‫«ترجمه از حـامـد»
‫رسیدن!
‫شما هنوز اینجا چیکار می‌کنید؟
‫اون میره اونجا. زود باشید.
‫به خونه‌ی جدیدت خوش اومدی.
‫پدربزرگم می‌خواست پایتخت و قلب مادربزرگم رو
‫با به رخ کشیدن خونه‌ای که ‫بازتاب واقعی قدرتش بود تسخیر کنه.
‫و در نهایت همه‌مون بهش می‌گفتیم ‫«خونه‌ی بزرگ نبش خیابون».
‫- فرولا! ‫- کلارا.
‫- سفر خسته‌کننده بود؟ ‫- اصلاً.
‫اروپا چطوریه؟ واتیکان رو دیدی؟
‫اول بذار خونه رو ببینه، ‫بعد درباره‌اش بهت می‌گیم.
‫بیا.
‫واتیکان زیبا بود.
‫تمام چیزایی که اینجا می‌بینی وارداتی‌ان.
‫واسه سلیقه‌ی من زیادی تجملاتیه.
‫صبح بخیر. ممنون.
‫فکر نمی‌کنی خونه‌مون در حد ‫همون عمارت‌های اروپاییه که دیدیم؟
‫این چمدون!
‫سلام.
‫تو اینجایی؟
‫کلارا.
‫حالت خوبه؟
‫بهتر از همیشه.
‫بیا.
‫یه سورپرایز دارم.
‫خوشت میاد؟
‫عاشقشم.
‫زیباست. ممنون.
‫نگاه کن.
‫باراباس.
‫بهت که گفتم فکر بدیه.
‫خفه شو و اون چیز رو از اینجا ببر بیرون.
‫منو ببخش، عشقم.
‫فقط می‌خواستم خوشحالت کنم.
‫اشکال نداره.
‫من باردارم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫قراره پسردار بشم؟
‫قراره پسردار بشم.
‫یه پسر ارشد که همنام خودم میشه.
‫استبان.
‫دختره.
‫اسمش بلانکا میشه.
‫تبریک میگم، برادر کوچولو.
‫«خانه‌ی ارواح»
‫«قسمت سوم»
‫تو قبلاً اینجا بودی،
‫پس زود بهش عادت می‌کنی.
‫اما نمی‌تونی تصور کنی اینجا چقدر گرمه.
‫شاید حسش نمی‌کنی
‫چون داری اون تو آب‌بازی می‌کنی.
‫نگاه کن، چه روز قشنگیه.
‫متوجه شدی؟
‫انگار روزبه‌روز بیشتر از واقعیت دور میشه.
‫- می‌خوای چیکار کنم؟ ‫- یه کم اهمیت بده.
‫دکتر گفت بچه اوایل اکتبر به دنیا میاد،
‫اما الان نوامبره.
‫- بیا، عشقم. ‫- من خوبم.
‫- گرمه. ما نمی‌خوایم بریم. ‫- بیا بریم.
‫سلام!
‫- حله. ‫- آماده‌ای؟
‫آره.
‫سوار شو!
‫سوار شو، سوار شو!
‫سواری بدون یه کم ماجراجویی لطفی نداره.
‫میگه «ماجراجویی».
‫هزار بار بهت گفتم
‫که باید این... آهن‌پاره رو بفروشیم.
‫نیویا، بیخیال.
‫همونجور که تو نمی‌تونی از دست من خلاص بشی
‫منم نمی‌تونم این جواهر رو رد کنم بره.
‫فقط باورم نمیشه که کلاریتای ما
‫هر لحظه ممکنه مادر بشه.
‫گذر زمان بی‌رحمه، عشقم.
‫اما ما اینجاییم، هنوزم در کنار هم.
‫صبح بخیر.
‫کلارا، داری چیکار می‌کنی؟
‫به الیسئو بگو ماشین رو آماده کنه.
‫اما این‌طوری تنهایی نمی‌تونی بری بیرون.
‫کجا می‌خوای بری؟
‫پدر و مادرم توی یه تصادف مُردن.
‫تو از کجا فهمیدی؟
‫منو ببخش.
‫قرار نبود با این وضعیتت فعلاً خبردار شی.
‫اشکال نداره.
‫بهتره بریم.
‫کلارا، صبر کن.
‫برای محافظت از کلارا، استبان سعی کرده بود ‫این راز رو تا بعد از تولد بچه مخفی نگه داره.
‫منم باهات میام.
‫الیسئو!
‫اما نیت خیر اون در تضاد با اطمینان کلارا بود
‫که پدر و مادرش نمی‌تونن در آرامش ابدی باشن.
‫کلارا، لطفاً بیا برگردیم. ‫همین الانشم خیلی دور شدیم.
‫اونم با این وضعیتت!
‫لطفاً به رانندگی ادامه بده. ‫بهت میگم کی وایسی.
‫درست همون‌طور که مادربزرگم خواب دیده بود،
‫ترمز ماشین پدرش از کار افتاده بود،
‫که باعث شد با یه کامیون پر از ‫مصالح ساختمونی تصادف کنن.
‫- اینجا! همین‌جاست! ‫- اینجا؟
‫آره، همین‌جاست.
‫این پایینه.
‫- اونجا؟ ‫- آره.
‫کلارا.
‫کمکش کن!
‫- آره. مراقب باش. ‫- کمکش کن.
‫- کلارا. ‫- من خوبم.
‫- کمکش کن. ‫- باشه.
‫استبان منو می‌کشه.
‫خانم کلارا.
‫اما کلارا، ما وسط ناکجاآبادیم.
‫کلارا!
‫- چیه؟ ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- الیسئو. ‫- بله؟
‫میشه بری اونجا
‫و سر اون زنی که پیدا می‌کنی رو بدی به من؟
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫بعد از برخورد، یه ورقه‌ی آهنی ‫از شیشه‌ی جلو وارد شده بود
‫و سر مادر مادربزرگم نیویا رو کاملاً قطع کرده بود.
‫سرش از ماشین به بیرون پرت شده بود
‫و هیچ‌کس نتونسته بود پیداش کنه.
‫خودشه.
‫کلارا. حالت خوبه؟
‫- باید همین الان برگردیم. ‫- بریم.
‫بریم!
‫فقط نفس بکش.
‫الیسئو! زود باش!
‫برادرم هنوز با دکتر نرسیده؟
‫بهش گفتی که اورژانسیه؟
‫بله، خانم.
‫- بیا. آره. ‫- برو یکم آب جوش بیار.
‫کلارا.
‫بلانکا نمی‌خواد به دنیا بیاد.
‫بیا. نفس بکش، یالا.
‫نفس بکش.
‫آروم باش. من اینجا پیشتم.
‫نفس بکش. همه‌چی درست میشه.
‫دکتر کوئواس داره میاد.
‫نوه‌ی من اون تو جاش خیلی راحت بود.
‫ما بهت افتخار می‌کنیم، دخترم.
‫حالا برگرد.
‫اون بهت نیاز داره.
‫تو بهتر از هرکسی می‌دونی ‫که ما همیشه اینجاییم.
‫مراقبتیم.
‫و ممنون که سرم رو پیدا کردی.
‫سلام، بلانکا.
‫بالاخره می‌تونیم توی چشمای همدیگه نگاه کنیم.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫ببخشید دیر کردم، کلارا.
‫دخترت رو ببین.
‫نمی‌دونستم قابلیت مامایی هم داری، فرولا.
‫خودمم نمی‌دونستم.
‫حیف شد که نتونستی پدربزرگ و مادربزرگت رو ببینی.
‫عاشقشون می‌شدی.
‫- حالش خوبه؟ ‫- به نظر خوب میاد. معاینه‌اش می‌کنم.
‫باشه.
‫همه‌چیز نرماله.
‫می‌خوای بغلش کنی؟
‫نه.
‫- کاملاً سالمه. ‫- ممنون.
‫بعداً دوباره یه نگاهی بهش می‌ندازم.
‫خیلی خوشگله.
‫بلانکا!
‫بلانکا، کجایی؟
‫این خیلی سنگینه.
‫می‌تونستی فقط یه پلاک کوچیک بیاری.
‫اون جواب نمی‌داد.
‫قدیس آنتونی کمکت می‌کنه هر چیزی که ‫ازش بخوای رو پیدا کنی.
‫کلارا همیشه یه چیزی رو گم می‌کنه.
‫هی، بلانکا رو ندیدین؟
‫بهت چی گفتم؟
‫بلانکیتا.
‫اینجایی!
‫آفرین!
‫داشتم دنبال اسباب‌بازی می‌گشتم.
‫بابا اومد.
‫قراره بریم به لاس ترس ماریاس.
‫چیه؟ قصد داری تمام اینا رو ببری؟
‫اون زمین دورافتاده حتی ‫ابتدایی‌ترین امکانات رفاهی هم نداره.
‫واسه کلارا و بچه‌ست.
‫ما فقط می‌خوایم حومه شهر رو ببینیم. ‫درسته، عزیزم؟
‫آره، اما من می‌خوام گاوها رو ببینم.
‫چرا این‌قدر کثیف شده؟
‫چون قراره بره گاوها رو ببینه،
‫و قراره حموم بکنه.
‫بیا اینجا، فسقلی.
‫دلت می‌خوای بری، چون تا حالا توی ‫یه طویله‌ی بوگندو نبودی.
‫اون جای وحشی مناسب کسی به ظرافت تو نیست.
‫شاید کلارا خیلی وحشی‌تر از ‫چیزیه که تو فکر می‌کنی.
‫این کفش‌ها پاهامو اذیت می‌کنن،
‫اما ارباب اصرار داره که بپوشمشون.
‫ترجیح میدی پابرهنه اینور و اونور بدویی؟
‫- پرده‌ها آماده‌ان؟ ‫- آره، پانچا.
‫الان آویزونشون کنیم؟
‫آره، همین الان.
‫مامان، ارباب و خانواده‌اش دارن می‌رسن.
‫هرچند فکر کردم یه سیرکه.
‫دیشب کجا بودی؟ نیومدی خونه.
‫دوباره آت و آشغال خوردی.
‫یه برگ نعناع بذار دهنت و برو کمک کن.
‫- هی! ‫- چیه؟
‫مطمئن شو که ارباب می‌بینتت.
‫خوش اومدید، ارباب.
‫چرا برداشت سیب‌زمینی هنوز تموم نشده؟
‫مشغولشیم، ارباب.
‫آره.
‫هی!
‫مراقب باش! مراقب اون باش!
‫خوش اومدید، خانم.
‫کلارا صدام کن.
‫- پدرو سگوندو، درسته؟ ‫- بله.
‫بالاخره همدیگه رو دیدیم.
‫شوهرم با نهایت احترام ‫درباره‌ی تو و پدرت حرف می‌زنه.
‫پسرته؟
‫آره. پدرو ترسرو.
‫نگاه کن، بلانکا.
‫حالا یه دوست همسن خودت داری.
‫کمک لازم دارم.
‫ببخشید.
‫تو چی؟ چرا کمک نمی‌کنی؟
‫بیا کمک کن.
‫صبح بخیر.
‫نه! نه، نه، نه.
‫- اونجا نه؟ ‫- یکم بیشتر سمت چپ.
‫- سمت چپ. ‫- پس خودت انجامش بده.
‫- نه، فقط... ‫- بفرما.
‫- اینا رو تو درست کردی؟ ‫- آره.
‫ازشون خوشتون میاد، خانم؟
‫کار زیباییه.
‫پانچا گلدوزیشون کرده.
‫- پانچا؟ ‫- بله.
‫ببخشید.
‫می‌خواستم همه‌چی عالی باشه،
‫اما وقتی من نباشم هیچ‌چیز درست پیش نمیره.
‫آروم باش. همه‌چی عالیه، عشقم.
‫نمی‌دونستم اونا گلدوزی هم می‌کنن.
‫آره، ما یه کارگاه خیاطی داریم.
‫خیلی عالیه که بالاخره اینجام.
‫می‌خوام وجب‌به‌وجب این زمین رو بشناسم.
‫هر چیزی که اون سمت تپه می‌بینی ‫واسه تغذیه‌ی حیواناته.
‫و اون سمت دیگه‌ی تپه، واسه صادراته.
‫عالیه.
‫- افسارها چطورن؟ ‫- خوبه.
‫- خوبه؟ ‫- روز قشنگیه.
‫بریم سمت رودخونه؟
‫بریم!
‫این‌قدر تند نرو!
‫گمونم می‌خوام پیاده بشم.
‫می‌خوای شنا کنی؟
‫بهت هشدار میدم، آبش خیلی سرده.
‫کلارا، حالت خوبه؟
‫سرم گیج میره.
‫ممکنه دوباره باردار باشم.
‫ولی این خبر خوبیه.
‫آره.
‫بیا.
‫استبان، صدای پرنده‌ها رو می‌شنوی؟
‫نه.
‫می‌خوای برگردیم؟
‫بریم.
‫مراقب باش.
‫یه حس عجیبی توی این مکان دارم.
‫آروم‌تر!
‫زود باش! زود باش!
‫نه، شوتش کن!
‫خیلی کُندید!
‫صبح بخیر.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫بلانکا!
‫آقای پدرو.
‫«آقا» لازم نیست.
‫فقط بهم بگو پدرو.
‫ببین.
‫با این توپ‌های کوچولو،
‫می‌تونی هرچی که می‌خوای بسازی.
‫بیا، بلانکیتا، پدرو.
‫- اول باید به گِل گوش بدی. ‫- آره.
‫ببین.
‫چی؟
‫خوش اومدید، بانو کلارا.
‫کلارا صدام کنید.
‫کلارا.
‫خب؟ داری به اینجا عادت می‌کنی؟
‫آره.
‫مادربزرگ می‌گفت گل‌های ادریسی ‫بهش آرامش زیادی میدن.
‫و اگه گل‌های آبی‌رنگ می‌خوای، ‫باید یه سکه‌ی مسی رو
‫- کنار ریشه خاک کنی. ‫- آره.
‫حقیقت داره؟
‫تو پر از سورپرایز هستی، فرولا.
‫- تو اینو می‌دونستی؟ ‫- آره.
‫جدی؟ من نمی‌دونستم.
‫می‌دونی چیه؟
‫میرم یه سکه پیدا کنم.
‫- بیا بکاریمش. ‫- باشه.
‫- آماده‌ست؟ ‫- هنوز نه.
‫هنوز نه؟
‫چیزی نیاز دارید؟
‫ببخشید، اسمتون رو نپرسیدم.
‫پانچا صدام می‌کنن.
‫از دیدنت خوشبختم، پانچا.
‫من کلارام.
‫شما قشنگ‌ترین اتاق رو دارید.
‫کار من نبوده.
‫همه‌چیزتون خیلی ظریفه.
‫لباس‌هاتون،
‫جواهراتتون،
‫دخترتون.
‫پسر من هیچ ظرافتی نداره.
‫با اینکه هر دو از یه بذر به وجود اومدن.
‫اینم پرده‌ای که کم داشتید.
‫روز خوبی داشته باشید.
‫کلارا؟
‫بدون من ادامه بدید.
‫باید یکم تنهایی قدم بزنم.
‫توانایی مادربزرگم در دیدن چیزهای نامرئی
‫باعث شد بتونه با درد عمیقی که
‫اون زمین‌ها توی حافظه‌شون ‫نگه داشته بودن ارتباط بگیره.
‫این‌طوری بود که من فهمیدم چه اتفاقی افتاده بود.
‫قبل از پانچا گارسیا، مادرش بود.
‫و قبل از مادرش، مادربزرگش.
‫همه‌شون به یه سرنوشت دچار شده بودن.
‫کلارا.
‫کلارا، حالت خوبه؟
‫چی شده؟
‫استبان کاری کرده؟
‫بهت صدمه زد؟
‫به من نه.
‫به یکی از کارگرا.
‫بیشتر از یکی.
‫- الان؟ ‫- نه.
‫به نظر میاد سال‌ها پیش.
‫پس بهتره که گذشته رو شخم نزنی، کلارا.
‫نمی‌دونم چطور قبلاً متوجه نشدم.
‫باید متوجه می‌شدم.
‫اگه متوجه شده بودی، باهاش ازدواج نمی‌کردی.
‫هیچ کاری از دستت برنمیاد.
‫مردها نمی‌تونن خودشونو کنترل کنن، ‫همه‌شون مثل همن.
‫پسر من این‌طوری نمیشه.
‫کلارا.
‫تو و برادرم توسط خدا به هم پیوند خوردید.
‫هیچ‌کس و هیچ‌چیز نمی‌تونه ‫شما دو تا رو از هم جدا کنه.
‫استبان تو رو دوست داره.
‫شاید به تنها روشی که ‫واسه دوست داشتن یاد گرفته.
‫اما دوستت داره.
‫و از وقتی وارد زندگیش شدی، مرد بهتری شده.
‫من همیشه کنارتم.
‫همیشه.
‫بهت قول میدم.
‫ممنون.
‫به بودنت کنارم نیاز دارم، فرولا.
‫کلارا.
‫نمیای توی اتاق‌خوابمون بخوابی؟
‫پانچا.
‫چیکار می‌تونیم واستون بکنیم؟
‫می‌خوام خصوصی باهات حرف بزنم.
‫می‌تونید راحت حرفتونو بزنید.
‫تقریباً همه‌ی ما اینجا داستان مشابهی داریم.
‫فقط اینکه من نفر اول بودم، همین.
‫من واقعاً متأسفم که مجبور شدید این‌همه رنج بکشید.
‫- می‌خوام کمکتون کنم. ‫- خانم،
‫ما ترجیح میدیم بذارید به کارمون برسیم.
‫ما اینجا هوای همدیگه رو داریم.
‫روز خوبی داشته باشید.
‫کلارا حس می‌کرد باید هر کاری از ‫دستش برمیاد انجام بده تا تغییری ایجاد کنه،
‫چون از مادرش یاد گرفته بود
‫که نیکوکاری بدون عدالت هیچ فایده‌ای نداره.
‫- بفرما داخل. ‫- ممنون، پدرو.
‫اینجا خیلی خاک گرفته.
‫به یه تخته‌سیاه و چند تا نیمکت نیاز داریم.
‫تا اون موقع، با چیزایی که داریم سر می‌کنیم.
‫نگران نباشید. مطمئن میشم ‫هرچی لازم دارید فراهم بشه.
‫نه، نه! اجازه بدید.
‫متوجه شدید که بچه‌هامون از هم جدا نمیشن؟
‫درسته.
‫فکر کنم روح‌هاشون همدیگه رو می‌شناسن.
‫به تناسخ اعتقاد داری؟
‫من آدم مناسبی نیستم ‫که درباره‌ی این چیزا ازش بپرسید.
‫حتماً به یه چیزی اعتقاد دارید.
‫من معتقدم هر چیزی زمانی داره.
‫مثل فصل‌ها.
‫حتی اگه بخواید هم نمی‌تونید ‫اومدن زمستون رو عقب بندازید.
‫می‌دونید دیگه به چی اعتقاد دارم؟
‫اینکه کاری که قصد دارید اینجا انجام بدید
‫واسه همه خیلی خوب خواهد بود.
‫امیدوارم، پدرو.
‫مراقب باش. من می‌گیرمش.
‫مراقب باش. این...
‫هی، زورت زیاده‌ها!
‫♪ من یه گاو شیری دارم ♪
‫♪ یه گاو معمولی نیست ♪
‫♪ بهم شیر غلیظ میده ♪
‫♪ اوه، عجب گاو فوق‌العاده‌ای ♪
‫♪ دینگ دانگ، دینگ دانگ ♪
‫حالا با «آ»!
‫توی ماه‌های بعد،
‫مادربزرگم بیشتر وقتشو توی مدرسه‌ی جدید می‌گذروند.
‫تقریباً تمام بچه‌های مزرعه می‌رفتن اونجا.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی خوبه.
‫خوشگله.
‫خیلی خوبه. تموم شد؟
‫عصرها، قبل از اینکه مردها از زمین‌ها برگردن،
‫فرولا تمام زن‌ها رو دور هم جمع می‌کرد ‫تا تسبیح‌نامه بخونن.
‫اون این کار رو از روی دینداری انجام می‌داد،
‫اما بیشتر از همه، واسه اینکه ‫یکم با مادربزرگم وقت بگذرونه،
‫که از اون جلسات استفاده می‌کرد تا چیزایی که
‫از مادرش یاد گرفته بود رو تکرار کنه.
‫ما باید حقوق برابری با مردها داشته باشیم
‫و خودمون تصمیم بگیریم.
‫می‌دونم ممکنه عجیب به نظر برسه.
‫من نمیگم باید شوهراتون رو به چالش بکشید.
‫من میگم ما باید بیشتر به خودمون احترام بذاریم.
‫زن‌ها از روی احترام به حرفاش گوش می‌دادن،
‫اما کلمات تحریک‌آمیزش ‫به گوش اونا غیرمنطقی میومد.
‫تنها دلیلی که مادربزرگم قبول کرد برگرده
‫به خونه‌ی بزرگ نبش خیابون
‫این بود که به‌زودی زایمان می‌کرد.
‫چی شده، بلانکا عزیزم؟
‫- دلت نمی‌خواد از اینجا بری، نه؟ ‫- نه.
‫منم دلم می‌خواد بمونم.
‫- پدرو چی؟ ‫- پدرو نمی‌تونه بیاد، عزیزم.
‫اما بهت قول میدم هر تابستون می‌بینیش.
‫باشه؟
‫کلارا، سوار شو، لطفاً.
‫معلمی که قراره جای من بیاد ‫از هفته‌ی دیگه کارشو توی مدرسه شروع می‌کنه.
‫بچه‌ها هنوزم به وسایل نیاز دارن.
‫می‌تونی روم حساب کنی. بهت قول میدم.
‫خیلی خوبه که برگشتیم.
‫هی، حتی منم دلم واست تنگ شده بود.
‫این‌همه وقت...
‫این پرنسس خانم کیه؟
‫الیسئو، تمام چمدون‌ها رو بیار.
‫و تو دخترم.
‫- چمدون‌ها رو بیار داخل. ‫- چشم.
‫اونجا چه اتفاقی واست افتاد؟
‫یه جورایی انگار عوض شدی.
‫- بفرمایید. ‫- بریم.
‫باید خسته باشید. بیاید داخل.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم، آقا.
‫کلارا، حموم رو واست آماده می‌کنم.
‫کلارا، می‌دونم اوضاع بینمون خوب نبوده.
‫ببین.
‫امیدوارم ازش خوشت بیاد.
‫ممنون.
‫نیاز دارم دوباره تو رو نزدیک خودم حس کنم.
‫قراره یه بچه‌ی دیگه داشته باشیم.
‫امیدوارم این دفعه پسر باشه ‫تا اسم منو روش بذاریم.
‫اسمش «خایمه» میشه.
‫خایمه؟
‫چرا می‌خوای اسم یه تاجر رو بذاری روی پسرم؟
‫باید اسمش استبان باشه، از روی اسم پدرش.
‫اسمای تکراری توی دفترچه خاطرات زندگی ‫باعث سردرگمی میشن.
‫واسه همین اسمش خایمه میشه.
‫تو چت شده؟
‫من چیکار کردم؟
‫چرا اینقدر عوض شدی؟
‫این همه ماه صبوری کردم،
‫اما اجازه‌ی اینو نمیدم!
‫می‌دونستی وقتی عصبانی میشی ‫گوشات رو تکون میدی؟
‫چی؟
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫آره، حالم خوبه. نگران نباش.
‫شیر!
‫شیر بخرید!
‫[هتل کریستوبال کولون]
‫حالت خوبه؟
‫فرولا، بیا.
‫بیا.
‫اینجا یه عالمه جا هست.
‫من هیچ‌وقت به لرزش زلزله‌ها عادت نکردم.
‫احتمالاً تنها کسی توی این کشورم که این‌طوریه.
‫به نظرم تک بودن خوبه.
‫کلارا؟
‫بیداری؟
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- استبان. نه.
‫- استبان! ‫- جرئت نداری از روی اون تخت تکون بخوری!
‫کلارا، نه.
‫- آروم باش، استبان، لطفاً! ‫- ولش کن!
‫استبان، جرئت نداری بهش دست بزنی!
‫آروم باش! من که کاری نکردم!
‫تو همیشه به زندگی من حسادت می‌کردی.
‫تو همسرم رو علیه من پر کردی!
‫استبان، داری چیکار می‌کنی؟
‫استبان، نه. نه!
‫از خانواده‌ی من دور شو،
‫وگرنه می‌کشمت.
‫استبان، در رو باز کن!
‫استبان، جرئت نداری بهش دست بزنی!
‫من تو رو نفرین می‌کنم، استبان.
‫در رو باز کن!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫جسم و روحت چروکیده میشه.
‫گمشو بیرون!
‫نه!
‫استبان، نه!
‫تو مثل یه سگ توی تنهایی می‌میری.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چیکار کردی؟
‫اون عوضی واسه خانواده‌ی ما مُرده!
‫فرولا!
‫خواهش می‌کنم تنهام نذار!
‫خواهش می‌کنم برگرد!
‫فرولا!
‫مادربزرگم بی‌وقفه دنبالش گشت
‫با استفاده از تمام روش‌های پیشگویی که بلد بود،
‫و همچنین روش‌های سنتی‌تر.
‫تا اینکه فهمید نمی‌تونی کسی رو که
‫خودش نمی‌خواد پیدا بشه، پیدا کنی.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫فرولا.
‫واسه کنار اومدن با جای خالیش،
‫اون در دنیای رویاها و اشباح غرق شد.
‫و به یه دگرگونی عظیم نیاز داشت
‫تا دوباره بتونه پاشو روی زمین واقعیت بذاره.