‫[یورکشایر، سال 1891]
‫واسه بیکار وایسادن بهت پول نمیدن، جو.
‫زود باش.
‫باشه، بابا. جوش نیار.
‫آره، زود باش جو.
‫آره، آره.
‫اوناهاش، بهترین مرد ایرلندی توی یورکشایر.
‫اگه یه وقت ازش خسته شدی، ‫می‌تونی بفرستیش پیش من.
‫نذار این حرفت رو بشنوه.
‫همینجوریشم فکر میکنه هدیه‌ی خداست!
‫واسه شما، بانوی من.
‫سم، یکی از دستگاه‌های دودی‌کن خرابه.
‫جرثقیل هم یه مشکلی پیدا کرده.
‫ممکنه یه روزی من و جوی تو هم اینطوری بشیم.
‫کارهای بهتری توی زندگی
‫در مقایسه با ازدواج و مردها هست، میدونی؟
‫منم تا قبل از اینکه بابات رو ببینم، همینو می‌گفتم.
‫- ببین آخرش چی به سرت آورد. ‫- اوهوم.
‫جرثقیل دوباره گیر کرده.
‫اینجا چه خبره؟ جلسه مادرهاست؟
‫یه مشکلی داریم، جناب شاو.
‫به نظر من که مشکلی نداره.
‫استفاده از اون جرثقیل توی این وضعیت خطرناکه.
‫و چطوری میخوای ماهی‌های منو ‫بدون اون بار بزنی؟
‫با دست.
‫خیلی طول میکشه.
‫«لیدی جین» تازه پهلو گرفته. ‫میخوام صید رو خالی کنید.
‫آره، بیشتر طول میکشه، ولی ‫باید همینطوری انجام بشه.
‫باشه؟ با دست بار بزنید، بچه‌ها.
‫خودم به «لیدی جین» میرسم.
‫جون کندن واسه خودت، تنها راه زندگی همینه.
‫عاشق زندگی قاچاقی میشدی، لایزا.
‫اوهوم، باز شروع شد.
‫بیرون روی قایق توی یه شب زیبا.
‫قایم شدن از دست مأمور مالیات.
‫زندگی با هوش و ذکاوت خودت.
‫افتادن توی زندان.
‫اون روزا دوران طلایی بود.
‫من که اینطوری یادم نمیاد.
‫یه قایق دیگه داره میاد!
‫اومد.
‫خانم‌ها. مثل همیشه دوست‌داشتنی.
‫کمک کنید اینا رو پیاده کنم.
‫«مثل همیشه دوست‌داشتنی، خانم‌ها.»
‫حیف که نمیشه همینو در مورد تو گفت، جناب شاو.
‫«اوه، بیخیال! فقط یه بوس کوچولو.»
‫ول کن.
‫هی! گفتم نباید از اون استفاده بشه!
‫شاو گفت اگه این کار رو نکنیم، بی‌کار میشیم.
‫آلبی!
‫یکی ناکار شد!
‫برید کنار، برید کنار، برید کنار! جو؟
‫من خوبم.
‫من خوبم. حالم خوبه.
‫یکی بره کمک بیاره. ‫یکی بره کمک بیاره!
‫لایزا، برو! همین الان!
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫چیزی نیست که واسه دردش بهش بدی؟
‫لودانوم دارم به قیمت دو شیلینگ.
‫چرا یه اسلحه نمی‌ذاری روی سرمون ‫و خلاصمون نمی‌کنی؟
‫گمونم عصبش آسیب دیده، ‫شاید هم یه تاندون پاره شده.
‫وضعش ناجوره.
‫دستش رو از دست میده؟
‫نه، اگه شانس بیاریم.
‫ما واسه شانس به تو پول نمی‌دیم.
‫کی می‌تونم برگردم سر کار، دکتر؟
‫شانس بیاری دستت رو نگه داری، جناب هاردیکر.
‫اینکه بتونی دوباره ازش استفاده کنی یا نه ‫یه مسئله‌ی دیگه‌ست.
‫خب، لطف کنید و با من بیاید.
‫ممنونم.
‫می‌دونم نمی‌خواد اینو بشنوه،
‫ولی من قبلاً آسیب‌هایی مثل اینو دیدم.
‫خیلی طول میکشه
‫تا بتونه دوباره درست ازش استفاده کنه، ‫اگه اصلاً بتونه.
‫خیلی بعیده بتونه دوباره کارگری کنه.
‫تو که دلت واسم نمی‌سوزه، مگه نه؟
‫- نه. ‫- ولش کن، لایزا.
‫امروز یه بار له شده.
‫می‌خوام پیش بابام بمونم.
‫اونوقت میگن من ته‌تغاری خانواده‌ام.
‫بس کنید.
‫همه برید بیرون ‫تا باباتون یکم استراحت کنه.
‫شب بخیر، بچه‌ها.
‫بابای پیرتون خوب میشه.
‫میدونم اوضاعش ناجوره...
‫ولی خوب میشه.
‫و اگه نشه؟
‫میشه.
‫باید بشه.
‫بابا چطوره؟
‫هنوز خیلی درد داره،
‫و هنوزم داره تظاهر میکنه که طوریش نیست.
‫ولی اولین باره که توی بیست و چند سال ‫بیشتر توی رختخواب مونده،
‫پس کم چیزی نیست، مگه نه؟
‫بیشتر توی تخت موندن دستش رو خوب نمی‌کنه.
‫خودم می‌دونم، مامان.
‫اجاره!
‫یه حادثه واسه شوهرم رخ داده، ‫واسه همین مجبور شدیم پول دکتر بدیم.
‫متاسفم، ولی به زمان بیشتری احتیاج داریم.
‫نه نسیه، نه بهونه.
‫یه لحظه صبر کن. ‫چند ساله که اینجا زندگی می‌کنیم
‫و یه بارم نشده اجاره رو دیر بدیم، ها؟
‫- فرقی نمیکنه. ‫- وجدانت کجاست، مرد؟
‫اینجا خونه‌ی ماست، و من نمیذارم تو...
‫واقعاً متاسفم، آقای گیبونز.
‫خودم رو زخمی کردم، ببینید.
‫به نظر جدی میاد.
‫خوب میشه.
‫یکی دو روز دیگه برمی‌گردم ‫سر کار و پول در میارم.
‫مطمئنی؟
‫- بهت قول میدم. ‫- هووم.
‫برمی‌گردم.
‫داره یکم بهتر میشه.
‫اگه سرکارش بذاریم، بیشتر توی دردسر میفتیم.
‫باید می‌سپردیش به خودم.
‫با همون جذابیت قدیمی ماری هاردیکر
‫تقریباً داشتی قانعش می‌کردی،
‫به خاطر وضعیتت از این یکی می‌گذرم.
‫خب، شماها. ‫یالا یه تکونی به خودتون بدید. بریم.
‫اونجا رو مرتب نگه دارین تا من برگردم.
‫باید با شاو صحبت کنم.
‫کاش می‌تونستم کمک کنم، ‫ولی من و بتسی خودمون هشت‌مون گرو نُه‌مونه.
‫لنا، هیچوقت چنین درخواستی ازت نمی‌کنم.
‫می‌دونم اگه داشتی بهمون می‌دادی.
‫- برید کنار! برید! ‫- هی!
‫ما داریم اینجا راه میریم!
‫پولدارهای عوضی.
‫بعضی آدما چقدر بی‌ادبن.
‫ولی باید خوب چیزی باشه، ها؟
‫اینکه اون همه پول داشته باشی
‫و هیچ نگرانی توی دنیا نداشته باشی.
‫اوه، بیخیال.
‫یعنی زندگیِ در آوردن دل و روده ماهی ‫کنار منو با اون عوض می‌کنی؟
‫بیا تو.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫شوهرت چطوره؟
‫آره، به محض اینکه خوب بشه برمی‌گرده، جناب شاو.
‫می‌خواستم ببینم میشه لطف کنید ‫و حقوقش رو زودتر بدید،
‫فقط واسه اینکه تا اون موقع کارمون راه بیفته؟
‫دلم می‌خواد کمک کنم.
‫ولی اگه بخوام به یه نفر صدقه بدم...
‫مجبور میشم به تمامشون بدم...
‫و اون موقع وضع من چی میشه؟
‫درک می‌کنم.
‫ولی توی تمام این سال‌ها، ‫اون... اون هیچوقت دیر نکرده.
‫مریض نشده. ‫یه بارم نشده شما رو ناامید کنه.
‫دلیل قانع کننده‌ای میاری.
‫ولی اگه من بخوام به شما یه لطف بکنم...
‫خانم هاردیکر...
‫- دیگه هیچوقت توی این اسکله کار نمی‌کنی! ‫- چه بهتر!
‫مامان!
‫- مامان! ‫- یالا بیا.
‫چی شد؟
‫گفت فقط در صورتی بهمون کمک میکنه
‫که به خواسته‌اش تن بدم، واسه همین استعفا دادم.
‫اون کجاست؟
‫جوابش رو دادم. ‫و حتی یه کلمه از این موضوع به سم نگید.
‫شاو رو میکشه، و آخرین چیزی که می‌خوایم ‫اینه که اون بیفته زندان.
‫ولی می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم. یه فکری می‌کنم.
‫خب، ما هم باهات میایم.
‫نمی‌تونیم همه‌مون کارمون رو ول کنیم.
‫شنیدی اون عوضی لجن می‌خواست چیکار کنه؟
‫قراره با چی زندگی کنیم؟
‫اوه، یعنی فکر نمی‌کنی دفاع از مادرمون مهم‌تره؟
‫یکی باید واسه این خونه پول دربیاره.
‫اوه، چی؟ ‫الان تو مرد بزرگ خونه شدی، آره؟
‫بیا اینجا پیش خانواده‌ات.
‫من اینجا می‌مونم.
‫اگه تصمیمت اینه، باشه.
‫سم.
‫چرا برگشتین؟
‫خب، رفتم شاو رو ببینم ‫تا حقوقت رو زودتر بگیرم.
‫نیازی به خواهش و التماس نبود، ماری.
‫یکی دو روز دیگه برمی‌گردم سر کار.
‫خب، اون گفت نه،
‫واسه همین بهش گفتم کارش بخوره توی سرش.
‫چی؟ چطور تونستی ‫همچین کار احمقانه‌ای بکنی؟
‫خب، کاریه که شده.
‫شما دوتا چی؟
‫ما همبستگی خودمونو اعلام می‌کنیم.
‫یعنی الان دارین میگین ‫که چهار نفرمون حقوق نمی‌گیریم؟
‫- چطور قراره یه سقف بالای سرمون نگه داریم؟ ‫- یه کاری واسه‌مون پیدا می‌کنم.
‫توی مغازه دیدم تالار تورنتون ‫دنبال کارگر می‌گشت.
‫اوه، بیخیال ماری. شماها ‫توی تالار تورنتون می‌خواید چیکار کنید؟
‫- ندیمه‌ی خانم‌ها یا یه همچین چیزی. ‫- ها!
‫باشه، عزیزم، ‫می‌دونم شاو چقدر می‌تونه عوضی باشه،
‫و می‌فهمم که چطور ممکنه ناراحتت کرده باشه...
‫- من ناراحت نبودم. ‫- ولی فکر نمی‌کنی داری زیاده‌روی می‌کنی؟
‫چه بخوایم چه نخوایم، به اون کار احتیاج داریم.
‫فردا میریم تالار تورنتون.
‫تو، مطمئن شو یه لباس تمیز داشته باشی.
‫تو، مطمئن شو صورتت تمیز باشه.
‫اول صبح راه میفتیم!
‫من حتی نمی‌دونم ندیمه‌ی یه خانم کارش چیه.
‫ندیمه‌ی خانم؟
‫شانس بیاریم بذارن مستراحشون رو تمیز کنیم.
‫چرا نمی‌تونن مستراح خودشونو تمیز کنن؟
‫چون تنبل و بی‌عرضه‌ان، واسه همین.
‫کلفَتی کردن واسه پولدارا هیچ عزتی نداره.
‫هی! می‌خوای توی خیابون بمونی؟
‫لایزا، فقط فکر کن ‫این می‌تونه چه فرصتی باشه.
‫می‌تونی توی یه خونه‌ی خوشگل زندگی کنی، سفر بری،
‫به همه جور جای باکلاسی سر بزنی...
‫آره، خب، شاید بتونی ‫لباس چرک‌های خوشگلشون رو بشوری،
‫ولی هیچوقت نمی‌تونی بپوشیشون.
‫اینو نگاه کن.
‫گمونم باید از در پشتی بریم.
‫تینی! در پشتی!
‫هر چی که می‌فروشین،
‫مطمئن باشید ما بهش احتیاج نداریم.
‫ولی گمونم شما دنبال کارگر می‌گردید.
‫و ما می‌خوایم واسه این شغل‌ها درخواست بدیم.
‫این یه شوخیه؟
‫نه. ما سخت‌کوشیم و زود یاد می‌گیریم.
‫این چه بوییه؟
‫بوی ماهیه؟
‫بوی شماست؟
‫من تحت هیچ شرایطی واسه این زنیکه کار نمی‌کنم.
‫ما هر کاری می‌کنیم.
‫آشپزی می‌کنیم، تمیزکاری می‌کنیم...
‫خواهش می‌کنم، ما واقعاً به این کار احتیاج داریم.
‫کاری که شما و اون سگ ولگرد باید بکنید
‫اینه که فوراً از اینجا برید.
‫دیگه به این خونه نیاید.
‫اوه، عجب عوضی از خودراضی‌ای بود.
‫خب، تو و اون سگ لعنتیت هم ‫کمکی به اوضاع نکردید.
‫چی بگم؟ تینی آدم عوضی رو خوب میشناسه.
‫همین؟
‫آخ!
‫بعضی از ما هنوز داریم کار می‌کنیم، می‌دونی.
‫باید توانم رو نگه دارم.
‫شاید چیزی باشه که بتونیم بفروشیمش.
‫شاید اسب و گاری؟
‫عمراً!
‫من به اونا احتیاج پیدا می‌کنم.
‫تصمیم گرفتم برگردم به کار و بار قدیمی قاچاق.
‫اصلاً و ابداً!
‫خب، به پول احتیاج داریم، مگه نه؟
‫به اندازه کافی واسه بقیه کار کردم. ‫وقتشه دوباره رئیس خودم باشم.
‫هرگز از پسش برنمیای!
‫چون خیلی پیر شدی ولش کردی. ‫نمی‌تونستی از پس مسیرش بربیای.
‫- من کمکش می‌کنم. ‫- اوه، پس میخوای بیفتی زندان، آره؟
‫خب، نه،
‫ولی نمی‌خوام واسه امثال شاو کار کنم
‫یا اون زنیکه توی تالار تورنتون.
‫میخوام یه زن مستقل باشم.
‫مثل مادربزرگش.
‫باید برید دیدن شاو.
‫شاید مامان یه چیزی حالیشه...
‫در مورد اینکه رئیس خودمون باشیم.
‫اگه یه کاری واسه خودمون راه بندازیم چی؟
‫- مثل چی؟ تنها چیزی که بلدیم شاه‌ماهیه. ‫- دقیقاً.
‫دقیقاً! ما شاه‌ماهی رو خوب می‌شناسیم.
‫اگه یکی از اون بشکه‌ها رو از حراجی بخریم
‫و یه دکه‌ی ماهی سرخ‌کرده راه بندازیم چی؟
‫عقلت رو از دست دادی؟!
‫- آخرش خل شد. ‫- جدی میگم!
‫یادتونه اون روزی که رفتیم مسابقه اسب‌دوانی
‫و تمام اون دکه‌های غذا رو دیدیم؟
‫و هیچکدومشون شاه‌ماهی سرخ‌کرده نداشتن.
‫- آره. ‫- من می‌تونم باهات کار کنم.
‫- تو مدرسه داری. ‫- چند روز غیبت طوری نمیشه.
‫خب، ما این کارو می‌کنیم.
‫- من، هری، لایزا و مامان. ‫- نه!
‫بهت گفتم، من می‌خوام برگردم به کار قدیمیم.
‫آره، منم با اونم.
‫ما همین الان به صاحب‌خونه بدهکاریم
‫و تو می‌خوای پولمون رو خرج یه بشکه شاه‌ماهی کنی؟
‫می‌فهمی که اگه اجاره رو ندیم، آواره میشیم؟
‫- واسه همینه که باید یه چیزی رو امتحان کنیم. ‫- پس برو دیدن شاو!
‫و تا چند روز دیگه، من دوباره کار می‌کنم.
‫تو حتی نمی‌تونی کتری رو بلند کنی.
‫چطوری می‌خوای توی اسکله کار کنی؟
‫خب، اگه می‌خوای به خاطر غرورت ‫ما رو بندازی توی خیابون،
‫پای خودته!
‫اوه، غرور من؟ غرور خودت چی؟
‫خب، چطوری کار می‌کنه؟
‫باید پارو بزنیم بریم سمت قایق ‫واسه جنس قاچاق؟
‫خب، با تحویل بار واسه جونزی گنده شروع می‌کنیم.
‫فکر کردم گفتی رئیس خودمون می‌شیم؟
‫به وقتش، لایزا دخترم.
‫وقتی دوباره جا افتادم ‫و تو هم فوت و فن کار رو یاد گرفتی،
‫مسیر خودمون رو راه میندازیم.
‫♪ قاچاقچیا می‌زنن نوشیدنی ناب ♪
‫♪ وقت کارشونه قبل از آفتاب ♪
‫♪ زندگی قاچاقی جون میده واسه ما! ♪
‫فروخته شد! اون محموله ۲۶ بود.
‫بعدی، محموله ۲۷ رو داریم. شاه‌ماهی تازه.
‫تو اینجا منتظر بمون.
‫مزایده رو با دو شیلینگ شروع می‌کنیم. ‫دو شیلینگ کسی هست؟
‫- شیش، شیش؟ ‫- کسی گفت چهار؟ چهار. چهار.
‫چهار و شیش. چهار و شیش، آقا.
‫کسی پنج شیلینگ میده؟
‫- پنج شیلینگ؟ ‫- پنج! پنج.
‫محموله ۲۷، فروخته شد به اون خانم.
‫خب.
‫خب... میشه بچه‌ها ‫یه کمکی به من بکنید؟
‫بله، خانم.
‫خب.
‫خیلی خوبه که برگشتی،
‫که یه اسطوره‌ی این کار، ‫نوشیدنی‌های منو تحویل بده.
‫خب، هر چقدر پول بدی همونقدر آش می‌خوری.
‫تقسیم ۸۰-۲۰ چطوره؟
‫خب، این منم که میرم روی قایق.
‫و این منم که ریسک می‌کنم و ‫با مأمور مالیات توی خیابونا روبرو میشم.
‫۷۰-۳۰؟
‫خیلی وقته که نبودی،
‫و نمی‌دونم این دختره از پسش برمیاد یا نه، ها؟
‫خب.
‫بیا اینو قایم کنیم.
‫آروم باش، مامان!
چه خوبی ، لایزا.
‫آماده‌ای؟
‫بزن بریم!
‫کیک تازه!
‫بیاید اینجا کیک تازه بگیرید!
‫صدف! بیاید اینجا صدف بگیرید!
‫شاید این کار اشتباه بود.
‫چنین طرز فکری ما رو به جایی نمی‌رسونه.
‫شور و اشتیاقت کجاست؟
‫شاه‌ماهی سرخ‌کرده!
‫همین امروز صبح از قایق اومده!
‫هرکدوم یه پنی! هفت تا شش پنس!
‫بوش عالیه. یکی.
‫اوه، آره، هیچی شاه‌ماهی نمیشه.
‫- بفرمایید. ‫- ممنونم.
‫هی، چند تا دیگه از اینا بفروشی ‫زود برمی‌گردی مدرسه.
‫شاه‌ماهی هاردیکر!
‫- بفرمایید. ‫- دو تا لطفاً.
‫- چطوری پسر؟ ‫- خوشحالم می‌بینمت، سم.
‫- پس برگشتی، سم؟ ‫- امیدوارم.
‫آدمای زیادی نیستن ‫که کاری که تو کردی رو بکنن.
‫نمی‌دونم چطوری ازت تشکر کنم.
‫خب، یه بار منو به یه نوشیدنی دعوت کن، آلبی. ‫بی‌حساب می‌شیم.
‫- اون بشکه‌ها رو جابجا کنید. ‫- می‌تونم یه کلمه باهات حرف بزنم، آقای شاو؟
‫آماده‌ام برگردم سر کار.
‫دستت خوب شده؟
‫آره... داره بهتر میشه.
‫نشونم بده.
‫تو حتی نمی‌تونی با زن‌ها شاه‌ماهی پاک کنی.
‫جارو می‌کنم. هر کاری.
‫تو به درد من نمی‌خوری، هاردیکر.
‫سم...
‫بفرمایید آقا. آخریشه.
‫- نوش جان. ‫- ممنونم!
‫دو پوند و شش پنس.
‫موفق شدیم! خب، بیا جمع و جور کنیم.
‫آره.
‫- همه‌شو آوردین؟ ‫- تنباکوت.
‫پس داری واسه جونزی گنده بار تحویل میدی، ها؟
‫آره. همینطوره.
‫پس بهتره حواست به خودت باشه و مؤدب باشی
‫اگه می‌خوای همچنان نوشیدنیت رو ارزون بگیری.
‫پرش کن.
‫اگه نوشیدنیت رو میخوای،
‫اون چشمای خوکیت رو به دیوار بدوز.
‫اینم یکی از بستگانته، معلومه.
‫آره. و اینو یادت نره!
‫بیا اینجا.
‫نمی‌تونم صبر کنم قیافه‌ی جو رو ببینم.
‫خب حالا. من نمی‌تونم صبر کنم ‫قیافه‌ی مامان رو ببینم.
‫روز خوبی توی مسابقات داشتید؟
‫بله، ممنونم.
‫- سهم ما رو بدهکارید. ‫- گمشو.
‫بهتره حواست به اون دهنت باشه.
‫- دستت رو از رو پسرم بردار! ‫- ناکارش می‌کنه!
‫تو که اینو نمی‌خوای، می‌خوای؟
‫حالا اینو بگیر و دست از سرمون بردار.
‫این چیه مثلاً؟
‫- هری! هری! وایسا! ‫- بگیرش!
‫همه‌شو می‌خوام.
‫دو پوند و شش پنس.
‫بذار ببینمت. چیزیت نیست.
‫سبزیجات کهنه شده بود، ‫واسه همین ارزون خریدمش.
‫آدم گدا که انتخاب نمی‌کنه.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫- ازمون دزدی کردن. ‫- آسیب دیدی؟
‫دستشون به زور بهم خورد.
‫اگه دو نفر نبودن، از پسش برمیومدم.
‫چه شکلی بودن؟
‫مو زنجبیلی، چرب، یه ذره هم مغز نداشتن.
‫پسرای ویلسون.
‫اون دوتا رو باید ‫همون موقع که به دنیا اومدن غرق می‌کردن.
‫دو پوند و شش پنس درآوردیم، و همه‌شو گرفتن.
‫خب...
‫پول من و لایزا.
‫داری دختر منو به خاطر چند شیلینگ ‫به خطر میندازی که بیفته زندان؟!
‫از اون بالا همه چیز خوبه؟
‫- از هیچی بهتره. ‫- این تقصیر منه.
‫تمامش تقصیر منه.
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫هری زنده می‌مونه. ‫و وقتی اون پسرا رو پیدا کنم...
‫باید توی اسکله می‌موندم.
‫باید همونجا می‌موندم.
‫باید برمی‌گشتم اونجا،
‫- و باید فقط... ‫- نه!
‫هیچوقت همچین فکری نکن.
‫چطور می‌تونستی بمونی ‫بعد از کاری که شاو می‌خواست بکنه؟
‫مامان.
‫منظورت چیه؟
‫شاو می‌خواست چیکار کنه؟
‫یکی باید همین الان بهم بگه چه خبره.
‫دو...
‫هی!
‫هاردیکر، چه غلطی داری می‌کنی؟
‫اگه یه بار دیگه حتی سمت زنم نگاه کنی، می‌کشمت.
‫فهمیدی؟
‫آره.
‫- تو می‌دونستی؟ ‫- آره، ولی من... من...
‫بیا خونه. همین الان.
‫اومدن.
‫شاو اینو فرستاد...
‫با عذرخواهی صمیمانه‌اش.
‫آخرین حقوق واسه همه‌مون.
‫- من یه احمق بودم. ‫- خب...
‫- تو که نمی‌دونستی چه خبر شده. ‫- نه، فقط اون نیست.
‫در مورد دستم حق با تو بود.
‫نمی‌خواستم باور کنم، ‫ولی هیچوقت مثل قبل نمیشه.
‫و حتی اگه میشد...
‫روزهای ما توی اسکله تموم شده
‫بعد از اینکه شاو رو انداختم ‫توی یه تپه دل و روده ماهی.
‫پس بعد از اینکه اجاره رو دادیم،
‫به اندازه کافی پول داریم که دو تا بشکه ‫شاه‌ماهی واسه دکه‌ات بخریم.
‫نه. نه، نه، نه. جواب نمیده.
‫تو توی یه روز بیشتر از چیزی که من ‫توی یه هفته توی اسکله درمیاوردم، پول درآوردی.
‫آره، قبل از اینکه دزدیده بشه.
‫برو از شاو بپرس ببین کسی جرأت میکنه ‫وقتی من هستم این کارو بکنه.
‫من باید ازت حمایت می‌کردم، و متاسفم.
‫ولی الان باهاتم.
‫همه‌مون الان باهاتیم.
‫خب.
‫این آخرین پولیه که داریم،
‫و هیچکدوممون هم شغلی نداریم.
‫پس بهتره کاری کنیم که جواب بده.
‫آها، تابلو ایده‌ی فوق‌العاده‌ایه.
‫آفرین پسر.
‫حتی به تابلو هم احتیاج نداره.
‫و تو چی می‌دونی؟
‫هیچی.
‫وقتی من اینجا داشتم به مامان کمک می‌کردم،
‫تو مشغول مراقبت از خودت بودی.
‫هی، اگه می‌خواد اینطوری باشه، ‫می‌تونه خونه بمونه.
‫فقط شرمنده‌ست.
‫- من باهاش حرف میزنم. ‫- خیلی باهاش نرم رفتار می‌کنی، عزیزم.
‫فکر کردم دارم کار درست رو می‌کنم، بابا.
‫فکر کردم اینکه من بمونم و پول دربیارم ‫چیزیه که تو می‌خوای.
‫می‌دونم که اینطور فکر می‌کردی.
‫ولی بعضی چیزا از پول مهم‌ترن، جو.
‫من همه رو ناامید کردم.
‫بخصوص مامان.
‫من...
‫هیچوقت با بابام کنار نیومدم.
‫اهل نوشیدنی بود.
‫هر پنی که درمیاورد رو خرج اون کوفتی می‌کرد.
‫اگه عمو جانی تو نبود
‫که شب و روز کار می‌کرد تا ازمون مراقبت کنه...
‫وقتی اومدم اینجا تا یه زندگی بهتر پیدا کنم...
‫قسم خوردم که اگه خانواده‌ی خودم رو داشته باشم...
‫کنار هم می‌مونیم،
‫مراقب همدیگه هستیم.
‫امروز این فرصت رو داری که نشون بدی
‫تحت هر شرایطی کنار این خانواده می‌مونی.
‫ازش استفاده کن.
‫مامان؟
‫واقعاً متاسفم.
‫پس دیگه در موردش حرفی نمی‌زنیم. ‫بیا اینجا.
‫خب... یه کار مفید بکن.
‫بار زدن گاری رو تموم کن.
‫خب هاردیکرها، بریم یکم ماهی بفروشیم.
‫بسیار خب، یه صف منظم تشکیل بدید!
‫هرکدوم یه پنی، هفت تا شش پنس.
‫ممنونم.
‫بفرمایید. نوش جان
‫خیلی ممنونم.
‫خیلی ممنون.
‫- بفرمایید. چطورید؟ خوبید؟ ‫- بله.
‫نوش جان.
‫سه... چهار... پنج.
‫چهار پوند، شش شیلینگ و پنج پنس!
‫- موفق شدی. ‫- اوه، نه، بیخیال.
‫نه، همه‌مون موفق شدیم.
‫نگاه نکن، اونا دوستای زنجبیلی‌مونن.
‫خب ماری، تو با من بیا.
‫شماها، از جلوی چشمم گم شید.
‫اوه، من می‌مونم.
‫مغز به زور ارجحیت داره.
‫- اول شما. ‫- با بابات برو.
‫هی، هی، هی.
‫به نظر میاد سرتون شلوغ بوده.
‫آره. بیشتر از چهار پوند درآوردیم.
‫منهای اجاره‌ای که به ما بدهکارید.
‫هیچی گیرتون نمیاد.
‫گوش کن، پیرزن غرغرو...
‫نه، تو به من گوش کن، پدی ویلسون.
‫خب؟
‫من بابات رو می‌شناسم.
‫یه خلافکاره، ولی یه خلافکار با اصول.
‫حالا نمی‌دونم اون اگه بود چی می‌گفت
‫در مورد اینکه تو راه میفتی ‫و از زن‌ها و پسربچه‌ها دزدی می‌کنی.
‫- ها؟ ‫- داشتیم شوخی می‌کردیم.
‫خب، شوخی شما باعث شده ‫دختر من اینجا بی‌پول بمونه.
‫سه پوند و شش پنس.
‫دو پوند و شش پنس بود.
‫چهار پوند و شش پنس بود، درسته؟
‫خب، خیلی لطف داری که اینقدر صادقی.
‫حالا...
‫به پسرای من سلام کن.
‫پولدار شدیم.
‫خب، هنوز واسه این حرف زوده، عزیزم
‫ولی آره، این یه شروعه.
‫پس نیازی نیست تو بری قاچاق کنی، می‌شنوی؟
‫ولی من نمی‌خوام واسه تو و بابا کار کنم.
‫کار کردن واسه مادربزرگت خوبه، آره؟
‫من خیلی باحال‌ترم.
‫اجاره!
‫اوه، می‌خوام ازش لذت ببرم!
‫باورم نمیشه می‌خوام اینو بگم،
‫ولی... باید تصمیم بگیریم می‌خوایم ‫با اون همه پول چیکار کنیم.
‫خب، اول از همه می‌تونی ‫از مادرت دور نگهش داری.
‫تصور کن، ما بیشتر از نیازمون پول داریم.
‫باید یه جای امن بذاریمش.
‫آقا و خانم هاردیکر؟
‫کالوم ساندرز.
‫توی آگهی نوشته که شما ‫بیشتر از ۵۰ سال تجربه دارید.
‫درسته.
‫قصد بی‌ادبی ندارم، رفیق، ‫ولی سن جوراب‌های من از تو بیشتره.
‫آقای پیرسون این شرکت رو راه انداخت. اون...
‫- اخیراً فوت کردن. ‫- اوه.
‫ولی بهتون اطمینان میدم ‫که من کاملاً صلاحیت دارم.
‫خب، حالا که این همه راه رو اومدیم،
‫- بهتره بشنویم این پسر چی میگه. ‫- آره.
‫- بفرمایید. ‫- ممنونم.
‫خب، ما امروز اینجاییم چون ‫اخیراً یه کسب و کار راه انداختیم.
‫میشه دقیق‌تر بگید؟
‫ما یه دکه‌ی شاه‌ماهی سرخ‌کرده داریم، پسر.
‫و یکم پول درآوردیم،
‫و نمی‌دونیم باهاش چیکار کنیم.
‫و این پول الان کجا نگهداری میشه؟
‫خب، همین الان توی کیف ماریه.
‫قبل از اون، روی طاقچه‌ی شومینه بود.
‫پس...
‫اولین چیزی که پیشنهاد می‌کنم ‫اینه که اونو توی یه بانک بذارید.
‫درسته. خب چطوری کار می‌کنه؟ ببخشید.
‫باید... باید پول رو به شما بدیم
‫و بعد شما اونو به اونا بدید، یا...؟
‫اگه... شما تصمیم بگیرید با من کار کنید...
‫من بهترین مشاوره‌ای که می‌تونم رو بهتون میدم.
‫ولی تمام پول‌ها، تمام حساب‌ها،
‫به نام شما و فقط به نام شما خواهد بود.
‫مسئولش شمایین.
‫مشخصه که استعداد خوبی توی بیزینس دارین.
‫به توسعه و سرمایه‌گذاری فکر کردین؟
‫به نظر خوب میاد.
‫[شاه‌ماهی هاردیکر]
‫اوه، لعنتی.
‫داره آخرین کارهای تزئینی رو انجام میده ‫تا خوب به نظر بیاد.
‫بریم، خانم‌ها؟
‫یالا.
‫بفرمایید.
‫- خوش اومدید. چی میل دارید؟ ‫- دو تا لطفاً.
‫بسیار خب، دو تا. ممنونم.
‫خب. کس دیگه‌ای صدف می‌خواد؟
‫ممنونم. خیلی‌خب.
‫هر چه سریع‌تر، جو.
‫ممنونم.
‫- ممنونم. ‫- خیلی ممنونم.
‫[تمام شد]
‫اوه، موفق شدیم.
‫سهام کانال گرند جانکشن.
‫ممنونم.
‫[شاه‌ماهی هاردیکر] ‫[تازه و محلی، ماهی سرخ‌کرده و دودی]
‫این ۲۰ سهم، هرکدوم به قیمت ۲۰ پوند
‫واسه شرکت معدن طلای کیپ‌تاون.
‫یه روز موفقیت‌آمیز دیگه.
‫می‌تونم حقوقم رو زودتر بگیرم؟
‫با لوئیس و جک توی کافه قرار دارم.
‫نه. سومین شب متوالیه. همینجا میمونی.
‫بدشانسی، جو.
‫- باشه؟ خب... ‫- همین؟
‫چرا سهم تو از من بیشتره؟
‫قرار بود شریک برابر باشیم.
‫تو هنوز داری آموزش می‌بینی.
‫این منم که دارم ‫تمام کارهای سخت رو انجام میدم،
‫پهن اسب رو بیل میزنم،
‫تمام باربری و حملش رو انجام میدم.
‫ها! باید می‌دیدی من توی دوران خودم ‫چه کارهایی مجبور بودم بکنم.
‫اوه، باز شروع شد. قصه‌های قرن گذشته.
‫اگه به اندازه کافی واسه این کار زن نیستی،
‫پس می‌تونی استعفا بدی.
‫خب، دلم می‌خواد ببینم ‫تنهایی چطوری از پسش برمیای... پیرزن!
‫من خیلی قبل از اینکه تو بیای ‫یه اسطوره بودم.
‫یه روز، در مورد من آهنگ می‌خونن!
‫باشه! پس من استعفا میدم!
‫باشه!
‫باشه دیگه!
‫اینجا خونه‌ی هاردیکره؟
‫شما کی باشی؟
‫جناب ساندرز. بفرمایید داخل.
‫باید به خاطر رفتار دخترم ‫عذرخواهی کنم، جناب ساندرز.
‫اون بود که داشت در رو از جاش می‌کَند.
‫صمیمانه عذر می‌خوام.
‫ولی... ولی من خیلی مشتاقم
‫که با شما در مورد سرمایه‌گذاری‌هاتون صحبت کنم.
‫کدوم سرمایه‌گذاری‌ها؟
‫ما مقداری از سود کسب و کار رو
‫توی سهام شرکت‌های دیگه گذاشتیم.
‫مثل چی؟
‫مثل کانال گرند جانکشن،
‫یه شرکت دوچرخه‌سازی توی منچستر.
‫ها! تو چی از کانال‌ها ‫یا دوچرخه‌های کوفتی میدونی؟
‫لازم نیست چیزی بدونی.
‫یه سهم توی شرکت می‌خری،
‫و اگه پول دربیاره، ‫یکم بیشتر بهت برمی‌گردونه.
‫اوه، «اگه»؟ پس قماربازیه‌؟ ها!
‫و اون همه وقت منو قضاوت کردی!
‫- اگه اجازه بدید... ‫- این قماربازی نیست!
‫خب چه فرقی بین اون ‫و شرط‌بندی روی اسب‌ها هست؟
‫تو که نمی‌فهمی، می‌فهمی؟
‫من می‌فهمم که یه احمق و پولش ‫راحت از هم جدا میشن!
‫اگه اجازه بدید، هیچ...
‫احمقی پشت این میز نیست.
‫کاملاً برعکس.
‫معدن آفریقای جنوبی ‫که توش سرمایه‌گذاری کردید به طلا رسیده.
‫پس فکر کردم شاید بخواید
‫به خریدن یه خونه فکر کنید
‫که شاید بیشتر شایسته‌ی خانواده‌ای ‫در شرایط جدید شما باشه.
‫سرکارمون میذاری.
‫بهتون اطمینان میدم، اینطور نیست.
‫در حال حاضر شما و همسرتون
‫۲۴۹,۱۴۶ پوند و ۱۶ شیلینگ ارزش دارید.
‫یه بار دیگه بگو، پسر.
‫۲۴۹,۱۴۶ پوند...
‫و ۱۶ شیلینگ کوفتی!
‫خب، شوهر. چی قراره بشه؟
‫ده تا اتاق خواب، یه سالن رقص،
‫اصطبل، یا هشت تا اتاق خواب...
‫باغ‌های زیبا و بزرگترین تالار توی این منطقه؟
‫مشکلات پولدارا، ها؟
‫اوه، من هر روز این مشکلات رو ‫به اون یکی‌ها ترجیح میدم.
‫چی شده؟
‫من لرد یه عمارت نیستم، ماری.
‫من پسر یه دائم‌الخمر ‫از کوچه‌ پس کوچه‌های بلفاستم.
‫آره، و منم دختر یه قاچاقچی خرده‌پا هستم.
‫ولی ببین به چی رسیدیم.
‫کی می‌تونه بگه ‫ما چی می‌تونیم باشیم و چی نمی‌تونیم، ها؟
‫یعنی به هری نگاه کن.
‫اون باهوشه... درسته؟
‫می‌تونیم اونو توی یه مدرسه‌ی بهتر بذاریم،
‫مدرسه‌ای که بتونه بره دانشگاه.
‫می‌تونه یه جنتلمن تحصیل‌کرده‌ی واقعی بشه.
‫پس واقعاً می‌خوای از این روستا بری؟
‫می‌خوام لایزا رو از قاچاق دور کنم.
‫یه جایی که بتونه یه پسر خوب پیدا کنه، ‫سر و سامون بگیره.
‫فکر نمی‌کنم سر و سامون گرفتن ‫چیزی باشه که لایزا دنبالشه، ماری.
‫اوه، و جو. اوه، جو...
‫فقط اونو از اون احمق‌های توی اسکله دور کنم.
‫هی! منم یه احمق از اسکله‌ام.
‫آره، می‌دونم. ‫تو هم یه احمق خیلی دوست‌داشتنی هستی.
‫ولی چیز بیشتری واسش نمی‌خوای؟
‫پس...
‫این کارو می‌کنیم؟
‫من اون یکی رو دوست دارم.
‫آره. نه، مامان، خیلی بزرگه.
‫خب، گمونم شما دوتا می‌خواید اینجا بمونید،
‫با توجه به اینکه یه کسب و کار دارید ‫که باید بچرخونیدش و اینا؟
‫خب... آخه به من احتیاج پیدا می‌کنید
‫اگه بخواید بین امثال اونا زندگی کنید.
‫پولدارها خلافکارتر از هر کسی هستن
‫که توی کار من باهاشون روبرو میشی.
‫به هر حال، قراره ما رو توی کدوم یکی ‫از این تیمارستان‌ها ببرید؟
‫خواهید دید.
‫جایی که می‌ریم باغ‌های ‫پر از گل و گیاه داره، عزیزم.
‫من این یکی رو دوست دارم.
‫منو یاد اینجا میندازه.
‫حالا ما رو فراموش نکنیا.
‫به محض اینکه مستقر شیم، میای دیدنمون، نه؟
‫- درسته. ‫- این چیه؟
‫نه. نه، نه. من هیچکدوم از ‫حرفای مزخرفت رو نمی‌شنوم، لنا.
‫این فقط همونقدره که فکر می‌کردم قبول می‌کنی.
‫فقط واسه اینه که بگم ممنونم ‫که همیشه کنارمون بودی
‫و اینکه دوست خوبی بودی.
‫اوه بیخیال خانم‌ها، ‫الان اشکم رو درمیارید.
‫خداحافظ، جو.
‫حالا که پولدار شدی ما رو فراموش نکن.
‫سعیم رو می‌کنم.
‫خب. خداحافظ.
‫واقعاً خیلی غیرعادیه‌ که ‫نوشیدنی رو بیرون سرو کنیم.
‫این درخواست نماینده‌ی مالکین جدیده.
‫چیزی در موردشون می‌دونی؟
‫فقط اینکه اسمشون هاردیکره
‫و اونا خواهند دید که این خونه مرتب و منظمه
‫و خدمه‌اش مشتاق به خدمتن.
‫واو! واو، کوئینی.
‫عجب خرابه‌ای!
‫اوه، نه. نه!
‫صبر کن تا این یکی رو ببینی.
‫عجب موجودیه.
‫برید، هی!
‫هر چی که می‌فروشین،
‫ما اینجا بهش احتیاجی نداریم.
‫قبلاً هم گفتی.
‫اوه، منو یادت نمیاد، نه؟
‫من با مادرم و دخترم اومدم اینجا دنبال کار.
‫گفتی بوی ماهی میدیم.
‫و بهتون گفتم دیگه هیچوقت ‫به این خونه نیاید.
‫گفتی، مگه نه، عزیزم؟
‫یکی اون سگ رو کنترل کنه!
‫روز خوبیه واسه این کار، ها؟
‫اوه، اگه تعارف کنی بدم نمیاد.
‫اصلاً شماها فکر کردین کی هستین!؟
‫ما هاردیکرها هستیم.
‫ولی تو... تو می‌تونی منو خانم صدا کنی.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫یه جنتلمن روزش رو چطوری می‌گذرونه؟
‫عمدتاً روزنامه می‌خونن، با جنتلمن‌های دیگه ‫حرفای چرت و پرت میزنن.
‫اوه سم، باید بهش ‫یه فرصت درست و حسابی بدی، عزیزم.
‫شاید بتونی اینجا بهم یه کمکی بکنی، عزیزم؟
‫دلم نمی‌خواد از حد خودم فراتر برم.
‫خب بیزلی، شبیه جنتلمن‌ها شدیم؟
‫کاملاً، قربان.
‫لرد و بانو فیتزهربرت به ما ملحق میشن.
‫به تالار هاردیکر خوش اومدین.