‫«ترجمه از محمد سید»
‫آب.
‫خاک.
‫آتش.
‫باد.
‫خیلی وقت پیش، هر چهار ملت ‫در صلح و صفا کنار هم زندگی می‌کردن.
‫تا اینکه با حملۀ ملت آتش، همه‌چیز عوض شد.
‫فقط آواتار...
‫که بر هر چهار عنصر مسلطه، ‫می‌تونست جلوشون رو بگیره.
‫اما درست وقتی که دنیا بیشتر از همیشه بهش نیاز داشت،
‫غیبش زد.
‫صد سال گذشت
‫و من و برادرم آواتار جدید رو پیدا کردیم؛
‫یه بادافزار به اسم آنگ.
‫از وقتی که قبیلۀ آب شمالی رو نجات دادیم،
‫آنگ یاد گرفته که آب‌افزار خیلی خوبی باشه.
‫حالا فقط دوتا عنصر دیگه مونده که ‫باید روشون تسلط پیدا کنه:
‫خاک...
‫و آتش.
‫ولی هر چی ملت آتش ‫جاهای بیشتری از دنیا رو فتح می‌کنه،
‫وقت ما هم برای مقاومت در برابرشون، کمتر می‌شه.
‫با اینکه هنوز خیلی چیزها هست که باید یاد بگیره،
‫ولی ما باور داریم که آنگ می‌تونه دنیا رو نجات بده.
‫پاشو. باید به راهمون ادامه بدیم.
‫فایده‌ای نداره.
‫خب، می‌دونم درد داری،
‫ولی باید به راهمون ادامه بدیم.
‫از اون‌ور سربازها دارن با سرعت میان.
‫از این‌ور هم جنگجوهای کیوشی ‫میان تا ما رو از اینجا ببرن.
‫کسی قرار نیست بیاد نجاتمون بده.
‫اصلاً برای چی فرار کردیم؟
‫می‌سوختیم که زودتر تموم می‌شد.
‫کسی نمیاد.
‫پس خودمون خودمونو نجات می‌دیم.
‫اگه بخوان منو بکُشن، راحت تسلیم نمی‌شم.
‫سرپا و در حال جنگیدن می‌میرم، تو هم همین‌طور.
‫یاه!
‫وقت رفتنه. خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫آه!
‫اوناهاش!
‫بگیرینش!
‫هی، کله‌آتیشی!
‫هان؟
‫چیزی گم کردی؟
‫آره، حساب پیروزی‌های زیادم از دستم در رفته ‫و گمش کردم.
‫می‌خوای کمکم کنی شفاش بدیم؟
‫بالأخره که باید یاد بگیری.
‫باورم نمی‌شه.
‫حسابی استراحت کن، خب؟
‫تا وقتی این جنگ تموم نشده، نه.
‫واقعاً خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم.
‫دقیقاً.
‫مثل جَوونۀ بامبو قد کشیدی.
‫- تو بلندتر... ‫- بلندترم؟
‫نه.
‫- هی. ‫- هوم؟
‫خوب ترکوندی‌شون.
‫- برو بابا! ‫- نه؟
‫باورت نمی‌شه چقدر از دیدنت خوشحالم.
‫از دیدن همه‌تون!
‫اینجا تو سرزمین خاک چی‌کار می‌کنین؟
‫اومدم مربیِ خاک‌افزاریم رو نجات بدم.
‫- می‌دونی بومی رو کجا نگه می‌دارن؟ ‫- آره.
‫توی یه برج فلزی زندانیه. توی اوماشو.
‫نمی‌تونه با خاک‌افزاری از اونجا بیاد بیرون.
‫برام مهم نیست. من باید خاک‌افزاری یاد بگیرم.
‫و دوستم رو نجات می‌دم.
‫[قسمت اول: یه جای امن]
‫هی!
‫وایستا!
‫شرط می‌بندم یکی‌تون کلید اینو داره، نه؟
‫آنگ!
‫نباید می‌اومدی اینجا.
‫بومی، پیدات کردم!
‫تو معمولاً بین دیدارهات یه قرن فاصله میندازی. ‫این... این یکی خیلی زود بود.
‫آثار پیری داره خودشو نشون می‌ده.
‫به گمونم آثار خیلی چیزها داره روت معلوم می‌شه؛ ‫ستاره‌ها، سیاره‌ها و این‌جور چیزها.
‫خیلی‌خب. بیا بریم.
‫اول بهم خاک‌افزاری یاد می‌دی. ‫بعدش با فرمانروای آتش می‌جنگیم.
‫نه!
‫نه! من خیلی سرم شلوغه.
‫بومی، الان... الان وقت شوخی نیست.
‫درسته. الان وقتشه که بری.
‫فوراً!
‫می‌خوای همین‌جا بمونی؟
‫برای همین تسلیم شدم دیگه.
‫گفتی چی‌کار کردی؟
‫وقتی من رفتم، داشتی می‌جنگیدی.
‫حالا اوماشو داغون شده ‫و مردمت آواره و سرگردونن.
‫چی‌کار کردی؟
‫هیچ‌کار!
‫هیچ‌کاری نکردم.
‫و این سخت‌ترین کاری بود که تو عمرم کردم.
‫می‌تونستم وارد پیکار جنگ بشم
‫و مردمم هم دنبالم می‌اومدن و به‌خاطرش کشته می‌شدن.
‫برای نجاتشون، هیچ‌کاری نکردم.
‫می‌فهمی؟
‫باید همه‌چیز رو حس می‌کردم
‫تا بتونم هیچ‌چیزی رو حس نکنم،
‫که این خودش نکتۀ کلیدی ‫برای حس کردن همه‌چیزه.
‫از «جینگ» چی می‌دونی، هوم؟
‫راهب‌ها می‌گفتن انرژی‌ایه که برای جنگیدن استفاده می‌شه.
‫جینگِ مثبت برای وقتیه که حمله می‌کنی. ‫و جینگِ منفی برای وقتیه که عقب‌نشینی می‌کنی.
‫- که الان دقیقاً باید همین کار رو بکنیم. ‫- جینگ خنثی چی؟
‫مگه سه نوع جینگ داریم؟
‫۸۵ نوع جینگ مختلف وجود داره.
‫«مومو» همه‌شون رو بلده. سلام.
‫آدما هر روز از جینگ استفاده می‌کنن ‫ولی خودشون هم خبر ندارن،
‫اما تو باید مطلع و باخبر باشی، آنگ.
‫باید روی جینگ خنثی مسلط بشی
‫تا بتونی خاک‌افزاری یاد بگیری.
‫روی جینگ خنثی مسلط بشم؟
‫یعنی تسلط روی هیچ‌کاری نکردن؟
‫شاید این‌طوری به نظر بیاد،
‫ولی در واقع یعنی: ‫صبر کنی و گوش بدی...
‫تا زمان مناسب...
‫برای ضربه زدن فرا برسه.
‫ولی... ولی الان... الان همون زمان مناسبه.
‫با من بیا، ‫می‌تونیم با هم فرمانروای آتش رو شکست بدیم.
‫خواهش می‌کنم، بومی.
‫تو قدیمی‌ترین دوستمی. فقط...
‫فقط...
‫فقط مربی‌م باش.
‫کسی مربی تو می‌شه ‫که استاد جینگ خنثی باشه.
‫مربی‌ای که صبر می‌کنه و گوش می‌ده.
‫شاید یه دوست جدید باشه.
‫باید بری، آنگ.
‫نگهبان‌ها به‌زودی شیفتشون عوض می‌شه.
‫اگه پیدات کنن، کل وقت‌های دنیا
‫یهو برات تموم می‌شه.
‫یه وقت دیگه می‌بینمت، دوست من.
‫چی شده؟
‫هوم.
‫هوم. هان.
‫وقت چاییه؟
‫ممنون.
‫- این ‌بارون حس معرکه‌ای داره، نه؟ ‫- اوهوم.
‫باید تندتر راه بری، عمو.
‫ولی اگه عجله کنم، ‫عطر پوست میوه‌ها رو که توی نسیم پیچیده، از دست می‌دم،
‫یا این گِل‌های نرمی که می‌شینه لای چروک‌های پوستم.
‫هر بار که به یکی کمک می‌کنی، کیسۀ خودت خالی‌تر می‌شه.
‫این خیلی طرز نگاه وحشتناکی به دنیاست.
‫دنیا وحشتناکه.
‫اینجا... این مکان وحشتناکه.
‫سیب‌زمینی‌های ملونی، وحشتناکن.
‫می‌دونی، ما اولش با چیدن سیب‌زمینی ملونی شروع کردیم.
‫بعد شد کلم‌پیچ و گوجه.
‫بعدش ماش و آلوی فلفلی و کاهوپیچ.
‫و الان دوباره برگشتیم سر همون سیب‌زمینی‌های ملونی.
‫تا کِی می‌تونیم این کار رو ادامه بدیم؟
‫مثل فراری‌ها قایم شدیم.
‫ما فراری هستیم دیگه.
‫چی می‌خوای بگی؟
‫حقیقت رو، ‫چون خودش همه‌چیز رو می‌دونه.
‫حقیقت قابل تفسیره.
‫ژنرال لی، وضعیت متصرّفات ما در سرزمین خاک چطوره؟
‫بعد از فتح درخشان شاهدخت آزولا
‫در شهر «اوزای نو»،
‫درگیری‌های جزئی هنوز ادامه داره.
‫درگیری‌های جزئی؟
‫تلفات می‌دیم، فرمانروای والامقام آتش.
‫کلمات قشنگی بود.
‫برای آخرین کلمات یه آدم، ‫به اندازۀ کافی قشنگ بود.
‫ژنرال، از فرماندهی خلع می‌شید.
‫شما هم همین‌طور، دریاسالار کاگا.
‫و این یکی اصلاً قابل تفسیر نیست.
‫اطاعت می‌شه.
‫زیرزمین برای دوتا زندانبان جدید جا باز کنید.
‫شاهدخت آزولا،
‫این خاندان همیشه از خِرَد فرزندان دومش بهره‌مند بوده.
‫حالا نوبت توئه.
‫با اینکه ژنرال یه کارزار جنگ کُند و سنگین ‫راه انداخته بود
‫و در بیابان‌های سرزمین خاک گیر کرده بود...
‫جنگ زمینی توی سرزمین خاک.
‫همون اشتباه قدیمی.
‫نیروهای من با استفاده از خاک‌افزارهای زندانی،
‫به سرعت در منطقه پیشروی کردن.
‫به‌زودی در موقعیتی قرار می‌گیریم
‫که می‌تونیم توپخانۀ سنگین رو ‫مستقیماً از کِشتی‌هامون در دریا، بیاریم روی خشکی
‫و تا داخل خاکشون ببریم.
‫تصمیم واگذاری فرماندهی عملیات اوماشو به تو...
‫هنوز هم داره ثمره می‌ده.
‫بعدش... قلب سرزمین خاک رو ‫از جا درمیاریم و فتحش می‌کنیم.
‫همون شهری که بهش می‌گن نفوذناپذیر.
‫اون کلان‌شهر بی‌دروپیکر.
‫مرکز قدرت خاک‌افزاری.
‫باسینگ‌سی...
‫سقوط خواهد کرد.
‫حتی اژدهای غرب هم موفق نشده فتحش کنه.
‫دیگه کسی تاریخ نمی‌خونه؟
‫آخرین محاصرۀ باسینگ‌سی یه شکست مفتضحانه بود.
‫از همون مرحلۀ برنامه‌ریزی ‫محکوم به شکست بود و در مرحلۀ اجرا هم
‫توسط ژنرال آیروِ خائن رها شد.
‫و تو چطور می‌خوای ‫کاری رو بکنی که تا حالا انجام نشده؟
‫با استفاده از چیزهایی که از شما یاد گرفتم
‫و تقویت و بهبودشون.
‫یه لشکر بزرگ بیرون دیوارهای قلعه جمع می‌کنیم،
‫و با تانک‌های مته‌دار و بالن‌های جنگی ‫حواس‌شون رو پرت می‌کنیم.
‫بعد، از زیرزمین حمله می‌کنیم.
‫زندانی‌های خاک‌افزار من از زیر دیوارها تونل می‌زنن،
‫و نیروهای ما شهر رو از درون ویران می‌کنن.
‫اصلاً نمی‌فهمن از کجا خوردن.
‫فقط سه نفر توی دنیا هستن
‫که قدرت تعیین آیندۀ این جهان رو دارن.
‫شما فرمانروای آتش،
‫آواتار،
‫و امپراتور خاک.
‫این نقشه امپراتور خاک رو از سر راه برمی‌داره. ‫و قدرت شما هم بیشتر و بیشتر می‌شه.
‫فقط منتظر اجازۀ شما هستم تا شروع کنم.
‫این استراتژی به‌قدری بی‌نقصه ‫که انگار خودم برنامه‌ریزی‌ش کردم...
‫البته وقتی هم‌سن‌و‌سال تو بودم.
‫موافقت می‌شه.
‫تحت فرماندهی یه نابغۀ بااستعداد
‫و پرافتخار
‫از این نسل جوان و چابک.
‫ژنرال تران!
‫سپاسگزارم، فرمانروای آتش اوزای.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم تا اعتمادی که ‫به من کردید رو ده‌برابر جبران کنم.
‫برای شعلۀ جاودان.
‫مرخصید!
‫آزولا.
‫می‌دونم از تصمیمم
‫برای واگذاری فرماندهی مأموریتت ‫به ژنرال تران، دلخور شدی.
‫راحت حرفت رو بزن.
‫مطمئن باشید به قدرت تصمیم‌گیری‌تون اعتماد دارم.
‫تو واقعاً خون اجدادت رو در رگ‌هات داری.
‫می‌خوای بجنگی و فتح کنی.
‫ولی برای تو یه مأموریت ویژه دارم.
‫خب پدر، باسینگ‌سی رو که دادین به تران.
‫اوماشو رو هم که نمی‌تونم دوباره فتح کنم، ‫پس خواسته‌تون چیه؟
‫برادرت، زوکو.
‫زوکو مُرده.
‫توی شمال مُرد،
‫بعد از اینکه خائن شد ‫و به دریاسالار ژائو حمله کرد.
‫حتی اگه زنده هم باشه، ‫شما خودتون اونو جنایتکار جنگی اعلام کردین.
‫ولی تصمیم گرفتم عفوِش کنم.
‫زوکو زنده‌ست
‫و یه گوشۀ دورافتاده از سرزمین خاک قایم شده.
‫می‌خوام پیداش کنی.
‫پیداش کنم؟
‫بعدش چی؟
‫بیارش خونه.
‫وقتشه که به وضع خانواده‌مون سر و سامون بدیم.
‫من در خدمت اوامر فرمانروای آتش هستم.
‫شاهدخت آزولا.
‫چیه؟
‫می‌دونم این موضوع براتون عجیبه، ‫ولی من خودم هم غافلگیر شدم.
‫- من اصلاً لیاقتِ... ‫- درسته.
‫لیاقتش رو نداری.
‫نقشۀ شما بی‌نقصه. ‫خودم رو کامل وقف این مأموریت می‌کنم.
‫«چاپلوسی» گِلیه که سیاستمدارها توش غلت می‌زنن.
‫مگه تو سرباز نیستی؟
‫بی‌نقص‌ترین نیلوفر سرخ مرداب، ‫فقط در کثیف‌ترین گِل‌ها رشد می‌کنه.
‫سرخ؟
‫بله.
‫با خون دشمنانتون.
‫می‌دونید بهتون چه لقبی دادن؟
‫من به شایعات دربار توجه نمی‌کنم.
‫بلای جانِ اوماشو.
‫خب، به پای اژدهای غرب که نمی‌رسه.
‫لطفاً منو درک کنید.
‫هر پیروزی‌ای که به دست بیاریم به اسم شما تموم می‌شه.
‫هر فتحی به شکوه و افتخار شما ختم می‌شه.
‫منظورت شکوه و افتخار فرمانروای آتش نیست احیاناً؟
‫همون‌طور که گفتم،
‫هر پیروزی‌ای به اسم شماست.
‫هر موفقیتی برای شکوه و افتخارِ...
‫فرمانروای آتشه.
‫ما هر لقب و عنوانی که بخواید بهمون بدید رو ‫با کمال میل می‌پذیریم.
‫دیگه مرخصی.
‫قرار بود چهارتا سکه بگیرم.
‫دیروز سه‌تا بود. امروز شده دوتا؟
‫روزی چهار تاست، منهای یکی برای اجاره، ‫یکی هم برای دستۀ شکستۀ بیل.
‫اون بیل از همون صبح که برداشتمش شکسته بود.
‫در مورد اجاره هم باید بگم من داخل نمی‌خوابم.
‫مثل حیوون‌ها زیر آسمون می‌خوابم.
‫مهم نیست کجا می‌خوابی. همه‌جا زمین شرکته. ‫حالا راه بیفت برو.
‫آخه کدوم شاهزاده‌ای کل روز رو ‫برای چندرغاز پول عرق می‌ریزه؟
‫یه شاهزادۀ عاقل.
‫شاهزاده‌ای که ارزش کار سخت رو می‌فهمه،
‫کسی که به زحمات مردمش احترام می‌ذاره ‫چون خودش هم توی اون زحمات شریک بوده.
‫این جماعت در شأن من نیستن.
‫کل این خراب‌شده در شأن من نیست.
‫نفر بعدی کیه؟
‫بفرمایید.
‫آره، همین‌جا بشینید.
‫باورم نمی‌شه اینجایی.
‫قبلاً این صحنه رو دیدم.
‫فقط راه رو نشونمون بده.
‫به کمکت نیاز داریم.
‫چی شده؟ آسیب دیدی؟
‫عه، سلام.
‫نه، داشتم با... این گُل حرف می‌زدم.
‫خیلی عجیبه؟
‫تا حالا همچین چیزی ندیدم.
‫این... یه بانوی رنگارنگه.
‫- هوم. ‫- فقط باید یه دعای کوچیک می‌کردم.
‫نگاهش کن.
‫وقتی بچه بودم، مادرم بهم گفت که این گل‌ها، هر جایی که
‫بانوی رنگارنگ زمین رو لمس کنه رشد می‌کنن.
‫بانوی رنگارنگ کیه؟
‫اون روح رودخونه‌ست.
‫توی مه‌های غلیظ ظاهر می‌شه
‫و به شکل یه زن درمیاد ‫که با رنگ‌های قرمز و طلایی رنگ‌آمیزی شده.
‫بیرون روستای ما، این گل‌ها ‫مثل یه فرشِ معطر رشد می‌کردن
‫تا اینکه یه روز همه‌شون پژمرده شدن.
‫و مادرم معنیِ این نشونه رو فهمید.
‫وسایلمون رو جمع کرد و رفتیم و...
‫یک هفته بعد،
‫ملت آتش روستامون رو با خاک یکسان کرد.
‫و بانوی رنگارنگ بهمون هشدار داده بود.
‫و... توجه کردن به اون نشونه، خانوادۀ ما رو نجات داد.
‫از اون‌موقع تا حالا ‫این اولین موردیه که دارم می‌بینم.
‫وقتی یه بانوی رنگارنگ می‌بینی،
‫یه موهبته.
‫یه نشونه‌ست.
‫یعنی داریم راه رو درست می‌ریم...
‫حالا هر راهی که می‌خواد باشه.
‫یه جای امن.
‫اوه!
‫هنوز همون عادت رو داری، ها؟ خب... ‫چیزی که جواب می‌ده رو نباید عوض کرد!
‫سلام، غریبه.
‫سلام.
‫آممم...
‫حالت... چطوره؟
‫آممم...
‫خوبم.
‫گلابی‌هلو می‌خوری؟
‫نه، نمی‌تونم.
‫غذا کمه و خیلی جمعیت هست.
‫این گلابی‌هلو از جیرۀ خودمه.
‫پس خودت باید بخوریش.
‫داری در حق گلابی‌هلوی من خیلی بی‌ادبی می‌کنی.
‫نه، من عاشق گلابی‌هلوی توئم. ‫فقط گرسنه‌م نیست.
‫تو همیشه گرسنه‌ای. ‫تا حالا چند بار تهدید کردی که مومو رو می‌خوری؟
‫خب، اون فقط یه...
‫ایدۀ خیلی خوبیه. خوشمزه به نظر میاد.
‫من...
‫امتحانش کن. خیلی خوشمزه‌ست.
‫هوم.
‫خب؟
‫خیلی خوبه.
‫دیدی گفتم؟
‫راستش داشتم به یه چیزی فکر می‌کردم.
‫در مورد با هم بودنمون.
‫خب. منظورت در طول مسیره؟
‫آره.
‫داشتم فکر می‌کردم،
‫حالا که با همیم،
‫چرا واقعاً با هم نباشیم؟
‫آنگ برگشت. من... باید برم.
‫من...
‫بومی کجاست؟
‫بومی زندانیه، و خودش هم می‌خواد زندانی بمونه.
‫اصلاً براش مهم نیست که ‫من یا مردمش چی نیاز داریم.
‫- آروم باش. ‫- آنگ!
‫هی، خوشحالم که برگشتی.
‫سای گفت هر وقت سرمون خلوت شد ‫یه چیز مهمی هست که باید بهمون بگه.
‫ببخشید بچه‌ها. ‫آنگ، باید همین الان راه بیفتیم.
‫ساحل جنوبی رو بررسی کردم، پر از سربازه.
‫فقط از اون راه می‌تونستیم ‫همه رو ببریم یه جای امن.
‫- ملت آتش می‌خواد محاصره‌مون کنه. ‫- کل منطقه رو گرفتن.
‫اگه ساحل جنوبی رو بستن، ‫پس فقط یه راه برامون باقی مونده.
‫«قید هر امیدی را بزنید.»
‫خب، این اصلاً نشونۀ خوبی نیست.
‫کاش یکی می‌تونست پرواز کنه بره بالا و اینو بکَنه.
‫آره.
‫خودنما.
‫برای روحیه‌شون خوبه.
‫همه پیش هم بمونید. ملت آتش دقیقاً پشت سرمونن.
‫هی.
‫مسیرش مثل یه مار، پیچ می‌خوره.
‫شرط می‌بندم برای همینه که بهش می‌گن گذرگاه مار.
‫هیچ‌چیزی از چشمت پنهون نمی‌مونه.
‫یه چیز دیگه هم هست ‫که باید به لیست کارها اضافه کنیم.
‫هر کسی که از اوماشو اومده، هزارتا داستان ترسناک
‫از خواهر زوکو، آزولا، داره.
‫اون بود که شهر رو به خاک و خون کشید و سوزوند.
‫یعنی واقعاً از زوکو هم بدتره؟
‫اصلاً مگه ممکنه؟
‫می‌گن آتیش آبی پرتاب می‌کنه.
‫اغراق می‌کنی دیگه؟
‫نه، واقعاً شعله‌های آبی داره.
‫- به نظرت آتیش آبی سرده؟ ‫- نه.
‫خیلی... داغه.
‫اون‌قدر داغه که کل رنگ‌های رنگین‌کمان رو ‫دور زده و دوباره برگشته سر خونۀ اول.
‫متوجه شدم. خواهرِ ترسناک. اینم می‌ذاریم تو لیست.
‫کلی کار داریم ولی همه دارن عقب می‌مونن. ‫بجنبید.
‫- اوه! ‫- ساکا!
‫- واینستید! یه‌کم تندتر. ‫- مراقب باش.
‫هی، حالتون خوبه؟
‫داریم خیلی تند می‌ریم.
‫اینجا هم ارتفاعش خیلی بلنده.
‫من هنوز بچه‌ام.
‫منم همین‌طور.
‫بعضی وقتا حتی بادافزارها هم ‫از ارتفاع می‌ترسن. خب؟
‫بیا.
‫نمی‌ذارم بیفتی.
‫نمی‌ذارم هیچ‌کدومتون بیفتید.
‫عالی شد! ‫چطوری قراره از اینجا رد بشیم؟
‫من و آنگ جفتمون آب‌افزاریم، ساکا.
‫آره، ولی به یه خاک‌افزار نیاز داریم ‫تا راه رو از زیر بیاره بالا و...
‫- اوه. ‫- می‌دونستم بالأخره دوزاریش می‌افته.
‫خب، این به نظر خیلی عمیق میاد. ‫جفتمون رو لازم داره.
‫- آماده‌ای؟ ‫- اگه آماده نباشم، می‌دونیم تقصیر کیه.
‫شوخی کردم، آره حله.
‫کمتر با ساکا بگرد.
‫مومو.
‫اوه.
‫ملت آتش!
‫- تنهایی می‌تونی نگهش داری؟ ‫- آره، برو عقب کمک کن.
‫بریم.
‫همه حرکت کنین. بجنبین.
‫وای، پسر. این شگفتی رو ببین.
‫- الان شگفت‌زده نشو، فقط بدو! ‫- دقیقاً پشتمونن.
‫دارن به چی شلیک می‌کنن؟
‫فکر کنم برای اونه که بهش می‌گن گذرگاه مار.
‫داره با ملت آتش می‌جنگه. فکر کنم طرف ماست.
‫فکر کنم طرف خودشه.
‫- برید به بقیه کمک کنید. اینجا رو بسپرید به من. ‫- بیاید. بجنبید.
‫اگه می‌خوای بری تو حالت آواتار ‫و اون چیزو از بین ببری، بهتره عجله کنی.
‫عجله کردن رو موافقم، ‫ولی حالت آواتار رو نه.
‫بجنبین، دوستان.
‫- سریع! ‫- و با احتیاط. احتیاط کنین.
‫آنگ اون بالا کنار اون هیولای گندۀ دریایی ‫خیلی کوچولو به نظر میاد...
‫وای نه! الان می‌خورتش!
‫دنبالم بیاید!
‫چی...
‫ساکا، بجنب. همه همین‌طوری برید جلو.
‫سوکی!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫آه!
‫برید سمت ساحل.
‫کاتارا!
‫اصلاً کار بی‌خطری نیست!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫من... نمی‌خواستم...
‫نمی‌خواستم بکُشمش.
‫هنوز زنده‌ست.
‫آب! ‫از آب «آبادیِ ارواح» شفاش بده.
‫نه.
‫نه، با هم می‌تونیم شفاش بدیم.
‫نمی‌تونم. من تا حالا...
‫نه، بهم اعتماد کن. این‌طوری یاد می‌گیری.
‫نشونم بده.
‫بیا، اینو با من نگه دار.
‫با همدیگه با حفظ تعادل هدایتش می‌کنیم.
‫حالا چی؟
‫حالا می‌بریمش سمت زخم.
‫حالا با مار ارتباط می‌گیریم.
‫انرژیش رو حس کن.
‫ضربان قلبش رو.
‫جریان خونی که در بدنشه رو.
‫بذار اون انرژی در وجود تو جریان پیدا کنه.
‫توی آب.
‫توی خونش. پوستش.
‫توی هر تیکۀ داغونِ بدنش.
‫و حالا شفا دادن با آب رو یاد گرفتی.
‫کاتارا،
‫بدون تو نمی‌تونستم هیچ‌کدوم از این کارها رو بکنم.
‫شانس آوردم تو بودی که ‫منو از اون کوه یخ درآوردی.
‫آره، خیلی خوش‌شانسی، نه؟ بریم.
‫وقتی تو و ساکا و آنگ توی جزیرۀ کیوشی پیداتون شد،
‫یه دنیای کاملاً جدید به روم باز شد.
‫به روی همه‌مون.
‫نمی‌دونستم این دنیا شامل هیولاهای ‫دریاییِ بخارپاش هم می‌شه.
‫آره، منم نمی‌دونستم.
‫حداقل اولش.
‫ولی خوبه. حتی هیولاهاش.
‫ما تونستیم به آدمای زیادی کمک کنیم.
‫و شاید مجبور شیم این گروه رو تا خود باسینگ‌سی ببریم.
‫اگه سالم برسیم، واقعاً به لطف شماست.
‫اگه شما نبودین شاید اصلاً الان اینجا نبودیم.
‫می‌دونی، قبل از اینکه با شما آشنا شیم، ‫ساکا می‌خواست برگرده خونه.
‫و اون‌طوری که شماها برای دفاع از ما جنگیدین،
‫باعث شد بفهمم که ‫برای باور داشتن به آواتار، احمق نبودم.
‫یا برای اینکه امید داشتم ‫که یه نفر می‌تونه دنیا رو تغییر بده.
‫تموم شد.
‫می‌دونی، اگه آموزشت به آنگ تموم شده،
‫کمکِ یکی مثل تو، به کارمون میاد.
‫به جنگجوهای کیوشی ملحق بشم؟
‫اصلاً شدنیه؟ من... یه آب‌افزارم.
‫مثل کیوشی.
‫فقط یه پیشنهاد بود.
‫اونجا عجب کنترل عناصری از خودت نشون دادی.
‫وقتی مردم دیدن چطور با اون...
‫مار-اژدها-مارماهیه مقابله کردی، ‫واقعاً به گروه اعتمادبه‌نفس داد.
‫- به خودمم اعتمادبه‌نفس داد. ‫- خوبه.
‫نمی‌دونستم می‌تونم شفا بدم.
‫راستی، نمی‌خواستم بهت بگم که ‫در مورد حالت آواتار چی‌کار کنی.
‫فقط اینکه وقتی تو شمال رفتی تو اون حالت، ‫خیلی قدرتمند بود، و خیلی...
‫ولی این‌طوریا هم نبود.
‫خودم رو تسلیم روح اقیانوس کردم،
‫و اون از من استفاده کرد ‫تا قدرتش رو برای شکست دادنِ ملت آتش هدایت کنه.
‫آواتار کوروک بهم هشدار داده بود ‫ولی من بازم گذاشتم اتفاق بیفته.
‫توضیحش سخته.
‫باشه، خب...
‫اگه خواستی امتحان کنی من کنارتم.
‫وقتی با روح اقیانوس ادغام شدم،
‫تنها چیزی که حس می‌کردم عطش روح برای انتقام بود.
‫می‌تونستم خرابی‌ای که به بار می‌آورد رو ببینم،
‫خرابی‌ای که من به بار می‌آوردم ولی... ‫نمی‌تونستم جلوش رو بگیرم.
‫دلم نمی‌خواد آدما آسیب ببینن، ‫دلم نمی‌خواد آدما بمیرن.
‫آره، حتماً خیلی ترسناک بوده.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوام... همچین حسی داشته باشم.
‫می‌دونم که الان می‌تونم وارد حالت آواتار بشم، ‫ولی حتی امتحانش هم نمی‌کنم،
‫تا وقتی که روی هر چهار عنصر کنترل کامل داشته باشم.
‫خب، پس بهتره برات یه معلم خاک‌افزاری پیدا کنیم.
‫آها! اگه گفتی کجاییم؟
‫سرزمین خاک.
‫اینجا احتمالاً پر از استادهای خاک‌افزاریه.
‫ممنون، ساکا.
‫اگه یه وقت خواستی در مورد شمال حرف بزنی، ‫مثلاً ماجرای یوئه...
‫باشه، ممنون.
‫فقط یه‌کم سرم با اون لیست گرمه که چطور...
‫دنیا رو توی ده قدم ساده نجات بدیم.
‫بیست قدم یا...
‫شاید حتی صدتا.
‫هی! اینجا ردیف منه. ‫چه فکری پیش خودت کردی؟
‫آروم باش، بچه.
‫توی مزرعۀ شرقی یه عالمه ردیفِ چیده‌نشده هست. ‫برو اونجا بچین.
‫و نیم‌ساعت رو با پیاده‌روی هدر بدم؟
‫پس تندتر راه برو.
‫کارهای اینجا یه نظمی داره که نباید به هم بخوره.
‫فکر کردی کی هستی، ها؟
‫من فکر کردم کی‌ام؟
‫بسه دیگه!
‫فهمیدیم. جفت‌تون خیلی آدمای ترسناکی هستین.
‫هی، موشی، پسرتو جمع کن.
‫خوشحالم که از اونجا زنده خارج شدیم. ‫کسی آسیب ندید.
‫کارِت خوب بود.
‫هی، حرکاتت جلوی اون ماره خیلی خوب بود.
‫خیلی‌خب.
‫- ممنون. ‫- چیه؟
‫فقط تعریف رو قبول کن و بگیر بشین، آبجی.
‫اوه! حالا بیا با آب‌افزاری خودتو نجات بده!
‫اوه! ببخشید. ببخشید.
‫- خیلی‌خب! ‫- اوه.
‫بله. بله. خوبه. خوبه، خوبه، خوبه.
‫ممنون که اومدین.
‫ببخشید که آماده کردنش انقدر طول کشید.
‫اشکالی نداره، سای. ‫بی‌صبرانه منتظریم بشنویم چی می‌خوای بگی.
‫این خبر خوبی نیست.
‫در واقع، چیزی که می‌خوام بهتون بگم خطرناکه. ‫و می‌تونه نه‌تنها جریان جنگ،
‫بلکه سرنوشت دنیامون رو هم به نفع ملت آتش عوض کنه.
‫وقتی اوماشو سقوط کرد، ژنرال‌های ملت آتش ‫مجبورم کردن حرکات اجرام آسمونی رو
‫با سوابق تاریخی خودشون تطبیق بدم.
‫به‌خاطر دودی که ستاره‌ها رو پوشونده بود، ‫تصویر و دیدِ کاملی نداشتم.
‫ولی الان اینجا بهتر می‌تونم ببینم و ‫فکر می‌کنم به نتیجه رسیده باشم.
‫بیا. نگاه کن.
‫یه نقطۀ قرمز با یه دُم. می‌بینی‌ش؟
‫آره، می‌بینمش. چیه؟
‫اون ستارۀ دنباله‌دارِ بزرگه.
‫توی ملت آتش بهش می‌گن ستارۀ دنباله‌دار سوزین، چون...
‫چون دفعۀ قبل، فرمانروای آتش، سوزین، ‫باهاش تمام بادافزارهای دنیا رو کُشت.
‫به‌جز من.
‫حالا وقتی این ستارۀ دنباله‌دار ‫به نزدیک‌ترین فاصله‌ش با دنیای ما برسه،
‫قدرت هر آتش‌افزاری رو صد برابر می‌کنه.
‫این فاجعه‌باره.
‫چقدر مونده تا برسه اینجا؟
‫دقیق نمی‌دونم. چند ماه، یا شاید یه سال.
‫به زمان و تجهیزات نیاز دارم تا ‫مشاهدات دقیق‌تری داشته باشم.
‫- ما کمک می‌کنیم. ‫- باید قبلش پیروز بشیم.
‫- می‌تونیم از اختراعات پدرم استفاده کنیم. ‫- باید بفهمیم دقیقاً کِی...
‫ملت آتش انتظارش رو نداره. ‫ما آماده می‌شیم...
‫آب‌افزارها و خاک‌افزارها رو ‫آموزش می‌دیم تا با کمک هم...
‫آره، و غافلگیرش کنیم. خوبه.
‫نقشه عوض شد. با همۀ پناهنده‌ها می‌ریم باسینگ‌سی.
‫سای رو می‌بریم پیش امپراتور خاک ‫تا در مورد ستارۀ دنباله‌دار بهش بگه و
‫ارتش‌های امپراتور خاک می‌تونن بهمون کمک کنن.
‫آنگ، پس خاک‌افزاری چی؟
‫گشتن به دنبالِ مربی خاک‌افزار ‫باید بمونه برای بعد.
‫آره، هنوز تو لیسته. ‫فقط پایین‌تر، زیر ستارۀ دنباله‌دارِ فاجعه‌بار.
‫همه یه‌کم استراحت کنن. ‫انرژی بگیرید.
‫فردا دوباره قدم به قدم جلو می‌ریم.
‫تا تموم شدنِ این ماجرا ‫راه درازی در پیش داریم.
‫ممنون بابت تمام زحماتت، سای.
‫ببین، من قبلاً تقریباً هر روز ‫از کنار گل‌فروشی‌ت رد می‌شدم.
‫می‌دونم.
‫عه.
‫عمرمون توی این دنیا...
‫خیلی کوتاهه.
‫هوم.
‫هیچ‌چیزی رو بیشتر از این نمی‌خوام ‫که بیشتر باهات آشنا بشم.
‫سلام.
‫به بقیۀ جنگجوهای کیوشی گفتی؟
‫هنوز نه.
‫می‌شه...
‫چند لحظه اینجا پیشت بمونم؟
‫معلومه که آره.
‫کاتارا؟
‫سلام.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫شب بخیر.
‫اگه پدرت می‌خواد اون برگرده، یعنی تبعیدش لغو شده؟
‫ولی برگشتنش به خونه با روی خوش نیست، درسته؟
‫مثل اینه که بگن: ‫«بیا خونه، فرمانروای آتش از دستت عصبانیه.»
‫یا ناامید شده. این بدتره.
‫معلوم نیست.
‫مثل همیشه، نیّت پدرم مرموزه.
‫خب، از وقتی «اوزای نو» رو سپرده دست پدرم، ‫اونجا کلاً از هم پاشیده.
‫اگه دیگه هیچ‌وقت چشمم ‫به یه تخته‌سنگِ در حال ریزش نیفته،
‫شاید یه‌کم خوشحال بشم.
‫شنیدم از سیرک نجاتت داده.
‫منو؟
‫آره. حسابی نجات پیدا کردم!
‫تا یه حدی می‌تونی بری تو دلِ جنگل،
‫از یه جایی به بعد، از اون‌سرش درمیای.
‫- اوه! فلسفه. ‫- چی؟
‫مِی.
‫می‌دونم قبلاً خاطرخواهِ زوکو بودی. ‫بگو ببینم...
‫احساساتت چقدر شدّت داشته؟
‫منظورت اینه که اگه جفت‌تون داشتین غرق می‌شدین، ‫کی رو نجات می‌دادم؟
‫معلومه که زوکو رو.
‫اون‌قدری می‌شناسمت که بدونم نیازی به کمک کسی نداری.
‫جالبه.
‫این بیشتر شبیه منطق بود تا احساسات.
‫تای‌لی، می‌خوام مِی رو بکُشی.
‫چی؟
‫- مِی، می‌خوام تای‌لی رو بکُشی. ‫- چی؟
‫از ده می‌شمرم.
‫- آزولا، چی؟ ‫- داری شوخی می‌کنی!
‫تا وقتی به یک برسم، انتظار دارم یکی‌تون مُرده باشه.
‫وگرنه جفت‌تون رو به تلّی از خاکسترِ داغ تبدیل می‌کنم.
‫- ۱۰ ‫- آزولا، واقعاً می‌کُشمش‌ها!
‫نه، واقعاً منو نکُش.
‫- ۹ ‫- آزولا، بس کن.
‫۸
‫۷
‫چرا؟
‫۶
‫۵
‫۴
‫مجبور نیستیم این کار رو بکنیم.
‫- خودت می‌دونی که مجبوریم. ‫- ۳
‫خب پس.
‫۲
‫کافیه.
‫ممنون. می‌دونستم می‌تونم به جفت‌تون اعتماد کنم.
‫ولی باید می‌فهمیدم ‫که حاضرین برام تا پای جون مایه بذارین.
‫چرا باید همچین چیزی رو می‌فهمیدی؟
‫چون برای پیدا کردن زوکو یه نقشه دارم.
‫در واقع یه راهی که زوکو رو بکِشونم پیش خودمون.
‫می‌ریم سراغ آواتار.
‫این‌مدت هیچی نخوردی.
‫هوم.
‫ما مجبور شدیم این کار رو بکنیم ‫چون داریم در خفا زندگی می‌کنیم.
‫فراری‌هایی از کشور خودمون هستیم.
‫می‌دونم کارش سخته،
‫ولی توی این عرق ریختن‌ها، ‫توی صدای قرچ‌وقروچ استخوون‌ها...
‫توی پیشرفت آهسته به سمت یه چیز ارزشمند، ‫یه لذت ساده‌ای هست.
‫تجربۀ یه زندگی ریاضتمندانه رو می‌گم.
‫من شرایطمون رو پذیرفتم.
‫و عمدۀ درآمدم رو پس‌انداز کردم ‫تا یه دکۀ کوچیک چای‌فروشی توی یه شهر کوچیک باز کنم.
‫می‌تونم دم کردن چای رو بهت یاد بدم،
‫و شاید حتی یاد بگیری از این مهارت لذت ببری.
‫یه فنجون چای مناسب در لحظۀ مناسب ‫می‌تونه کل زندگی آدم رو عوض کنه.
‫این‌طوری بود که زارینا رو عاشق خودم کردم.
‫شاید زندگی تو هم بتونه عوض بشه.
‫اینجا...
‫یه گوشۀ دنج از دنیا، ‫به دور از دردسرهای گذشته.
‫این مثل یه نعمت می‌مونه، زوکو.
‫یه نعمت کمیاب و باارزش.
‫فرصتی برای شروع دوباره.
‫هدرش نده.
‫من پسر تو نیستم.
‫می‌دونم.
‫می‌دونی از چی حالم به هم می‌خوره؟
‫از لبخند‌هات، شوخی‌های کوچیکت،
‫از محبتی که به این کارگرهای بیل‌به‌دست می‌کنی،
‫که اگه بو می‌بردن واقعاً کی هستی...
‫ازت متنفر می‌شدن.
‫زندگی کردن یه انتخابه.
‫من انتخاب می‌کنم که شاد باشم.
‫و سعی می‌کنم شادی رو پخش کنم.
‫تو لیاقت شادی رو نداری.
‫همۀ اینا تقصیر توئه.
‫هر اتفاقی که برای من افتاده.
‫تقصیر منه؟
‫- من که تبعیدت نکردم. ‫- از هم پاشیدی!
‫تو باید فرمانروای آتش می‌شدی، نه پدرم.
‫اگه توی محاصره شکست نمی‌خوردی ‫و عقب‌نشینی نمی‌کردی...
‫اگه وقتی پدرم جات رو گرفت، ‫دست رو دست نمی‌ذاشتی و یه کاری می‌کردی...
‫اگه جلوش وایمیستادی ‫و برای چیزی که حق تو بود می‌جنگیدی...
‫اون‌وقت من هیچ‌وقت پام به اون شورای جنگ باز نمی‌شد.
‫به اون «اگنی کای»!
‫به اون کِشتی.
‫هیچ‌کدوم از این اتفاق‌ها نمی‌افتاد.
‫همه‌ش تقصیر توئه.
‫به‌خاطر ضعف تو بود.
‫چون فرصتش رو داشتی، ولی نجنگیدی!
‫«لو تن» مُرد.
‫اون‌وقت اگه الان می‌تونست ببینتت...
‫چه فکری در موردت می‌کرد؟
‫من می‌رم آواتار رو پیدا کنم.
‫بعدش می‌رم خونه.
‫خداحافظ، عمو.
‫«ترجمه از محمد سید»