W W W . M O V I E S H O . C O M ‫«ترجمه از محمد سید»
‫- اونجا! ‫- بهترین جنس بازاره.
‫هوم، چه خربزه‌های خوبی.
‫اولاً که بگم، شهر مادری‌تون...
‫به‌به! ولی...
‫چطور یه شهر می‌تونه ‫به قلمروی پری‌ها تله‌پورت (طی‌الأرض) بشه؟
‫در مواقع خطر،
‫نجیب‌زادگان اِلفی، ابزار اسرارآمیزِ...
‫جابه‌جا کردنش رو دارن.
‫به ندرت پیش میاد.
‫از این‌طرف.
‫وای!
‫برای سرگرمی خودت ما رو کشوندی اینجا، مگه نه؟
‫عه، معلومه که نه.
‫اگه می‌خواستم همچین کاری بکنم ‫می‌بردم‌تون منطقۀ پیکسی‌ها،
‫و بعیده دلتون بخواد با پیکسی‌ها در بیفتید.
‫نه، مسیر مستقیم...
‫سریع‌ترین راه به سایبانِ تیره‌ست.
‫بیاید، بیاید.
‫هنوز چند ساعت مونده تا شیفتم تموم بشه.
‫نگهبان‌ها قطعاً خیلی زیادن.
‫بیشتر از اونیه که یادم میاد.
‫دیگه چیزی نمونده رد بشیم.
‫فقط چند بلوکِ دیگه بریم، اون‌وقت...
‫به فنا می‌ریم.
‫بیگانه‌ها،
‫اسامی و علت حضورتون رو بگید.
‫سلاح‌هاتون رو بیارید پایین.
‫می‌خوایم سفیر «وسار» رو ببینیم.
‫هان؟
‫ما بچه‌هاشیم.
‫چوب ورمالاکِ واقعی.
‫سلیقۀ پدرتون حرف نداره.
‫همیشه همین‌طور بود. ‫بجز وقتایی که نوبت ما می‌رسید.
‫منظورت چیه؟
‫صادقانه جواب بده.
‫به من می‌خوره یه نجیب‌زاده باشم؟
‫اینکه ادای نجیب‌ها رو در بیاری، آسونه.
‫فقط یه کم پرافاده باش...
‫و چیزی که بقیۀ نجیب‌زاده‌ها می‌پوشن بپوش.
‫آدمای زیادی رو می‌شناسم که ‫ثروت و عناوین مختلف داشتن
‫ولی قطعاً به اندازۀ تو نمی‌ارزن.
‫دِوانا.
‫خیلی سرزده اومدین.
‫پدرتون به زودی میاد پایین.
‫و یه جایی این دور و بر...
‫داری با کی صحبت می‌کنی، مامان؟
‫آها، راستی!
‫هنوز ولورا رو ندیدین.
‫دختر ماست.
‫یه خواهر؟
‫سلام. اون پَرِت رو خیلی دوست دارم.
‫پس مال خودت.
‫یه هدیه از طرف خواهر ناتنی‌ات، وِکسالیا.
‫اونو وِکس صدا کن. ‫منو هم وَکس.
‫دوقلوها!
‫ولی پدر گفت هیچ‌وقت برنمی‌گردید.
‫چی؟ یعنی فرصتِ دیدنِ تو رو از دست بدیم؟
‫خیلی مسخره‌ست.
‫پدرتون از دیدن‌تون خوشحال میشه.
‫شاید واقعاً خوشحال می‌شدم،
‫البته اگه بهم خبر می‌دادین
‫که با حضورتون، بهمون افتخار می‌دین.
‫کسی خونه‌ست؟
‫اگه برای پولم یا بُزهام اومدین،
‫هیچ‌کدوم رو ندارم.
‫باباجون، منم. پایک!
‫پایک؟
‫عه، خودتی! پایک.
‫خدایان رو شکر.
‫گفتم شاید از اون دزدهای وحشی باشی.
‫حالا... چی...؟ قربونش بشم.
‫یه ردای واقعی پوشیدی!
‫وای، خیلی خوشگلی.
‫این پدرِ پدرِ پدربزرگمه:
‫«ویلهند تریکفوت».
‫و...
‫این اسکنلن‌ـه.
‫در خدمت شما هستم.
‫گراگ!
‫یادت رفت غذا بخوری؟
‫سلام باباجون. گَند زدم.
‫کاش می‌تونستم بگم که...
‫توی حال و وضع بدتر از این هم دیدمش، ‫ولی فکر نکنم دیده باشم.
‫بیاید. ‫کمک کنید این گُنده‌بک رو بذاریم روی میز.
‫بیا، رفیق.
‫بنابراین، وقتی «ایمون» سقوط کرد،
‫چاره‌ای جز این نداشتیم ‫که به قلمروی پری‌ها عقب‌نشینی کنیم.
‫داشتیم تسلیحات جمع‌آوری می‌کردیم ‫و به سربازهامون آموزش می‌دادیم
‫تا با اژدهاها روبرو بشیم.
‫پس قصد دارید توی این جنگ شرکت کنید.
‫معرکه‌ست.
‫بیشتر به این می‌خوره که ‫دُم‌شون رو گذاشتن روی کول‌شون و فرار کردن.
‫چرا اومدین اینجا؟
‫تا ترتیب اون اژدهاهایی رو بدیم ‫که شما رو فراری دادن، آقا.
‫شما کی باشید؟
‫ پرسیوال فردریکستاین ‫وان میوسل کلووسکی دل رولوی سوم.
‫از عمارت سلطنتیِ وایت استون.
‫خب پس، لرد دل رولوی سوم،
‫سینگورن چی‌کار می‌تونه براتون بکنه؟
‫به گمونم شنیدید که واکس ماکینا...
‫یکی از اژدهاها رو کُشته.
‫من نمی‌دونم «واکس ماکینا» چیه.
‫ما واکس ماکیناییم.
‫یعنی، هوم... ‫ما واکس ماکینا هستیم.
‫اومدیم دنبال یه سلاح باستانی ‫که گفته شده...
‫- توی سایبان تیره قرار داره. ‫- کمانِ فنتراس؟
‫اسمش رو شنیدی؟
‫یه شیء باستانیِ قدرتمنده.
‫افسانه‌ها میگن تیرهایی شلیک می‌کنه ‫که به اندازۀ زخمی‌کردنِ یه تایتان، قدرتمندن.
‫متوجه شدم.
‫می‌خواید یه شایعۀ نامشخص رو ‫وسط ناکجاآباد دنبال کنید.
‫اون کمان ممکنه ‫کلیدِ شکست‌دادنِ اژدهاها باشه.
‫باید مایۀ افتخارتون باشه.
‫پسر و دخترتون دارن رهبریِ یه جنگ...
‫علیهِ اتحاد رنگارنگ رو انجام میدن.
‫لازم نیست قصه‌های دروغین ‫از فعالیت‌هاشون بسازی.
‫همین که میگی وَکسیلدان و وِکسالیا...
‫برای هدفی والا دارن می‌جنگن...
‫خودش... غیرمنطقیه.
‫عوضیِ غیرقابل انتظار!
‫الان برای همه‌مون دورۀ سختیه.
‫اصلاً می‌دونید...
‫این حضور ناگهانی‌تون ‫چقدر برای خانواده‌ام بار سنگینی بوده؟
‫نیومدیم که دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫ولی الان اینجایید!
‫هر جا اسم من به کارِتون میاد ‫می‌گید بچۀ منید.
‫از اسمت متنفرم.
‫نه، ایرادی نداره.
‫- ما دنبال شر نیستیم. ‫- ولی الان گفت...
‫ایرادی نداره.
‫بابت وقتی که گذاشتی ممنونم، پدر.
‫اگه هر گونه کمکی بتونی بهمون بکنی،
‫خیلی ممنون می‌شیم.
‫حتماً.
‫این کمترین کاریه که می‌تونم...
‫برای خانواده‌ام بکنم.
‫تقریباً تمومه.
‫این قرص خیلی انرژی‌زاست.
‫اوه.
‫باید اونو قورت بدم؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫این یکی رو باید بذاریم روی کمرت ‫تا جذب پوستت بشه.
‫عه.
‫اوه!
‫وایستا، آخه گراگ چطور...
‫اون ضعیف‌تر از اونیه که ‫بخواد اینو روی کمرش نگه داره.
‫بذار کمکش کنم.
‫من رفیقِ روزهای سختم.
‫قند عسل، شاید بهتر باشه نگاه نکنی.
‫اورلایت، از گراگ محافظت کن.
‫از بقیۀ دوست‌هام هم همین‌طور. ‫حالا هر جا که هستن.
‫چرا باید برید؟
‫تازه اومدین اینجا.
‫دوباره می‌بینیمت.
‫و هر جا هم که بریم...
‫بهت فکر می‌کنیم، کوچولو.
‫این حکم، امنیت‌تون رو تضمین می‌کنه
‫ولی وقتی از قلعۀ ما رفتید بیرون،
‫خودتونید و خودتون.
‫ولی باید یه اسم رو اصلاح کنید.
‫درستش «بانو وِکسالیا»ـست.
‫بانو؟
‫بانو وِکسالیا، بارونسِ عمارت سوم وایت استون
‫و دوشیزۀ بزرگِ «گری‌هانت».
‫پس آقای محترم، علی‌رغم رابطۀ خانوادگی‌تون...
‫باید مواظب رفتارتون ‫در برخورد با یه نجیب‌زاده باشید.
‫برای همچین عنوان بی‌معنی‌ای ‫این حکم رو اصلاح نمی‌کنم.
‫دل رولو، واقعاً...
‫همچین توطئه‌ی واضحی، ‫در شأن تو نیست.
‫حق نداری این‌جوری باهاش صحبت کنی.
‫ما اومدیم اینجا تا ازت کمک بگیریم، ‫اون‌وقت به دوست‌هام توهین می‌کنی؟
‫بله، دوباره کل این سال‌هایی که ‫شما رو بزرگ و تربیت کردم فراموش کردی.
‫انتظار داری دلم برات بسوزه؟
‫اونم با وجود تمام کارهایی که کردی؟
‫یا بهتره بگم کارهایی که نکردی!
‫ما شکست نمی‌خوریم.
‫ولی تو توی ایفا کردنِ نقش پدری شکست خوردی.
‫پس ثابت کنید اشتباه می‌کنم.
‫اون کمان رو نشونم بدید
‫تا اون‌طور که فکر می‌کنید لیاقتش رو دارید ‫ازتون خوش‌آمدگویی کنم.
‫تا اون‌موقع، دوباره مزاحمم نشید.
‫ما دیگه می‌ریم.
‫از دستِ بچه‌ها. خیلی نازن.
‫هوم؟
‫عه، چه خوب. برگشتی؟!
‫از اولش هم نرفته بودم.
‫نامرئی شده بودم.
‫هیچ‌جوره حاضر نبودم ‫بحث خانوادگی‌تون رو از دست بدم.
‫بگو ببینم،
‫چرا گوش‌های شما ‫به بزرگیِ گوش‌های باباتون نیست؟
‫باید عذرخواهی کنم ‫که یهویی اون عنوان رو بهت دادم.
‫امیدوارم ناراحتت نکرده باشه، وِکس.
‫درستش «بانو وِکس»ـه.
‫البته.
‫پدرت واقعاً خیلی...
‫آدم عوضی‌ایه؟
‫آره. آره، تقریباً.
‫هیچ‌کس...
‫بجز برادرم...
‫تا حالا این‌جوری پشتم واینستاده بود.
‫ممنون.
‫درسته باهوش و خوش‌برخوردم،
‫ولی هیچ‌وقت به چیزی که تو داری نمی‌رسم.
‫یه قلب خالص.
‫خیلی چیزِ خاصیه، وِکس.
‫و هیچ‌کس نمی‌تونه ازت بگیرتش.
‫بچگی‌مون رو با مادرمون گذروندیم،
‫بعدش پدرمون ترتیبی داد ‫که بیارن‌مون پیش اون زندگی کنیم.
‫هیچ‌وقت نفهمیدم.
‫چرا وقتی هیچ عشق و علاقه‌ای به ما نداشت،
‫ما رو از مادرمون جدا کرد؟
‫ولی حتماً اینکه بهش گفتی «گور بابات» ‫خیلی حس خوبی داشته.
‫کاش حس خوبی می‌داشت.
‫به نوعی حس می‌کنم خودمو بیشتر ناراحت کرد.
‫بیا.
‫یه چیزی برات درست کردم.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫ممنون.
‫می‌دونی...
‫فکر کنم وقتی اون کمان رو ‫بکوبونم توی صورتِ...
‫از خودراضیِ احمقانه‌اش، ‫حالم خیلی بهتر بشه.
‫به پیش می‌ریم.
‫دارم یه چیزی جلومون می‌بینم.
‫اینجا...
‫تاریکی و پلیدی رو حس می‌کنم.
‫می‌تونم به ریشه‌های گیاه‌ها متصل بشم ‫ولی تنها چیزی که حس می‌کنم...
‫ناراحتی و حسرته.
‫چی این کار رو باهاتون کرده؟
‫- قلبِ من... ‫- می‌شنوید؟
‫گوش نکنید چی میگه.
‫...درد رو حس کرد.
‫گوش‌هاتون رو بپوشونید. ‫جلوشون رو بگیرید.
‫اون چه کوفتی بود؟
‫ما از سورپرایز شدن خوش‌مون نمیاد.
‫شروع کن به حرف زدن.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫«سایبان تیره» خونۀ یه آرچفیِ طلسم‌شده ‫به اسم «ساندور»ـه.
‫ولی تا وقتی که تسلیم صداش نشید،
‫ناراحتی‌اش تبدیل‌تون نمی‌کنه.
‫آه! دیگه خیال‌مون کامل راحت شد!
‫کوتوله، خودتو برسون. ‫(به خواهرش میگه)
‫وِکسالیا...
‫اوه.
‫یه خوابِ خیلی عجیب دیدم.
‫اوه. یعنی قراره تا ابد این‌جوری بمونم؟
‫نه، لزوماً این‌طور نیست.
‫بی‌خیال. اون دارو، آلودگی‌ات رو پاک کرد.
‫باید خوشحال باشیم.
‫ولی برای برگشتنِ قدرتت، خب،
‫بدنت یه تکونِ اولیه لازم داره.
‫یه محرک خیلی شدید.
‫باید خودمو متحرک کنم؟
‫- خیلی‌خب. ‫- ببند دهنتو!
‫صاف بشین.
‫الان صحبت از تقویت و شوک‌ـه.
‫عضلاتت وقتی بیدار میشن ‫که پوووف، یه چیزی سرحالشون کنه.
‫سرحالشون کنه؟
‫اصلاً متوجه حرفات نمیشم.
‫رفیق، ناراحت نباش.
‫این مشکل رو حل می‌کنیم. باشه؟
‫همون‌طور که قولش رو دادم ‫اینم از «سایبان تیره».
‫وای!
‫فنتراس باید توی اون درخته باشه.
‫وِکسالیا.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫- غم‌انگیز. ‫- ها؟
‫وِکس؟ حالت خوبه؟
‫به ظاهرش نمی‌خوره که خوب باشه.
‫وِکس، صبر کن.
‫وِکس؟
‫چطور داره از این لجن رد میشه؟
‫وِکسالیا!
‫صدامو می‌شنوی؟
‫نه تنها صداتو می‌شنوم، بلکه می‌بینمت.
‫حست می‌کنم.
‫دردت رو درک می‌کنم.
‫اگه دنبال تأیید شدن از طرفِ پدرتی،
‫هیچ‌وقت بهش نمی‌رسی.
‫ولی یه روح گمشدۀ دوست، ‫می‌تونه تأییدت کنه.
‫من منتظرتم، عزیز.
‫این دیگه چیه؟
‫علامتیه که میگه وقتِ رفتنِ من رسیده!
‫دیگه گارمیلی رو نمی‌بینید.
‫- وِکسالیا! ‫- وِکس، صبر کن.
‫نرو اونجا.
‫کودکِ گُم‌گشتگی...
‫جنون و درد ساندور، تو رو پیدا کرده.
‫وِکسالیای دلنشین و داغون.
‫دختری که سرِ نخواستنش دعواست.
‫من درکت می‌کنم.
‫عقب وایستید.
‫خواهر!
‫نه!
‫چطور این همه اطلاعات در مورد من داری؟
‫اون لحظه‌ای که به بیماریِ من دست زدی،
‫همه چیز رو فهمیدم.
‫بفرما پدر.
‫اینو برای من درست کردی؟
‫مثل خودت خوشگله،
‫وِکسالیای من.
‫می‌تونی فراتر از ‫سرنوشتِ لرزان و متزلزلت باشی.
‫من خیلی چیزا دیدم.
‫و می‌تونم خیلی موهبت‌ها عطا کنم.
‫وِکسالیا!
‫ولی رها شدن به وسیلۀ عشق ‫می‌تونه آزادی‌بخش باشه.
‫تو دختر خوبی بودی.
‫تلاشت رو کردی.
‫ولی هیچ‌وقت کفایت نمی‌کنه.
‫تو هیچ‌وقت کفایت نمی‌کنی.
‫اگه می‌تونستم خون اون مرد رو ‫از رگ‌هام می‌کشیدم بیرون و پسش می‌دادم،
‫این کار رو می‌کردم.
‫می‌تونم این آرزوت رو برآورده کنم.
‫ولی چیزی که بهش نیاز داری این نیست.
‫اما فنتراس...
‫این کمان، می‌تونه باعث بشه ‫که بهت احترام بذاره.
‫در عوض چی می‌خوای؟
‫فقط چیزی که برای دادنش مشتاقی.
‫ما با هم بی‌عیب و نقص می‌شیم،
‫وِکسالیای عزیز و داغون.
‫می‌تونم خوبت کنم.
‫می‌تونم دوباره کاملت کنم.
‫ولی تنها چیزی که ازت می‌خوام...
‫قلبته.
‫قلبم؟
‫قلبم برای کسِ دیگه‌ایه.
‫نه. داری اشتباه می‌کنی.
‫خواهش می‌کنم! تو بهم نیاز داری.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی ‫چیزی که نیاز دارم رو بهم بدی.
‫آشغال! تو هم مثل بقیه می‌مونی.
‫خواهر!
‫هوم...
‫لعنتی‌ها خونریزی نمی‌کنن.
‫چطور میشه با یه درخت جنگید؟
‫یه فکری دارم ولی شما دوتا ‫باید سرشون رو گرم کنید.
‫دست رد به سینۀ من می‌زنی؟
‫معلومه که آره، کثافتِ شاخه‌ای.
‫داری همه چی رو خراب می‌کنی.
‫این‌جوری میشه با یه درخت جنگید.
‫فکر کردی می‌تونی منو تنها بذاری؟
‫آه!
‫حالا دیگه مظلوم شدی، آره؟
‫وِکسالیا!
‫تنها و وحشت‌زده.
‫الان متوجهِ حقیقت میشی.
‫فکر کنم متوجه باشم.
‫متوجهم...
‫که صحبت‌های تو ‫به اندازۀ قلبِ فاسدت توخالی‌ان.
‫فنتراس.
‫باید برگردیم سینگورن.
‫مطمئنم مشتاقی که اونو به بابات نشون بدی.
‫راستش...
‫آمادگیش رو ندارم.
‫فکر نکنم بتونم دوباره باهاش صحبت کنم.
‫هنوز نه.
‫نذار بره روی مُخت، کوتوله.
‫اون همیشه همین بوده و هست.
‫می‌دونم.
‫منم همین‌طور.
‫چه نمایشی!
‫معمولاً از تئاتر متنفرم،
‫ولی این نمایش، همه چی داشت. ‫درام، اکشن، ننگ خانوادگی.
‫قشنگ یادمه گفتی ‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینیمت.
‫آره، گفتم.
‫و همین‌طور هم میشه. چون شماها...
‫قراره برید خونه.
‫بفرمایید.
‫آخه چطور؟
‫توی این دو غروبِ اخیر...
‫بیشتر از هزار سال اخیر ‫منو سرگرم کردین.
‫برای همین با خودم گفتم...
‫حق‌تونه که در عوض یه کاری براتون بکنم.
‫با این، باید بتونید برگردید تالدوری.
‫تو چی هستی؟ واقعاً می‌پرسم.
‫سؤال عالی‌ای بود، آقای شیک و پیک.
‫ولی متأسفانه باید تا دفعۀ بعد ‫منتظر جوابش بمونی.
‫پورتال (دروازه) داره بسته میشه.
‫گندش بزنن، درسته. همه رد شید.
‫قلمروی پری‌ها قطعاً توی کتاب‌ها بهتره.
‫سفر بخیر، دوستان.
‫زنده بمونید.
‫خیلی‌خب، گراگ.
‫یالا، از انرژیت استفاده کن.
‫یه کم عصبانیت بهم نشون بده.
‫باشه.
‫دوست دارم عصبانی بشم!
‫آه! آه!
‫یکی از عضلاتم کِش اومد.
‫خوبه. ‫همین یعنی عضله داری که بتونه کِش بیاد.
‫آفرین پسر.
‫امیدوار بودم که...
‫همه‌مون برگردیم پیش هم، ‫ولی نمیشه همین‌جوری صبر کنیم.
‫به نظرم باید بریم وسترون.
‫هان؟ چرا اونجا؟
‫برای عتیقه‌ها.
‫افسانه‌شکن اون دستکش‌ها رو نشونم داد. یادته؟
‫توی شهر.
‫گندش بزنن.
‫اگه توی وسترون باشه، ‫می‌دونم دستِ کیه.
‫چی؟
‫فوق‌العاده‌ست. ‫پس کارمون آسون میشه.
‫گراگ؟
‫چی شده؟
‫اون دستکش‌ها مال دایی‌ام هستن.
‫با اونا منو کُشت.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫«ترجمه از محمد سید»