‫من خیلی احمقم، آپا.
‫چرا اون‌قدر باهاش بدرفتاری کردم؟
‫بهش گفتم که بهش نیازی ندارم.
‫عملاً سرش داد زدم.
‫آخه چرا این کار رو کردم؟
‫کلمات باد هوا هستن.
‫مثل بادافزاری.
‫پس چرا کلمات رو نمی‌تونیم کنترل کنیم؟
‫صبر کن ببینم. یه راهی برای جبرانش هست.
‫فقط کافیه بگم...
‫معذرت می‌خوام.
‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫کاتارا...
‫ام...
‫درسته. ناقوس آبی یه دامپلینگ پنیری داره
‫که برای زالوی آرنج غصه بخوره؟
‫مشکلی نیست. اون مأمور دای‌لی ‫که داشت جاسوسیمون رو می‌کرد رفته.
‫- کسی صدامون رو نمی‌شنوه. ‫- این دیگه چی بود گفتی؟
‫- داشتم از کلمات رمز استفاده می‌کردم. ‫- مگه لیست جدید رو نگرفتی؟
‫دوباره لیست رمزها رو به روز کردی؟
‫آره! آخه مأمورهای دای‌لی همه‌جای ویلا ول می‌چرخن
‫تا مچمون رو موقع حرف‌هامون بگیرن ‫و ممکنه رمزمون رو بشکنن!
‫هیچ‌کس نمی‌تونه رمز رو بشکنه.
‫من خودم رمز رو بلدم و حتی منم نمی‌تونم بشکنمش.
‫بچه‌ها، مهم نیست. ‫به‌هرحال مومو لیست جدید رو خورد.
‫به دلایل امنیتی خوردش.
‫- فقط می‌خواستم بپرسم کاتارا اینجاست یا نه. ‫- زود رفت تا با ژنرال سونگ ملاقات کنه.
‫نسبت به این مأموریت جدید انرژی خیلی مثبتی داره.
‫فکر کنم از اینکه جو دی رو گم کردیم ‫احساس گناه می‌کنه.
‫جو دی یه جاسوس حرفه‌ایه. ‫کی می‌تونه سرزنشش کنه؟
‫آره، خیلی هم خوب شد ‫که همه‌مون باهاش خیلی مهربون بودیم
‫و بابت تمام زحمات و فداکاری‌هاش ازش تشکر کردیم.
‫خب، من که اصلاً این کار رو نکردم.
‫- قرار بود این کار رو بکنم؟ ‫- نه.
‫پروفسور زی چی؟
‫اطلاعات بیشتری درباره‌ی کتابخونه‌ی ارواح داره؟
‫شاید یه طوماری داشته باشه ‫که نشون بده ورودیش قبلاً کجا بوده.
‫مطمئنیم که توی این کتابخونه یه چیزی هست ‫که بهمون بگه ستاره‌ی دنباله‌دار کی میاد؟
‫افسانه‌ها میگن،
‫اونجا بزرگ‌ترین گنجینه‌ی دانش توی کل جهانه.
‫پس احتمالاً آره.
‫در حال حاضر، بهترین نقشه اینه ‫که اطلاعات رو برای امپراتور خاک به دست بیاریم.
‫به‌هرحال، بهتره من دیگه برم.
‫باید ظاهرم رو جلو لانگ فنگ حفظ کنم.
‫چرا هنوز داری نقش بازی می‌کنی؟ ‫اون که می‌دونه تو می‌دونی داره دروغ میگه، نه؟
‫البته، ولی اگه به انجام دادن کارهایی ‫که ازم می‌خواد ادامه بدم، فکر می‌کنه ترسیدم
‫چون می‌دونم که اون می‌دونه ‫که من می‌دونم اون می‌دونه.
‫و این دقیقاً همون چیزیه که می‌خوام فکر کنه.
‫وایسا، این رمز جدید بود؟
‫نه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[قسمت پنجم: ده هزار چیز]
‫کسی تعقیبت کرد؟
‫نه.
‫از دوستمون خبری نشد؟
‫نتونستم مکانیستت رو پیدا کنم.
‫برنامه‌ای داری که چطوری بدون پروفسور زی، ‫ماجرای ستاره‌ی دنباله‌دار رو به امپراتور خاک بگی؟
‫دارم روش کار می‌کنم.
‫و استراتژی حمله چی؟
‫آواتار کلید پیروزی توی قبایل آب شمالی بود.
‫اگه می‌خوایم جنگ رو به کشور آتش بکشونیم،
‫به قدرتش نیاز پیدا می‌کنیم.
‫آره، اونم... اونم داره روی همین قضیه کار می‌کنه.
‫می‌دونم که تو و دوستات خیلی چیزها رو تجربه کردید،
‫ولی تاحالا با کسی مثل لانگ فنگ روبه‌رو نشدین.
‫شروری که سروکارش با ترس و رازهاست،
‫می‌تونه بدون اینکه حتی انگشتش رو تکون بده، ‫قلب دشمنش رو از جا دربیاره.
‫من دارم بقیه رو برای حمایت و ایستادن کنار آنگ ‫در برابر لانگ فنگ متحد می‌کنم.
‫وقتی اون با امپراتور صحبت می‌کنه، ‫جون ما به خطر میفته،
‫و شاید جون تو هم همین‌طور.
‫قول میدم که آماده خواهیم بود.
‫کسی تعقیبم نکرد.
‫لطفاً بگو که آوردیش؟
‫این شکاک بودن شما واقعاً روی اعصابه، آقا.
‫خب، این از نامه‌های شخصی یائو ژیائوبوئه، ‫یه محقق افسانه‌ای...
‫که بیشتر به خاطر علاقه‌اش به ماجراجویی ‫مشهور بود تا تحقیقاتش.
‫یکی از قهرمان‌های منه.
‫برای نسل‌ها، این کتابخونه بیرون از باسینگ‌سی قرار داشت،
‫منبعی برای انسان‌هایی ‫که دانش رو فقط به خاطر خود دانش می‌خواستن.
‫هوم.
‫برای ورود، فقط کافی بود بخشی از دانش خودشون رو ‫به این مجموعه اهدا کنن.
‫کتابدار اونجا، وان شی تانگ،
‫بر تبادل آزادانه‌ی خرد نظارت می‌کرد، ‫و هماهنگی و آرامش اونجا حاکم بود.
‫وقتی راهروها توسط انسان‌های جنگ‌طلب آلوده شدن،
‫وان شی تانگ خودِ هستی رو شکافت
‫و کتابخونه‌اش رو از دنیای انسان‌ها خارج کرد،
‫و یه زخم روحی روی زمین به جا گذاشت.
‫- یه زخم روحی؟ ‫- اوهوم.
‫فکر کنم قبلاً یکی از اینا رو دیده باشیم.
‫دیدید؟ فکر می‌کردم یه استعاره‌ست. ‫یعنی... یعنی واقعیه؟
‫خیلی هم واقعیه. ‫ما از طریق یکیشون رفتیم توی دنیای ارواح.
‫- راستش یه جورهایی افتضاحه. ‫- ها.
‫خب، به‌نظرم این یکی باید یه جایی توی حلقه‌ی پایینی باشه.
‫اونجا منطقه‌ایه که بیشترین رشد و تغییر رو داشته.
‫خب، حداقل الان یه ایده‌ای داریم که باید کجا بریم.
‫پس...
‫اگه پیداش کردید، منم می‌تونم بیام.
‫آره!
‫آخه بدون شما، اصلاً نمی‌دونستیم از کجا باید شروع کنیم.
‫پس وقتی این زخم روحی رو پیدا کردیم،
‫آنگ دوباره باید بتونه با مدیتیشن ‫همه رو ببره توی دنیای ارواح.
‫ببخشید. این زخم روحی دقیقاً چیه؟
‫یه جاییه که پرده‌ی بین دنیاها خیلی نازک میشه.
‫جایی که یه کم حس تسخیرشدگی بهت میده.
‫انگار داری رو یخ نازک راه میری، ‫ولی اون یخ... خودِ وجود و هستیه؟
‫پس، تسخیرشده، بین دو دنیا و یخ نازک.
‫سه تا چیزی که کل عمرم ازشون دوری کردم. ‫بی‌صبرانه منتظرم!
‫فردا از هم جدا میشیم ‫و توی حلقه‌ی پایینی می‌گردیم تا پیداش کنیم.
‫موقع پرس‌وجو حواستون باشه. ‫ما نمی‌تونیم به هیچ‌کس توی باسینگ‌سی اعتماد کنیم.
‫هوم.
‫آدم‌های بیرون باسینگ‌سی چی، مثل پناهنده‌ها؟
‫نمی‌دونم چقدر کوچه خیابون‌ها رو می‌شناسن،
‫ولی می‌تونیم بهشون اعتماد کنیم.
‫با ژنرال سونگ چطور پیش رفت؟
‫نگرانه.
‫می‌خواد بدونه استراتژی حمله‌ات...
‫برای جنگیدن با کشور آتش چیه.
‫معلومه که می‌خواد بدونه.
‫- همیشه یه نقشه‌ی حمله‌ی بزرگ می‌خوان. ‫- اونا حالت آواتار رو می‌خوان.
‫می‌دونم، ولی... نمی‌تونم.
‫شاید توی کتابخونه ایده‌ی دیگه‌ای ‫برای مقابله باهاشون پیدا کنیم.
‫آره. آره، مطمئنم اونجا درباره‌ی کشور آتش ‫یه اطلاعاتی هست.
‫یه نفر داره میاد!
‫اوه، ام...
‫تاف بی‌فانگ؟
‫- نقشه رو قایم کن! ‫- فقط بدش به من.
‫بذار حدس بزنم. خواستگاره، درسته؟
‫قدبلند، نابغه‌ی تجارت، خوش‌قیافه.
‫انگار که اینا اصلاً مهمه.
‫ام... نه.
‫«از طرف بانو بی‌فانگ.»
‫«تاف، من فردا به باسینگ‌سی میرسم.»
‫«تنها هدفم از این سفر دیدن تو و جبران کردن گذشته‌ست.»
‫«لطفاً، من رو نادیده نگیر.»
‫«با عشق، مادرت.»
‫پس شما همونایی هستین که ژنرال تران ‫از کشور آتش رو دستگیر کردین.
‫ما بابت کمکتون خیلی سپاسگزاریم.
‫ولی یه کم تعجب کردم ‫که شما این زندانی رو تا اینجا اسکورت کردین.
‫سوکی به‌عنوان رهبرمون، مصمم بود ‫که باید مراقب و هوشیار باقی بمونه.
‫همون‌طور که می‌دونید، آدم‌های کشور آتش ‫غیرقابل‌پیش‌بینی هستن.
‫متوجهم که می‌خواید آواتار رو ببینید.
‫با این حال، آواتار و همراهانش ‫یه کم درگیر مسائل کشور هستن
‫و وقت ندارن.
‫ولی در عین حال...
‫می‌تونیم اقامتگاهی رو توی شهر براتون فراهم کنیم.
‫ژنرال سونگ، از مهمان‌نوازی شما ممنونیم.
‫فقط باید بهتون هشدار بدم.
‫این شهر برای خودش یه دولت مستقله.
‫و از نیروهای نظامیِ مستقر در دیوار کاملاً مستقله.
‫فکر نکنم متوجه منظورتون شده باشم.
‫اونا داخل شهر درباره‌ی جنگ صحبت نمی‌کنن.
‫ازتون می‌خوایم که عملیات نظامی ما رو مخفی نگه دارین.
‫کاملاً می‌تونید روی رازداری ما حساب کنید.
‫- عمو، من بازم دیر میام خونه. ‫- اوه، زوکو!
‫برات فرنی با نون و تخم‌مرغ درست کردم.
‫توی راه سر کارم می‌خورم. ‫نمی‌خوام دیر برسم.
‫راستش می‌خواستم در همین مورد صحبت کنم.
‫صاحب چای‌خونه داره بازنشسته میشه و خب، اگه بخوای...
‫می‌تونم یه کار خوب با ساعات کاری مناسب ‫بهت پیشنهاد بدم.
‫نه، ولی ممنون.
‫من... من باید برم.
‫ببخشید.
‫بله.
‫هی، شما. ام...
‫خونه‌ی ارواحی چیزی این دور و بر می‌شناسید؟
‫فکر می‌کردم نشناسید.
‫این... گلابی و زنجبیله؟
‫بله، همینطوره. ‫تازه به منو اضافه‌اش کردم.
‫اجازه بدید.
‫میگن خیلی خاصیت درمانی داره.
‫این فوق‌العاده‌ست.
‫هوم.
‫بچگی‌هام، مادرم همیشه این رو برام دم می‌کرد.
‫هر وقت مریض می‌شدم، دست از کار می‌کشید.
‫اصرار داشت که خودش برام درستش کنه.
‫از روشی که آشپزها درستش می‌کردن خوشش نمیومد.
‫همیشه شکایت می‌کرد که: «خیلی خشکه.»
‫هیچ‌وقت نفهمیدم یه نوشیدنی چطور می‌تونه خشک باشه.
‫و بعد فقط کنارم می‌نشست،
‫و کتاب می‌خوند که مطمئن بشه ‫تا قطره‌ی آخرش رو می‌خورم.
‫به نظر میاد مادر خیلی مهربونی داری.
‫نه.
‫نه، پدر و مادر من آدم‌های خوبی نیستن.
‫دارم به این فکر می‌کنم که دیگه هیچ‌وقت ‫باهاشون حرف نزنم.
‫وقتی جوونی، درک کردن این چیزها سخته.
‫پیمودن مسیر زندگی پیچیده‌ست.
‫بیشتر اشتباهاتی که کردیم، انتخاب‌هایی بودن ‫که توی اون لحظه درست به نظر می‌رسیدن.
‫خب...
‫تابه‌حال شده پول رو به جون آدما ترجیح بدی؟
‫این کاریه که پدر و مادر من کردن.
‫من انتخاب‌های زیادی کردم تا از خانواده‌ام محافظت کنم.
‫الان می‌تونم ببینم که بعضی‌هاشون...
‫اشتباه بودن.
‫ولی بازم، ترجیح میدم از برادرزاده‌ام محافظت کنم ‫تا هرکس دیگه‌ای.
‫فکر می‌کنی این همون چیزیه که اون می‌خواد؟
‫مطمئن نیستم.
‫پدر و مادرت می‌دونن تو چی می‌خوای؟
‫فکر کنم آره.
‫هرچی بزرگ‌تر میشیم، باید کلماتی رو پیدا کنیم ‫تا به همدیگه بگیم که چی می‌خوایم.
‫حتی اگه اون کلمات آزاردهنده باشن.
‫حتی نمی‌دونم که می‌خوام بهشون فرصت بدم یا نه.
‫مگر اینکه نشون بدن که می‌تونن عوض بشن.
‫برای تغییر کردن واقعاً شجاعت لازمه.
‫من میگم پرسیدنش ضرری نداره،
‫ولی خب، گاهی وقت‌ها ‫همین پرسیدنه که از همه‌چی بیشتر درد داره.
‫ام...
‫به‌هرحال،
‫ممنون بابت نوشیدنی.
‫و البته نصیحتتون.
‫من از شما ممنونم.
‫هرچی نباشه، نوشیدن چای با یه غریبه‌ی جذاب،
‫یکی از لذت‌های واقعی زندگیه.
‫درسته.
‫غریبه.
‫اینجا محل اقامت شما برای مدت حضورتونه.
‫بعد از اینکه مستقر شدید، ‫می‌تونم بازار رو بهتون نشون بدم.
‫خیلی ممنون، جو دی.
‫- ببخشید که مزاحم شدم. ‫- وزیر فرهنگ، چه افتخاری.
‫فقط یه دیدار کوتاهه.
‫نمی‌تونستم فرصت ملاقات ‫با جنگجویان مشهور کیوشی رو از دست بدم.
‫من لانگ فنگ هستم، ‫وزیر فرهنگِ امپراتور خاک.
‫یه هدیه‌ی ناقابله.
‫خوراکی‌های لذیذی از جزیره‌ی خودتون.
‫جناب وزیر فرهنگ،
‫ملاقات با نجیب‌زاده‌ای که مستقیماً ‫به امپراتور گزارش میده،
‫مایه‌ی افتخار و دلگرمیه.
‫جنگجویان کیوشی وفاداری مطلق خودشون رو ‫به اعلی‌حضرت اعلام می‌کنن.
‫اعلی‌حضرت خوشحال خواهند شد.
‫من و خواهران جنگجوم خطر بزرگی رو به جون خریدیم
‫تا فرمانده‌ی عالی‌رتبه‌ی نیروهای کشور آتش رو ‫دستگیر کنیم،
‫و می‌خوایم مطمئن بشیم که شخص امپراتور خاک
‫فرصت بازجویی از این مهره‌ی با ارزش رو پیدا می‌کنه.
‫مطمئنم که ایشون در جریان اطلاعاتی ‫که از این زندانی به دست میاد، قرار می‌گیرن...
‫زندانی‌ای که توسطِ...
‫توسط ژنرال سونگ نگهداری میشه.
‫به ما هشدار دادن که حواسمون باشه توی شهر چی میگیم،
‫برای همین امیدوارم پام رو از گلیمم درازتر نکرده باشم.
‫البته که نه.
‫لطفاً اگه چیزی نیاز داشتید، به جو دی بگید.
‫جو دی، یه لحظه میای؟
‫نظرت درباره‌ی زبان بدنش چی بود، تای‌لی؟
‫وقتی اسم ژنرال سونگ رو آوردی، ‫نزدیک بود رگش پاره بشه.
‫کاملاً مشخص بود که نمی‌دونست تران زندانیه.
‫واقعاً فکر می‌کنی به امپراتور میگه؟
‫برای آدمی مثل اون، اطلاعات یعنی قدرت.
‫با همه‌ی جنس‌هات این‌طوری رفتار می‌کنی؟
‫به‌هرحال قراره ذوبش کنی و اوراقش کنی.
‫مگر اینکه... بخوای برای مادربزرگت یه قوری چای بخری.
‫- پونزده‌تا. ‫- بیست‌تا.
‫شونزده‌تا. نوزده‌تا.
‫هفده‌تا. هفده و نیم.
‫- قبوله. ‫- قبوله.
‫مراقب باشید!
‫کوسه‌ی هشت‌پا!
‫آه!
‫هی، جت.
‫بازم شماها؟
‫تو می‌تونی بری.
‫خائن!
‫باورم نمیشه از اون آدم‌های کشور آتش دفاع کردی.
‫نکنه تو هم عاشق سینه‌چاکِ آتش شدی؟
‫من اونجا هیچ آتش‌افزاری ندیدم.
‫فقط یه مشت آدم بی‌دفاع ‫که غارتگرها داشتن اذیتشون می‌کردن.
‫نیازی به سخنرانیت ندارم.
‫خبر دارم با این قیافه‌ی مبدلت
‫مشغول چه مزخرفاتِ بشردوستانه‌ای بودی.
‫درمان مریض‌ها، غذا دادن به فقیرها.
‫باید بدونی، این نمایش‌هات زندگی هیچ‌کس رو تغییر نمیده.
‫من اومدم اینجا چون به کمکت نیاز داریم.
‫دنبال یه جایی توی حلقه‌ی پایینی می‌گردم ‫و تو هم خوب این خیابون‌ها رو می‌شناسی.
‫برای جنگه.
‫شرمنده.
‫من دیگه مبارز آزادی نیستم.
‫زیادی خطرناکه.
‫اون‌قدر از کشور آتش متنفری ‫که زورت به یه مشت آدم بی‌دفاع می‌رسه،
‫ولی حاضر نیستی یه قدم ‫برای مبارزه با دشمن واقعی برداری.
‫نه. حالا اگه من رو ببخشی، ‫باید برم یه خریدار جدید پیدا کنم
‫چون تو قبلی رو پروندی، ‫و منم یه جورهایی دلم می‌خواد امشب یه چیزی بخورم.
‫من می‌خرمش.
‫اگه کمکمون کنی، من می‌خرمش.
‫دو برابر پول میدم.
‫سه برابر، وگرنه معامله بی‌معامله.
‫هشت ساعت پیاده‌روی کردیم و تنها چیزی که پیدا کردیم ‫همون سیب‌زمینی‌های آردیِ سرخ‌شده بود.
‫که باعث سوءهاضمه‌ام شد.
‫هی، یه کسی رو پیدا کردم که می‌تونه کمک کنه.
‫جت؟!
‫کاتارا؟ چطور تونستی اون رو بیاری اینجا؟
‫این یارو کیه؟
‫- من جت هستم. ‫- آدم بدیه.
‫سعی کرد بومی رو بکشه.
‫هی، اگه کمکم رو نمی‌خواید، من می‌تونم برم.
‫اون می‌دونه زخم روحی کجاست.
‫ما به کمک یه تروریست که می‌خواست ‫دولت رو سرنگون کنه نیازی نداریم.
‫اوه، وایسا، ما هم الان یه‌جورهایی ‫داریم سعی می‌کنیم دولت رو سرنگون کنیم.
‫من ازش خوشم میاد. خیلی پررو و باحاله.
‫تو که قبلاً ازش متنفر بودی. ‫چرا الان باید بهش اعتماد کنیم؟
‫لازم نیست بهش اعتماد کنیم. ‫منم ازتون نمی‌خوام که این کار رو بکنید.
‫فقط کافیه به من اعتماد کنید.
‫اوه، زوکو، اومدی خونه.
‫داشتم می‌رفتم بیرون. شیفت شبم.
‫هنوز نه.
‫تا وقتی که با هم حرف نزدیم نه.
‫بعداً می‌تونیم حرف بزنیم.
‫زوکو، ما این موضوع رو خیلی عقب انداختیم.
‫لطفاً بشین.
‫اونجا توی مزرعه، چیزی که گفتی...
‫من...
‫من عصبانی بودم.
‫درست نبود که تو رو ‫به‌خاطر اتفاقاتی که برام افتاده مقصر بدونم.
‫نه.
‫درست بود.
‫هر چی که گفتی درست بود.
‫وقتی پسرم مرد، ‫من از مسئولیتم فرار کردم.
‫باید وامیستادم.
‫هر روزی که برادرم رو با امپراتوری می‌دیدم،
‫احساسش می‌کردم.
‫کاری که با تو کرد رو.
‫سعی کردم برات پدری کنم ‫چون می‌دونم پدر خودت چطوریه.
‫ولی درعین‌حال سعی داشتم تو رو تبدیل کنم
‫به اون مردی که آرزو داشتم لو تن باشه،
‫به‌جای اینکه کمکت کنم که آقای خودت بشی.
‫این کارم درست نبود.
‫معذرت می‌خوام.
‫و الان وقتشه که جبران کنم.
‫من آماده‌ام که با اشتباهاتم روبه‌رو بشم
‫و اصلاحشون کنم.
‫ولی باید از تو هم بخوام، زوکو،
‫که خودت انتخاب کنی می‌خوای چه جور مردی باشی.
‫ولی برای خودت انتخاب کن.
‫و هر چی که انتخاب کنی،
‫توی هر مسیری که قدم بذاری،
‫من همیشه دوستت خواهم داشت.
‫می‌دونی، چیزی که واقعاً بهش نیاز داریم ‫یه کم نمکِ حمامِ معطره.
‫بعدِ این همه سختی کشیدن، می‌دونی که چی میگم؟
‫اوه، آره. یه فروشنده‌ی خوب می‌شناسم.
‫سبزی‌فروشه اونجاست.
‫و اون زنِ کتابخون.
‫و جو دی هم که مشخصاً یه جاسوسه.
‫اینجا پر از جاسوسه.
‫ارتش و حاکمان شهر توی یه جنگ سردن،
‫و نظم هم از طریق پلیس مخفی ‫و ایجاد پارانویا حفظ میشه.
‫می‌دونی چی باعثِ این همه بی‌اعتمادی و دشمنی میشه؟
‫ضعف.
‫امپراتور خاک ضعیفه.
‫شاید تحت نفوذ یه حاکمِ در سایه باشه.
‫اگه حاکمِ در سایه‌ای در کار باشه،
‫کلید ماجرا همونه.
‫شاید حاضر باشه به حرف منطق گوش بده.
‫تا وقتی که ترسش برای از دست دادن کنترل، ‫بیشتر از ترسش از من باشه.
‫یه کم بعید به نظر می‌رسه.
‫هوم.
‫اگه یه شبکه از جاسوس‌ها توی مشتم بود،
‫گرفتنِ برادرم کار نسبتاً ساده‌ای می‌شد.
‫حالا تنها کاری که باید بکنیم اینه ‫که بفهمیم این حاکمِ در سایه کیه.
‫چطوری باید این کار رو بکنیم؟
‫متأسفانه، مجبوریم از راه آسونش پیش بریم.
‫- اوه، جو دی؟ ‫- بله؟
‫سلام.
‫دوباره.
‫حدس می‌زدم خودت باشی.
‫ما خیلی حرف‌ها داریم که با هم بزنیم.
‫پس داری میگی که اون هوا رو دور خودش خم می‌کنه.
‫و دور ما. برای همینه که وقتی سوارشیم، ‫هیچ مگسی نمی‌ره توی دهنمون.
‫اولین باری که اومدم اینجا این قسمت رو پیدا کردم.
‫فقط یه شب موندم.
‫کابوس دیدم.
‫همین‌جاست.
‫تقریباً می‌تونم از توی هوا حسش کنم.
‫ممنون، جت.
‫کارت رو انجام دادی. پس بیا.
‫حالا می‌تونی بری.
‫خب حالا چی میشه؟
‫خب، آنگ مدیتیشن می‌کنه،
‫ما از بدنمون کشیده می‌شیم بیرون، ‫و آپا و مومو هم نگهبانی میدن.
‫چه هیجان‌انگیز.
‫پس، شماها فقط قراره توی هوا معلق باشین؟
‫مثل ارواح؟
‫نه دقیقاً.
‫ما جامد می‌شیم، ‫ولی نمی‌تونیم هیچ‌کدوم از عناصر رو کنترل کنیم.
‫بهتره بری عقب. ‫ممکنه اشتباهی تو هم کشیده بشی داخل.
‫پس، وایسا. هیچ عنصری رو نمی‌تونین کنترل کنین؟
‫به نظر میاد اون تو ممکنه ‫به نیروی کمکی نیاز داشته باشین.
‫باشه. میشه بالاخره تصمیمت رو بگیری؟
‫شاید بتونم کمک کنم.
‫خیلی خب. بریم توی کارش، بچه‌ها.
‫من...
‫باورم نمیشه.
‫یه چیزی اونجاست.
‫یه چیزی پشت این دره.
‫می‌تونم حسش کنم.
‫چی رو حس می‌کنی؟
‫این رو.
‫تاحالا توی ساختمونی به این بزرگی نبودم.
‫- می‌تونی حسش کنی؟ ‫- آره.
‫یعنی، نمی‌تونم چیزی رو کنترل کنم،
‫ولی پژواک و ارتعاشاتِ اینجا خیلی معرکه‌ست.
‫کتابخونه به روی انسان‌ها بسته‌ست!
‫گفتم...
‫اوه، دوباره تویی.
‫- تو همون جغده‌ای. ‫- روحِ دانش.
‫اسم من وان شی تانگه،
‫همان‌کسی که ده‌هزار چیز را می‌داند.
‫حالا دیگه به زبون انسان‌ها حرف می‌زنی؟
‫با این حال هنوز هم متوجه نیستید.
‫این دنیا جای آدما نیست.
‫بعد از اون ماجرایی که با «کُه» داشتی، ‫باید این رو یاد می‌گرفتی.
‫وان شی تانگ، من پلِ بین دنیای آدم‌ها و ارواحم.
‫برو خونه.
‫من، ای روح بزرگ،
‫پروفسور زی هستم، یه محقق مثل خودت و...
‫برام مهم نیست!
‫این کتابخونه برای آدما ممنوع شده،
‫از وقتی که جاسوس‌های آتش‌افزار ‫یه بخش کاملش رو خاکستر کردن،
‫چون می‌ترسیدن اطلاعات اینجا
‫برای شکست دادنشون توی میدون جنگ استفاده بشه.
‫ما همچین کاری نمی‌کنیم.
‫من دوست دنیای ارواحم.
‫از دردسرهایی که درست کردی خبر دارم، پسرِ آواتار.
‫قتل «تویی» و خشم «لا»،
‫خشمی که ازش استفاده کردی
‫تا دشمنت رو نابود کنی.
‫دنیای شما توی جنگه،
‫و تو هم می‌خوای توی اون جنگ پیروز بشی.
‫چطور می‌تونم اعتماد کنم که نیتت صلح‌جویانه است؟
‫پس اون قانون چی...
‫که هرکس برای ورود فقط کافیه ‫یه دانش ارزشمند از خودش ارائه بده؟
‫من این رو از طرف همه‌مون تقدیم می‌کنم.
‫این همون نقشه‌ایه که شما رو به اینجا رسوند؟
‫بله.
‫هدیه‌ی ارزشمندی بود، پروفسور.
‫قول بدین که از هیچ دانشی ‫که توی این دیوارها به دست میاد،
‫برای صدمه زدن به کسی استفاده نشه.
‫قول می‌دیم.
‫بسیار خب.
‫چطور چیزی که دنبالشیم رو پیدا کنیم؟
‫اینجا دستیارهای کتابخونه هستن.
‫شاید یکیشون رو پیدا کنین.
‫ولی کتابخونه روش خودش رو داره.
‫ممکنه تصمیم بگیره چیزی که می‌خواین رو بهتون نشون بده،
‫ولی قطعاً شما رو به دانشی که بهش نیاز دارین می‌رسونه.
‫قولی که دادین رو فراموش نکنین!
‫خیلی خب، بیاید دو گروه دونفره بشیم.
‫باید یه مدرکی از اون ستاره‌ی دنباله‌دار ‫و زمان اومدنش پیدا کنیم.
‫بریم.
‫وای!
‫اینجا...
‫وای، اینجا بی‌نظیره.
‫وایسا.
‫امکان نداره.
‫خودشه!
‫مجموعه مقالاتِ...
‫نه!
‫هر دو نسخه‌اش!
‫-ها. ‫-اوه.
‫خاطرات شخصی از سفرهای انفرادیِ سان ون لی.
‫پروفسور زی؟
‫اوه، ببخشید. ام...
‫می‌دونم. اول ستاره دنباله‌دار ‫و بعدش می‌ریم سراغ این... گنجینه‌ها.
‫نه، مشکلی نیست. اگه می‌خواین بمونین و بخونین، ‫من می‌تونم برم جلوتر و بگردم دنبال...
‫اوه، خیلی خوشحال می‌شم، آره.
‫باشه.
‫ببخشید.
‫شما دستیار کتابخونه‌ای؟
‫تو یه روباهی.
‫اوه من، ام... من یه روباه دیگه هم می‌شناختم.
‫خب، اون توی دنیای ارواح یه روباه سفید بود،
‫ولی اون بیرون یه انسان بود.
‫اسمش... اسمش یوئه بود.
‫می‌شناسیش؟
‫اینجاست؟ اون...
‫اینجا دنیای ارواحه. ‫می‌تونه اینجا باشه، مگه نه؟
‫این یعنی آره.
‫اینجا باید بخش آواتار باشه.
‫بذار ببینم...
‫وای.
‫حروف برجسته؟
‫پسر، این کتابخونه حرف نداره.
‫یکی از آواتارهای قبلی ‫حتماً ستاره دنباله‌دار رو تجربه کرده
‫و می‌دونه چیکار می‌کنه.
‫خیلی خب، پس من شروع می‌کنم به خوندن.
‫دست‌نوشته‌های باستانیان.
‫اون یکی الکی بود.
‫کاملاً تخیلی.
‫ولی هرچی دلت می‌خواد می‌تونی ازم بپرسی، آنگ.
‫اوه.
‫گمان کنم مدتیه که یه بادافزار دیگه رو ندیدی.
‫خب،
‫یعنی باید همین‌طور کتاب بخونیم ‫تا یه جوابی پیدا کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫با توجه به حرف‌های ضدجنگِ اون پرنده، ‫اینجا یه خورده بخش عجیبیه.
‫حتماً یه چیزی اینجا هست که باید یاد بگیریم.
‫اینکه چطوری توی یه جنگِ غیرقابل‌ پیروزی، پیروز بشیم؟
‫خب حالت چطوره، آنگ؟
‫سخت بوده.
‫ما این پناهنده‌ها رو آوردیم باسینگ‌سی ‫و وقتی رسیدیم اینجا،
‫من به یه نفر به اسم لانگ فنگ اعتماد کردم.
‫ولی اون دروغگو بود ‫و اون ستاره دنباله‌دارِ بزرگ هم داره برمی‌گرده،
‫و احساس می‌کنم دیگه نمی‌تونم به هیچ‌کس اعتماد کنم.
‫حس می‌کنم حتی دوست‌هام هم ‫یه چیزهایی رو ازم پنهون می‌کنن.
‫من بیشتر عمرم رو با جاسوس‌ها و دروغگوها سر و کله زدم.
‫اگه در مورد اعتماد کردن به آدم‌ها ‫نیاز به راهنمایی داری، جای درستی اومدی.
‫پسر، اون واقعاً کارش درسته.
‫- زندگیم برات سرگرم‌کننده‌ست؟ ‫- وای خدایا.
‫تو کی هستی؟
‫کیوشی. آنگ کجاست؟
‫یه جایی اون پشته.
‫در ضمن، من معلم خاک‌افزاریشم.
‫ولی تو یه بچه‌ای.
‫آره، خب، تو هم مُردی.
‫این برای تو عادیه؟
‫همیشه از تو کتاب‌ها می‌پری بیرون، ‫یا این فقط مال کتابخونه‌ی ارواحه؟
‫این مال نزدیک بودن به آواتاره.
‫اسمت چیه؟
‫تاف.
‫بی‌فانگ.
‫من از خانواده‌ت خیلی بدم میاد.
‫آره، خب...
‫منم همین‌طور.
‫از آواتار چی می‌خوای؟
‫فقط می‌خوام بهش خاک‌افزاری یاد بدم.
‫یعنی، برای این کار از دست خانواده‌م فرار کردم.
‫فرار کردن از خانواده‌ت به این سادگی‌ها نیست.
‫دارم متوجهش می‌شم.
‫فکر کنم پیش خودم خیال کردم ‫که با آنگ و کاتارا و ساکا تونستم فرار کنم.
‫این یه جورهایی اولین باریه که دوست پیدا کردم.
‫یه خانواده‌ی جدید.
‫فکر کنم همین‌طوره.
‫من واقعاً، واقعاً دلم نمی‌خواد ناامیدشون کنم.
‫اوه.
‫این کار رو می‌کنی. بالاخره، یه جوری پیش میاد.
‫ولی اگه دوستات رو خوب انتخاب کرده باشی،
‫درکت می‌کنن.
‫اگه درک نکردن چی؟
‫به خاطر اینکه کی هستم.
‫تو خیلی نگران نام خانوادگیتی.
‫پدر و مادر منم آدم‌های خوبی نبودن.
‫پدر و مادرت کی بودن؟
‫دقیقاً.
‫باید اون رو بِکشم؟ مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫تو نیستی، نه؟
‫من... فقط فکر کردم اگه با دقت نگاه کنم، ‫می‌تونم ببینمت.
‫یا اگه... اگه درست گوش بدم، ‫می‌تونم صدات رو بشنوم.
‫آنگ و کاتارا میگن من الان مردِ نقشه‌هام.
‫کسی که راه حل پیدا می‌کنه.
‫اگه... اگه اون موقع هم همین آدم بودم،
‫اون موقع‌ها،
‫اون روز...
‫می‌تونستم نجاتت بدم؟
‫یا الان فقط به خاطر توئه...
‫که این آدم شدم؟
‫باید خطر صدمه دیدن رو بپذیری.
‫توی دوران من، یکی از نزدیک‌ترین دوست‌هام بهم خیانت کرد.
‫تو نمی‌دونستی که لانگ فنگ یه دروغگوئه.
‫فقط می‌دونستی که به کمک نیاز داری.
‫بدون اعتماد کردن به دیگران، ‫سنگینیِ این مسئولیت تو رو خُرد می‌کنه.
‫ولی من فکر می‌کردم آدما رو می‌شناسم.
‫فکر می‌کردم می‌تونم ببینم ‫که خوبی توی وجودشون هست یا نه.
‫و اگه لازم بود،
‫متقاعدشون کنم که خوب باشن.
‫این توقع خیلی زیادیه که از خودت داری.
‫تو نمی‌تونی بقیه رو کنترل کنی.
‫فقط می‌تونی کارهای خودت رو کنترل کنی.
‫پس کارهای من باید بهتر بشن.
‫من باید خیلی بهتر از اینی که هستم بشم.
‫هر آواتاری حس می‌کنه مهم‌ترین آواتاریه
‫که تا حالا زندگی کرده.
‫ولی همه‌مون اشتباه می‌کنیم.
‫من فکر می‌کردم توی حفظ صلح خیلی موفقم.
‫ولی کارهای من دنیای ارواح رو خشمگین کرد، ‫و آواتار کوروک بهای سنگینی بابتش پرداخت.
‫هیچ آواتاری نمی‌تونه برای همیشه ‫توی برقراری تعادلِ همه‌چیز موفق باشه.
‫برای همینه که همیشه به آواتارِ بعدی نیاز داریم.
‫خب،
‫این یکم آرومم می‌کنه.
‫حداقل می‌دونم اگه نتونم همه‌چیز رو درست کنم،
‫همیشه یکی بعد از من هست.
‫مگه اینکه نباشه.
‫وقتی توی حالت آواتار هستی،
‫داری قدرتِ همه‌ی آواتارهای قبلی رو هدایت می‌کنی.
‫اگه توی اون حالت بمیری،
‫این چرخه متوقف می‌شه.
‫یعنی... تناسخی در کار نیست؟
‫پایانِ آواتار برای همیشه.
‫درسته.
‫و دنیا برای همیشه تعادلش رو از دست می‌ده.
‫خب...
‫باشه. مشکلی نیست.
‫به هر حال نمی‌تونم درست کنترلش کنم،
‫پس ازش استفاده نمی‌کنم.
‫هنوز نه.
‫ولی همون‌طور که تسلطت روی عنصرها بیشتر می‌شه،
‫کنترلت روی حالت آواتار هم بالا می‌ره.
‫اول، اینکه با اراده‌ی خودت واردش بشی و ازش بیای بیرون.
‫بعدش دقت.
‫پس حالا که می‌تونم آب‌افزاری و خاک‌افزاری کنم...
‫احتمالاً قوی‌تر از چیزی هستی که خودت می‌دونی.
‫پس...
‫می‌تونم از حالت آواتار علیه کشور آتش استفاده کنم.
‫می‌تونم در صورت نیاز به پادشاه بگم که نقشه اینه.
‫آنگ، ازت خواهش می‌کنم.
‫از این قدرت عاقلانه استفاده کن.
‫زنده بمون.
‫همه‌چیز با یه دخترِ مریض شروع شد.
‫اون به گزنه‌ی طلایی نیاز داشت، ‫و من نمی‌تونستم ریسکِ شناسایی شدن رو بپذیرم.
‫چون ممکن بود برای آنگ بد بشه؟
‫به نظر میاد که درکت می‌کرد.
‫هرچند نیازی ندارم که درک کنه.
‫نیازی به درک کردن تو هم ندارم.
‫این فقط کاری بود که باید انجام می‌دادم.
‫پس توی آینه نگاه کردی، ‫تصمیم گرفتی یه کاری فقط برای خودت بکنی،
‫و تبدیل شدی به یه قهرمان.
‫یه انتقام‌جوی نقاب‌دار؟
‫من توی آینه نگاه کردم و شدم یه دزدِ دروغگو.
‫که به درد هیچ‌کس نمی‌خوره.
‫تو پولت رو داشتی. می‌تونستی بری.
‫ولی باهامون اومدی چون واقعاً می‌خوای کمک کنی.
‫تو هنوز هم یه مبارز آزادی هستی، ‫چه اعتراف کنی چه نکنی.
‫اون کلاه‌خودِ دوکه؟
‫وقتی کشور آتش حمله کرد،
‫اون همیشه اولین نفری بود که داوطلب می‌شد.
‫هی می‌گفت: «من برای این آموزش دیدم.»
‫همینطور هم بود.
‫یه جورهایی.
‫ما جواب حمله‌ها رو می‌دادیم.
‫شورشی‌ها.
‫ما وجب به وجبِ شهر رو می‌شناختیم،
‫و نمی‌ذاشتیم بدون اینکه نیشمون رو حس کنن ‫آزادانه حرکت کنن.
‫یه روز...
‫اونا منتظرمون بودن.
‫کمین کرده بودن و فسقلی و دوک...
‫ندیدم چی سر فسقلی اومد،
‫ولی...
‫دوک رو برداشتم و دویدم.
‫تا جایی که می‌تونستم و با بیشترین سرعت دویدم.
‫وقتی وایسادم تا چکش کنم...
‫دیگه بدنش سرد شده بود.
‫ما بچه‌هایی بودیم
‫که ادای جنگ رو در می‌آوردیم.
‫و بعد یه جنگِ واقعی شروع شد.
‫اگه اونا هیچ‌وقت با من آشنا نمی‌شدن، ‫الان تک‌تک‌شون زنده بودن.
‫تقصیر تو نیست.
‫تقصیر کشور آتشه.
‫و خودت این رو می‌دونی.
‫تو کار درستی کردی.
‫تو بهشون یاد دادی که مقاومت کنن.
‫مطمئنم به خاطر این کارشون دوستت داشتن.
‫اونا بدون من وضعشون بهتره.
‫همه‌ همین‌طورن.
‫ما توی دردسر بزرگی افتادیم.
‫یه ستاره‌ی دنباله‌دار داره میاد،
‫و قراره قدرت آتش‌افزارها رو چند برابر کنه.
‫و ما باید در موردش به امپراتور خاک بگیم.
‫ولی هیچ مدرکی نداریم و نمی‌دونیم کِی قراره بیاد.
‫چرا، دارین.
‫نه، ندارم.
‫مدرک رو توی دست‌هات نگه داشتی.
‫ستاره‌ی دنباله‌دارِ بزرگ توی طول زندگی من دو بار اومد.
‫واقعاً آتش‌افزارها رو قوی‌تر می‌کنه، ‫ولی آتش‌افزاری من رو هم قوی‌تر کرد.
‫یه آواتارِ قوی می‌تونه تعادل رو حفظ کنه.
‫پس تو... تو همه‌چیز رو اینجا نوشتی؟
‫آره.
‫من چرخه‌ی مداریِ ستاره رو دنبال کردم.
‫پس حساب کردنِ زمانِ رسیدنش باید آسون باشه.
‫در واقع، من تمام دوره‌هایی که بقیه عناصر ‫قوی‌تر یا ضعیف‌تر می‌شدن رو ثبت کردم.
‫وایسا، پس...
‫زمانی هم هست که آتش‌افزارها ضعیف‌تر باشن؟
‫بله. توی زمانِ خورشیدگرفتگی، ‫یا اون‌طور که صداش می‌زنن، روزِ خورشیدِ سیاه.
‫اونا تواناییِ افزاری‌شون رو کاملاً از دست می‌دن.
‫همینه! من باید برم! من...
‫ساکا! ساکا!
‫- ساکا، پیداش کردیم! ‫- چی رو؟
‫ما تاریخِ ستاره‌ی دنباله‌دار رو ‫توی خاطرات کیوشی پیدا کردیم.
‫آتش‌افزارها با اون ستاره قدرتشون چند برابر می‌شه، درسته؟
‫خب، توی روزِ خورشیدگرفتگی ‫اونا قدرت افزاری‌شون رو کاملاً از دست می‌دن.
‫اونا بی‌دفاع می‌شن.
‫اگه قبل از رسیدنِ ستاره یه خورشیدگرفتگی اتفاق بیفته...
‫پس اون روز، روزیه که ما حمله می‌کنیم.
‫امکان نداره! این همون اتاقیه ‫که می‌تونیم این رو توش بفهمیم.
‫این اتاق حرکت همه‌چیز رو توی آسمون ردیابی می‌کنه.
‫پس اگه تاریخ‌های قبل از رسیدن ستاره رو بررسی کنیم
‫و یه خورشیدگرفتگی باشه، ‫می‌تونیم با اون خاکستری‌ها خداحافظی کنیم!
‫بفرما!
‫این واقعیه؟
‫منظورت چیه؟
‫امروز.
‫همین الان.
‫ممکنه واقعاً یه راهی برای شکست دادن کشور آتش پیدا کنیم؟
‫یه شانسی داریم.
‫به لطف تو.
‫زوکو؟
‫گیرش انداخته بودم.
‫ولی نتونستم کار رو تموم کنم.
‫من پیشتم.
‫آقای کتابدارِ بزرگ؟
‫هوم.
‫چیه، محقق؟
‫حالا می‌فهمم.
‫که چرا این مکان رو از دنیای آدم‌ها دور کردی.
‫ما آلوده شدیم...
‫به جهل،
‫به طمع،
‫و عطشِ قدرت.
‫پس، ام...
‫برای همین باید بهتون اطلاع بدم
‫که یه نقضِ قانون صورت گرفته.
‫- چقدر فاصله داریم؟ ‫- از امروز؟
‫نگاه کن.
‫به چی؟
‫خورشیدگرفتگی.
‫باورم نمی‌شه! پیداش کردیم! ‫روز خورشید سیاه! ما پیداش کردیم!
‫می‌دونستم که نمی‌شه بهتون اعتماد کرد.
‫وایسا، نه. شما متوجه نیستین.
‫این برای صدمه زدن به آدما نیست. ‫برای نجات دادنِ جون آدم‌هاست.
‫نجات جون خودتون از طریق جنگ!
‫یه لحظه وایسا. اصلاً از کجا فهمیدی؟
‫اون کارِ اشتباه شما رو به من اطلاع داد،
‫در ازای دسترسیِ ابدی به این کتابخونه.
‫پروفسور؟
‫چطور تونستی؟
‫شما زیر قولتون زدید.
‫متأسفانه پروفسور، ‫ممکنه خیلی از این دسترسیِ ابدی لذت نبری.
‫چی؟
‫تو از چیزی که اینجا یاد گرفتی ‫برای صدمه زدن به دوست‌هات استفاده کردی.
‫تو اولین کسی هستی که بهاش رو می‌پردازی!
‫نه! منم یه محققم، مثل تو!
‫- فرار کنین! ‫- برید!
‫تاف، برو! ما پشت سرتیم!
‫نمی‌تونین از دست من فرار کنین!
‫نمی‌بینی؟ ما فقط داریم سعی می‌کنیم ‫از کسانی که دوستشون داریم محافظت کنیم!
‫و من هم دارم از چیزی که دوستش دارم محافظت می‌کنم!
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه، نه!
‫نه، یالا!
‫باشه!
‫نه!
‫نه! یالا!
‫فرو نرو!
‫آپا، کمکم کن!
‫هی! ازش دور شید!
‫نه! نه! گرفتمت!
‫بجنب!
‫- حالا چی؟ ‫- من حواسش رو پرت می‌کنم.
‫بقیه‌تون ازش رد بشید و برید بیرون.
‫نه.
‫من این کار رو می‌کنم.
‫تو نمی‌تونی باهاش بجنگی. ‫نه، یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫کاتارا، یه لطفی در حقم بکن.
‫همه‌شون رو بکش.
‫کاتارا، بجنب. پاشو.
‫وقتشه اون پرها رو کوتاه کنیم!
‫بکش کنار، حشره!
‫ولش کن!
‫نه!
‫متأسفم، آپا!
‫جت!
‫جت! یه جوری باید بیاریمش بیرون!
‫- چطوری؟ ‫- نمی‌دونم چطوری! باید برگردیم تو!
‫- چطوری بیاریمش بیرون؟ ‫- نه!
‫نه! نه، اون رفته.
‫اون همه‌ی ما رو نجات داد.
‫صبر کن.
‫آپا کجاست؟
‫آپا؟
‫کجایی، رفیق؟
‫آپا!
‫مومو؟
‫آپا!
‫- آنگ. ‫- تاف، می‌تونی آپا رو حس کنی؟
‫نه! نه، یه عده اومدن و اون رو بردن! من...
‫بردنش کجا؟
‫نمی‌دونم! من... من... ‫ببین، من سعی کردم جلوشون رو بگیرم!
‫- کی اون رو برد؟ آنگ؟ ‫- نمی‌دونم!
‫آپا!
‫آنگ.
‫آپا!
‫«ترجمه از رضا فتحی»