‫«ترجمه از حـامـد»
‫مامان، حالت خوبه؟
‫نه، اما درمانش به‌زودی می‌رسه.
‫آره، پرنده‌ها.
‫همینه. قراره یه عالمه پرنده بگیرم.
‫چطور می‌تونی به پرنده‌ها فکر کنی
‫وقتی حتی دندون توی دهنت نمونده؟
‫ناله کردن دیگه کافیه.
‫یه عمره که اینجا حبس شدیم.
‫- بوش رو حس می‌کنی؟ ‫- گل‌ها.
‫بنفشه‌ها.
‫پیرمرد لعنتی.
‫دیگه هیچ‌کس توی خونه درباره‌ی ‫کاری که پدربزرگم کرده بود حرفی نزد.
‫و اون راز هم
‫مثل خیلی چیزای دیگه، توی خاطرات زندگی مخفی موند.
‫مامان، حالت بهتره؟
‫بهترم. آره، بهترم.
‫بعد از اون چند هفته‌ی اول،
‫مادربزرگم تصمیم گرفت که
‫دیگه تحمل بدبختی رو نداره.
‫اول تو، مارتیتا.
‫ما اینجاییم، خواهر عزیز.
‫- بالاخره. ‫- آره.
‫بچه‌ها، بیاید.
‫بذارید خواهران مورا رو بهتون معرفی کنم.
‫اینا لوئیزا، نورا، و مارتا هستن.
‫- خواهران اثیری تو؟ ‫- آره، زدی تو خال.
‫و تو...
‫دختر کوچولوی عزیز، دیگه نباید به این فکر کنی
‫که اتفاقی که واست افتاد حقت بود.
‫باشه؟
‫آره؟
‫بیاید داخل، اینجا رو بهتون نشون میدم.
‫- بچه‌هات دوست‌داشتنی‌ان. ‫- آره.
‫اینجا همون جاست.
‫همون جا بوده... و خواهد بود.
‫- اینجا منتظر ما بوده. ‫- آره.
‫ممنون که اومدید.
‫چیزی نیست.
‫انرژی این مکان رو حس می‌کنید؟
‫نه.
‫به‌زودی حس می‌کنید.
‫با اجازه‌تون باید برم درس بخونم.
‫همون‌طوری که می‌خوای، وارد ‫دانشکده‌ی پزشکی میشی، نگران نباش.
‫ممنون که اینو می‌گید،
‫اما ترجیح میدم زیادی مغرور نشم.
‫اینجا...
‫یه عشق سرریز شده وجود داره.
‫یه رودخونه‌ی خروشان.
‫نگران نباش.
‫این چرخه به پایان می‌رسه،
‫تا یه چرخه‌ی جدید بتونه شروع بشه.
‫قراره یه دختر باشه.
‫اما فقط در صورتی که خودت بخوای نگهش داری.
‫مامان.
‫تو بارداری، عزیزم.
‫نه.
‫نگران نباش، ما اینجاییم تا ازت حمایت کنیم.
‫- امکان نداره. ‫- داره.
‫نه.
‫آره.
‫عذر می‌خوام.
‫بلانکا.
‫نه. تنهاش بذار.
‫این‌طوری نمی‌تونی بهش کمک کنی.
‫اول باید خودت رو درمان کنی. باشه؟
‫از اینجا، از اعماق وجودت، مثل یه تولد دوباره.
‫«خانه‌ی ارواح» ‫«قسمت پنجم»
‫ببخشید، بارها سعی کردم وصلتون کنم،
‫اما کسی جواب نمیده.
‫دوباره امتحان کن.
‫متأسفم آقا، اما ما اجازه نداریم
‫خط رو اینقدر طولانی اشغال نگه داریم.
‫بعداً دوباره امتحان کنید.
‫آقای استبان، آدمایی که فرستادید...
‫اومدم.
‫پدرو ترسرو گارسیا پول زیادی از من دزدیده.
‫به احترام پدر و پدربزرگش،
‫من شکایتی نکردم.
‫اما اگه پیداش نشه،
‫از دست قانون فراری میشه،
‫و هیچ‌کس دلش نمی‌خواد اون بره زندان، درسته؟
‫پس به هر کسی که بهم اطلاعاتی بده ‫یا اونو پیش من بیاره
‫پاداش خیلی خوبی میدم.
‫- اینو به همه بگید. ‫- چشم، ارباب.
‫من می‌دونم پدرو ترسرو کجاست.
‫جدی میگم، ارباب.
‫همه می‌دونن کجا قایم شده، به جز شما.
‫منو می‌بری اونجا.
‫و اگه چیزی که میگی دروغ باشه، ‫بدجور کتکت می‌زنم.
‫اگه راست باشه، پاداشم رو میدید.
‫پدرو باید بدونه.
‫- داخل اونجاست؟ ‫- آره.
‫پاداشم کجاست، ارباب؟
‫آدم‌فروش‌ها هیچ پاداشی گیرشون نمیاد.
‫- خانم. ‫- اومدم.
‫- اونجا چی می‌بینی؟ ‫- یه برآمدگی روی سقف.
‫دقیقاً. یه گنبد شفاف ‫تا یه عالمه نور خورشید بیاد داخل.
‫نقشه‌ای هم دارید، خانم؟
‫نیازی نیست. خودم بهت میگم چطوری ساخته میشه.
‫اینجا یه سوراخ درست می‌کنیم.
‫و اگه در نهایت بزرگ‌تر شد،
‫حتماً قسمت بوده که این‌طوری بشه.
‫بسیار خب، هرچی شما بگید.
‫- کمکم کن. ‫- حتماً.
‫ممنون.
‫نمی‌دونم قراره چند تا اتاق جدید بسازیم،
‫اما هرچی بیشتر، بهتر.
‫پله‌ها باید بیان اینجا.
‫متأسفانه متوجه نمیشم.
‫زیاد پیچیده نیست. ببخشید.
‫نگران نباش، درست میشه.
‫اینجا رو خونه‌ی خودتون بدونید.
‫ببخشید.
‫مادربزرگم با راهنمایی حس ششمش و دوستان ارواحش،
‫تغییر و تحول خونه‌ی بزرگ نبش خیابون رو پیش برد.
‫و همه‌ی افراد اونجا واسه کمک بهش ملحق شدن.
‫- بازم واست پارچه آوردم. ‫- عالیه. ممنون.
‫- ببخشید. حالتون خوبه؟ ‫- آره.
‫اون تصمیم گرفته بود که خونه‌اش ‫محل ملاقات و اقامتگاهی باشه
‫واسه تمام کسایی که می‌خوان ‫توی کشف دنیای پس از مرگ
‫و کمک به ارواح نیازمند در دنیای زنده‌ها، ‫بهش ملحق شن.
‫ببخشید که اینجا به‌هم‌ریخته‌ست،
‫اما تا وقتی بازسازی طبقه‌ی بالا تموم شه ‫باید همین‌طوری سر کنیم.
‫سلام.
‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- بله. ممنون.
‫- سسی. ‫- بله؟
‫- چیزی واسه من نیومده؟ ‫- نه، هیچی، بلانکیتا.
‫جناب استبان.
‫پستچی اومده.
‫این آخرین نامه‌ایه که گرفتیم ‫و واسه پدرو ترسرو بوده.
‫ممنون.
‫- پولش رو بده و یه غذای خوب هم بهش بده. ‫- چشم، آقا.
‫با من بیا.
‫استبان تروئبا هیچ‌وقت توی زندگیش ‫این‌قدر احساس تنهایی نکرده بود،
‫حتی توی سال‌های حضورش توی معادن بیابون.
‫اما اون راهی پیدا کرده بود ‫تا از کارهای خانواده‌ش باخبر بشه،
‫و این‌طوری بود که فهمید به‌زودی پدربزرگ میشه.
‫آیا مارگا در بین ماست؟
‫تکرار می‌کنم. آیا مارگا در بین ماست؟
‫چرا جواب نمیدی؟
‫من یه گل آفتابگردون می‌بینم.
‫ممکنه دخترت یه گل آفتابگردون توی دستش باشه؟
‫توی خونه‌ی پدر و مادرم، جایی که اون به دنیا اومد،
‫گل‌های آفتابگردون بود.
‫لازم نیست نگران باشی.
‫حال دخترت خوبه.
‫توی جایی که هست، دیگه دردی حس نمی‌کنه.
‫اون می‌خواد تو آزاد باشی.
‫می‌خواد به زندگیت برسی.
‫اون میگه که باید با مرغ مگس‌خوار حرف بزنی.
‫پس واقعاً خودشه.
‫اون همون مرغ مگس‌خواریه که میاد پشت پنجره‌ام.
‫اون این‌جوری بهت نشون میده که همیشه کنارته.
‫- اومدید خانم رو ببینید؟ ‫- درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
‫- من شوهرشم. اینجا خونه‌ی منه. ‫- جناب استبان.
‫عذر می‌خوام. من اینجا تازه‌کارم.
‫خانم دارن بازسازی انجام میدن.
‫درست همون‌طور که توی تصوراتم بود.
‫- فکر می‌کردم قدبلندتر باشه. ‫- و جوون‌تر.
‫صبح بخیر.
‫کلارا، باید باهات حرف بزنم.
‫کلارا...
‫جوابمو بده.
‫کلارا دیگه هیچ‌وقت باهات حرف نمی‌زنه.
‫- میشه چند لحظه ما رو تنها بذارید؟ ‫- نه، امکان نداره.
‫شما کی هستید؟ من شما رو نمی‌شناسم.
‫نورا، مارتا، و لوئیزا مورا. ‫ما خواهران مورا هستیم.
‫کلارا، بیا این کار رو بکنیم.
‫من توی کارات دخالت نمی‌کنم، ‫اما باید درباره‌ی بلانکا حرف بزنیم.
‫کلارا میگه همه‌چیز رو درباره‌ی بلانکا می‌دونه،
‫و بهترین کاری که می‌تونی بکنی
‫اینه که برگردی به لاس ترس ماریاس.
‫تو از قبل می‌دونستی؟
‫یعنی من آخرین احمقی هستم که متوجه می‌شم؟
‫لوئیزا، لطفاً به این آقا بگو
‫که تنها تصمیمی که ‫بهش احترام می‌ذارم تصمیم بلانکاست.
‫- کلارا میگه... ‫- من کر نیستم!
‫آینده‌ی اون واست مهم نیست،
‫یا حرف مردم.
‫آروم باش.
‫بلانکا.
‫- چیز خاصی هوس نکردی؟ ‫- فقط نمی‌دونم...
‫بلانکا.
‫با من بیا.
‫بلانکا!
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌ذارم دستت به بلانکا بخوره.
‫خوشم اومد.
‫خوشم اومد که اینطوری از خواهرت دفاع می‌کنی.
‫آفرین.
‫من صلاح تو رو می‌خوام.
‫و صلاح اون بچه‌ای که توی شکمته.
‫ژان دساتینی فامیل خودشو روش میذاره.
‫بچه‌ی من الانشم فامیلی داره.
‫درخواست نکردم.
‫تو با کُنت ازدواج می‌کنی و می‌رید شمال،
‫تا هیچ‌کس حرفی نداشته باشه.
‫مجبور نیستی کاری رو بکنی که دلت نمی‌خواد، بلانکا.
‫ما توی این خانواده بچه‌ی ‫بی اصل‌ونسب نمی‌خوایم، لعنتی!
‫فکر می‌کردم الانشم چندتایی داریم.
‫لطفاً بیا بریم.
‫لطفاً.
‫بهت پیشنهاد می‌کنم اون دهقان رو فراموش کنی.
‫من کشتمش.
‫همون‌طوری که یه سگ کمونیست رو می‌کُشن.
‫بیا، بریم.
‫به من دست نزن.
‫تنهام بذار.
‫بلانکا. بلانکیتا، در رو باز کن.
‫می‌خوام تنها باشم.
‫دردت رو درک می‌کنم،
‫اما مجبور نیستی ازدواج کنی.
‫اوه، عزیزم، بیا اینجا.
‫دیگه تصمیمش گرفته شده. ‫من با کُنت ازدواج می‌کنم.
‫دیگه هیچ‌وقت دلم نمی‌خواد بابام رو ببینم.
‫کاری نکن که بعداً پشیمون بشی، خواهش می‌کنم.
‫فقط می‌خوام یه چیزی رو بدونی.
‫من اینجا کنارت می‌مونم، ‫واسه هر نیازی که داشته باشی، همیشه.
‫مادربزرگم چاره‌ی دیگه‌ای نداشت ‫جز اینکه تصمیم دخترش رو قبول کنه،
‫چون اونو خیلی خوب می‌شناخت،
‫و نمی‌تونست نظرش رو عوض کنه.
‫بلانکا؟
‫درسته.
‫یالا، واسه عکسه. بیا اینجا.
‫- بله، یه عکس بگیریم؟ ‫- البته.
‫بهتره عروس خانوم یه لبخند بزنه، نه؟
‫آره، آره، آره. یه کم احساساتی شده.
‫یالا، شاد باش.
‫خیلی‌خب. اینجا رو نگاه کنید.
‫لبخند. آره. آفرین.
‫استبان.
‫یه عکس بگیریم؟
‫نه، بلانکا...
‫بذارش به حال خودش. روبراه میشه.
‫عروسی‌ای که بلانکا دلش نمی‌خواست ‫اتفاق بیفته، حسابی سروصدا کرد.
‫خیلی‌ها متوجه شدن که عروس گریه‌اش بند نمیاد،
‫و فرض رو بر این گذاشتن که ‫به خاطر احساسات اون لحظه‌ست.
‫اما اونا نمی‌دونستن که اشک چشماش از وقتی که
‫پدرش اعتراف کرده بود
‫که عشق زندگیش رو کشته، خشک نشده.
‫با این حال، مهمونی از هرگونه رسوایی دور موند،
‫درست همون‌طور که پدربزرگم برنامه‌ریزی کرده بود.
‫خوشگله، مگه نه؟
‫فقط خشکی و گرمای بیابون
‫تونست اشک‌های مادرم رو خشک کنه.
‫سلام به همگی!
‫اینجا همه‌چی مرتبه؟
‫همه‌چیز در بهترین وضعیته، آقا. ‫همه‌چی آماده‌ست.
‫لطفاً با همسرم بلانکا دساتینی آشنا بشید.
‫اینا گاسپار، بالتازار و لئونور هستن.
‫برید چمدون‌ها رو از ماشین بیارید
‫و واسمون یه نوشیدنی خوش‌آمدگویی درست کنید ‫تا این گرما رو بشوره ببره.
‫- چشم، آقا. ‫- یالا، زود باشید.
‫از خونه خوشت میاد؟ ‫خودم تزئینش کردم.
‫یه هنرمند حساس نمی‌تونه تحت تأثیر ‫فرهنگ پیشاکلمبی قرار نگیره.
‫نه، نه، نه.
‫دست نزن.
‫مراقب شمشیر روی این مجسمه باش.
‫معمولاً آدما می‌خورن بهش.
‫خب، نظرت چیه؟
‫میشه لطفاً اتاقم رو بهم نشون بدی؟
‫آره، البته. فقط یه چیزی.
‫صبر کن، لطفاً.
‫اون در چه رنگیه؟
‫قرمز.
‫خوبه.
‫رنگ قرمز تو رو یاد چی می‌ندازه؟
‫خون.
‫همیشه خیلی بزرگش می‌کنی، زن.
‫قرمز یعنی «توقف».
‫من استودیوم رو توی اون اتاق راه انداختم.
‫لطفاً اونجا نرو.
‫نور ممکنه عکس‌ها رو تار کنه و از بین ببرتشون.
‫باشه.
‫بیرون از این خونه، ما زن و شوهریم.
‫پشت درهای بسته، ‫سعی نکن بهم دست بزنی یا بیای تو اتاقم.
‫عجب...
‫خیلی‌خب.
‫با اجازه.
‫هرچی که دوست داری واست آوردم.
‫خوبی شناختن همدیگه بعد از سال‌ها ازدواج همینه.
‫اگرچه،
‫با وجود بعضی اختلافات، ما ازدواج خوبی داشتیم.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه اینو انکار کنه.
‫بفرما.
‫توی لاس ترس ماریاس اون‌قدر که ‫اینجا بهم نیازه، بهم نیاز ندارن.
‫واسه همین یه سرکارگر استخدام می‌کنم ‫تا مسئول مزرعه‌ام باشه.
‫دلم می‌خواد از توانایی‌هام ‫واسه یه هدف بزرگ‌تر استفاده کنم.
‫می‌دونم که می‌تونم واسه کشورم مفید باشم.
‫می‌خوام کاندیدای سناتور جمهوری بشم.
‫و دلم می‌خواد که بهم افتخار کنی.
‫مادربزرگم نمی‌تونست به قتل رزا فکر نکنه،
‫و به اون قانون پدرش ‫که خانواده رو از سیاست دور نگه داره.
‫اینطوری؟ اینطوری خوبه؟
‫این موقع شب چرا بیداری؟
‫- یه صداهایی شنیدم. ‫- اینجا یه خونه‌ی قدیمیه و توش موش هست.
‫برو.
‫برو استراحت کن، بلانکا.
‫برگرد تو اتاقت، لطفاً.
‫واسه مادرمه. میشه ببریش اداره پست؟
‫حتماً.
‫مامان عزیزم.
‫چرا هیچ نامه‌ای ازت نگرفتم؟
‫من چهار تا نامه واست نوشتم و تو جوابی ندادی.
‫از دستم عصبانی هستی؟
‫«بیابان می‌تونه خیلی زیبا ‫و در عین حال خیلی بی‌رحم باشه.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم دارم دیوونه میشم.
‫توی این خونه همه‌چیز عجیبه ‫چون من نمی‌تونم...»
‫خیلی احساس تنهایی می‌کنم.
‫هر روز که می‌گذره، ترسم بیشتر میشه.
‫فکر نکنم بتونم مادر خوبی بشم.
‫خیلی بهت نیاز دارم. ‫با عشق، دخترت.
‫بلانکای عزیزم، نمی‌تونی تصور کنی ‫چقدر دلم واست تنگ شده، عزیزم.
‫چرا واسم نامه نمی‌نویسی؟
‫بازسازی خونه خوب پیش میره،
‫اما من خیلی دلتنگتم.
‫همراه با خواهران مورا، ‫بین مُرده‌ها دنبال پدرو گشتیم،
‫اما نتونستیم پیداش کنیم.
‫به خودت اعتماد کن، عشقم.
‫می‌دونم که می‌تونی هر چیزی که ‫دخترت نیاز داره رو بهش بدی.
‫دوستت دارم. لطفا جواب نامه‌مو بده.
‫بعد از ماه‌ها بی‌خبری ‫و دریافت نکردن نامه از بلانکا،
‫کلارا سعی کرد از راه‌های دیگه‌ای باهاش ارتباط بگیره،
‫اما تله‌پاتی هم جواب نداد.
‫و کم‌کم پشیمون شد که چرا بیشتر تلاش نکرد
‫تا جلوی ازدواجی که اونو ‫از دخترش دور کرده بود رو بگیره.
‫چیزی نیست.
‫نگران نباش.
‫دخترت قویه.
‫خیلی قوی‌تر از چیزی که فکر می‌کنه.
‫یه بار دیگه، بلانکا.
‫- فوق‌العاده‌ست. ‫- تمومش کن.
‫تمومش کن، لطفاً.
‫با گذشت زمان،
‫بلانکا حس کرد که تنهایی ‫بیابان داره دیوونه‌اش می‌کنه،
‫واسه همین راهی پیدا کرد تا خودشو مشغول نگه داره.
‫غرق در افکار خودش و بی‌خبر ‫از اخبار دنیا و خانواده‌اش،
‫بلانکا کاملاً از تغییراتی که ‫داشت رخ می‌داد غافل بود.
‫مثل خوشحالی مادربزرگم از موفقیت حق رأی زنان...
‫یا افتخار پدربزرگم از اینکه ‫به عنوان سناتور جمهوری انتخاب شده بود.
‫ممنون.
‫مادرم این اخبار رو نشنید،
‫چون توی انزوای درونی خودش زندگی می‌کرد.
‫- طعمش قویه. ‫- واقعاً.
‫می‌شه یکم بریزی؟
‫- آره، بذارید واسه همه بریزیم. ‫- میشه فندک بدی؟
‫بذار رو چشات.
‫- نه. ‫- بذارش.
‫- نه! ‫- اما...
‫بیخیال، اون یه زنه.
‫چقدر عالیه، بلانکا.
‫چقدر باید عالی باشه که با یه کُنت ازدواج کنی
‫و پدرت هم یه سناتور باشه.
‫بهت حسودیم میشه.
‫پدرم سناتوره؟
‫اون یه قاتله.
‫ببخشید.
‫مگه تو دختر سناتور تازه انتخاب شده ‫استبان تروئبا نیستی؟
‫احتمالاً این مقام رو خریده.
‫بی‌ادب نباش، زن.
‫حالا که تروئبا سناتور شده، ‫واسمون نوشیدنی بهتری می‌فرسته.
‫پس به افتخار سناتور تروئبا.
‫نوش جان!
‫ما به لطف سناتور اینجاییم.
‫داری چیکار می‌کنی؟ بلانکا!
‫لعنت به این لباس.
‫داری چیکار می‌کنی، بلانکا؟
‫ابریشم خالصه!
‫ضدحال نباش، ژان!
‫اون پولداره، هر کاری دلش بخواد می‌کنه!
‫آروم باش، عشقم.
‫بلانکا.
‫بلانکا. بلانکا!
‫خیلی‌خب، بلانکا.
‫من تسلیمم.
‫یالا!
‫من اینجام!
‫مامان...
‫مامان.
‫من نزدیک بود توی یه قطار با ریل باریک ‫ساعت ۳ بعدازظهر وسط بیابون به دنیا بیام.
‫اما به گفته‌ی مادربزرگم،
‫اینجوری واسه نمودار طالع‌بینی من ‫خیلی ناجور می‌شد.
‫سناتور جمهوری هستم، اما هنوزم مجبورم ‫مثل یه خدمتکار لعنتی در رو باز کنم.
‫مامان!
‫انگار تمام اشک‌هایی که مادرم نگه داشته بود
‫حالا از بدنش خارج می‌شدن تا به تولد من کمک کنن.
‫مامان!
‫«ترجمه از حـامـد»