‫پدریتو، بلانکیتا!
‫بیاید اینجا!
‫زود باشید!
‫داستان مرغ‌ها رو واستون گفتم؟
‫همونی که روباه هر شب تخم‌هاشون رو می‌دزدید
‫و جوجه‌هاشون رو می‌خورد؟
‫روباه فکر می‌کرد اونا احمقن،
‫اما مرغ‌ها با هم متحد شدن ‫و شروع به همکاری کردن
‫چون فهمیدن که تعدادشون زیاده،
‫و روباه فقط یه‌دونه‌ست.
‫بعدش وقتی روباه شبونه اومد،
‫مرغ‌ها پریدن روش و بهش نوک زدن.
‫و این‌طوری، روباه دیگه هیچ‌وقت اذیتشون نکرد.
‫سنگ، کاغذ، قیچی.
‫- نه! ‫- من بردم. بپر تو آب.
‫«خانه‌ی ارواح»
‫«قسمت چهارم»
‫مادربزرگم تونست همون‌طور که ‫رسم اون زمان بود، توی ازدواجش بمونه،
‫چون شوهرش از جادو ‫و کارهای ماورایی اون دور می‌موند،
‫و اونجا بود که آرامشش رو پیدا می‌کرد.
‫هر سه‌تاتون اونجایید؟
‫معلومه، شما همه‌جا با هم میرید.
‫اینجا آفتابیه. عالیه، آره.
‫اونجا چی؟
‫ابریه؟
‫عجیبه. ما که اون‌قدرا هم دور نیستیم.
‫نه، منظورم از نظر فیزیکیه.
‫می‌دونم واسه چیزایی که واقعاً مهمن بهم نزدیکیم.
‫آره.
‫مامان؟
‫مامان.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫بلانکا کتاب زیستم رو قایم کرده.
‫و خودشو زده به مریضی که مدرسه نره.
‫من مدرسه نمیرم.
‫خایمه حسودی می‌کنه، چون نمی‌تونه بره روستا.
‫اینقدر دعوا نکنید.
‫وقتی تو بری مدرسه‌ی شبانه‌روزی ‫و توام بری روستا،
‫دلتون واسه هم تنگ میشه.
‫- منم می‌خوام برم، مامان. ‫- می‌دونم.
‫اما می‌دونی اگه برنگردی مدرسه ‫پدرت چطوری میشه.
‫وقتی مدرسه تموم شد میری. ‫فقط یه کم دیگه.
‫- کمکم کن. ‫- یالا، خایمیتو.
‫بیا، قراره کیک مورد علاقه‌تو ‫واست درست کنم، باشه؟
‫چیزی شده؟
‫خیلی بزرگ شدی.
‫رنگ هاله‌ات عوض شده.
‫ناخوشی؟
‫مامان، من که دیگه بچه نیستم.
‫نانام حسابی حواسش به همه چیز هست،
‫چون تو همیشه سرت توی ابرهاست.
‫باید بیشتر با همدیگه وقت بگذرونیم.
‫- آره. ‫- حالا توی روستا.
‫پدربزرگم مدام به لاس ترس ماریاس سفر می‌کرد
‫تا با فاصله‌ای که همسرش ایجاد کرده بود کنار بیاد.
‫این‌طوری وارد یه دوره‌ی خیلی پررونق شد،
‫و به نظر می‌رسید یه چوب جادو ‫کسب‌وکارش رو لمس کرده.
‫- خوش اومدید، آقا. ‫- عصر بخیر.
‫می‌دونم کی این کارا رو شروع کرده.
‫شناساییش کردم.
‫نمی‌خواستن سیب‌زمینی‌ها رو برداشت کنن.
‫درخواست افزایش حقوق دارن.
‫یکی دیگه!
‫این دیروز رسید.
‫توی اصطبل پیداش کردن.
‫«جلوی سوءاستفاده رو بگیرید. ‫برای کشوری بدون اربابان بجنگید.»
‫این تقصیر توئه، سانچز.
‫در طول این سال‌ها خیلی نرم شدی.
‫داره توی تمام مزرعه‌ها اتفاق می‌افته، استبان.
‫هیچ‌کس توی لاس ترس ماریاس شورش نمی‌کنه.
‫من خیلی خوب می‌دونم چطوری با این آدما رفتار کنم.
‫باید افسارشون رو کوتاه نگه داری.
‫و وقتی لازمه از شلاق استفاده کنی.
‫خداحافظ.
‫قرار نبود با هم وقت بگذرونیم؟
‫بعداً می‌بینمت.
‫معلومه که دوشیزه بلانکا از اینجا خوشش میاد.
‫اینجا آدم متفاوتی میشه، ‫انگار دو تا بلانکا وجود داره.
‫توی شهر همیشه مریض و بی‌حوصله‌ست،
‫اما اینجا رو ببین.
‫- سلام، خورخه. ‫- سلام، خانم.
‫- پدرو رو ندیدی؟ ‫- توی اصطبل‌هاست.
‫♪ و روباهه میاد ♪
‫♪ مثل هر شب ♪
‫♪ تا ببره ♪
‫♪ تا بدزده ♪
‫♪ تعداد ما بیشتره ♪
‫♪ تا بدزده ♪
‫♪ تا ببره... ♪
‫گارسیا! چرا کار نمی‌کنی؟
‫بلانکا!
‫زودتر اومدی.
‫مامانم رو راضی کردم.
‫به هوای روستا نیاز دارم.
‫ببین.
‫واست یه هدیه آوردم.
‫خودم بافتمش.
‫بزرگ شدی.
‫به خاطر کاریه که اینجا می‌کنم.
‫اون آهنگ مال خودت بود؟
‫می‌خواستم سورپرایزت کنم.
‫سورپرایز؟
‫آره.
‫- بیا. ‫- چیه؟
‫اما شاید بتونیم امشب همدیگه رو ببینیم؟
‫کنار رودخونه.
‫مادربزرگم نتونست اونطور که دوست داشت ‫به پانچا نزدیک بشه.
‫حتی وقتی فهمید
‫که پسرش استبان بخاطر عیش و نوش مُرده.
‫و هیچ‌وقت هم نتونست خودشو ببخشه ‫به خاطر اینکه نتونست
‫به تنها پسر ارباب که اسم اون روش بود کمک کنه.
‫حالا که دیگه از نیمکت‌ها
‫و تخته‌سیاه استفاده نمی‌کنیم،
‫می‌تونیم اونا رو به مدرسه‌ی روستایی اهدا کنیم.
‫خیلی خوب میشه.
‫- ترتیبش رو میدم. ‫- ممنون.
‫بچه‌ها به مدرسه‌ی جدید ‫توی سان لوکاس عادت کردن؟
‫آره.
‫میگن بچه‌های لاس ترس ماریاس
‫بهترین دانش‌آموزای منطقه‌ان.
‫- همه‌اش به خاطر توئه. ‫- نه.
‫به خاطر خودشونه.
‫و به خاطر شما، پدر و مادراشون.
‫زمان چقدر زود می‌گذره.
‫این ناراحتت می‌کنه؟
‫نه.
‫حس عجیبیه.
‫حس می‌کنم واسه کارایی که قبلاً
‫پیش‌بینی‌شون می‌کردم همیشه دیر می‌رسم.
‫حرفام دیوونگیه.
‫- نه. ‫- بهم توجه نکن.
‫شاید فقط دارم پیر میشم.
‫چطور می‌تونی این حرفو بزنی؟ تو هنوز جوونی.
‫و انرژیت از همه‌ی ما روی هم رفته بیشتره.
‫- ممنون. ‫- نه!
‫نه، برید بیرون! یالا!
‫برید بیرون!
‫بیرون!
‫چطور ممکنه من از یه کارگر ‫بفهمم که تو اینجایی؟
‫سلام.
‫حس کردم که باید بیام، واسه همین اومدیم.
‫- مشکلیه؟ ‫- نه، اصلاً.
‫داشتم کم‌کم دلتنگت می‌شدم.
‫کیک نانا رو امتحان کن. ‫این دفعه یادم نرفت.
‫سلام.
‫به‌به.
‫مزرعه خیلی قشنگ شده، بابا.
‫داشتی چیکار می‌کردی؟ با خوک‌ها غلت می‌زدی؟
‫رفتم یه کم قدم بزنم.
‫دلم می‌خواد همه‌چیز رو درباره‌ی ‫لاس ترس ماریاس بهم یاد بدی،
‫تا شاید یه روز بتونم کمکت کنم.
‫بلانکا، تو دیگه اون‌قدری بزرگ شدی ‫که مثل یه خانم رفتار کنی.
‫بخور.
‫تو خیلی لاغری. ‫این‌طوری هیشکی ازت خوشش نمیاد.
‫یه پیردختر دیگه توی خانواده نمی‌خوایم.
‫اذیت نکن، استبان. ما تازه رسیدیم.
‫به صلاح خودشه.
‫بسیار خب. بگید ببینم. از پایتخت چه خبر؟
‫- سلام. ‫- سلام، پدریتو.
‫پدر خوزه ماریا!
‫پدر!
‫- پدرو. ‫- حالتون چطوره؟
‫خوشحالم که هنوزم می‌تونی بیای مدرسه.
‫- خوب بود؟ ‫- آره، خیلی چیزا یاد گرفتم.
‫اینم از مانیفست. ‫[مانیفست کمونیست]
‫مراقب باش. این مثل این می‌مونه ‫که با یه اسلحه راه بری، مخصوصاً الان.
‫پس ثروتمندان از یه چیزایی استفاده می‌کنن ‫تا فقرا رو از قدرت دور نگه دارن.
‫این تنها چیزیه که یادت موند؟
‫انتظار بیشتری ازت داشتم.
‫چیزی که اونا نمی‌دونستن
‫اینه که خدا سمت راسته
‫اینو فراموش نکن.
‫نه!
‫این چیه؟
‫نه!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چطور تونستی؟
‫به یه مخلوق کوچیک خدا آسیب می‌زنه.
‫بذار هدف‌گیریش رو تمرین کنه. ‫توی زندگیش به دردش می‌خوره.
‫دلسوزی.
‫این توی زندگی بهش کمک می‌کنه.
‫دلسوزی.
‫- هی. ‫- چیه؟
‫بذار نوه‌ام رو به روش خودم بزرگ کنم.
‫تو توی بزرگ کردن پسرم کمکم کردی
‫و ببین که عاقبت خوشی نداشت.
‫بی‌احترامی نکن.
‫چت شده؟
‫پسرم.
‫دیدی ارباب‌ها با ازکیل روخاس ‫از مزرعه‌ی سانچز چیکار کردن؟
‫درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
‫کشتنش.
‫خروجی شهر دارش زدن.
‫واسه ترسوندن ما.
‫باید آروم باشی، پسرم.
‫هیچ قطعیتی نیست که ارباب‌ها این کار رو کرده باشن.
‫پس کی کرده؟
‫باید یه کاری بکنیم.
‫فقط می‌خوای مثل احمق‌ها اونجا بشینی ‫و چای ماته بنوشی؟
‫اونوقت تو پیشنهادت چیه؟
‫هیچ مدرکی داری؟
‫می‌خوای با پلیس حرف بزنی؟
‫اونا به حرف کی گوش میدن؟ ‫تو یا ارباب‌ها؟
‫جوابمو بده!
‫پدریتو، وقتت رو تلف نکن.
‫این مردها شاهد جنایت‌های زیادی ‫توی خانواده‌ی خودشون بودن،
‫و هیچ‌وقت جرئت نکردن صداشون رو بالا ببرن.
‫بریم.
‫این خونواده
‫پر از آدمای بزدله.
‫اما من بزدل نیستم!
‫دلم نمی‌خواد مثل اون مرد بیچاره ‫آویزون بشی، می‌شنوی چی میگم؟
‫گوش کن.
‫هی.
‫اگه دنبال تغییر هستی،
‫سلاح‌های قدرتمندتری در مقایسه با
‫چاقو و گلوله وجود دارن.
‫مادربزرگ،
‫چرا اون مرد رو کشتن؟
‫تو نگران نباش.
‫کارهای بزرگترها رو بسپار به خودشون.
‫من دیگه بزرگ شدم.
‫و اگه ارباب‌ها بخوان کاری باهات بکنن ‫من ازت محافظت می‌کنم.
‫هیچ اتفاق بدی واست نمی‌افته.
‫می‌دونی چرا؟
‫تو نوه‌ی منی.
‫و مثل پدرت یه آدم بی‌فایده نمیشی.
‫- هی، اون تخت منه. ‫- می‌دونم.
‫خیلی‌خب، اما فقط یه کم.
‫یه چیزی بهت میگم
‫که هیچ‌وقت نباید فراموشش کنی.
‫تو هم‌خون اربابی.
‫تو به دنیا اومدی تا کارهای بزرگی بکنی.
‫و این تویی که قراره دستور بدی.
‫نه برعکس.
‫فهمیدی؟
‫بیا اینجا.
‫بلانکا.
‫مامان، تو چرا بیداری؟
‫یه چیزی بی‌قرارم کرده بود ‫و باید یکم هوا می‌خوردم.
‫تو چی؟
‫یه صدایی شنیدم و می‌خواستم به بابا بگم.
‫چیه؟
‫- بشین. ‫- نه.
‫واسه بیرون رفتن خیلی دیره.
‫من بزرگ شدم. می‌تونم مراقب خودم باشم.
‫زود برمی‌گردم.
‫باشه، اما مراقب باش،
‫چون اون‌قدر که فکر می‌کنی بزرگ نشدی.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫مریم مقدس
‫برای ما گناهکاران دعا کن،
‫اکنون و در هنگام مرگ ما.
‫سلام.
‫بهتره بری، بلانکا.
‫پدرت چند لحظه پیش اینجا بود.
‫دیروز کنار رودخونه منتظرت بودم.
‫خوابت برد؟
‫پدرت بهت نگفت چه اتفاقی افتاده؟
‫نه.
‫چی شده؟
‫اگه یکی از ما سرش رو ‫از روی زمین بلند کنه، کشته میشیم.
‫و آب هم از آب تکون نمی‌خوره.
‫هیچ‌کس نمیره زندان.
‫عدالت توی این کشور مثل زمین می‌مونه.
‫فقط واسه ارباب‌هاست.
‫چی؟
‫یه دهقان کشته شده؟
‫این کار رو کردن تا ما رو بترسونن.
‫تا ما رو به وحشت بندازن.
‫پدرو!
‫بیا. کمک کن کامیون رو بار بزنیم.
‫اومدم!
‫امروز همدیگه رو می‌بینیم؟
‫نمی‌دونم.
‫بابا.
‫درباره‌ی قتل یه دهقان چی می‌دونی؟
‫توی شهرهای کوچیک همیشه از این اتفاقات می‌افته.
‫دعواهای الواتی، جنایت‌های عشقی.
‫چیزای همیشگی.
‫میگن انتقام ارباب‌ها بوده.
‫کی اینو گفته؟
‫من میگم.
‫با من این‌طوری حرف نزن، بچه پررو.
‫می‌شنوی؟
‫اما مردم اینجا به رفتار عادلانه هم نیاز دارن.
‫این افکار رو از کجا آوردی؟
‫من می‌تونم افکار خودمو داشته باشم.
‫بهتره این افکار
‫همون افکار ما باشه.
‫برو.
‫- گند زدی، سانچز. ‫- چرا؟
‫تو یه جان‌فدای کمونیست بهشون دادی.
‫و چون هیچ‌کس نمیره زندان،
‫اوضاع فقط بدتر میشه.
‫نگران نباش، هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫درستش کن، سانچز.
‫اون کیه؟
‫یه هفته پیش رسید اینجا.
‫یه کُنت فرانسویه.
‫یه کُنت واقعی؟
‫با کلی پول.
‫هی، چه خبره؟
‫- تو پول می‌گیری که گارسون باشی. ‫- نه، نه...
‫ببخشیدش، آقا. همه‌اش تقصیر منه.
‫آخه اون خیلی عجیبه، مگه نه؟
‫این قیافه رو ببین.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫خیلی‌خب.
‫می‌تونی بری. نمی‌خوام دردسر درست کنم.
‫نوشیدنی من.
‫ژان دساتینی.
‫- سانچز. ‫- از آشناییتون خوشبختم.
‫ژان دساتینی.
‫استبان تروئبا.
‫تروئبا؟
‫لاس ترس ماریاس، درسته؟
‫چیزای شگفت‌انگیزی درباره‌ی مزرعه‌تون شنیدم.
‫بهش میگن مزرعه‌ی نمونه.
‫چی شما رو کشونده به این سر دنیا؟
‫خب، یکم از همه‌چیز.
‫دوست دارم توی این کشور سرمایه‌گذاری کنم.
‫♪ آروم در سپیده‌دم ♪
‫- این داستان رو بلدین؟ ‫- آره!
‫♪ اونا پرسه می‌زنن ♪
‫♪ بال‌هاشون رو باز می‌کنن ♪
‫♪ از آینده دفاع خواهند کرد ♪
‫♪ و روباه میاد ♪
‫♪ مثل هر... ♪
‫بخون.
‫می‌خوام صدای آواز خوندنت رو بشنوم.
‫با کمال میل.
‫♪ و روباه میاد ♪
‫♪ مثل هر شب ♪
‫♪ تا ببره، تا شرافتشون رو بدزده ♪
‫♪ تو موفق نمیشی، دوست من ♪
‫♪ ما همه شاهدیم ♪
‫♪ تو تنهایی ♪
‫♪ و تعداد ما بیشتره ♪
‫♪ تعداد ما بیشتره ♪
‫چه آهنگ عجیبی.
‫کاملاً عجیبه.
‫درباره‌اش بهم بگو.
‫ما دیگه به خاطر محکوم کردن بی‌عدالتی ‫کشته نمی‌شیم.
‫بی‌عدالتی؟
‫به اطرافم نگاه می‌کنم و فقط پیشرفت می‌بینم.
‫بذار پدربزرگت بهت بگه ‫که قبلاً چطوری زندگی می‌کرده.
‫داستانش رو می‌دونم.
‫خودم باهاش زندگی کردم. ‫همه‌چیز مال شماست، و هیچی مال ما نیست.
‫- بیا بریم خونه، پسرم. ‫- نه، نه، نه.
‫اون چیه اونجا؟
‫«جلوی سوءاستفاده رو بگیرید. ‫برای کشوری بدون اربابان بجنگید.»
‫توی این کشور، مالکیت خصوصی یه حق قانونیه.
‫تشویق به قیام مسلحانه ‫به منظور سلب مالکیت از مالکان قانونی
‫یه اقدام خرابکارانه‌ست که مجازاتش زندانه.
‫تو باید توی زندان باشی.
‫برو خونه.
‫می‌خوام از لاس ترس ماریاس بره بیرون.
‫- پدرو! ‫- نه، بلانکا، الان نمی‌تونم.
‫ارباب،
‫بعد از این‌همه سالی که با شما کار کردم...
‫خدا رو شکر کن که تو و خانواده‌تو نمی‌ندازم بیرون.
‫چون با کمال میل می‌تونستم این کار رو بکنم.
‫بلانکا، عزیزم؟
‫باز کن.
‫تا نفهمم حالت خوبه از اینجا نمیرم.
‫من خوبم. برو.
‫من هنوز اینجام.
‫پدرو مجبوره از اینجا بره. ‫بابا انداختش بیرون!
‫عزیزم، شما قرار نیست دیگه همدیگه رو نبینید.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه جلوتونو بگیره.
‫و تو خوش‌شانسی.
‫چی؟
‫خوش‌شانسی که می‌تونی چنین حس عمیقی داشته باشی.
‫همه نمی‌تونن.
‫[برج]
‫[عشاق]
‫بلانکا.
‫بلانکا؟
‫پدرو؟
‫کلارا.
‫چه خبره؟
‫قراره زلزله بیاد.
‫خب که چی؟ این زمین همیشه می‌لرزه.
‫این دفعه فرق می‌کنه.
‫چرا پیشم نمی‌مونی؟
‫تو به کارت برس، کارت‌هات رو بخون.
‫منم کار خودمو می‌کنم. ‫یکم با هم وقت می‌گذرونیم.
‫باورت بشه یا نه، بهت نیاز دارم.
‫و وقتی دیگه بهم نیازی نداشتی،
‫منم مثل پدرو می‌ندازی بیرون؟
‫مثل فرولا؟
‫من هر روز بهش فکر می‌کنم.
‫تو همیشه گذشته رو شخم می‌زنی.
‫فکر می‌کنی بیرون انداختن پدرو ‫چیزی رو عوض می‌کنه؟
‫بلانکا.
‫دوستت دارم.
‫منم همین‌طور.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫پدر خوزه ماریا ازم خواست باهاش برم سفر.
‫می‌خوام باهات بیام.
‫نه، این حرفو نزن.
‫من هیچی ندارم که بهت بدم.
‫واسم مهم نیست.
‫می‌خوام با تو باشم.
‫بهت قول میدم هروقت تونستم برگردم.
‫بلانکا!
‫نه! استبان!
‫استبان.
‫کمک!
‫کمک.
‫استبان؟ استبان؟
‫زنده‌ای.
‫کمک!
‫مادربزرگ!
‫مادربزرگ.
‫مادربزرگ!
‫نه.
‫دخترم!
‫کمک! کمک!
‫خانم کلارا کمک لازم داره!
‫پدرو، پسرم.
‫من پیش بچه می‌مونم. برو!
‫فکر کنم پاش باشه.
‫آروم باش. باید ببریمش بیمارستان.
‫نه، اگه تکونش بدیم خون‌ریزی می‌کنه.
‫باید آروم باشی، باشه؟ میرم کمک بیارم.
‫نه، نه.
‫- صبر کن. میرم بابامو بیارم. ‫- کمک کن بلندش کنم.
‫بابا!
‫- بابا! ‫- پسرم!
‫خدا رو شکر سالمی.
‫آروم باش. دارن میان.
‫- بلانکا! ‫- مامان!
‫من خوبم.
‫بابا!
‫مراقب باش.
‫بابا؟
‫حالت خوب میشه. ‫پدرو ال ویه‌خو داره میاد.
‫بیا.
‫یه بطری نوشیدنی بیارید.
‫قوی‌ترین چیزی که دارین.
‫آروم، ارباب.
‫آروم.
‫این واسه درده.
‫خوبه.
‫[زلزله در جنوب کشور]
‫مامان، من از مدرسه‌ی شبانه‌روزی اومدم ‫که بیام یه سر به خونه بزنم.
‫یه خبر خیلی بد دارم.
‫آره، می‌دونم، عشقم.
‫درباره‌ی ناناست، آره؟
‫آره. نانا از زلزله می‌ترسید،
‫و سکته‌ی قلبی کرد.
‫اون مُرده، مامان.
‫من ترتیب مراسم خاکسپاریش رو میدم.
‫خاطرجمع شو که توی آرامگاه خونوادگی دفن شه.
‫کاش می‌تونستم کمکت کنم،
‫اما بابا صدمه دیده و کارگرها بهمون نیاز دارن.
‫دوستت دارم.
‫مادربزرگم خدا رو شکر می‌کرد ‫که تونست از پانچا خداحافظی کنه.
‫با اینکه پیامش رو نفهمید،
‫و وقتی واسه رمزگشاییش نذاشت،
‫چون در اون لحظه، ‫نه کارت‌های تاروتش به دردش می‌خوردن،
‫و نه پیش‌بینی کردن آینده،
‫چون وظیفه‌اش این بود که ‫با تمام توانش کمک کنه.
‫کلارا!
‫خیلی خوبه.
‫بلانکا تونست به پایتخت برنگرده.
‫می‌خواست وقتی پدرو ترسرو برمی‌گرده اونجا باشه.
‫واسه اینکه آرومش کنه،
‫پدرو ال ویه‌خو تشویقش کرد ‫که خودشو مشغول نگه داره
‫بدون اینکه بدونه داره چیزی بهش میده
‫که بعداً قراره تنها راه امرار معاشش بشه،
‫و مایه‌ی تسکینش توی غم‌انگیزترین لحظات.
‫چیزی که شروع کردی رو تموم کن.
‫خوشگله.
‫واقعاً.
‫- نقره‌ی ایتالیاییه. ‫- خیلی ممنونم.
‫این، چه با لنگیدن چه بی لنگیدن...
‫- واسه ناهار بهمون ملحق میشی؟ ‫- با کمال میل.
‫و می‌تونیم به صحبت‌هامون ‫درباره‌ی پیشنهادت واسه چینچیلاها ادامه بدیم.
‫بلانکا، بیا با کُنت آشنا شو.
‫ژان دساتینی.
‫از آشناییتون خوشبختم.
‫واسه ناهار بهمون ملحق میشی، جورج؟
‫ژان. کُنت واسه ناهار می‌مونن.
‫بلانکا، تو بهتره لاس ترس ماریاس رو نشونش بدی.
‫نمی‌دونم می‌تونم یا نه.
‫البته که می‌تونی. مگه چه کاری جز این داری؟
‫زود باش.
‫خب، نمی‌خوام مزاحم بشم.
‫می‌تونیم هروقت بلانکا تونست این کار رو بکنیم.
‫واسه مدت طولانی توی کشور می‌مونید، پُل؟
‫ژان.
‫هر کاری که سرنوشت بهم بگه.
‫- خانواده‌تون توی فرانسه چی؟ ‫- نه، نه، نه.
‫اونقدر خوش‌شانس نبودم که ازدواج کنم.
‫هنوز منتظر یه آدم مناسبم.
‫بلانکا، اینو واست گذاشتن.
‫ممنون، آلخاندرا.
‫[ساعت ۴ زیر درختمون می‌بینمت.]
‫♪ من عاشقِ ♪
‫♪ یه ماه شدم ♪
‫♪ یه ماه خیلی سفید ♪
‫♪ یه ماه ♪
‫♪ که نور می‌پراکند ♪
‫♪ خیلی سفید ♪
‫هنوز تمومش نکردم.
‫استبان!
‫عذر می‌خوام.
‫من بلانکا رو دیدم که داشت ‫با یه دهقان دل می‌داد و قلوه می‌گرفت.
‫فکر می‌کنی من احمقم؟
‫نه، بابا! نه!
‫بابا!
‫عوضی بی‌حیا!
‫چی شده؟ چی شده؟
‫- باهام حرف بزن، دخترم. ‫- کار بابا بود.
‫چیکار کردی؟
‫دخترت حیا نداره! ‫با یه وحشی ارتباط داره!
‫اونا همدیگه رو دوست دارن. وحشی تویی!
‫تو اون بیرون مشغول کثافت‌کاری هستی!
‫هیولا!
‫مامان؟
‫کلارا.
‫بیا. بیا بریم.
‫کاش کمک بیشتری از دستم برمیومد.
‫من کسی‌ام
‫که باید بیشتر کمک می‌کردم.
‫آشنایی با تو و خانواده‌ت یه موهبت بوده.
‫من و خانواده‌ام داریم میریم. ‫دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردیم.
‫مادربزرگم می‌دونست ‫که دیگه هیچ‌چیز مثل قبل نمیشه.
‫اون قسم خورد که از بچه‌هاش
‫در برابر خشم غیرقابل‌کنترل پدربزرگم محافظت کنه،
‫و دیگه هیچ‌وقت باهاش حرف نزد.
‫«ترجمه از حـامـد»