اول.
‫یادت میاد
‫از تو یه بیابون رانندگی می‌کردیم ‫و همه‌مون موستانگ داشتیم،
‫موستانگ‌های یکم متفاوت، همه‌شون خاص بودن.
‫- رسیدیم به یه رویداد خیلی بزرگ. ‫- یه گروه موسیقی رو صحنه بود.
‫آره، دقیقاً، گروه هات‌هاوس فلاورز.
‫آره.
‫[آغازِ بزرگ]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫سلام به همگی!
‫اوه، سلام.
‫رفیق، رفیق! خدا رو شکر که اینجایی.
‫[ماشین‌های اسپرت در مراکش]
‫چش شده؟
‫راستش، برای اولین بار تو زندگیم
‫خیلی خوشحالم که اینجایی، چون
‫فکر می‌کنه یه تمدن باستانی کشف کرده
‫و خیلی هیجان‌زده شده و من نتونستم بگم
‫«نه، هموند این واقعی نیست.»
‫این یه لوکیشن ‫فیلمبرداریه. همون جاییه که
‫آستریکس و اوبلیکس رو فیلمبرداری کردن.
‫و همون جاییه که بازی تاج و تخت رو می‌سازن.
‫می‌دونی اینجا هیچ‌وقت به عنوان چی استفاده نشده.
‫چی؟
‫یه پیست مسابقه.
‫خب، آماده‌ای، جیمز می؟
‫با ۳، ۲ ،۱ ، شروع کن.
‫ای بابا، پیچ کجاست؟ چه…
‫وای، لعنتی!
‫می‌دونی چی بیشتر از همه نگرانم می‌کنه؟
‫اون مرد بیچاره‌ای که خونه‌ش رو
‫گرو گذاشته تا شرکت زِنوس رو راه بندازه
‫و بعد ماشینش رو به ما قرض داده، تو تلویزیون،
‫- که کل دنیا ببینن. ‫- «کدومشون داره می‌روندش؟»
‫«اوه، نه.»
‫فکر کنم دارم میرم سمت ناصره.
‫اوه.
‫همه جا پخش و پلاست.
‫دور و بر این چیز.
‫اوه!
‫تند، تندتر.
‫تندتر.
‫خب، متاسفانه این فقط تا ۹۹۹ ساعت میره.
‫آره.
‫ولی اشکال نداره، تو همون حدود بودی.
‫- آره، همم… ‫- جیمز، تونستی
‫رانندگی کنی در حالی که صورتت رو زمین کشیده می‌شد؟
‫- کلی خاک میاد تو. ‫- آره، مگه نه؟
‫چرا شیشه‌ها رو ندادی بالا؟
‫شماها خیلی بامزه‌اید.
‫[حالت مسابقه آلفا رومئو وصل شد]
‫با ۳، ۲ ،۱برو!
‫بریم درست حسابی برونیم.
‫باریکه!
‫دریفت با کتان.
‫لوکیشن بازی تاج و تخت.
‫کم‌فرمانی.
‫بپیچ، بپیچ.
‫یالا، بذار صدای توربوشارژر در بیاد.
‫حالا گازش رو بگیر!
‫خب رسید.
‫- آماده؟ ‫- آره.
‫با ۳ ، ۲ ، ۱ برو.
‫خب، وقتشه.
‫حق هیچ اشتباهی رو ندارم.
‫اوه، این یه دور تنده.
‫داره میاد.
‫[جگوار در کلرادو]
‫به اون لبه نگاه نکن.
‫ولی یه جاش خیلی شیب‌دار میشه.
‫مردم این کار رو واسه تفریح می‌کنن، آره؟
‫- نه با جگوارای قدیمی. ‫- آره، راست میگی.
‫راه افتادیم. با احتیاط.
‫فقط یه رانندگی معمولی.
‫برای وقتیه که مجبور شم بپرم بیرون.
‫فرمون یکم کار می‌کنه.
‫وای خدا. چیزی که باید مراقبش باشی
‫اینه که عقب ماشین در نره.
‫اووه… وای.
‫تمرین ترمز، تمرین ترمز.
‫هیچی.
‫تا وقتی که متوقف نشدیم میرم یه کتاب بنویسم.
‫آره، هنوز متوقف نشدیم.
‫داره سرعت می‌گیره.
‫وای خدای من.
‫الان هیچ کنترلی ندارم.
‫وای خاله جان.
‫الان دیگه تنده.
‫«می‌خوام دنده عوض کنم.»
‫این یه اشتباه بود.
‫این یه اشتباه بزرگ بود.
‫فقط تو یه خط مستقیم برو، عوضی.
‫یا مسیح. بپیچ، بپیچ، بپیچ، بپیچ، بپیچ.
‫ولی هیچ‌کدوممون نمردیم
‫و بعد اسکی با جگوار کم‌کم داشت درست می‌شد.
‫اوه آره، الان دارم اسکی مارپیچ می‌کنم،
‫این کاریه که دارم می‌کنم، و خوب هم انجامش میدم.
‫بالاخره بخش آخر مسیر رو به سمت شهر شروع کردیم،
‫و من و ریچارد افتادیم تو کورس.
‫یالا، یالا، یالا، یالا.
‫یکم بیشتر بهم راه بده.
‫واو! این یکی بزرگ بود.
‫در همین حال، یکم عقب‌تر.
‫وای خدا.
‫چراغ هشدار ترمزم روشن شده.
‫نمی‌دونم یعنی چی. لنت تموم شده؟
‫خرابی سیستم؟ خدا می‌دونه.
‫اونم از شهر.
‫داریم با سرعت و با استایل وارد می‌شیم.
‫و مجبور نبودیم با چکمه‌های مسخره تا هتل پیاده بریم.
‫راحت تا اونجا رانندگی می‌کردیم.
‫اوه، سلام.
‫واو!
‫اووه!
‫اوه نه!
‫یه تصادف شده.
‫- لعنتی. ‫- خب.
‫فقط ما…
‫نه ببین، می‌خواستیم همونجا پارکشون کنیم، قشنگن.
‫اوه نه.
‫فقط حدود ده ثانیه دیگه ترمز داشته باش.
‫دقیقاً همون جایی که می‌خواستیم باشن.
‫و همونجا هم هستن، و این خوبه.
‫به هر حال، مسئله اینه که
‫ما رسیدیم اینجا، خب اونجا،
‫بدون هیچ مشکلی
‫و با یه نتیجه‌گیری خیلی قطعی: یه «ایکس‌جی‌آر» بخرید.
‫واو، نه، صبر کن، کل هدف این کار
‫نشون دادن قابل اعتماد بودن جگوار به عنوان یه برند بود.
‫آره، ولی خب نشون دادیم، و همچنین…
‫چی؟ اوه.
‫اون شروع تو بیابون،
‫ما با اون توقعات رو ‫خیلی بردیم بالا، مگه نه؟
‫آره، اونقدر بالا که دیگه هیچ‌وقت بهش نزدیک هم نشدیم،
‫اگه بخوایم روراست باشیم.
‫نه، نشدیم.
‫واقعاً نشدیم.
‫ولی جالبه،
‫وقتی مجبور می‌شیم اینجا بشینیم،
‫خاطره‌بازی کنیم و یاد گذشته بیفتیم،
‫چیزایی که تو ذهن مونده.
‫- جیره‌بندی. ‫- جالب نیست؟
‫آره.
‫معمولاً به کارایی که تو زندگیت کردی فکر نمی‌کنی،
‫ولی وقتی وکلای آمازون مجبورت می‌کنن این کار رو بکنی،
‫کلی چیز یادت میاد.
‫آره، یه کارخونه ماشین‌سازی قدیمی تو دیترویت بود،
‫که توش ماشین‌های عضلانی داشتیم.
‫- این رو باید یادت بیاد. ‫- نه.
‫تو یه پیست مسابقه طراحی کردی، ‫ راستش خیلی احمقانه،
‫چون اون ماشین‌های عضلانی ‫واسه رفتن تو خط مستقیمن
‫و تو این چیز مسخره رو طراحی کردی…
‫صبر کن، آره. یادم میاد. یادم میاد.
‫و بعد نمی‌تونستیم از ساحل بیایم بیرون.
‫و داشتیم اسکی‌بازا رو می‌کشیدیم ‫و ملکه هم تو ماشین بود.
‫چه روزی بود!
‫چون پیست رو
‫حادثه‌آفرین‌ترین راننده‌ی دنیا ساخته بود،
‫[ماشین‌های عضلانی در دیترویت]
‫فکر کردیم بهتره جن‌گیرِ خداترس
‫افتتاحش کنه.
‫خیلی دست‌انداز داره.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫اون چیه؟ یه جور مانع که اونجا گذاشته.
‫واو، لیزه، مثل چی لیزه!
‫اون چیه؟
‫اون به شکل باورنکردنی‌ای باریکه.
‫پیش خودش چی فکر کرده؟
‫اوه، سلام.
‫داره میاد.
‫بعد از دورش، جیمز نمی‌تونست صبر کنه
‫تا نظرات سازنده‌ش رو به هموند بگه.
‫فقط می‌خوام بگم، هموند، ای احمق بی‌شعور.
‫این بدترین پیست مسابقه‌ایه که تا حالا توش روندم.
‫لیزه، پر از سوراخ و مانعه که بری توشون.
‫- باریکه. ‫- چالش‌برانگیزه، مگه نه؟ تکنیکیه؟
‫چالش‌برانگیز نیست، فقط همینقدر از ماشین بزرگتره
‫و انگار از کره درست شده.
‫و به نظر می‌رسه پر ‫از ضایعات آزبست باشه.
‫- آره پر از آزبسته. ‫- ببخشید.
‫شرمنده، شیشه رو بده بالا!
‫بعد همه‌مون شروع کردیم به دورهای تمرینی‌مون
‫تو تله‌ی مرگ هموند.
‫تیکه‌ی باریک. وای خدا.
‫هیچی نمی‌تونم ببینم.
‫ماشین خودم تو پیست خودم جا نمیشه.
‫چه غلطی کردم؟
‫با وجود خطرات،
‫ما همه‌ی تلاشمون رو کردیم.
‫و در پایان جلسه،
‫هیچ فرقی بین «اهریمن»
‫و «جن‌گیر» نبود.
‫ولی موستانگ تو یه سطح دیگه‌ای بود.
‫۵۶.۴
‫آره، تو از همه سریع‌تری.
‫معلومه که سریع‌ترینه، یه ماشین عضلانیه
‫که خوب فرمان‌پذیری داره.
‫البته، اینا فقط دورهای تمرینی غیررسمی بودن.
‫حالا وقت دور اصلی و واقعی بود
‫که برنده همه‌چیز رو می‌برد.
‫با ۳ ،
‫۲، ۱
‫شروع کن!
‫دست‌انداز گنده.
‫وای خدا!
‫هموند.
‫لیزه.
‫و اینم از اون.
‫داره میاد.
‫ خرابکاری کردم.
‫- ولی خنده‌داره، مگه نه؟ ‫- اوه آره.
‫با این حال، خرابکاری تو شلوارم واقعاً ارزشش رو داشت.
‫تازه رکورد خودت رو زدی.
‫- خب، این قابل توجهه. ‫- ۵۹.۶۶
‫واقعاً؟
‫آره.
‫من که راضیم و به هیچ موسیقیدان معروفی هم نزدم
‫یا به تیکه‌های کارخونه قدیمی.
‫بعد، نوبت سرجوخه تصادف بود.
‫- ماشین آتش‌نشانی کجا رفت؟ ‫- اونجا. آمبولانس…
‫امروز همه‌مون کمدین شدیم.
‫یادت باشه، اگه به جیمز می‌ببازی…
‫تحقیرآمیزتره. از مرگ بدتره.
‫با ۳، ۲، ۱ برو!
‫دنبال چسبندگی می‌گردم.
‫تمیز بپیچ، محکم کنار لبه. واو!
‫اوه، از لبه رفت بیرون!
‫دوباره.
‫دور هموند داره خوب پیش میره.
‫آره، مگه نه؟
‫اون مدوناست؟ اون مدوناست. ‫آره، نمی‌دونم.
‫و تو فضای بازیم.
‫یا مسیح!
‫آره، نه، بلزباب اونجا یکم کم‌فرمانی داشت.
‫حس خوبی داشت.
‫به نظر می‌اومد دور سریعی باشه.
‫نمی‌دونم چطوری این رو بهت بگم، ولی…
‫نه. نه، نه، نه، نه، نه.
‫۰.۴ ثانیه کندتر از جیمز می!
‫مرگ همچین حسی داره.
‫خیلی خب، از اهریمن بیا بیرون،
‫اهریمن و جن‌گیر رو تموم کردیم.
‫نوبت راهبه‌ی آبیه.
‫- راهبه‌ی آبی؟ ‫- آره.
‫این کلاً یه وقت تلف کردن بی‌خوده.
‫ما فهمیدیم که موستانگ
‫با اختلاف زیادی سریع‌ترینه.
‫همم…
‫فکر کنم بهتره برم انجامش بدم.
‫جرمی، مغرور تو پونی کوچولوی من. آماده‌ای؟
‫با ۳
‫۲، ۱، شروع کن.
‫اوه، آره.
‫این یه ماشین پیست واقعاً درست و حسابیه.
‫چیزی که اینجا می‌بینیم همینه.
‫ممکنه درست و حسابی باشه،
‫ولی من یه نقشه‌ای داشتم که بعدازظهرش رو خراب می‌کرد.
‫- داری می‌دوی! ‫- می‌دونم، ولی می‌بینی.
‫قبل از اینکه برگرده باید برسم به این پیچ.
‫کمک کن این رو بریزم
‫این چیه؟
‫روغن پالم ارگانیکه. خیلی لیزه.
‫این انتقام کشاورز شهریه.
‫ورود به پیچ کور.
‫استیوی واندر اونجاست.
‫می‌دونی روغن پالم داره زندگی
‫اورانگوتان‌های دنیا رو نابود می‌کنه؟
‫فقط همین یه دونه رو.
‫یالا، یالا.
‫تعویض دنده سریع به سوم.
‫[باگی‌های ساحلی در نامیبیا]
‫خب، فقط باید یه جا پیدا کنیم که بتونیم بریم سمت خشکی
‫قبل از اینکه مد بیاد بالا.
‫داره به اون نزدیک‌تر میشه.
‫و وقتی این اتفاق بیفته، کارمون تمومه.
‫ولی هرچی جلوتر می‌رفتیم،
‫تپه‌های شنی راه نمی‌دادن بریم تو.
‫اون دریاست.
‫دریا اونجاست.
‫اوه، داره میاد سمتم.
‫هنوزم میگم نمی‌تونیم از اینجا بریم بیرون، ببین.
‫فعلاً که گردش به چپی در کار نیست.
‫اینجا همون جاییه که به یه موتور وی۸ نیاز داری.
‫وای لعنتی…
‫جرمی تو دردسر افتاده.
‫اصلاً خوب به نظر نمی‌رسه.
‫یالا، یالا. واو.
‫اوه، نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه، جای خوبی نیست.
‫وای خدا.
‫من تو دریام.
‫چون یکم وضعیت اضطراری بود،
‫همکارام تصمیم گرفتن برای یه بار هم که شده کمک کنن.
‫نه.
‫جیمز، رومون حساب کن.
‫سه، دو، یک، بریم.
‫- آره! ‫- خب، بریم!
‫یا عیسی مسیح.
‫داره میاد داخل!
‫یالا، یالا، یالا.
‫یالا.
‫اوه!
‫اوه، این بده.
‫لعنتی.
‫یالا عزیزم، یالا.
‫خوشبختانه، تپه‌های شنی بالاخره تموم شدن
‫و ما نجات پیدا کردیم.
‫و رد شدیم!
‫آره، رد شدیم.
‫خیالم راحت شد.
‫نزدیک بود گیر بیفتیم.
‫[دریفتِ اسکاندیناویایی]
‫می‌خواستیم ببینیم کدوم ماشینمون
‫تو اسکی‌جورینگ بهتره،
‫یه ورزشی که توش دور ‫یه دریاچه یخ‌زده مسابقه میدی
‫ در حالی که یه اسکی‌باز رو می‌کشی.
‫دیوونه‌کننده‌ست؟
‫هه! هنوز نصفش رو هم نمی‌دونید.
‫یکیشون فقط یه پا داره.
‫چی؟
‫نکنه اون یکی پاش رو تو همین کار از دست داده؟
‫- عصر بخیر آقایون. ‫- سلام.
‫عصر بخیر.
‫سلام. عصر بخیر.
‫بعدش یه مکالمه‌ی معمولاً پرحرف اسکاندیناویایی شکل گرفت.
‫شما این کار رو اینجا می‌کنید
‫چون کوه زیادی واسه اسکی نیست؟
‫آره.
‫چطوری می‌برید؟
‫سریع‌ترین برنده میشه.
‫اما خیلی زود یخمون آب شد و شروع کردیم به گپ زدن.
‫معمولاً چقدر سرعت میرید؟
‫- ۱۲۰ کیلومتر ‫- چی؟
‫- ۱۲۰
‫من این کار رو نمی‌کنم!
‫اون کیلومتر بر ساعته، آره؟
‫- کیلومتر بر ساعت، آره. ‫- بازم میشه ۷۰ مایل
‫- آره، من که… ‫- ۷۰ مایل بر ساعت؟
‫- آره. نزدیک‌تر به ۸۰ ‫- چی؟
‫- آره. ‫- ولی ما تا حالا این کار رو نکردیم.
‫ما اینقدر تند نمیریم.
‫خب، این به خودمون بستگی داره، واقعاً.
‫مشکل همینه که به خودمون بستگی داره!
‫ما یکم دور و بر رانندگی کردیم.
‫خب، من نکردم.
‫وقتی داری اون یکی رو دنبال می‌کنی،
‫نمی‌دونه می‌خواد چیکار کنه،
‫چطوری می‌خواد انجامش بده، آیا زود می‌پیچه… ‫خب، من نمی‌دونم ماشین قراره چیکار کنه.
‫آره، ولی ماشین‌های شما سالمن.
‫- نه، مال اون نیست، آره. ‫- ولی ماشین‌های شما!
‫اون فقط به پدال وسط نگاه کرد
‫و پیش خودش گفت: «به این نیازی ندارم.»
‫بزن بریم.
‫یه مردی تو آینه بغل هست و داره پا به پای من میاد.
‫این نگران‌کننده‌ست.
‫این کجا میره؟
‫راه هموند رو بستم.
‫گند زدم بهش.
‫اوه! ببخشید.
‫۱۰۰ کیلومتر بر ساعت، و اون هنوز اونجاست.
‫و این ۱۲۰ کیلومتر بر ‫ساعته که الان بهش رسیدیم.
‫من بیشتر از هر چیزی تو دنیا می‌خوام به جرمی برسم،
‫ولی نمی‌خوام برای این کار یکی دیگه رو به کشتن بدم.
‫هموند داره نزدیک میشه، واقعاً داره نزدیک میشه.
‫می‌خواد تندتر برم. پاک دیوونه شده.
‫پیچیدم بیرون! نه! نه!
‫من جلو افتادم!
‫این یه اشتباهه.
‫لعنتی. گمش کردم.
‫خب، دور آخر.
‫از تو اون مانع.
‫یالا!
‫نقشه‌خوانیش خوبه ولی حریف حجم موتور نمیشه.
‫و من حجم موتور زیادی دارم.
‫یالا!
‫قدرت وی۸ عظیمه!
‫آره!
‫دوباره گرفتمش!
‫نکنه… یادم رفت چک کنم ببینم هنوز اونجاست یا نه.
‫[تمرین نیروهای ویژه در اردن]
‫برو. این رو می‌گیرم، خیلی ممنون.
‫بعد از اینکه بالاخره ملکه رو سوار ماشین کردیم،
‫حالا با یه رانندگی خطرناک به سمت سفارت روبرو بودیم.
‫با این حال، این حداقل به این معنی
‫بود که می‌تونستم برگردم سر کار اصلیم.
‫بذارید درباره‌ی ماشین براتون بگم. این اس۸ پلاسه.
‫و پلاس یعنی ۸۰ اسب بخار بیشتر داره
‫نسبت به مدل استاندارد.
‫این یعنی ۰ تا ۱۰۰ توی ۳.۸ ثانیه.
‫حداکثر سرعت: ۳۰۵ کیلومتر.
‫چه جالب.
‫این قدرت عظیم نه تنها با سیستم
‫چهار چرخ متحرک مهار میشه،
‫بلکه با ترمزهای سرامیکی هم همینطور.
‫و دیفرانسیل الکترونیکی.
‫رفیق، واسه حرف زدن درباره‌ی این چیزا وقت و جای دیگه‌ای هست.
‫نشستن پشت یه راننده‌ی ۱۹۵
‫سانتی‌متری یعنی فضای پای عقب خیلی کمه.
‫با این حال، برای یه سدان با عملکرد بالا،
‫کیفیت سواری واقعاً خوبه.
‫میشه شما دو تا دست از بررسی ماشین بردارید؟
‫شما نظری ندارید، ملکه؟
‫الان نه!
‫ثابت نگهش دار، می‌خوام بهشون شلیک کنم.
‫بزن تو صورتش!
‫خیلی راه اومدید؟
‫روزهای روشن زندگی، ‫ترانسپورتر ۲ و ۳ ،
‫ربوده‌شده، رونین.
‫چرا داری اسم فیلم‌ها رو ردیف می‌کنی؟
‫چون تو همه‌ی اون فیلم‌ها یه
‫سدان بزرگ آئودی بود که با سرعت می‌رفت.
‫این ماشین انتخاب اول
‫قهرمان‌های هالیوودیه.
‫خفه شو.
‫حداکثر سرعت اون چیز چقدره جیمز؟
‫چی، ۱۶۵ کیلومتر بر ساعت؟
‫خب، اینم یه نکته‌ی طلایی برای قهرمان‌های هالیوود.
‫اگه ماشینی که داره تعقیبتون می‌کنه از ماشین شما کندتره،
‫خیلی ساده ازش سریع‌تر برید.
‫ببین، این چیزیه که نیک کیج باید
‫تو فیلم صخره بهش فکر می‌کرد،
‫و اون مرده تو رونین که با اس۸ دنبال سیتروئن می‌کرد.
‫دیگه درباره‌ی فیلم‌ها حرف نزن.
‫- یه مزاحم افتاده دنبالمون. ‫- وای خدا.
‫می‌خوام به باک بنزینش شلیک کنم.
‫جیمز، شلیک به باک بنزینش هیچ فایده‌ای نداره.
‫بنزین فقط تو فیلم‌ها منفجر میشه.
‫خب، این کاملاً دقیق نیست.
‫- سفارت کدوم گوریه؟ ‫- از اینجا برو پایین.
‫آه، این امیدوارکننده‌ست.
‫- خودشه. ‫- خودشه.
‫خب، تو ملکه رو ببر جای امن، من پوششت میدم.
‫- باشه، حله. ‫- خب، خوبه. برو، برو، برو، برو.
‫علیاحضرت.
‫خیلی سریع، علیاحضرت.
‫نمی‌تونیم ببینیم.
‫یالا جرمی، یالا.
‫دارم تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫خورد تو پاش.
‫اوه نه.
‫فقط به حرکت ادامه بده!
‫دوباره همون کار رو کردن.
‫جیمز، داری این رو از دست میدی!
‫نمی‌تونی سلطنت رو مدرن کنی
‫چون سلطنت در بهترین حالت یه مفهوم قرون وسطاییه.
‫اوه، تیراندازی!
‫این یکی قراره بسوزه.
‫هنوز داره میاد!
‫به رفتن ادامه بده!
‫مراقب مین‌ها باش!
‫هنوز داره میره.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫جیمز، اون مرده.
‫صبر کن، دوباره داره میره.
‫دوباره داره حرکت می‌کنه!
‫جرمی، یالا می‌تونی انجامش بدی!
‫یالا، به رفتن ادامه بده! یالا!
‫خودشه.
‫هموند…
‫اونم خط پایان، اونجاست!
‫دارم راه درست رو میرم؟
‫کم و بیش.
‫شاید بتونی غلت بزنی بری روش، می‌تونی.
‫آره، تونستیم!
‫خیلی راه اومدید؟
‫چیز واقعاً عجیب اینه که ما،
‫همه‌مون، عاشق ساختن اون فیلم بودیم.
‫وقتی داشتیم انجامش می‌دادیم، می‌گفتیم: «این عالیه.»
‫و برگشتیم و تدوین شد و دیدیمش: «خب، این فوق‌العاده‌ست.»
‫و این تازه دومین برنامه‌ای بود که ساخته بودیم، مگه نه؟
‫- آره. ‫- این تازه دومین قسمت از گرند تور بود.
‫و بعد پخش شد تو تلویزیون و همه ازش متنفر شدن.
‫- رسماً همه. ‫- آره.
‫و کلی آدم می‌گفتن «اگه گرند تور قراره اینجوری باشه»،
‫«دیگه هیچ‌وقت نگاهش نمی‌کنیم.»
‫ولی ما خیلی بهش افتخار می‌کردیم و هیجان‌زده ‫بودیم و من روز فیلمبرداریش رو یادمه.
‫اون روز رو یادمه.
‫خیلی خوش گذشت و ما به دنیا گفتیم: «نظرتون درباره‌ی این چیه؟»
‫و دنیا گفت: «ازش متنفریم.»
‫من فکر می‌کنم مشکل اساسی اینه که
‫خانم‌ها و آقایون تو خونه
‫خیلی خوششون نمیاد
‫وقتی ما داریم خوش می‌گذرونیم.
‫فکر کنم بیشتر دوست دارن وقتی ما بدبختیم.
‫آره، و دفعات زیادی بوده که ما بدبخت بودیم.
‫اوه آره.
‫[تحویل ماهی در موزامبیک]
‫نمی‌تونه انجامش بده.
‫لعنتی.
‫یه بکسل لازم دارم. بکسل!
‫این منم که دارم جیمز می‌رو نجات میدم.
‫ایده‌آل نیست، ولی.
‫جرمی، آماده‌ست!
‫به رفتن ادامه بده.
‫اون چه صداییه؟
‫اون صدای گیربکسمه.
‫نه، نه وایسا!
‫وای، احمق.
‫آماده، حرکت، و تست ترمز روی جیمز می.
‫آشغال.
‫تو به حمل و نقل ماهی‌های زنده کمکی نمی‌کنی،
‫قرار بود این یه کار گروهی باشه.
‫یکی افتاده تو جاده، کاری از دستم برنمیاد.
‫اوه نه، خاک قرمز.
‫وای خدا، شروع شد.
‫شاید چیز مهمی به نظر نرسه،
‫ولی این شن قرمز نرم روی
‫یه سطح خیلی سفت قرار داره
‫و روندن موتور روش کاملاً غیرممکنه.
‫اصلاً هیچ چسبندگی‌ای نداره.
‫وای …
‫جلوی موتور از دستم در رفت.
‫فقط صد و شصت کیلومتر دیگه ‫از این مسیر مونده.
‫وای، لعنت بهش.
‫یالا، تمومش کن. وای.
‫آه.
‫لعنتی.
‫وای، دوباره شروع شد.
‫آره، نه، آره…
‫می‌دونی جیمز، واقعاً ممکنه آدم از دیدن
‫زمین خوردن هموند
‫از رو موتور خسته بشه.
‫وای. وای، لعنتی.
‫بیا ببینیم اینجا چی برات هست. ‫یالا.
‫وای، خدای من.
‫فکر کنم موتورت رو غرق کردی.
‫هرچی از ظهر می‌گذشت،
‫جاده‌ها حتی بدتر هم می‌شدن.
‫یالا.
‫و این لاک‌پشت انسانی
‫واقعاً داشت سرعتم رو کم می‌کرد.
‫وای، لعنتی.
‫می‌تونم از وسط برم، می‌بینی؟
‫[مسابقه تا آبشار نیاگارا]
‫آره! تو خیابون ۸۹ام سبزن!
‫تو ۹۰ام هم سبزن!
‫الان داریم با سرعت نور میریم.
‫یالا.
‫یالا، یالا، یالا!
‫یالا!
‫- اون که رفت. ‫- آره.
‫خب، اتفاقی که افتاد ‫در واقع این بود که قطار رو از دست دادیم
‫چون تو نمی‌دونی وقتی رو جاده ‫نوشته «پایان»، باید سرعتت رو کم کنی.
‫- وای، عالیه! ‫- ببخشید که اینقدر رک میگم
‫ولی دقیقاً همون اتفاق افتاد.
‫خب… جیمز؟
‫- هیچی، نگران نباش. ‫- چی؟
‫هیچی.
‫- اینجا هیچ معلول دیگه‌ای نیست. ‫- بهتر می‌شد اگه می‌تونستم بشینم
‫رو اون صندلی مخصوص ‫که واسه من رزرو شده.
‫- اون واسه معلولین رزرو شده. ‫- مثل من!
‫- نه، تو معلول نیستی. ‫- موقتاً آره، هستم.
‫- تو معلول نیستی. ‫- منظورت چیه؟ نمی‌تونم…
‫تو به‌خاطر حماقت خودت ‫تو زمین بازی صدمه دیدی.
‫این معلولیت نیست.
‫- این یه توهینه ‫- تعجب می‌کنم که کارای بیشتری
‫- واسه معلولین نمی‌کنی. ‫- کار خیریه واسه توان‌یابان.
‫ببین.
‫این کار نکرد، نه؟
‫این صدای لعنتی، واقعاً.
‫خب، من چیکارش می‌تونم بکنم؟
‫یه فنری چیزی توشون بذار.
‫این از اینا نیست که خودش راه بره، ‫چرخای بزرگ نداره.
‫باید هلم بدی.
‫آره، مشکلی نیست.
‫ایول.
‫بهتر از اینه که
‫تا آخر روز به اون صدا گوش بدم.
‫آره، تو واقعاً زجر کشیدی رفیق.
‫نمی‌دونم چطوری تحملش کردی.
‫ممنون.
‫لطفاً هرچی تو جیباتون هست
‫در بیارید.
‫- باید بازرسیش کنیم. ‫- چی؟
‫- بازرسی بدنی. ‫- آره، باشه.
‫خب من شروع می‌کنم، امروز ‫می‌خوام یه بازرسی بدنی ازتون بکنم، باشه؟
‫خب، بازرسی بدنی اینطوریه که من ‫از بالا شروع می‌کنم
‫تا روی پاهاتون.
‫واسه جاهای حساس،
‫باید از پشت دستام استفاده کنم،
‫با یه حرکت کشویی، از کمر ‫تا روی کشاله رانتون،
‫و همینطور روی کشاله رانتون.
‫- آخ! ‫- ببخشید.
‫- باید بره تو اون؟ ‫- آره. باید بره.
‫باشه، تو کشتی می‌بینمت.
‫سلام. ممنون.
‫وای، خدا.
‫سلام.
‫آره. باشه.
‫[شکاری بزرگ]
‫تو شرمن اوضاع چطوره؟
‫مثل آب خوردنه. تو چطوری؟
‫یکم جیرجیر می‌کنه،
‫ولی داره میره.
‫ولی چیزی که دوست دارم بدونم اینه که
‫تو کاترهام چه خبره.
‫وای، مسیح.
‫این یه تیکه آشغاله. یا مسیح.
‫آبش مثل یه وانیه
‫که یکی توش اسهال شده باشه.
‫لعنتی!
‫وای، گندش بزنن!
‫فقط دما رو میارم پایین تا…
‫بفرما. ‫فکر کنم ۲۲ درجه بهتر باشه.
‫و گودی کمر رو هم تنظیم می‌کنم ‫با این دکمه‌ی این پایین.
‫چقدر دیگه از این مونده؟
‫وای، مسیح.
‫اوضاع اونقدر بد بود
‫که تو گذرگاه کشتی بعدی،
‫به نظر می‌رسید می‌خواد سعی کنه
‫بدون قایق برسه به ساحل اون‌ور.
‫- تو این کار رو نمی‌کردی؟ ‫- چرا، می‌کردم.
‫یعنی، اگه یکی بهم می‌گفت:
‫«آره، اون تو کوسه هست»،
‫- بازم می‌گفتم: «برام مهم نیست.» ‫- «برام مهم نیست.»
‫وقتی از کشتی پیاده شدیم،
‫جیمز خیلی خوشحال‌تر بود. و تمیزتر.
‫الان حس خیلی خوبی دارم.
‫بهم قدرت بده!
‫- می‌تونم یه چیزی بگم؟ ‫- چی؟
‫اون بدبختی‌ای که ازش حرف زدی،
‫بیشتر مال من بود، مگه نه؟ نه مال تو.
‫و یکمش هم مال اون.
‫آره، مال تو بود.
‫خیلی نادر بود که هر سه‌تای ما ‫همزمان بدبخت باشیم.
‫عموماً، یکی یا دو تامون.
‫ولی نظرتون درباره‌ی یه ترکیب
‫از بدبختی و وحشت چیه،
‫دریای چین جنوبی یادتونه؟
‫[دریای چین جنوبی]
‫خدای بزرگ، این واقعاً افتضاحه.
‫با این وضعیت حالم به هم می‌خوره، ‫نه به‌خاطر دریازدگی
‫بلکه به‌خاطر مقدار آب شوری که تو دهنمه.
‫نه!
‫این خیلی بدتر از چیزیه
‫که فکر می‌کردم قراره باشه.
‫یا عیسی مسیح.
‫اگه یه موج بزرگ بره اون تو،
‫دماغه خیلی سنگین میشه.
‫و واقع‌بینانه نمی‌تونم ‫برم اونجا تا برش گردونم.
‫در همین حال، من بالاخره ‫تونسته بودم سقفم رو بدم بالا.
‫اوه آره.
‫یه شانسی هست. یه شانسی هست.
‫که وقت خوبی صرفش شد.
‫وای لعنتی!
‫وای، لعنتی.
‫این کار رو نکن!
‫خبر خوب اینه که،
‫هموند، بدتر از این نمیشه.
‫ولی بدتر شد.
‫وای، خدای بزرگ.
‫وای.
‫این احمقانه‌ست.
‫الان می‌شکنه.
‫همینجایی که ایستاده بودم
‫تو خودم شاشیدم.
‫هیچ گزینه‌ی دیگه‌ای وجود نداره.
‫یا عیسی مسیح.
‫یکی از قایق‌های دوربین‌مون ‫تو دردسر خیلی بزرگی افتاده بود.
‫- ای وای. ‫- خیلی آب اومده تو.
‫خیلی خطرناکه.
‫با این وضعیت هیچ‌وقت نمی‌رسیم اونجا.
‫و جیمز کاملاً کنترل
‫عتیقه‌ش رو از دست داده بود.
‫نه! نه، نه، نه، نه، نه! وای، نه!
‫یعنی یکم دردناک بود، ‫اعتراف می‌کنم، ولی خیلی نترسیده بودم.
‫واسه من که نبود.
‫من کاملاً بدبخت و وحشت‌زده بودم.
‫من بدبخت و وحشت‌زده بودم.
‫من نبودم. پس این شامل هر سه‌تامون نمیشه.
‫واسه وحشت، من انتخابم
‫روندن اون استون مارتین، دی‌بی۴، اون قدیمیه…
‫می‌دونید، ماشین کلاسیک ‫آنتیکی که تازه ساخته شده.
‫اوه آره، شماره شاسی قدیمی فلان.
‫تو اون پیست خیلی
‫شیب‌دار تو اسپانیا، چون…
‫تمام مدت، فقط این حس رو داشتم
‫که قراره اوضاع خراب بشه.
‫«رِستومادها در پیست ترامار»
‫۱۰۰ کیلومتر بر ساعت، در حالی که نزدیک میشم…
‫وای، یه چاله گنده اونجاست.
‫اولین پیچ.
‫واو، فرمون خیلی عجیب شده.
‫دست‌اندازها خیلی اعصاب‌خردکنن.
‫یا مسیح.
‫ظاهراً بعضی‌هاشون اونقدر شدیدن
‫که می‌تونن باعث بشن ماشین
‫یه متر بپره سمت راست.
‫خب، وقتشه.
‫بذار ببینم چقدر می‌تونم ‫با این چیز تند برم.
‫وای خدای من، این… یا عیسی مسیح.
‫دست‌انداز داره، لعنتی.
‫وای لعنت من.
‫این یکی از ترسناک‌ترین کاراییه ‫که تا حالا تو ماشین کردم.
‫تو کل عمرم.
‫آره، وحشت به این معنی که ‫ممکنه اوضاع خراب بشه.
‫اون به اندازه روندن یه
‫پیکاپ غول‌پیکر ترسناک بود
‫روی یه پل لرزان تو کلمبیا؟
‫[کلمبیا]
‫وای، خدا.
‫تنها راهی که می‌تونم این کار رو بکنم ‫نگاه کردن به لاستیک سمت راننده‌ست
‫و نگه داشتنش تا جایی ‫که می‌تونم نزدیک اون لبه
‫و امید به خدا که همین کافی باشه.
‫وای، مسیح.
‫وای، مسیح، دارم می‌لرزم.
‫می‌تونم انجامش بدم.
‫فقط به چوب نگاه می‌کنم،
‫نه به چیزی که پایینه، ‫فقط به چوب نگاه می‌کنم.
‫یا عیسی مسیح، نه، ‫خیلی به لبه نزدیکم.
‫خدایا!
‫فکر کنم حالم داره به هم می‌خوره!
‫می‌رسم اونجا.
‫رد شدن از این پل ‫فقط بخشی از سفر منه.
‫کیه که داره ‫تق‌تق‌کنان از رو پل من رد میشه؟
‫وای، خدا!
‫بازی بزغاله‌های بیلی گراف نه!
‫من جیپم رو از سر راهت می‌برم کنار
‫اگه بتونی جواب این سوال
‫ساده‌ی راک پیشرو رو بدی.
‫بذار از رو پل برم پایین، حالم ‫داره به هم می‌خوره. خواهش می‌کنم.
‫وحشت برم داشته بود. خیلی وحشتناک بود.
‫من از روندن یه پاندا ‫رو اون پل لرزون خیلی ترسیده بودم.
‫- آره. ‫- نه.
‫صبر کن. فهمیدم.
‫اون پاند باگ که شما دو تا ساختید.
‫اون ماشین آبیِ سه‌چرخ.
‫- اوه آره! ‫- با اشتیاق گفت: «اوه آره».
‫نه، دارم به باند باگی فکر می‌کنم
‫که تبدیل به یه هیدروپلین شد.
‫آره، و بعد شما دو تا ساختینش، ‫و بعد بهم گفتید:
‫«تو برونش، و حالا که داری این کار رو می‌کنی،»
‫«یه رکورد جدید سرعت رو آب
‫واسه ماشین‌های دوزیست ثبت کن.»
‫ما تمام افتخارش رو دادیم به تو.
‫درسته، ما کار رو کردیم،
‫تو جایزه رو گرفتی.
‫[تلاش برای ثبت رکورد سرعت با خودروی دوزیست]
‫طلق کلاه پایین.
‫الان رو سطح آبه. ‫ما رو سطح آبیم.
‫خیلی آب می‌پاشه، ‫بدنه‌ش بد طراحی شده.
‫یا عیسی مسیح، این فرمون!
‫این یه کابوسه!
‫نمی‌تونم فرمونش رو کنترل کنم.
‫من واقعاً نمی‌تونم فرمونش رو کنترل کنم!
‫فکر کنم داره باهاش تمرین می‌کنه.
‫فکر کنم یه جورایی داره تست می‌کنه.
‫وای، خدای من!
‫وای، خدا!
‫- خب، خیلی خوب به نظر می‌رسه. ‫- فوق‌العاده به نظر می‌رسه.
‫شرط می‌بندم مثل یه رویا کنترل میشه.
‫وای، بی‌خیال!
‫الان می‌خورم به قایق نجات لعنتی!
‫ببین، داره می‌پیچه.
‫این عالی به نظر می‌رسه.
‫سه بار سعی کردم پاند باگ رو بندازم
‫تو مسیر درست.
‫کاملاً غیرممکن بود.
‫و بعد پیش خودم گفتم «به درک،»
‫پام رو گذاشتم رو گاز و رفتم.
‫وای، مسیح!
‫فقط مهارت منه که این رو
‫تو یه خط مستقیم نگه داشته!
‫من یه سرعت‌سنج جی‌پی‌اس دارم،
‫ولی نمی‌تونم بخونمش،
‫چون هیچ جی‌پی‌اسی وجود نداره.
‫چرا اینقدر سرهم‌بندی‌شده ‫درستش کردن دادن به من؟
‫وای، خدای من.
‫وای، مسیح، این بدترین کاریه ‫که تا حالا کردم، واقعاً.
‫و الان، باید دور بزنم ‫و دوباره انجامش بدم.
‫و باید صبر کنم تا موج‌های خودم بخوابه.
‫این همون چیزیه که کار کمپل رو ساخت.
‫اون خیلی زود برگشت.
‫بزن بریم.
‫این یعنی پام تا ته رو گازه!
‫یا مسیح!
‫داره قفل می‌کنه!
‫خیلی بده!
‫و بعد…
‫وای، خدای من!
‫وای نه، مشکل قدرت داریم.
‫دارم قدرت رو از دست میدم.
‫می و هموند اینجا ‫یه تیکه آشغال ساختن!
‫صداش یکم نامنظمه.
‫شاید داره با گاز بازی می‌کنه.
‫احتمالا داره با ظرافت می‌روندش ‫تا رو سطح آب نگهش داره.
‫وای نه، بی‌خیال!
‫خب، این یه فاجعه بود.
‫من جی‌پی‌اس ندارم، ‫پس نمی‌دونم چقدر سریع بود،
‫و موتور هم همه‌ش خاموش میشه.
‫اساساً، وقت یه صحبت جدی بود
‫با بخش مهندسی.
‫- خیلی خب، شما دو تا. ‫- بله؟
‫نه تنها شما یه چیز ‫زشت و پیچیده ساختید…
‫نیست!
‫نه، این آشغال و کشنده‌ست.
‫از چه نظر؟
‫بدترین چیز فرمونشه.
‫نمی‌تونید کاری کنید تو یه خط مستقیم بره.
‫فرمونش یه مصالحه افتضاحه،
‫چون هم باید فرمون ماشین رو بچرخونه ‫و هم باید قایق رو هدایت کنه.
‫«مصالحه افتضاح» ‫یه راه واسه توصیفشه.
‫کشنده یه راه دیگه‌ست.
‫- عالی به نظر می‌رسید. ‫- اون بیرون عالی به نظر می‌رسید.
‫- من حدود ۷کیلومتر بر ساعت می‌رفتم. ‫- خب، این یه شروعه.
‫پاند باگ.
‫- جرمی کلارکسون. ‫- بله.
‫رکورد مسیر جنوبت: ۴۷.۳۶۲.
‫۴۸.۲۷۴.
‫۴۷.۸۱، که یه رکورد ملی جدیده.
‫بفرما!
‫ما انجامش دادیم!
‫- یعنی چی، ما انجامش دادیم؟ ‫- تو می‌خواستی شناش کنی؟
‫من انجامش دادم!
‫- حرف دیگه‌ای ندارم. ‫- ما انجامش دادیم!
‫ولی تو گفتی، ‫قبل از پخش این فیلم، تو گفتی،
‫هر دوتاتون، که من تمام افتخار رو داشتم. ‫ولی تو گفتی: «ما انجامش دادیم!»
‫واقعاً اونقدر ترسناک بود؟
‫- آره، ترسناک بود. ‫- می‌تونم بگم؟
‫من اون رو یادمه،
‫و یه چیزی حس کردم ‫وقتی تو داشتی… نگرانی نبود.
‫سکته؟
‫یه تسکین.
‫که تو نبودی.
‫کاملاً عمیق… «وای، این عالیه، ‫ما داریم یه کار خفن می‌کنیم»،
‫«ولی من مجبور نیستم کار خطرناکی ‫بکنم. اون مجبوره.»
‫با اجازه‌تون، از کانیستون واتر بگذریم،
‫تو یه بی‌سیم خیلی گرون رو
‫انداختی تو دریای چین جنوبی.
‫می‌تونم ببینمش!
‫اون یه قشقرق بود.
‫- یه قشقرق بود. ‫- یه قشقرق نبود.
‫- من سعی می‌کردم با بیننده‌ها حرف بزنم. ‫- یه قشقرق بود.
‫که وظیفه‌مون اینه، یا این بود.
‫و یه نفر، خب اون دیگه ‫با ما نیست، ولی آقای ویلمن بود،
‫هی می‌پرید وسط حرفم.
‫وقتی عصبانی میشم ‫از دست کسایی که تو بی‌سیم می‌پرن وسط حرفم،
‫من خیلی ساده، خب قبلاً، الان دیگه ‫این کار رو نمی‌کنم، خاموششون می‌کردم.
‫نمیگم «این داره باهام حرف می‌زنه»، ‫و پرتش کنم بیرون از پنجره.
‫من کلی کار دیگه‌ هم واسه انجام دادن داشتم.
‫بیاین گیر ندیم
‫به اینکه کی اعصابش رو
‫تو دریای چین جنوبی از دست داد.
‫- چون تو بودی. ‫- تو بودی.
‫فکر کنم چیزی که خانم‌ها و آقایون ‫الان دوست دارن ببینن
‫یکم رانندگی بی‌خودی سر پیچ‌هاست
‫با سرعت زیاد و همراه با داد و بیداد.
‫- آره. ‫- بریم ببینیم.
‫چرا ماشین‌های بیشتری این حس رو ندارن؟
‫مریم مقدس، مادر مسیح.
‫این کار کار خیلی فرهنگی‌ای نیست.
‫ولی خیلی حال میده!
‫آره!
‫وای لعنتی!
‫امروز عجب جعبه اسباب‌بازی‌ای داریم.
‫[مک لارن]
‫دکمه لانچ رو بزن.
‫گاز تا ته.
‫بوست داره پر میشه. بوست آماده‌ست. رفتیم.
‫صفر تا صد تو ۲.۷ ثانیه.
‫این ۲۲۲تاست. ۲۷۷ تا.
‫سیصد و… یا عیسی مسیح.
‫در واقع ۳۴۴ کیلومتر رو تو ۱۸ ثانیه میره
‫و حداکثر سرعتش ۳۸۵ تاست‌.
‫و این واقعاً نگران‌کننده‌ست.
‫حالم داره به هم می‌خوره. وای.
‫واو.
‫به خدا قسم.
‫دیوانه‌کننده‌ست.
‫خاک رفت تو صورتم.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫اونجاست.
‫اونجاست!
‫مسیح، کلی دود.
‫زنگ به صدا دراومده، مسابقه شروع شد.
‫الان می‌فهمیم چی به چیه
‫تو پیستی که خودمون طراحی کردیم.
‫دور زدن تو پیچ آخر.
‫باید بتونم بگیرمش، ‫محض رضای خدا، یالا.
‫پیچید بیرون. اینجا شانسی هست؟
‫یالا.
‫یالا، می‌تونی بگیریش.
‫الان.
‫وقتی می‌افته رو دور…
‫ای وای!
‫واو!
‫وای، لعنتی.
‫لامبورگینی یعنی همین.
‫وای، خدای من.
‫وضعیت رو بگم. کل لاستیک
‫توسط قلب این هیولا بلعیده شده.
‫آره شده.
‫می‌دونی، قضیه این بود،
‫چراغ هشدار باد لاستیک روشن شد.
‫- معنیش چی می‌تونه باشه؟ ‫- این مشخصاً داشت بهم می‌گفت
‫یه مشکلی تو این لاستیک هست،
‫- واسه همین نادیده‌ش گرفتم. ‫- آره.
‫شانس آوردیم که خلبان هواپیما نیستی.
‫تو واقعاً به هیچ دردی نمی‌خوری.
‫نه. نه، بیاید منصف باشیم،
‫چون داشتم به این فکر می‌کردم،
‫اون پیرمرد واقعاً پیری که
‫بهم یاد داد چطوری ‫اون دریفت کشیدن‌ها رو انجام بدم کی بود؟
‫نمی‌دونم، ‫ولی کارش رو خیلی خوب انجام نداده، نه؟
‫تو فرودگاه کمبل بود، ‫جایی که بریتیش ایرویز
‫الان جت‌های قدیمیش ‫رو اونجا نگه می‌داره،
‫- نزدیک سایرسستر. ‫- بله.
‫و ما یه لامبورگینی مورسیه‌لاگو داشتیم.
‫و من اصلاً نمی‌تونستم ‫باهاش دریفت بکشم.
‫و این پیرمرده گفت: ‫«من بهت نشون میدم چطوری انجامش بدی.»
‫خب، هرکی که بود، ‫حتماً دهه‌ها پیش مرده،
‫و اصلاً هم خوب نبوده، ‫چون تو واقعاً به هیچ دردی نمی‌خوری.
‫آدم خیلی خوبی بود. ‫به هر حال، الان، دلم براش تنگ شد
‫الان که تازه یادش افتادم.
‫ولی برگردیم به حرف من،
‫اون هیچ کمکی بهت نکرده، ‫چون تو به هیچ دردی نمی‌خوری.
‫تو انسانی هستی که هیچ
‫کاربرد قابل تشخیص و مشخصی، اصلاً،
‫رو کره زمین، تو هیچ کاری نداری.
‫فقط یه سری شرایط عجیب و غریب بوده
‫که باعث شده تو بتونی
‫یه فضایی بسازی که توش کار کنی.
‫یعنی همینجا، و نه هیچ‌جای دیگه،
‫چون اساساً،
‫اگه به حال خودت رها بشی،
‫هیچ کاری از دستت برنمیاد.
‫حالا ببین.
‫حالا چی رو ببینم؟
‫ادامه بده، نذار ما ‫حواست رو پرت کنیم پروفسور، دکتر.
‫گوش کن،
‫من این رو کاملاً خودم فهمیدم.
‫همم.
‫گیربکس داغ کرده، باشه؟
‫پس می‌خوام یه مقدار مایع بریزم توش…
‫چقدر باید بریزی؟
‫نمی‌دونم، چقدر باید ریخت؟
‫- به اندازه کافی بریز. یالا. ‫- آره، یکم بریز.
‫انگار داری به یه آدم ‫ناخوش خیلی، خیلی پیر
‫نگاه می‌کنی که داره واسه ‫خودش نوشیدنی میریزه.
‫«همینقدر کافیه، رفیق.»
‫اون قیافه با تمرکزش داره میاد. ‫ایناش.
‫خوبه که می‌بینیم یه مرد داره تو ‫نهایت توانش کار می‌کنه.
‫خب، الان می‌زنمش تو دنده.
‫ممکنه این صدا رو بشنوی، یکم.
‫خب، اول، آره، پا رو کلاچ.
‫و الان، ‫وقتشه که این وی۱۲ هفت لیتری رو روشن کنیم.
‫کاملاً طبیعیه.
‫خرابه.
‫این می‌تونه ساعت‌ها سرگرمت کنه.
‫چرا نمیره جا؟ این مسخره‌ست.
‫آخرین چیزی که یادمه اینه که ‫تو دهه ۳۰ زندگیم بودم…
‫البته اواخر ۳۰. و بعد یهو، ‫تو یه مزرعه ایستادم و هنوز دارم نگاه می‌کنم…
‫چطور ممکنه؟
‫این عالیه.
‫آره!
‫واو! چه حس موفقیتی.
‫من ۵۷ سالمه.
‫نه، نه، نه!
‫کجا داری میری؟
‫وای، بچه‌ها.
‫من کلاً گند زدم به این!
‫این «فررو روشه» اونه.
‫- احمق دیوونه. ‫- باشه. این…
‫این خیلی سفیرمانند…
‫این آدما آموزش دیدن که مودب باشن.
‫اونا باهوش و باحالن.
‫و تو برج فررو روشه‌شون رو
‫ریختی به هم، احمق.
‫بذارین این رو روشن کنیم.
‫وقتی رسیدیم بالای ساختمون،
‫از در می‌پریم بیرون ‫و طناب رو می‌گیریم و سر می‌خوریم پایین؟
‫تقریباً، آره همینه، ‫همینطوری انجام میشه.
‫تو می‌تونی رهبر باشی.
‫برو اونجا، ‫بهمون نشون بده چطوری انجام میشه، ما هم میایم.
‫من نمی‌خوام.
‫من تو کل عمرم هیچ‌وقت از طناب بالا نرفتم ‫یا ازش نیومدم پایین.
‫با عملت رهبری کن.
‫الهام‌بخش آدمات باش.
‫آره، دقیقاً.
‫چقدر ارتفاعشه؟
‫۱۰ متر؟
‫- آره. ‫- طوریت نمیشه.
‫اگه از ۱۰ متری بیفتی چی میشه؟
‫با یه عصای تو سرت میری خونه؟
‫با همین هلیکوپتر میری خونه، ‫ولی نه رو اون صندلی.
‫تو یه سطل اون گوشه میری.
‫باشه. داره میاد، بریم انجامش بدیم.
‫وای!
‫یا عیسی مسیح، وایسا!
‫وای، لعنتی.
‫من خیلی ترسیدم!
‫رفیق، این که نشد حرف!
‫- پس برو. ‫- خوشم نمیاد.
‫- برو پایین از طناب! ‫- نمی‌خوام.
‫دستات رو یکم شل کن.
‫نمی‌خوام.
‫می‌خوای قلقلکت بدم، شکمت رو؟
‫- الان میرم. ‫- خب، برو دیگه.
‫هموند؟
‫- بله؟ ‫- شلوارم افتاده پایین.
‫خانم‌ها و آقایون، چاک نوریس.
‫الان پایینم.
‫آه، آره!
‫آیا تو کل زندگیت،
‫تا حالا چیزی دیدی…
‫یعنی، همینه. ‫باسنم اینقدر از صندلی بیرونه.
‫وای، عزیزم.
‫- سایز بزرگتر هم هست؟ ‫- نه.
‫پس این بزرگترینشه؟
‫من نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫وای، بی‌خیال! ‫تفریح امروزمون رو از دست میدی!
‫خب، می‌خوای چیکار کنم؟
‫کمتر چاق باش!
‫خیلی راحته!
‫وای، خدا.
‫من واقعاً نمی‌تونم بیام بیرون.
‫وای، نه.
‫میشه کمک کنید بیام بیرون؟
‫باید ماشین رو دورش اوراق کنن!
‫اونا مجبورن ماشین رو
‫دورت اوراق کنن
‫تا درت بیارن…
‫دارن ماشین رو مثل یه لباس غواصی ‫از تنش درمیارن!
‫خیلی راحت‌تر بود
‫که فقط یه ماشین مسابقه روش نقاشی کنن
‫و بعد پاکش کنن!
‫ممنون.
‫ترمز دستی!
‫وای، لعنتی.
‫بریم انجامش بدیم!
‫وای، لعنتی.
‫شاید اونجا به چیزی مالیده باشم.
‫لعنتی، ببخشید فیل.
‫دروازه، برداشت دوم.
‫و بپیچ، و یه تکون!
‫وای، خدای من.
‫دوباره همون کار رو کرد.
‫عجب احمق بزرگیه.
‫- تو فقط نمی‌تونی انجامش بدی. ‫- می‌تونم.
‫- نمی‌تونی. ‫- فقط یه بار بهش مالیدم. دارم بهتر میشم.
‫هنوزم راحت ازش رد نمی‌شی، نه؟
‫می‌تونی فقط یه بار دیگه دوباره بسازیش، ‫واقعاً؟
‫دروازه، برداشت سوم.
‫و ترمز دستی! لعنتی، این اون کوفتیه…
‫خب، هیچی.
‫آره، فقط این جامونده‌ها رو جمع کن.
‫نرو.
‫یالا!
‫وای!
‫تو ۱، ۲، ۳، ۴، ۵، ‫۶، ۷، ۸، ۹، ۱۰، ۱۱ تا گوسفند رو زدی.
‫و شیشه جلو رو هم شکستی.
‫ببخشید.
‫عجب عوضی‌ایه.
‫نکته خنده‌دار اینه که،
‫دارم به این فکر می‌کنم ‫که چه برنامه تلویزیونی دیگه‌ای هست
‫که مجریش به این طرز وحشتناکی بی‌عرضه باشه
‫تو کاری که قراره انجام بده.
‫نه، همچین چیزی نیست.
‫مثلاً گوردون رمزی: ‫«وای، این رو سوزوندم، خراب شد.»
‫یکم عجیبه. «وای نه، این ‫دستمال آتیش گرفت.» ما فقط…
‫دیوید اتنبورو. «من رفتم روش.»
‫«این آخرین تخم مرغ بود.» ‫چطوری این اتفاق افتاد؟
‫- نمی‌دونم. ‫- و، و…
‫می‌خوام باهات روراست باشم،
‫فقط من نیستم،
‫چون تو هم خیلی بی‌عرضه‌ای.
‫نه، تویی، تویی.
‫نسبتاً.
‫یالا.
‫برگشتیم به خط پایان،
‫همکارام اصلاً ازم تحت تاثیر قرار نگرفته بودن.
‫همه‌جا پر از روغنه، و ضدیخ.
‫تنها کاری که باید می‌کردی این بود که
‫بری یه دور بزنی ‫وانمود کنی یکم دراماتیکه
‫و ثابت کنی که یه جگوار ‫درست کار می‌کنه و بادوامه.
‫شیشه عقب و در صندوق خرد شده.
‫هیچ حرف دیگه‌ای نیست، برو.
‫اصلاً روشن میشه؟
‫فکر کنم یاتاقان زدی.
‫همه‌ش درست‌شدنیه.
‫ده ساعت بود که تو راه بودم.
‫و از اونجایی که می‌رفتم ‫واسه یه شب‌بیداری دیگه،
‫تصمیم گرفتم وایسم و ‫یه چیزی بخورم.
‫به ما از این جور
‫جیره‌های غذایی اضطراری داده بودن.
‫پس کاری که می‌کنم اینه که سر این رو باز می‌کنم.
‫این غذاست، که نمی‌دونم،
‫لوبیا و سوسیسه.
‫این میره اون تو.
‫و بعد یکم آب میریزم.
‫فرض می‌کنم این باعث یه جور ‫واکنش شیمیایی میشه
‫با هر چیزی که تو این کیسه کوچیکه هست.
‫فکر نکنم کار کنه.
‫هیچ گرمایی نیست. ‫یه گرم‌کن دست بیشتر از این کار می‌کنه.
‫وای، صبر کن، داره باد می‌کنه.
‫وای! وای نه!
‫وای، خدای من! وای نه، این…
‫وای، خیلی داغه!
‫داره پام رو می‌سوزونه! وای!
‫آماده‌ای؟
‫خب. عالیه.
‫حالا، من رو بکش.
‫برو، برو! گاز بده!
‫وای، بهم قدرت بده.
‫تو جای چوب ماهیگیری ‫لعنتی رو کندی.
‫چرا بستیش به چوب ماهیگیری؟ ‫چرا بستیش به چوب ماهی…
‫من نبستمش ‫به چوب ماهیگیری، ای احمق نفهم.
‫خب. آماده‌ای؟ داریم راه می‌افتیم.
‫هموند دوباره چپ کرده!
‫این دیگه چه؟ وای، خدایا. چطوری این کار رو…
‫خیلی لعنتی سرده!
‫و گوشیم هم تو جیبمه!
‫من می‌کشمت بالا.
‫می‌دونید، می‌خوام یه راز کوچیک ‫رو بهتون بگم درباره‌ی
‫وقتی که قایق اون مرد بیچاره رو غرق کرد.
‫همونطور که شاید متوجه شده باشید، ‫اون جلیقه نجات تنش بود.
‫وقتی دوباره چپ کردی ‫چیکار نکردی؟
‫کاری که نکردم
‫کشیدن طنابی بود که بادش می‌کنه.
‫پس فقط یه وزن ‫اضافه دور گردنم بود.
‫و من گفتم: «خدا رو شکر که این تنم بود.»
‫و یکی دیگه اشاره کرد، نه.
‫بادش نکرده بودم.
‫- بادش نکرده بود. ‫- آره.
‫آره، این یه حقیقت واقعیه.
‫اون رو درست نگفتی. ‫تو گفتی، «وقتی اون قایق رو غرق کردی،»
‫منظورت اینه «وقتی که قایق ‫اون مرد بیچاره رو غرق کردی»
‫«که تمام پس‌انداز زندگیش رو پاش داده بود.»
‫نه، فکر کنم بچه‌هاش
‫براش خریده بودن.
‫بعد از اینکه دکترها ‫یه تشخیص خیلی بد بهش داده بودن.
‫گفته بودن کل بدنش رو گرفته.
‫اون قایق و چند تا چوب ماهیگیری
‫براش خریدن، چون عاشق ماهیگیری بود.
‫بله. و عاشق قایقش بود.
‫خیلی دوستش داشت.
‫و بعد ریچارد هموند گفت: ‫«می‌تونم قایقت رو قرض بگیرم؟»
‫من قایق‌سواریم خوب نیست.
‫فقط این نیست که قایق غرق می‌کنیم ‫و تصادف می‌کنیم و لاستیک داغون می‌کنیم.
‫ما هیچ‌وقت هنر سر پا ایستادن رو هم یاد نگرفتیم.
‫واقعاً نه.
‫اوه، سلام.
‫خداحافظ.
‫لعنتی!
‫خب، معلومه که همه‌مون می‌تونیم بخندیم
‫به پیرمردهایی که زمین می‌خورن.
‫ولی بعضی وقتا، خنده باید متوقف بشه.
‫من یه کمبود صداقت حس می‌کنم.
‫دارم ادای «برنامه‌ی برتر» رو درمیارم.
‫آه، درسته.
‫- آماده‌ای؟ ‫- بله.
‫جیمز می‌آماده‌ست،
‫و ما خیلی زود راه می‌افتیم.
‫محکم باش، محکم باش، محکم باش.
‫خب. من صندلی ساحلی رو درآوردم ‫با یه کتاب خوب.
‫هر وقت خودت خواستی، شروع کن.
‫واسه جیمز می‌این یه شروع سریع بود.
‫یه تصادف بزرگ.
‫تصادف بزرگ، تصادف بزرگ.
‫دکترا رو خبر کنید.
‫وای، خیلی استرس دارم.
‫یهو استرس گرفتم.
‫باشه، بزن بریم. ‫تمام تلاشت رو بکن، ریچ. آره.
‫این رو ببین.
‫وای، لعنتی!
‫واسه همین گواهینامه هلیکوپتر گرفتی؟
‫تا بتونی خودت رو برسونی بیمارستان؟
‫من مسافر دائمیم، نیازی ندارم.
‫کارت طلایی دارم.
‫یعنی، الان که اومدی اینجا، ‫معلومه که راحت‌تره.
‫ولی چند سال گذشت بدون اینکه
‫مجبور بشی خودت شلوارت رو در بیاری
‫وقتی از سر کار می‌رسیدی خونه؟
‫خیلی زیاد. عموماً یه نفر ‫با قیچی شلوارم رو برام پاره می‌کرد.
‫- دقیقاً. ‫- و بعد شلواره دیگه به درد نمی‌خورد.
‫خارق‌العاده بود، نه؟
‫راستش دیدنت با شلوار ‫خیلی اتفاق جالب توجهیه.
‫- خب، یه چیزی به ذهنم رسید. ‫- همم؟
‫تو تمام سال‌هایی که اون برنامه رو ساختیم،
‫تو تنها کسی بودی ‫که هیچ‌وقت صدمه جدی ندید.
‫چی؟
‫وای، ل…
‫من در واقع داشتم بازی می‌کردم.
‫واقعاً؟ اون الکی بود؟
‫یه صدمه جدی الکی بود. بود. ‫به هر حال، تموم شد؟
‫- فکر کنم تموم شدیم. ‫- نه.
‫چی؟
‫نه، نه، نه. وکلا.
‫- چی؟ ‫- اون نوشته‌های خیلی ریز.
‫- نوشته‌های ریز اون نوشته‌های ریز. ‫- چی؟
‫ما باید سه‌تا از اینا بسازیم.
‫باید دو تای دیگه بسازیم؟
‫آره.
‫دو تا دیگه از این بهترین‌ها؟
‫آره.
‫و با این ناامیدی وحشتناک،
‫برمی‌گردیم…
‫به زودی، با یه برنامه دیگه مثل همین.
‫می‌بینیمتون.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M