‫مفتخرم که نامزدی...
‫بانو آدلا فیتزهربرت رو ‫با لرد هوگو آرتور بثرست اعلام کنم.
‫- باید یه چیزی بهت بگم. ‫- فکر نکنم من و تو دیگه بتونیم ادامه بدیم.
‫می‌خوام تا آخرش یه جای امن نگهداری بشن.
‫- تا آخر چی خانم درایدن؟ ‫- هاردیکرها.
‫- می‌تونی ده نفر رو اخراج کنی. ‫- اگه نکنم چی میشه؟
‫اون‌وقت رأی می‌دیم برکنارت می‌کنیم.
‫- اعتصاب می‌کنیم! ‫- اعتصاب! اعتصاب!
‫- از اینا برای کمک استفاده کنین. ‫- دوای چاقی.
‫- بیرون از حال رفت. ‫- لایزا؟
‫- فقط می‌خوام برگردیم به زندگی قبلی‌مون. ‫- ما هاردیکریم.
‫ما هیچ‌وقت، هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شیم. ما می‌جنگیم.
‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫لایزا؟ عزیزم؟
‫حالت چطوره عشقم؟
‫سرم درد می‌کنه. برو پی کارت.
‫ناراحت و خجالت‌زده‌ست.
‫شاید اگه این‌همه آدم دورش نباشه، راحت‌تر باشه.
‫- می‌خوام کمک کنم. ‫- می‌دونم، می‌دونم می‌خوای.
‫ولی فکر کنم این یکی رو ‫باید خودم تنهایی انجام بدم.
‫اگه مطمئنی اینطور بهتره.
‫یه کارایی رو باید سروسامون بدم،
‫ولی باید همه‌تون ساعت چهار اسکله باشین.
‫بهم می‌گی این ایده‌ی محشرت چیه یا نه؟
‫بذار اول ببینم اصلاً از پسش برمیام یا نه.
‫اگه کاری داشتی، من توی اتاق کارم.
‫صبح‌ بخیر!
‫اوه، صبح‌ بخیر.
‫اوه. خدایا، تو کی از خواب بیدار شدی؟
‫یه مدتی می‌شه. ‫یه نفر با خروپفش بیدارم کرد.
‫شاید بتونیم، می‌دونی، دوباره همدیگه رو ببینیم،
‫یعنی درست و حسابی؟
‫من... من حتی اسم واقعیت رو هم نمی‌دونم.
‫من باید برگردم. باید ببینم حال لایزا چطوره.
‫برامون صبحونه درست کردم. بمونه سری بعد، هان؟
‫آره، خب، آم...
‫خوش گذشت، آم...
‫که دیدمت، ولی...
‫من خیلی اهل صبحونه ‫یا دوباره دیدنت و این حرفا نیستم.
‫چی؟
‫اوه، لایزا، بذار ببینمت.
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫چون من یه احمق چاق و گنده و زشتم.
‫هی. تو هیچ‌کدوم از اینا نیستی.
‫تو بی‌نظیری، منم حاضر نیستم ‫یه تار موت رو هم با چیزی عوض کنم.
‫این حقیقت نداره.
‫تو یه عالمه وقته داری می‌گی ‫باید خانومانه‌تر رفتار کنم.
‫- بیشتر شبیه آدلا باشم. ‫- واسه همین اون قرصا رو خوردی؟
‫به‌خاطر من؟
‫هوگو بثرست گفت من یه قاطر شکموئم.
‫چی؟ اگه می‌دونستم، ‫خودم یه مشت می‌خوابوندم توی دهنش.
‫نباید برات مهم باشه یه اشراف‌زاده‌ی احمق ‫چی فکر می‌کنه.
‫برای تو مهمه مامان.
‫برای تو مهمه که بانو اِما ‫و کل دارودسته‌ش چی فکر می‌کنن.
‫و تازه، هوگو راست می‌گه. ‫من نمی‌خوام این‌جوری باشم.
‫- چه‌جوری؟ ‫- این‌جوری که هستم.
‫- اگه روزی فقط یکی بخورم چی؟ ‫- لایزا، تو از حال رفتی.
‫تو نیازی به خوردن قرص نداری.
‫نیازی نیست هیچ کاری بکنی. نیازی نیست تغییر کنی.
‫من فقط چون زیادی خوردم حالم بد شد.
‫آدلا روزی یکی می‌خوره و حالش هم خوبه.
‫از اون گرفتی‌شون؟ از آدلا؟
‫اِما بهش می‌ده.
‫می‌تونی پاشی؟ لباس بپوشی؟
‫خب، حاضر شو، بعدش هم با من میای.
‫بیزلی؟ بیزلی. کالسکه لطفاً.
‫ویلسون؟ کالسکه.
‫- کجا بودی؟ ‫- رفته بودم قدم بزنم.
‫آها، دخترم اومد.
‫- حالت چطوره؟ ‫- می‌شه لطفاً بیرون منتظرم بمونی؟
‫اینا. اینا از طرف بانو فیتزهربرت بوده.
‫دیگه از دست این زن خسته شدم.
‫کتم رو لازم دارم بیزلی.
‫لایزا از چیزی که هست، ‫از کسی که هست، خجالت می‌کشه.
‫حالا، شاید قرص‌ها از طرف اِما بوده باشن،
‫ولی این به خاطر من بوده.
‫منم که گول مزخرفاتش رو خوردم،
‫پس خودمم که باید همه چیز رو درست کنم.
‫خب، من این صحنه رو از دست نمی‌دم.
‫- خانم، لطفاً. نه، لطفاً... ‫- برو کنار.
‫شما نمی‌تونین... ببخشید بانوی من، ‫نتونستم جلوشون رو بگیرم.
‫- چه خبر شده؟ ‫- خانوم‌ها، چه سورپرایز خوشایندی.
‫می‌تونیم با یه نوشیدنی ازتون پذیرایی کنیم؟
‫ما زیاد نمی‌مونیم. فکر کنم مال شماست.
‫اینا دخترم رو مریض کردن.
‫خب، متأسفم که اینو می‌شنوم.
‫ولی نمی‌فهمم چه ربطی به من داره.
‫خب، اگه به‌خاطر تو نبود، ‫اصلاً این قرصا دستش نمی‌رسیدن.
‫تو لایزای ما رو به خطر انداختی.
‫خطر؟ خب، به نظر من که حالش خوبه.
‫و باید بگم، یه کم ظریف‌تر هم شده عزیزم.
‫اوه، فقط لب تر کن مری.
‫یه زمانی فکر می‌کردم تو از من بهتری.
‫فقط چون بلد بودی خوب لباس بپوشی، ‫درست حرف بزنی.
‫چون تو اتاقای شیکی مثل این بزرگ شدی.
‫می‌دونی من کجا بزرگ شدم؟
‫- نه واقعاً. ‫- توی نوانخونه...
‫جایی که تو و بانوهات می‌گین ‫پر از آدمای تنبل و بی‌لیاقته.
‫خب، این خیلی چیزا رو توضیح می‌ده.
‫و من توهین‌هات رو تحمل کردم.
‫همه‌ش چون فکر می‌کردم ‫گذشته‌م چیزیه که باید ازش خجالت بکشم.
‫ولی نیست. نه.
‫من به جایی که ازش اومدم ‫و کسی که هستم، افتخار می‌کنم.
‫و به زنی که منو بزرگ کرده هم افتخار می‌کنم.
‫و به دختری که خودم بزرگ کردم هم افتخار می‌کنم.
‫اون قویه، باهوشه و مستقله.
‫و مطمئن می‌شم که بدونه،
‫می‌تونه هر جور زنی که دلش می‌خواد باشه.
‫می‌تونه هر جور زندگی‌ای که انتخاب می‌کنه داشته باشه.
‫چون ارزشش بیشتر از اینه که به حراج گذاشته بشه
‫و مثل یه مادیان مادر ‫به یه کله‌پوک ضعیف فروخته بشه.
‫تو هم همین‌طور عزیزم. ‫خیلی بیشتر از اینا می‌ارزی.
‫کافیه! یه کاری بکن جورج!
‫شاید بهتر باشه همه‌مون یه لحظه آروم باشیم،
‫تو یه آدم حال‌به‌هم‌زنی بانو اِما!
‫تو عقده‌ای، بی‌رحم،
‫و بدجنسی.
‫همه هم اینو می‌بینن.
‫همون‌قدر واضح که می‌تونن ‫بدبختی و تنهایی درونت رو ببینن.
‫و من یه ثانیه از زندگی خودم رو ‫با زندگی تو عوض نمی‌کنم.
‫کار ما اینجا تمومه. بیاین بریم.
‫- این دفعه بابات چه خوابی دیده؟ ‫- از من نپرس.
‫- اصلاً نمی‌دونم. ‫- دوشیزه لایزا؟
‫- امیدوارم حالتون بهتر باشه. ‫- بهترم.
‫- آقای ساندرز... ‫- می‌تونین... کالوم هستم.
‫کالوم، بعد از اون مهمونی احمقانه‌ی فیتزهربرت،
‫شما با من خیلی مهربون بودین ‫و من در عوض یکم عوضی‌بازی درآوردم.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- اوه، چیزی نبود.
‫اصلاً بهش فکر هم نکنین.
‫ممنونم.
‫- عجب حقه باز زرنگی هستی. ‫- این، این دیگه خیلی هوشمندانه بود سَم.
‫می‌دونستم آخرش گل می‌کاری، سَم هاردیکر.
‫بی‌صبرانه منتظرم قیافه‌ی هیئت مدیره رو ببینم.
‫خب، لازم نیست منتظر بمونی. ‫برای رأی‌گیری مجدد دعوتشون کردم اینجا.
‫بیا این نمایش مسخره و بی‌فایده رو ‫تموم کنیم هاردیکر.
‫رأی‌گیری رو همین بیرون انجام می‌دیم.
‫- چی؟ ‫- خب، داخل جا نیست.
‫می‌خوام شما رو با سهام‌داران جدیدمون آشنا کنم.
‫من سهمم رو از این کسب‌وکار
‫به طور مساوی بین کارگرها تقسیم کردم.
‫هر کسی که توی این اسکله زحمت می‌کشه، ‫حالا صاحب یه تیکه از اونه،
‫هر مرد و زنی یه سهم از سودش داره.
‫- همین‌طور از تصمیماتش. ‫- آره.
‫یادآوری کنین، آقای هیوگیل ‫هر سهام‌دار یه رأی داره، درسته؟
‫چی، حتی زن‌ها؟
‫مخصوصاً زن‌ها، گنده‌بک!
‫همه اونایی که موافق هفته‌ی کاری کوتاه‌تر هستن،
‫و مخالف اخراج... بگن آری!
‫آری!
‫آره، بیاین دیگه.
‫بریم داخل.
‫همه گوش کنین!
‫به افتخار خودمون!
‫و به افتخار بازگشت فرد،
‫یه سرکارگر خیلی بهتر از جو هاردیکر لعنتی!
‫بتسی.
‫اوه، اشکات رو حروم نکن.
‫می‌دونم الان اذیت می‌شی، ولی یه روزی...
‫می‌فهمی که اون پسر مایه دردسره ‫و بدون اون حالت بهتره.
‫به این راحتی‌ها نیست.
‫مامان.
‫مری!
‫می‌خوام مری رو ببینم. خانم هاردیکر خوابیدن.
‫- مری! ‫- لطفاً، مامان، بس کن!
‫- چی شده؟ ‫- خیلی متأسفم، خانم.
‫اوناهاش. باید گردن لعنتیت رو بشکنم!
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- بتسی بارداره.
‫و حدس بزن مقصر این حالش کیه؟
‫اوه، بتسی.
‫خدایا. تو که گفتی با هم تفاهم نداشتید.
‫- اشتباه کردم. ‫- اشتباه؟
‫اشتباه مثل دروغی که در مورد فرد بهم گفتی؟
‫بابا، لطفاً به حرفم گوش کن!
‫اینا تصمیماتی بودن که تو برای منفعت خودت گرفتی!
‫- عذر می‌خوام. ‫- این‌بار عذرخواهی کافی نیست.
‫- ما این مسئله رو حل می‌کنیم. ‫- بهت قول می‌دم، لینا.
‫بهتره همینطور باشه. بریم.
‫باهاش ازدواج می‌کنی.
‫برو توی تختت.
‫حرف مادرت رو شنیدی. با اون دختر ازدواج می‌کنی.
‫حس می‌کنم قراره بارون بیاد.
‫- جرئت کردی خودت رو نشون بدی، آره؟ ‫- می‌تونم با بتسی حرف بزنم؟
‫بستگی داره، به اینکه چه حرفی برای گفتن داری.
‫بذار حرفش رو بزنه مامان.
‫می‌خوام با هم ازدواج کنیم.
‫می‌تونیم توی یه کلبه تو ملک زندگی کنیم،
‫و من خرج تو و بچه رو می‌دم.
‫فردا بیا خونه.
‫مامان؟
‫می‌تونم باهاتون صحبت کنم؟
‫می‌شه تا صبح صبر کنی؟
‫باید دعوت‌نامه بنویسم و سرم هم درد می‌کنه.
‫خواهش می‌کنم مامان.
‫من نمی‌خوام با هوگو ازدواج کنم.
‫اینا همه‌ش حرفای مزخرف اون زنیکه هاردیکره ‫که توی سرت رفتن.
‫فقط به خاطر حرفای اون نیست.
‫هوگو من رو دوست نداره، ‫منم اون رو دوست ندارم.
‫این چه ربطی داره؟
‫وقتی من اولین بار اومدم اینجا،
‫با یه ملک مواجه شدم که... ‫نصف اندازه‌ای بود که بهم قول داده بودن
‫و غرق در بدهی بود.
‫جهیزیه‌ی من تنها چیزی بود که سر پا نگهش داشت.
‫می‌دونم. ‫این داستان رو برام تعریف کردین. متأسفم...
‫باید شکرگزار باشی که من رو داری ‫تا ازت محافظت کنم.
‫من تمام وقت و تلاشم رو گذاشتم ‫تا وصلتی رو ترتیب بدم
‫که خیلی بهتر از اونی باشه ‫که پدر و مادرم برای من ترتیب دادن.
‫- من قدردانم، فقط... ‫- پس اینو می‌ذاریم پای استرس.
‫دیگه هم در مورد این احساسات بچه‌گانه ‫حرفی نمی‌زنیم.
‫حالا برو بخواب.
‫نه. آروم دستمال بکش دختر، آروم.
‫باید جلا رو برق بندازی،
‫نه اینکه کلاً پاکش کنی.
‫برو به خانم هندرسون کمک کن.
‫ما هیچ‌کدوم نمی‌خواستیم ‫توی این سن پدر و مادر بشن، درسته؟
‫چیزی که من نمی‌خوام اینه که بتسی و نوه‌م
‫مثل یه راز کثیف یه گوشه قایم بشن.
‫لینا، ما هر دو قراره مادربزرگ ‫این بچه‌ی کوچولو بشیم.
‫و تو واقعاً فکر می‌کنی من می‌ذارم این اتفاق بیفته؟
‫مریِ قدیم، هیچ‌وقت، ولی این یکی جدیده،
‫بیشتر نگران این نیست ‫که دوستای پولدار جدیدش چی فکر می‌کنن؟
‫من اجازه نمی‌دم دخترم احساس شرمندگی کنه.
‫من هرگز اجازه نمی‌دم این اتفاق بیفته. نمی‌ذارم.
‫من بتسی رو مثل بچه‌ی خودم دوست دارم،
‫و با تمام وجودم از اون و اون بچه محافظت می‌کنم.
‫می‌شنوی؟
‫خب، می‌دونم زیاد چیز خاصی به نظر نمی‌رسه،
‫ولی قراره درستش کنم.
‫بیا، داخل رو بهت نشون بدم.
‫می‌تونی هر جوری که دلت می‌خواد ‫این خونه رو بچینی.
‫این چیزیه که تو می‌خوای؟
‫من می‌خوام از تو و بچه مراقبت کنم.
‫- ولی دوستم داری؟ ‫- آره، معلومه.
‫اصلاً برات مهمه که من دوستت دارم یا نه؟
‫چون هیچ‌وقت نپرسیدی.
‫بیا فقط این کار رو انجام بدیم.
‫صبح‌ بخیر. صبح‌ بخیر.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- باید یه تلگراف بفرستم.
‫ببین، من آدم رُک و راستی‌ام.
‫چیزی که فکر می‌کنم رو می‌گم و اهل مسخره‌بازی نیستم.
‫خب، ما توی سن و سال خودمون ‫واقعاً وقتش رو نداریم، داریم؟
‫- من واقعاً بهت علاقه دارم. ‫- به من علاقه داری؟
‫تو که چیزی در مورد من نمی‌دونی.
‫خب... می‌دونم که من رو می‌خندونی.
‫می‌دونم... می‌دونم آدمی هستی ‫که دوست دارم بیشتر باهاش وقت بگذرونم،
‫می‌دونی، بهتر بشناسمت.
‫واقعاً که.
‫یه آشنایی کوتاه، و حالا همه‌ش شده گل...
‫و صبحونه و اینکه می‌خوای من رو بشناسی؟
‫باشه. آم... تنهات می‌ذارم.
‫بیاید با چیزای اولیه شروع کنیم، باشه؟
‫به یه تخت، یه گهواره و پرده احتیاج دارید.
‫فکر کنم باید چای بخوریم.
‫می‌تونی بری پایین و به مگی بگی؟
‫آره. آره، حتماً.
‫متأسفم.
‫بهتره خودت رو خالی کنی.
‫می‌دونم داره تلاش می‌کنه، ولی فقط چون مجبوره.
‫می‌گه دوستم داره، ولی نداره. واقعاً نداره.
‫این چیزی نیست که مهمه.
‫عشق، شاید... بین تو و جو هاردیکر به وجود بیاد.
‫شایدم نیاد.
‫ولی عشق وجود خواهد داشت...
‫چون تو... عاشق بچه‌ی کوچولوی باارزشت می‌شی.
‫نمی‌تونی تصور کنی چقدر زیاد.
‫چیزی که مهمه اینه که می‌تونین کنار هم بمونین،
‫که مادرش باشی.
‫این تنها چیزیه که مهمه.
‫مری هاردیکر شاید خیلی چیزا باشه،
‫ولی می‌فهمه مادر بودن یعنی چی.
‫اون هر دوتون رو توی امنیت ‫و کنار هم نگه می‌داره.
‫تو از پسش برمیای.
‫ولی باید شجاع باشی.
‫ممنونم.
‫خب.
‫کجا بودیم؟
‫پرده‌ها.
‫هوم.
‫خب، حالا، این خیلی خوشایند نیست، هوم؟
‫یه شب خانوادگی دوست‌داشتنی.
‫- شاید بتونیم صحبت کنیم؟ ‫- در مورد چی؟
‫شاید، در مورد اینکه روزمون چطور بوده؟
‫بله.
‫از سَم هاردیکر شنیدم،
‫ما دیگه قرار نیست هیچ کاری ‫با اون خانواده داشته باشیم.
‫خب، آرزوت برآورده شد.
‫اون قرار نیست توی تاکستان سرمایه‌گذاری کنه.
‫بهت گفتم که این نقشه‌ی احمقانه‌ایه.
‫- اشکال نداره بری رفیق؟ بله ‫- سرورم.
‫مسئله اینه که نبودن سرمایه‌گذاری هاردیکر ‫یعنی نبودن تاکستان.
‫و بدون اون...
‫با اینکه به زور ‫از پس هزینه‌ی عروسی آدلا برمیایم،
‫جهیزیه از توان ما خارجه.
‫- متأسفم عزیزم. تلاشم رو کردم. ‫- اوه، بابا.
‫پدر بیچاره‌ی من.
‫شاید این‌طوری بهتر باشه.
‫- من که اصلاً نمی‌تونم با هوگو ازدواج کنم ‫- ما رو تنها بذار آدلا.
‫تاریخ مشخص شده، آگهی‌ها چاپ شدن.
‫الان لغو کردنش یعنی رسوایی اجتماعی.
‫ولی بعدش چی؟ انتظار جهیزیه رو دارن اِما.
‫آدلا فقط باید هر چه زودتر یه وارث به دنیا بیاره.
‫هوگو اولین کسی نخواهد بود که می‌فهمه
‫قول‌هایی که قبل از عروسی داده می‌شن، ‫همیشه عملی نمی‌شن.
‫تو تمام رویاهایی که من داشتم رو نابود کردی.
‫دیگه ازدواج آدلا رو هم از من نمی‌گیری.
‫اون توی این دنیا ‫یه جایگاه درست و حسابی خواهد داشت
‫حتی اگه آخرین کاری باشه که توی زندگیم می‌کنم.
‫به افتخار جو و بتسی.
‫خب، می‌خوام به افتخار مری خودمون ‫یه نوشیدنی بخوریم.
‫به‌خاطر اینکه جلوی اون بانوی بداخلاق ‫اون سر خیابون وایساد.
‫- ایول. ‫- این آخرین باریه که با ما درمیفته.
‫آره.
‫خب، دیگه سخنرانی بسه.
‫یالا مامان، یکی از اون آهنگات رو برامون بخون.
‫اوه، باشه پس.
‫خب.
‫♪ هفته‌ی پیش، یه آدم باکلاس اومد توی کوچه‌مون ♪
‫♪ یه پیرمرد درست‌حسابی با یه سرفه‌ی ناجور ♪
‫♪ من رو دید و کلاهش رو برداشت ♪
‫♪ خیلی مؤدبانه... ♪
‫کی گفته می‌تونین بدون من مهمونی بگیرین؟
‫هری!
‫چرا مدرسه نیستی؟ بیا اینجا.
‫اوه. به خونه خوش اومدی پسرم.
‫- «ما» برام تلگراف فرستاد. ‫- اوه، البته که فرستاده.
‫قراره یه بچه و یه عروسی داشته باشیم، نقطه.
‫نه لزوماً به همین ترتیب، نقطه.
‫بیا خونه، نقطه.
‫- چیه؟ ‫- می‌تونستی یکم لطیف‌تر بگی.
‫خب، فکر نکنم شما باردار باشی «ما»؟
‫خب کسی می‌خواد بهم بگه چی رو از دست دادم؟
‫عجب.
‫نصف ترم تنهاتون گذاشتم، ببینید چی شده.
‫هیچ‌وقت حوصله‌مون سر نمی‌ره.
‫- تو مدرسه چطور پیش می‌ری؟ ‫- عالیه.
‫درسات چطوره؟ از بقیه عقب نیفتادی؟
‫تو انگلیسی و حساب شاگرد اولم.
‫هری ما همینطوریه.
‫بچه‌های دیگه چطورن؟ ‫دوستی پیدا کردی؟
‫اوه، کلی. خیلی خوش می‌گذرونیم.
‫- بهت افتخار می‌کنم پسرم. ‫- همه‌مون بهت افتخار می‌کنیم.
‫هوم. این رو در مورد هاردیکرها بگم.
‫تمام اون سال‌هایی که برای کاوندیش‌ها کار کردم،
‫هیچ‌وقت حتی یه شربت هم پایین نفرستادن ‫چه برسه به آبمیوه.
‫بتسی تمپل رو هم همون لحظه بیرون می‌کردن.
‫خب، این نشون می‌ده که طبقه اجتماعی ‫می‌تونه به رفتار آدما هم ربط داشته باشه
‫نه فقط به چیزی که باهاش به دنیا میان.
‫به کمکت احتیاج دارم.
‫نمی‌فهمم.
‫فکر کردم گفتی نمی‌شه به هاردیکرها ‫واسه اینا اعتماد کرد.
‫تنها چیزی که باید بفهمی ‫اینه که می‌خوام همه‌ش برگرده سر جاش.
‫تو نقره‌جات رو توی کابینت طبقه‌ی بالا بذار،
‫من هم چینی‌ها رو می‌ذارم.
‫و مراقب باش.
‫آهای، آهای.
‫دختره رو حین ارتکاب جرم گرفتم، ‫حتماً به دستور تو داشته دزدی می‌کرده.
‫- اون دزدی نمی‌کرد. ‫- داشتم وسایل رو برمی‌گردوندم سر جاشون.
‫- تو هیچی نیستی جز یه دزد معمولی. ‫- من داشتم ازشون مراقبت می‌کردم.
‫جلوی چی ازشون مراقبت می‌کردی؟
‫اوه. جلوی ما.
‫اینا وسایل ما هستن.
‫ما این خونه رو دربست خریدیم
‫با اثاثیه، لوازم و هر آشغال دیگه‌ای ‫که توش بوده.
‫اینا هر آشغال دیگه‌ای نیستن!
‫وسایل این خونه باارزشن، جمع‌آوری شدن
‫و نسل به نسل دوست‌شون داشتن.
‫- باید قدرشون دونسته بشه، نه اینکه... ‫- نه اینکه چی؟
‫نه اینکه امثال ما حروم‌شون کنن؟
‫خب.
‫معلومه که موقعیت تو اینجا دیگه توجیه‌پذیر نیست،
‫و فکر می‌کنم حقوق یه ماه ‫برای اخراجت کاملاً منصفانه باشه.
‫اول صبح میرم.
‫آدلا؟
‫- اینجا تنها چی کار می‌کنی؟ ‫- یه راز دارم که بهت بگم.
‫دارم فرار می‌کنم،
‫به آمریکا.
‫هفته‌ی دیگه یه کشتی ‫از لیورپول به نیویورک می‌ره.
‫یه خانم که نمی‌تونه ‫همین‌جوری تنها فرار کنه بره آمریکا.
‫اگه تنها نباشم چی؟
‫- من نمی‌تونم. ‫- می‌تونی.
‫نه، تو نمی‌فهمی.
‫من نامزد کردم، با بتسی تمپل.
‫اون موش کوچولوی اسکله؟
‫به بتسی و به مامان و بابام مدیونم.
‫- عروسی پنج‌شنبه‌ست. ‫- چرا این‌قدر سریع؟
‫فهمیدم. ‫بعد تو این بتسی تمپل رو دوست داری؟
‫من دیدم ازدواج بدون عشق با آدما چی کار می‌کنه.
‫من چهارشنبه شب، توی باغ محصور می‌مونم.
‫تا نیمه‌شب منتظرت می‌مونم.
‫«ما»، فردا مهمون میاری؟
‫می‌خواستم چینی و بیلی سه‌انگشتی رو دعوت کنم.
‫- اونا عاشق یه مهمونی خوبن. ‫- نه، تو همچین کاری نمی‌کنی.
‫آخه، من داشتم به اون باغبانی فکر می‌کردم،
‫که اون روز دیدم داشتی باهاش حرف می‌زدی.
‫نمی‌دونم منظورت چیه،
‫ولی از کارت‌بازی بهم پول بدهکار بود.
‫اوه، پس قضیه این بود؟ باشه.
‫یعنی، باید می‌دونستم.
‫یه مرد درست و حسابی مثل ویکتور...
‫هیچ‌وقت دنبال یه زن دیوونه مثل تو نمی‌ره.
‫خب...
‫اگه می‌خوای بدونی، ‫یه مدت کوتاهی باهم آشنا شدیم.
‫اون هم خیلی مشتاق بود.
‫یکم زیادی مشتاق بود برای سلیقه‌ی من.
‫مامان، تو واقعاً بعضی وقتا ‫می‌تونی پیرزن لجبازی باشی.
‫اینو می‌دونستی؟
‫نباید این‌قدر مغرور باشی که یه ذره عشق...
‫یه ذره هم‌صحبتی رو قبول نکنی.
‫آه، مردا بیشتر از چیزی که می‌ارزن دردسر دارن.
‫اوه.
‫خدایا.
‫فکر کردم با توجه به شرایط، ‫یه مراسم کوچیک می‌گیرین.
‫خب، ما از اینکه بتسی داره ‫به خانواده‌مون اضافه می‌شه خیلی خوشحالیم،
‫و می‌خواستیم این رو نشون بدیم.
‫نظرت چیه عشقم؟
‫انگار مال قصه‌هاست.
‫خب، کشیش توی کلیسا منتظرمونه،
‫پس بیاین این تمرین رو انجام بدیم
‫تا فردا صبح بدونیم باید چی کار کنیم، باشه؟
‫فردا، ما اینجا برای پیوند دو نفر...
‫در یک ازدواج مقدس جمع می‌شیم.
‫عشق بزرگ‌ترین هدیه‌ایه ‫که زندگی می‌تونه بهمون بده.
‫باید درهای قلب‌مون رو باز کنیم ‫و حس کنیم لیاقتش رو داریم،
‫که عشق بورزیم و عشق دریافت کنیم.
‫و ازدواج...
‫سنت مقدسی‌ایه،
‫عهدیه که برای دوست داشتن همدیگه ‫تا پایان عمر...
‫برای همیشه و تا ابد، تا زمانی که مرگ ‫شما را از هم جدا کنه با هم می‌بندید.
‫می‌دونم این چیزی نیست ‫که خودت انتخاب می‌کردی،
‫ولی اون بچه داره به دنیا میاد،
‫و همه چیز رو بهتر می‌کنه.
‫- قول می‌دی؟ ‫- اوه، بتسی.
‫اون چیزی که در انتظارته، ‫اوه، من هیچ‌وقت عشقی مثل اون رو حس نکردم.
‫انقدر دوست‌شون داشتم که دلم می‌خواست ‫گازشون بگیرم.
‫خانم درایدن گفت ‫شما می‌فهمین مادر بودن یعنی چی.
‫- خانم درایدن؟ ‫- نباید بگم، ولی...
‫فکر کنم شاید خودش هم ‫یه زمانی توی دردسر افتاده بوده.
‫اون گفت من خوش‌شانسم،
‫چون شما من و بچه رو کنار هم نگه می‌دارین.
‫همین کار رو هم می‌کنم. ‫همین کار رو می‌کنم عزیزم.
‫بیا اینجا.
‫خب، من دوست دارم نوشیدنی بخورم،
‫دوست دارم فحش بدم، ‫دوست دارم سر مسابقه سگ‌ها شرط ببندم،
‫و دقیقاً همین‌جوری که هستم از خودم خیلی راضی‌ام.
‫پس اگه قرار باشه بین ما اتفاقی بیفته، ‫البته اگه...
‫من یه سر سوزن هم تغییر نمی‌کنم.
‫- درسته. ‫- درسته، خب، می‌خوای بیای عروسی؟
‫اوه، ببخشید.
‫- خانم هاردیکر. ‫- براتون یه توصیه‌نامه آوردم.
‫توش از تعهد و خدمات خستگی‌ناپذیر شما صحبت شده.
‫در مورد... اون قضیه دیگه چیزی ذکر نشده.
‫ممنونم.
‫همچنین به محبتی که ‫به بتسی نشون دادین هم اشاره نکردم،
‫ولی می‌خواستم برای اون شخصاً ازتون تشکر کنم.
‫حال دختره خوبه؟
‫می‌دونین، من واقعاً ‫به یه سرخدمتکار خوب احتیاج دارم
‫که به عروسی فردا نظارت کنه.
‫ولی اگه می‌خواین از این توصیه‌نامه ‫برای پیدا کردن کار جای دیگه‌ای استفاده کنین،
‫درک می‌کنم.
‫[عذر می‌خوام، امیدوارم یه روزی من رو ببخشید.]
‫[برای بابا و مامان]
‫خوابت نمی‌بره، هان؟
‫گفتم یه قدمی بزنم، خودم رو خسته کنم.
‫- استرس داری؟ ‫- آره.
‫من وحشت کرده بودم،
‫شب قبل از عروسیم رو میگم.
‫ولی تو می‌دونستی، ‫تو و مامان همدیگه رو دوست داشتین؟
‫این‌طور فکر می‌کردم.
‫الان که به گذشته نگاه می‌کنم، ‫نمی‌دونم اون موقع اصلاً معنیش رو می‌دونستم یا نه.
‫من و مادرت،
‫وقتی ازدواج کردیم فقط دو تا بچه بودیم.
‫مثل دل به دریا زدن بود.
‫- ولی بازم برمی‌گشتی همون کار رو می‌کردی؟ ‫- اه، جو.
‫حاضرم روی شیشه خورده راه برم ‫تا دوباره اون کار رو بکنم.
‫می‌دونم این دختر فیتزهربرت هوش و حواست رو برده،
‫همینطور همه‌ی اینا.
‫ولی کلید یه زندگی شاد
‫آدمایی نیستن که مجبوری پیششون ‫تظاهر کنی یکی دیگه‌ای.
‫اونایی هستن که تو رو ‫همون‌جوری که هستی می‌بینن و بازم دوستت دارن.
‫بتسی تو رو می‌شناسه پسرم.
‫و خودت می‌بینی که این فقط شروعشه.
‫و یه روزی، تو هم همین حرفا رو به پسرت می‌زنی.
‫تا دیروقت بیرون نمون.
‫باورم نمی‌شه داری ازدواج می‌کنی.
‫باورم نمی‌شه قراره با یه پسر زندگی کنم.
‫خب، حداقل دیگه لازم نیست نگران عروسی باشی.
‫ببخشید که دوست خیلی مزخرفی برات بودم بتسی.
‫باید کنارت می‌بودم تا باهام حرف بزنی.
‫منم می‌تونم همین رو به تو بگم.
‫ولی الان هر دو تامون اینجاییم.
‫جو؟
‫برو. شگون نداره قبل از عروسی ببینیش.
‫اشکالی نداره.
‫چی شده؟
‫تو ازم پرسیدی برام مهمه که دوستم داری یا نه.
‫برام مهمه.
‫حق با توئه. من تظاهر می‌کنم آدمی‌ام که نیستم...
‫چون می‌ترسم هیچکس من رو ‫اونطوری که واقعاً هستم،
‫دوست نداشته باشه.
‫اوه، جو.
‫می‌دونم صد تا دلیل بهت دادم ‫که دوسم نداشته باشی،
‫ولی می‌خوام اون‌قدر خوب باشم که دوستم داشته باشی.
‫- هم تو هم بچه. ‫- واقعاً می‌خوای تلاش کنی؟
‫می‌خوام خوشبخت باشیم بتسی.
‫و خیلی سخت تلاش می‌کنم تا این اتفاق بیفته،
‫اگه تو بهم اجازه بدی.
‫نه، نه، این اصلاً خوب نیست.
‫از این یقه‌ش خوشم نمیاد،
‫کمرش هم باید تنگ‌تر بشه.
‫- حتماً بانوی من. ‫- صاف وایسا، آدلا!
‫محض رضای خدا، وقتی قوز کردی ‫دختره چطور می‌تونه اندازه‌ت رو بگیره؟
‫بس کن!
‫چه غلطی داری می‌کنی؟
‫- ما رو تنها بذار. ‫- بله، بانوی من.
‫خب، به نظر میاد اینجا خیلی سر و صداست.
‫- داره بهمون خوش می‌گذره؟ ‫- من این رو نمی‌خوام.
‫- این ابریشم چینیه! ‫- مسئله این ابریشم لعنتی نیست.
‫من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌خوام.
‫نه هوگو رو، نه این عروسی احمقانه رو، ‫نه یه ازدواج بدون عشق رو.
‫این مزخرفات رو تموم کن.
‫نمی‌خوام عاقبتم مثل تو بشه.
‫مجبور نیستی باهاش ازدواج کنی.
‫- عقلت رو از دست دادی؟ ‫- شاید هیچ‌وقت به این اندازه عاقل نبودم.
‫اوه، می‌دونم برای ما امیدی نیست ‫ولی شاید برای آدلا باشه.
‫- با من این کار رو نکن. ‫- اون دختر منه!
‫من دوستش دارم!
‫و دیگه بیشتر از این در حقش کوتاهی نمی‌کنم.
‫من رسوایی اجتماعی رو به جون می‌خرم
‫ولی محکومش نمی‌کنم به همون بدبختی‌ای...
‫که ما زندگی‌هامون رو با تحمل کردنش هدر دادیم.
‫- این ازدواج رو نمی‌خوای؟ ‫- نه.
‫پس عروسی‌ای در کار نخواهد بود.
‫- من اون ترشک رو لازم دارم دختر. ‫- دارم می‌گردم!
‫برای صبحانه‌ی عروسی آماده‌ایم؟
‫- خیلی قشنگه. ‫- امیدوارم لباست رو عوض کنی.
‫من که قطعاً عوض نمی‌کنم.
‫و فقط جهت اطلاعت،
‫من یه آقایی از دوستانم رو هم ‫با خودم به مراسم میارم.
‫- امیدوارم روز فوق‌العاده‌ای داشته باشین. ‫- این دیگه چه کوفتیه؟
‫ممنونم خانم درایدن، همچنین خوش اومدید.
‫- اینا چیه؟ ‫- یه جور سرگرمیه.
‫فکر کردم یه عکس می‌تونه یادگاری خوبی از امروز باشه.
‫عجب ایده‌ی محشری.
‫بهتره قبل از اینکه بتسی بیاد پایین بری کلیسا.
‫هری، حلقه‌ها پیش توئه؟
‫هری؟
‫- خیلی بامزه‌ای. ‫- جدی می‌گم.
‫- هری، تو فقط یه کار لعنتی داشتی. ‫- باید همین دور و بر باشن.
‫اوه، نه، نه، نه، نه! جو نباید بتسی رو ببینه.
‫- دیگه بدشانسی نمی‌خوایم. ‫- هری حلقه‌ها رو گم کرده.
‫شما پسرا باید تا الان کلیسا می‌بودین.
‫اوه، وایسین، پیداشون کردم.
‫- هری! ‫- شانس آوردی.
‫یکم غیرمعموله،
‫ولی حالا که همه‌مون اینجاییم، یه عکس بگیریم؟
‫آره، ما که هیچ‌وقت اهل رسم و رسوم نبودیم.
‫- آماده‌ای؟ ‫- من آماده‌م. تو چی؟
‫آره.
‫عروسی‌ها. عجب دنگ و فنگی دارن، هان؟
‫اوه، می‌دونم. برای بتسی خوبه، ‫ولی من عمراً این کار رو بکنم.
‫ببخشید، لایزا، می‌شه فقط یه کوچولو بری... آره.
‫عالی شد.
‫حالا می‌بینیم.
‫با شمارش سه بگین شاه‌ماهی.
‫یک، دو، سه!
‫شاه‌ماهی!
‫خب، بیا.
‫و بعد همشون تا ابد به خوبی و خوشی زندگی کردن.
‫خب، قطعاً که این‌طور به نظر میاد.
‫بیا بریم.
‫«ترجمه از رضا فتحی»