‫«ترجمه از حـامـد»
‫تبریک میگم، سناتور.
‫شما دیگه پدربزرگ شدین.
‫- میرم ببینمش. ‫- دختره.
‫یه دختر کوچولوئه.
‫موهاش سبزه.
‫دقیقاً مثل رزا.
‫برخلاف انتظار، اومدن من
‫هماهنگی جدیدی رو به خانواده آورد.
‫هفت سال اول زندگیم رو ‫توی آزادی کامل گذروندم...
‫آلبیتا.
‫توی اون کالسکه مسافرتی عظیم
‫که خونه‌ی بزرگ نبش خیابون بهش تبدیل شده بود.
‫- سلام، مادربزرگ. ‫- سلام.
‫مادربزرگم کلارا موتوری بود
‫که باعث می‌شد اون جهان جادویی کار کنه.
‫مکانی پر از آدم‌های روشن‌بین
‫که دنبال جواب‌هایی توی معنویت بودن.
‫پدربزرگم هیچ‌وقت متعلق به اون دنیا نبود.
‫و سال‌ها بعد دلیلش رو فهمیدم.
‫پدربزرگ؟
‫پرنسس من. اینجایی.
‫مادربزرگ خوشش نمیاد
‫توی این قسمت خونه راه بری.
‫چطوره اینو یه راز کوچولو بین خودمون نگه داریم؟
‫شنوندگان عزیز رادیو، ‫با خوشحالی بهتون اعلام می‌کنیم
‫که مجموعه‌کنسرت‌های دفتر مرکزی ‫اتحادیه‌ی فلزکاران ادامه داره...
‫مادرم درباره‌ی گذشته حرفی نمی‌زد،
‫مخصوصاً درباره‌ی پدرم.
‫خودشو با مرتب کردن خونه
‫و ساختن موجودات عجیب‌وغریبش مشغول می‌کرد،
‫بی‌خبر از اینکه داشت با گِل ‫دقیقاً همون چیزی رو می‌ساخت
‫که خاله‌اش رزا روی رومیزیش گلدوزی می‌کرد.
‫و قلب تمام دخترای جوون رو به دست میاره.
‫حالا بیاید به اولین آهنگش گوش بدیم.
‫از سرزمین‌های سخت‌کوش جنوب،
‫این شما و این پدرو گارسیا.
‫♪ مرغ‌ها تمام شب بیدارن ♪
‫♪ آروم در سپیده‌دم ♪
‫♪ اونا پرسه می‌زنن، بال‌هاشون رو باز می‌کنن ♪
‫♪ از آینده دفاع خواهند کرد ♪
‫♪ و روباه میاد، مثل هر شب ♪
‫♪ تا ببره، تا شرافتشون رو بدزده ♪
‫♪ تو موفق نمیشی، دوست من ♪
‫♪ ما همه شاهدیم ♪
‫♪ تو تنهایی ♪ ‫♪ و تعداد ما بیشتره ♪
‫♪ و حتی اگه صدامو تغییر بدم ♪
‫♪ درونم همون‌طوری فکر می‌کنم ♪
‫♪ قراره ناپدید بشم ♪
‫♪ و بقیه به فریادم گوش میدن ♪
‫♪ تعداد ما بیشتره ♪
‫«خانه‌ی ارواح» ‫«قسمت ششم»
‫«ظرافت زمین رو در طبیعت بلورین‌تون تجربه کنید.»
‫شاعر، میشه «ظرافت» رو با «رایحه» عوض کنی؟
‫قوی‌ترین رایحه مال پیازه.
‫کلارا کجاست؟ باید کلارا رو ببینم.
‫«رایحه.»
‫کلارا!
‫یادت میاد اسم این یکی چیه؟
‫اون یه ستاره نیست، سیاره‌ی زهره‌ست.
‫آفرین.
‫و اسم اون سه‌تای دیگه رو هم یادت میاد؟
‫«لاس ترس ماریاس»، درست مثل مزرعه‌مون. ‫(سه ستاره‌ی صورت فلکی شکارچی)
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫پدرم.
‫بعضی وقتا خواب می‌بینم که توی بیابون نمُرده.
‫و میاد به دیدنم.
‫می‌دونی چیه؟
‫من باور دارم که اگه کسی ‫چیزی رو با تمام وجودش بخواد،
‫هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫دختر کوچولوی من.
‫توی اون لحظه، نمی‌دونستم که
‫یکی از آخرین آرزوهای مادربزرگم توی زندگیش
‫این بود که پدر واقعیم رو ببینم، ‫کسی که هیچ‌وقت نمُرده بود.
‫[کنسرت] ‫[پدرو گارسیا]
‫♪ و تعداد ما بیشتره ♪
‫♪ وقتشه، دیگه صبر نمی‌کنیم ♪
‫ببخشید.
‫♪ بیاید دستامون رو بالا ببریم ♪
‫♪ از زندگی و آزادیمون دفاع کنیم ♪
‫♪ و اگه با هم همراه شیم ♪ ‫♪ تعداد ما بیشتره ♪
‫♪ تعداد ما بیشتره ♪
‫ممنون، رفقا. زنده‌باد مردم!
‫و زنده‌باد کارگران!
‫پدربزرگم همیشه بهم می‌گفت که از یه آهنگ
‫میشه به عنوان یه سلاح توی مبارزه استفاده کرد.
‫من گیتارم رو برداشتم،
‫خسته از دیدن این همه بی‌عدالتی توی مزارع.
‫شاید بعضیا بگن این کار بزدل‌ها یا راحت‌طلب‌هاست،
‫و شاید حق با اونا باشه.
‫اما حالا اگه اجازه بدید،
‫می‌خوام از عشق بخونم.
‫چون می‌دونید، آدم فقط با کار کردن زنده نیست.
‫- آفرین! ‫- تقدیم به همه‌تون.
‫♪ من عاشق یه ماه شدم ♪
‫♪ یه ماه اون بالاها ♪
‫♪ یه ماه خیلی سفید ♪ ‫♪ که نور می‌پراکند بر مزارع ♪
‫♪ چقدر زیبا در مزرعه ♪
‫♪ اما چیزای این دنیا ♪
‫♪ یه مرد ثروتمند ♪
‫♪ صاحب مزرعه بود ♪ ‫♪ صاحب زمان و ثانیه‌هاش ♪
‫♪ صاحب ستاره‌ها و ماه‌ها... ♪
‫پدرو، عشقم!
‫فوق‌العاده بودی!
‫کلارا داره از پیشمون میره.
‫کلارا داره از پیشمون میره!
‫مارتا، برش گردون.
‫خیلی‌خب.
‫- چقدر این‌طوری خندیدن خوبه. ‫- آره.
‫بین تموم جلسات احضارمون،
‫خندیدن کار موردعلاقمه.
‫- مادربزرگ، حالت خوبه؟ ‫- آره، عشقم. من خوبم.
‫بیا اینجا، دختر کوچولوی من.
‫دیگه تموم شد. ‫چیزی که توی گذشته‌ست دیگه وجود نداره.
‫منظورت چیه؟
‫زمان یه چیز خیالیه، عزیزم.
‫منظور نورا اینه که
‫نه گذشته واقعاً وجود داره و نه آینده.
‫فقط «حال» وجود داره.
‫تصور کن که همه‌چیز همزمان اتفاق بیفته.
‫این‌طوری می‌تونیم توی گذشته‌مون دست ببریم
‫تا آینده‌ای که می‌خوایم رو بسازیم.
‫مثل رفتن به آشپزخونه ‫واسه اینکه یه چیزی واسه خوردن پیدا کنی.
‫ایده‌ی محشریه!
‫اون همه کار معنوی گرسنه‌ام کرد.
‫منم همین‌طور. تو چی؟
‫بریم.
‫- سلام. ‫- سلام، کلارا.
‫چه بلایی داره سرت میاد؟
‫مامان، لطفاً دیگه کسی رو دعوت نکن اینجا.
‫من نمی‌تونم همه‌جا باشم تا ‫به تمام کارهای این خونه برسم.
‫تو پدرو رو دیدی.
‫از من بشنو، نگه داشتن حرفات توی دلت کمکی نمی‌کنه.
‫نفرت همیشگی از پدرت هم کمکی نمی‌کنه.
‫این یعنی چی؟
‫فقط می‌خوام تو خوشحال باشی، عشقم.
‫مادربزرگ!
‫به این دختر چی گفتی ‫که نمی‌خواد من ساعت دستم کنم؟
‫اگه حساب زمان رو نداشته باشیم، چطوری ‫می‌خوایم تولدت رو جشن بگیریم؟
‫به‌هرحال جشنش می‌گیریم.
‫آره.
‫به پدربزرگت بگو اگه قول بده ‫رو اعصاب نباشه، می‌تونه بمونه.
‫مادربزرگ میگه اگه قول بدی...
‫آره، شنیدم. ممنون، آلبا.
‫این کبوتر کوچولوی نامه‌رسون باید بره بخوابه.
‫سلام.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫- دایی! ‫- سلام، فسقلی.
‫اتفاقی افتاده؟
‫خیلی وقت بود که همه‌مون دور هم جمع نشده بودیم.
‫امروز یه شام خانوادگی داریم.
‫حالت خوبه، مامان؟
‫منتظرت می‌مونم.
‫فرولا مُرد.
‫همه‌ی ما، حتی اونایی که از جادو دوری می‌کردن،
‫تونستیم فرولا رو ببینیم.
‫منو ببخش، کلارا،
‫که زودتر نیاوردمت اینجا.
‫اون ازم قول گرفت که مخفیگاهش رو به کسی نگم.
‫باورم نمیشه.
‫دو روز پیش اومدم دیدنش و حالش خوب بود.
‫اون‌همه پولی که توی این سال‌ها ‫براش فرستادم کجاست؟
‫منظورت چیه، استبان؟
‫خیلی متأسفم.
‫اون دوست داشت ‫از این‌جور لباس‌ها و کلاه‌گیس‌ها بپوشه.
‫اما آزارش به کسی نمی‌رسید.
‫هر روز واسه رستگاری گناهکاران دعا می‌کرد.
‫نمی‌فهمم چطور تونسته این‌طوری زندگی کنه.
‫چیزایی که واسه یه زندگی راحت می‌خواست رو داشت.
‫اما تو چیزای دیگه‌ای رو نداشتی.
‫می‌دونی کی توی کارهای خونه کمکم می‌کنه؟
‫بلانکا.
‫بعضی وقتا حس می‌کنم یه چیزی درونش تغییر کرده.
‫اما استعدادش توی مجسمه‌سازی با گِل رو کشف کرده.
‫خایمه توی یه بیمارستان دولتی کار می‌کنه.
‫به‌زودی یه دکتر میشه.
‫و می‌دونی چیه؟
‫من عاشق مادربزرگ بودنم.
‫آلبیتا ستاره‌ی درخشانیه که به دنیا اومد
‫تا کارایی رو بکنه که ما هیچ‌وقت ‫جرئت انجامش رو نداشتیم.
‫اون کسیه که بهم میگه
‫گل‌های ادریسی که با همدیگه کاشتیم
‫به زیبایی شکوفه دادن.
‫من دیگه هیچ‌وقت به لاس ترس ماریاس برنگشتم.
‫هر بار که گل‌های ادریسی رو می‌بینم، یادت می‌افتم.
‫همیشه به فکرتم، فرولا.
‫چون از روزی که رفتی،
‫دیگه هیچ‌کس منو به اندازه‌ی تو دوست نداشت.
‫به‌زودی پیش همدیگه خواهیم بود.
‫من تو رو نفرین می‌کنم، استبان.
‫جسم و روحت چروکیده میشه،
‫و مثل یه سگ توی تنهایی می‌میری.
‫استبان، حالت خوبه؟
‫توی باشگاه می‌بینمت، درسته؟
‫نه، ممنون.
‫توی خونه منتظرم هستن.
‫واسه مادربزرگم، ملاقات فرولا ‫تأییدی بر سرنوشتش بود،
‫اگرچه این موضوع فقط واسه خودش قابل درک بود.
‫بنابراین قبل از ترک ما ‫مخفیانه شروع به برنامه‌ریزی کرد،
‫بدون اینکه هیچ‌کدوم از ما متوجه بشه.
‫اونجا چیکار می‌کنی؟
‫توی مخفیگاهم بودم.
‫اوه، مخفیگاهت خیلی قشنگه.
‫یادم رفته بود هنوز اینجایی، مامان.
‫یه چیزی هست که می‌خوام بهت نشون بدم.
‫نگاه کن.
‫این چمدون زیبا...
‫که مامانت وقتی بچه بود ‫عاشق این بود که توش قایم بشه.
‫یه روز این مال تو میشه.
‫میشه لطفاً دفترچه‌ها رو بهم بدی؟
‫ممنون.
‫کاری که الان باید بکنیم
‫اینه که این چمدون رو ببریم اتاق زیرشیروانی.
‫چرا، مادربزرگ؟
‫تا جاش امن باشه.
‫هیچ‌کس تاحالا این‌همه سفارش نداده بود.
‫اما این چیز خوبیه، خانم بلانکا.
‫اون تیکه کاغذ رو بده به من.
‫[ساختمان ال کامینو] ‫[بلوک ۱۶۴۱، آپارتمان ۳۸]
‫خیلی عجیبه که هیچ اسمی روش نیست.
‫می‌دونی چیه؟ بهتره خودم به دستشون برسونم.
‫چی؟ مگه شاگرداتون امروز نمیان؟
‫می‌تونن فردا بیان.
‫- مطمئنی اینجاست؟ ‫- بله، خانم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫ببخشید، پلاک ۱۶۴۱ کجاست؟
‫یکی از هموناست.
‫به نظرت خنده‌داره؟
‫نه. بفرما داخل.
‫خوش اومدی.
‫- می‌تونم ببینمشون؟ ‫- باید پولشون رو بدی.
‫تو یه هنرمندی، بلانکا.
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫یه تصادف احمقانه.
‫چای می‌خوای؟ آب تازه جوش اومده.
‫هنوزم با عسل دوست داری؟
‫آره.
‫انگار دارم با یه روح حرف می‌زنم.
‫هنوزم با اون کُنت هستی؟
‫فکر می‌کردم پدرم تو رو کشته.
‫مهم نیست، چون زمان زیادی گذشته،
‫و من دیگه اون زن سابق نیستم.
‫واسه من، تو هنوز همون بلانکای همیشگی هستی.
‫تو مُرده بودی.
‫روز بعد با لبخندی بر‌گشت
‫که از اون به بعد کمتر روی لباش دیدم.
‫مامان، داری چیکار می‌کنی؟ دیروقته.
‫می‌خوام چند تا چیز رو اهدا کنم.
‫خیالم راحت شد، دخترم.
‫شما دو تا حق دارید با هم خوشبخت بشید.
‫چطوری؟ نمی‌تونیم که زمان رو به عقب برگردونیم.
‫قرار نیست این کار رو بکنید.
‫باید به سمت جلو حرکت کنید.
‫آلبا هم حقشه.
‫بهش فکر کن.
‫بذار حداقل باهاش آشنا بشه.
‫بذار پدرو به نحوی بخشی از زندگیش بشه.
‫داشت یادم می‌رفت...
‫بیا.
‫شاید یه روز بتونی ازشون ‫واسه کاری به جز خاله‌بازی استفاده کنی.
‫چرا اینا رو به من میدی؟
‫چون هیچ‌وقت مال من نبودن.
‫اونا بهت استقلال میدن.
‫- می‌تونم کمکت کنم؟ ‫- آره، ممنون.
‫می‌بریش تا پدرو رو ببینه؟
‫خوشمزه‌ان؟
‫- یکی به من بده. ‫- نه.
‫امروز قراره با یه آدم معروف آشنا بشی.
‫واقعاً؟
‫آره، همون خواننده‌ی رادیو. یادته؟
‫- خودشه؟ ‫- آره.
‫آلبا، ایشون پدرو گارسیا هستن.
‫- سلام. تو نامزد مامانم هستی؟ ‫- آلبا!
‫مگه چیه؟
‫از دیدنت خوشحالم، دوشیزه آلبا.
‫با دو تا انگشت گیتار می‌زنی؟
‫نه، با هفت تا، ببین.
‫همیشه یه راهی پیدا می‌کنی تا ‫کاری که دوست داری رو انجام بدی.
‫اینو فراموش نکن.
‫مامان! تروخدا! میشه برم؟
‫پدرو.
‫- من... ‫- هیچی نگو.
‫بیا از این لحظه لذت ببریم، باشه؟
‫از ترس پدربزرگم،
‫مادرم مجبور بود ازدواجشو مخفی نگه داره.
‫مامان، چی شده؟
‫بیا، بشین.
‫از دهن نفس عمیق بکش.
‫باید بریم بیمارستان. به اکسیژن نیاز داری.
‫نمی‌خوام برم.
‫مامان، چی داری میگی؟
‫اینکه تو نمی‌تونی بدن منو درمان کنی، پسرم.
‫روحمه که آماده‌ی رفتنه.
‫مامان، بذار کمکت کنم.
‫خایمه، پسرم،
‫بهم قول بده با همون فداکاری و تعهدی که
‫نسبت به بقیه داری، از خودت مراقبت می‌کنی.
‫اگه یاد نگیریم درخواست کمک کنیم، زندگی سخت می‌شه.
‫تنهایی از پسش برنمیای.
‫داری خداحافظی می‌کنی؟
‫دایی خایمه سعی کرد به ما توضیح بده
‫که مادربزرگم آماده‌ی مُردنه،
‫و دیگه از دست علم کاری برنمیاد.
‫هیچ‌وقت پدربزرگم رو اینقدر داغون ندیده بودم.
‫واسه اولین بار، خشمش نمی‌تونست ‫حواسشو از دردش پرت کنه.
‫بخور.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫گفتیم که قرار نیست گریه کنیم.
‫گفتنش آسونه، وقتی داری تنهایی ‫یه راه میان‌بر رو میری.
‫هروقت تونستی بیا دیدنمون.
‫و تمام جزئیات رو یادت بمونه ‫تا بتونی همه‌چیز رو برامون تعریف کنی.
‫آره.
‫دقیق نمی‌تونم بگم چقدر گذشت.
‫دقیقه‌ها به نظر یک عمر می‌رسیدن،
‫اما روزها خیلی کوتاه‌تر از اونی بودن ‫که بشه ازش خداحافظی کرد.
‫امروز تولدته، دخترم.
‫بهت گفته بودم که کائنات دست به دست هم میدن ‫تا بهت موهبت‌هایی ببخشن؟
‫بارها.
‫نباید از مرگ بترسی.
‫دقیقاً مثل به دنیا اومدنه.
‫تازه...
‫اگه من می‌تونم با دنیای ‫بعد از مرگ ارتباط برقرار کنم،
‫چطور می‌تونم دیدن نوه‌ام نیام؟
‫قول میدی؟
‫قول میدم.
‫تولد آلباست.
‫امروز روز جشنه.
‫♪ فرشته‌ی کوچولو، کجا میری؟ ♪
‫♪ فرشته‌ی کوچولو، بگو حالت چطوره ♪
‫♪ روی زمینی که پشت سر گذاشتی ♪
‫♪ به پایین نگاه کن، بقیه‌اش گفته میشه ♪
‫♪ فرشته‌ی کوچولو♪
‫♪ فرشته‌ی کوچولو ♪
‫مادربزرگم خواسته بود ‫که کنار سر مادرش دفن بشه.
‫این‌طوری متوجه شدم توی اون جعبه‌ی چرمی کلاه
‫که بارها ازش واسه ساختن مخفیگاه‌هام ‫استفاده کرده بودم، چی بوده.
‫سال‌ها بعد، فهمیدم مردی که چشمای مهربونی داشت
‫پدرو سگوندو گارسیا بود،
‫پدربزرگ پدریم.
‫مادرم آرزوش رو واسه ‫نزدیک‌تر کردن من به پدرو ترسرو برآورده کرد،
‫اما تا مدت‌ها، جرئت نمی‌کرد ‫تمام حقیقت رو بهم بگه.
‫برای اینکه یاد مادربزرگم ‫تا جای ممکن دست‌نخورده بمونه،
‫پدربزرگم نمی‌خواست هیچ‌کس دیگه‌ای وارد اتاقش بشه.
‫اما نتونست مانع اون بشه که مرگ مادربزرگم
‫زندگی ما رو توی خونه‌ی بزرگ نبش خیابون ‫به کل زیرورو نکنه.
‫آلبا، بیا بریم.
‫بعد از رفتن اون، ارواح، مهمون‌ها،
‫و اون شادی روشنی که همیشه ‫توی خونه‌ی ما موج می‌زد، همگی ناپدید شدن.
‫من نمی‌تونستم اونطور که خواهران مورا بهم گفته بودن
‫توی «حال» زندگی کنم.
‫چون بدون مادربزرگم،
‫زمان حال من پر از غم بود.
‫اگه دنبال خانم کلارا می‌گردید، ‫متأسفانه خیلی دیر اومدید.
‫نه، نه، من اومدم ارباب رو ببینم.
‫سناتور تروئبا.
‫- شما کی هستید؟ ‫- یه کارگر از لاس ترس ماریاس.
‫بیا داخل.
‫دنبالم بیا.
‫می‌تونی اینجا منتظر بمونی، اما حتی ‫فکرشم نکن که به چیزی دست بزنی.
‫سلام.
‫اسمت چیه؟
‫استبان گارسیا، تو چی؟
‫اسم من آلبا تروئباست.
‫- آلبا؟ ‫- آره.
‫آلبا تروئبا. یادت بمونه.
‫یادم می‌مونه...
‫آلبا تروئبا.
‫لباس قشنگی پوشیدی.
‫پدربزرگم بهم داده.
‫معلومه.
‫تابستون‌ها باهاش می‌ری لاس ترس ماریاس؟
‫کارگرها هر مشکلی داشته باشن ‫سرکارگرم بهش رسیدگی می‌کنه.
‫تو کی هستی؟
‫استبان گارسیا.
‫- منو یادتون نمیاد، ارباب؟ ‫- نه.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام افسر پلیس بشم.
‫گفتم شاید بتونید بهم کمک کنید ‫وارد آکادمی بشم.
‫من سال‌ها پیش بهتون کمک کردم.
‫دنبال یه مرد می‌گشتید، یادتونه؟
‫آلبا، برو بازی کن.
‫یه توصیه‌نامه واست می‌نویسم.
‫با فرمانده هورتادو تماس بگیر. ‫بهش بگو من فرستادمت.
‫همین؟
‫مادربزرگ؟
‫اینجایی؟
‫بهم قول دادی.
‫فکر می‌کردم اون آخرین باریه که ‫استبان گارسیا رو می‌بینم.
‫اما اون موقع نمی‌دونستم ‫که تا دوباره منو به چنگ نیاره،
‫دست‌بردار نیست.
‫«ترجمه از حـامـد»