‫چقدر وقیح!
‫توی آشیانۀ خودم!
‫نه، چیزی نیست.
‫نمی‌تونن بهتون آسیبی بزنن.
‫من نمی‌ذارم.
‫بله.
‫واکس ماکینا نشون داد...
‫زیرک‌تر از اونیه که انتظار داشتم
‫ولی جاشون رو پیدا می‌کنم.
‫بهت اطمینان می‌دم.
‫من دنبال خونریزی‌ام، نه اطمینان خاطر.
‫اگه اون نمی‌تونه پیداشون کنه، من می‌تونم.
‫نه. برای این کار یه سگ شکاری لازم داری، ‫نه یه سگ بولداگ.
‫چرا انقدر اصرار داری؟
‫موضوعی هست که ازم مخفی کردی؟
‫تویی که علاجِ منو مخفی کردی.
‫قدردان باش که می‌ذارم ریه‌های خیانت‌کارِت نفس بکِشن!
‫اون سنگِ توی سینه‌ات توهمی‌ات می‌کنه.
‫به خودت جرئت دادی قدرت منو مسخره کنی؟
‫وروگال، به تمام قلمروها خبر بده.
‫هر کسی که واکس ماکینا رو تحویل بده
‫سهم رایشان رو از امپراتوری می‌گیره.
‫و تو اگه برای جون رقت‌انگیزت ارزش قائلی
‫بهتره قبل از دیگران پیداش کنی.
‫دو روز بهت وقت می‌دم.
‫منو با خانواده‌ام تنها بذار.
‫بچه‌های عزیزم، به‌زودی، خیلی زود...
‫جسد دشمنان‌مون، گهوارۀ شما می‌شه
‫و مثل شیرِ خوراکی، ‫ از عذاب ابدی‌شون تغذیه می‌کنید.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫زد تو خال!
‫قشنگ معلومه بدشگون‌ـه.
‫اتفاقاً می‌گن خوش‌یمن‌ـه
‫مخصوصاً توی مسائل عاشقانه.
‫پس سال‌ها پیش باید یه لونۀ پرنده ‫می‌ذاشتم بالای تختم.
‫چقدر عجیب.
‫عادت‌های لونه‌گذاریِ پرسی به کنار،
‫«زره شهید سپیده‌دم» احتمالاً توی جهنم‌ـه.
‫واقعاً داریم به رفتن فکر می‌کنیم؟
‫خب، آهنگ خیلی خوبی ازش در میاد.
‫♪ واکس ماکینا جهنم رو فتح کرد ♪
‫♪ جایی که زرکسوسِ اهریمن زندگی می‌کنه ♪
‫♪ با ارابه‌ای آتشین، ‫اسم قهرمان‌شون رو فریاد کشیدن ♪
‫♪ «اسکنلنِ خفن»، طلسمش رو اجرا کرد ♪
‫- عه. ‫- هوم.
‫اوف.
‫باید بیشتر روش کار کنم. ‫روش کار می‌کنم. آره.
‫خیلی‌خب، حتی اگه بریم، ‫چطور برسیم اونجا؟
‫راستش، ما یه راهی بلدیم. ‫یکی از متحدهای قدیمی‌مون...
‫«دولا»؟ به هیچ وجه. ‫اون زنیکه می‌خواد سر به تنم نباشه.
‫الکی شلوغش نکن. چند ساله از اون زمان می‌گذره.
‫اوه، کیما می‌خواد غیبت کنه. ‫بگو، دختر جون.
‫دوست ماجراجوی سابق‌مون، ‫اخیراً عضو «انجمن دراکونیایی» شد.
‫اونا از یه شکاف مخفی به جهنم‌ها محافظت می‌کنن.
‫مگه دراکونیا یه زمینِ خشک و سردِ معلق روی هوا نیست؟
‫و این به اصطلاح رفیق‌مون اون‌قدر از دستم عصبانی بود ‫که رفت اونجا زندگی کنه.
‫یه‌جورایی به کمکش نیاز داریم، بچه‌ها.
‫به‌نظرتون می‌تونید خصومت‌تون رو ‫تا وقتی که برسیم جهنم، بذارید کنار؟
‫اه!
‫دوست ندارم وایت‌استون رو بی‌دفاع بذاریم و بریم.
‫نیمۀ پُر لیوان رو ببین، عزیزم.
‫توی برف، پرنده‌ها کمترن.
‫ممنونم از نگرانی‌ات، برادر. ‫ولی الآن خیلی وقته که...
‫دارم این شهر رو اداره می‌کنم. گیلمور تونسته...
‫طلسم پنهان‌سازی‌اش رو کار بذاره. ‫کم‌وبیش دائمی‌ـه.
‫ینن می‌گه جشنوارۀ برداشتِ محصولات امسال ‫حسابی شلوغ می‌شه
‫و سربازان گارد «پیل» ‫در سطح برایروودِ سابق هستن.
‫خیالت راحت باشه، مشکلی برامون پیش نمیاد.
‫- اوهوم. ‫- چه بسا، وقتی نیستی...
‫شاید «درخت آفتاب» رو قطع کنم ‫و یه قایقِ شیک بسازم.
‫که این‌طور. به‌نظرم عالیه.
‫فردا روز بزرگی داریم. ‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫آره، قطعاً. ‫داشتیم در مورد این صحبت می‌کردیم که...
‫- آممم... ‫- قایق!
‫که این‌طور. خب...
‫اگه خواستی جزئیات قضیۀ قایق رو بهم بگی
‫تا یه‌کم دیگه بیدارم.
‫- عاشق شدی. ‫- حالا گیرم که شده باشم.
‫- این‌جوری نیست که بتونم کاریش کنم. ‫- برادر...
‫زن‌ها یه‌جور کُد اسرارآمیز نیستن که.
‫وقتی دعوتت می‌کنه بری اتاقش، باید بری.
‫یه لحظه.
‫سلام.
‫عه، آره، بیا تو.
‫فقط داشتم... می‌دونی...
‫بله. منم می‌گیریم می‌شینم
‫- اگه مشکلی نداشته باشه. ‫- نه، بشین. چه اشکالی؟
‫ببین، من...
‫- می‌بخشمت. ‫- نمی‌تونیم با هم باشیم.
‫ولی... همدیگه رو دوست داریم.
‫می‌دونم،
‫ولی رابطۀ من و تو به جایی نمی‌رسه.
‫آینده‌مون با فلاکت و بدبختی گِره خورده. ‫خودم دیدم.
‫ماترون؟ دوباره؟
‫مسئله فقط اون نیست.
‫آرامنتۀ تو... وقتی کاملش کنی...
‫فکر کردی نمی‌دونم؟
‫اینکه «صدای طوفان» بشم، ‫مسئولیتی‌ـه که تا قرن‌ها طول می‌کشه.
‫خیلی بعد از اینکه ما می‌میریم. ‫بعد از اینکه من می‌میرم.
‫یعنی خوشی‌های امروزی ‫ارزشِ دردهای فردا رو نداره؟
‫نمی‌تونم با فکرش کنار بیام ‫که تو رو متحمل همچین سختی‌ای بکنم.
‫ما توی تیم‌مون همیشۀ خدا ریسک می‌کنیم.
‫برای یه تیکه زره داریم می‌ریم جهنم! ولی...
‫برای من اصلاً ریسک نمی‌کنی.
‫این‌طور نیست.
‫اگه انقدر می‌ترسی منو توی زندگی‌ات راه بدی، ‫پس...
‫شاید بهتر باشه بری.
‫اگه چیزهایی که من دیدم رو دیده بودی...
‫فقط برو بیرون!
‫کیکی، خواهش می‌کنم!
‫آهنگ جدیده؟
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫تا حالا شده فرصت اینو داشته باشی ‫که به یه نفر ابراز علاقه کنی
‫ولی بترسی و جا بزنی؟
‫آره، شده.
‫ولی، ببین...
‫آلورا داره حلقۀ تله‌پورت رو آماده می‌کنه.
‫خوبه.
‫نمی‌خوام یه درخت دیگه رو به فنا بدم.
‫کجا برای خودتون دارید می‌رید؟
‫عجب، «جَرت»!
‫امروز از دندۀ چپ بیدار شدی؟
‫خیلی‌خب، اولاً که انقدر این کار رو نکن.
‫دوماً، خودت می‌خواستی این زره رو گیر بیاریم.
‫تورداک همین‌جوری‌اش هم شک کرده.
‫اصلاً وقت خوبی نیست ‫که شهرتون رو بی‌دفاع ول کنید.
‫اگه وقتی ما نیستیم، حرکتی بزنیم، بخدا...
‫دو روز وقت دارید، یه دقیقه هم بیشتر وقت نمی‌دم.
‫[دراکونیا] ‫[قارّه‌ی ویلدمونت]
‫به دراکونیا خوش اومدید.
‫امیدوارم دستکش آورده باشید.
‫خب، این دوست‌تون چه‌جوریه؟
‫یه موقع جلوی خودش نگی «دوست».
‫قضیۀ شما سه تا چیه؟
‫بذار این‌طور بگم که وقتی با یکی از عزیزانت ‫توی وضعیت خطرناکی قرار می‌گیری
‫ممکنه به جدایی ختم بشه.
‫یه‌کم جلوتر میاد به دیدن‌مون.
‫خودتون رو آماده کنید.
‫بله خانم.
‫وقتی برگشتید آماده تحویل‌شون می‌گیرید.
‫آلورا.
‫دولا! از دیدنت خوشحالم.
‫وای خدا، چقدر دلم برات تنگ شده بود.
‫و کیمای قدرتمند!
‫کیمای شجاع!
‫آخ.
‫کیمای ساده‌لوح. ‫در چه حالی هستی؟
‫گیج شدم! از اینکه اصلاً تغییر نکردی. ‫وای.
‫پیام‌تون منو سورپرایز کرد ‫ولی به‌نظر مهم می‌اومد.
‫و اگه دروازۀ دسپاث می‌تونه کمک‌تون کنه
‫مردم دراکونیا قدم‌شون روی چشم ماست ‫و می‌تونن ازش استفاده کنن.
‫دوستان جدید، سفر نسبتاً طولانی‌ایه.
‫سعی کنید عقب نیفتید.
‫مگه چقدر می‌تونه دور باشه؟
‫خیلی‌خب، دورـه.
‫عه، حالت خوبه؟
‫باید خوب باشم.
‫همین‌جاست.
‫عه، ببخشید، اینجا کجاست؟
‫کسی از این دروازه محافظت نمی‌کنه؟
‫به‌خوبی پنهان شده.
‫و اگه کسی پیداش کنه، آتیشِ ابدیِ جهنم، ‫عامل بازدارندۀ خیلی قوی‌ایه.
‫برای باز کردنِ دروازه بیشتر از یه نفر لازمه
‫و فقط از این سمتِ دروازه می‌تونه انجام بشه.
‫پس بعضی‌هاتون باید بمونید.
‫اشکالی نداره. من و کیما می‌مونیم.
‫منم همین‌طور. یه کشیک نیاز دارید.
‫منم بهتره بمونم.
‫اگه فکر می‌کنی کمک می‌کنی بمون.
‫از دروازه رد می‌شیم، زره رو پیدا می‌کنیم ‫و از اون جهنم‌درّه میایم بیرون.
‫بازی با کلمات؟ ‫(جهنم)
‫دروازه نمی‌تونه به‌صورت نامحدود باز بمونه. ‫یادتون باشه...
‫ما دقیقاً رأس ۱۲ ساعت دیگه بازش می‌کنیم.
‫۱۲؟ ولی انگشت‌هام کم میاد!
‫کسی ۱۲ تا انگشت داره؟
‫رفیق، اگه انگشت دستت تموم شد، ‫برو سراغ انگشت پات. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫زود باشید تا بسته نشده!
‫موفق باشید، ‌واکس ماکینا.
‫خداحافظ!
‫آه!
‫یا خدا.
‫خب، دیگه کاپشن لازم‌مون نمی‌شه.
‫«دیس»؛ پایتخت جهنم.
‫دیس غذا با سنگ!
‫- چی می‌گی برای خودت؟ ‫- چیه؟
‫همین‌جوری الکی گفتی «دیس»، ‫منم گفتم یه چیزی بگم.
‫چی؟ نه. اسم این شهر «دیس»ـه.
‫باشه، پس اسم این سنگ هم «دیس»‌ـه.
‫ای خدا. ‫می‌شه لطفاً روی مسئله‌ی اصلی تمرکز کنیم، بچه‌ها؟
‫مثلاً اونا! ‫اونا روحن؟
‫آره، متأسفانه.
‫اشرار دنیامون...
‫برای مجازات، به اینجا فرستاده می‌شن.
‫حالا چطور وارد این مکانِ شیطانی بشیم؟
‫یه بازی قشنگِ دیگه با کلمات!
‫ولی جداً، «دی»، اون‌طور که راه‌مون از هم جدا شد
‫یه ذره دلشوره گرفتم. ‫یعنی، اینکه من و الی ولت کردیم رفتیم.
‫ببین، ببخشید اگه دلت رو شکستم.
‫چی می‌گی بابا؟
‫عه، مگه از دستم عصبانی نشده بودی؟
‫عصبانی؟ کیمیا، بچه که نیستیم.
‫یه ذره حرصم گرفته بود ‫ولی باید به کارمون می‌رسیدیم.
‫از اولش مشخص بود که شما دوتا ‫با هم دوستای خوبی می‌شید.
‫خب... یعنی دماغ‌سوخته نشده بودی؟
‫در طول این سال‌ها، ‫حتی یه‌بار هم به اون قضیه فکر نکردم.
‫- خب... ‫- خب چی؟
‫دیروز...
‫آهان، آره. ‫دیروز خیلی خوش گذشت.
‫همین؟ ختم کلام؟
‫نباید در مورد عشق و علاقه‌مون صحبت کنیم؟
‫در مورد آینده‌مون؟
‫اگه نیاز به عنوان دارید، ‫اسمش رو بذار نامزدی.
‫اسمش رو بذار اشتباه. ‫اسمش رو هر چی می‌خوای بذار.
‫می‌خوام بدونم تو چی می‌خوای.
‫مگر اینکه می‌ترسی بگی.
‫ترس؟ من نمی‌ترسم.
‫من... آه!
‫وِکس؟
‫- از کجا فهمید کجاییم؟ ‫- بیاید اینجا!
‫باید یه سرپناهی پیدا کنیم.
‫آره، فرار کنید.
‫وروگال با خوشحالیِ تمام، پیداتون می‌کنه.
‫بخواب!
‫تا ابد نمی‌تونید قایم شید.
‫دارم حال بقیه رو چک می‌کنم. ‫کاری که تو باید بکنی!
‫دیدی؟ حال‌شون خوبه.
‫یه‌جورایی به‌نظر باز میاد ‫ولی خب، تو بومیِ اینجایی.
‫راه رو نشون بده.
‫داری از دروازه دورمون می‌کنی.
‫باید برگردیم تا دوباره برای دوستامون بازش کنیم.
‫نه که خیلی براتون مهمه.
‫چه زِری می‌زنی؟ معلومه که مهمه.
‫ببخشید، ولی سابقۀ ول‌کردنِ متحدهاتون ‫توی آتیش و خاکستر رو دارید.
‫وقتی تورداک رو شکست دادیم ‫دقیقاً کنارتون بودم.
‫منم به اندازۀ شما خون ریختم.
‫ولی وقتِ تمجید و ستایش که رسید
‫و توی یه برج عاجیِ باکلاس زندگی می‌کردین.
‫در حالی که من برگشتم اینجا توی برف.
‫دولا، نمی‌دونستم دلت می‌خواد توی شورا باشی.
‫خیال کردیم راضی‌ای. ‫شرمنده‌ام.
‫جفت‌مون شرمنده‌ایم.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم
‫ولی یه‌کم دیره.
‫مسلّمه که خبر نداشتید.
‫حواس‌تون به هیچ‌کس جز خودتون نبود.
‫مثل دوتا بچه‌مدرسه‌ای برای خودتون خوش بودین.
‫ولی دراکونیا هیچ‌وقت منو تنها نذاشت
‫و من اونا رو تنها نمی‌ذارم.
‫- صبر کن، یه موقع وروگال می‌بینه! ‫- چی‌کار می‌کنی؟
‫- علامت کمک؟ ‫- داری ما رو به کُشتن می‌دی!
‫ما رو نه. شما رو.
‫اژدهاها قول دادن از جون مردمم بگذرن
‫و بعد از اینکه شماها رو تحویل بدم
‫بهم قولِ قدرتی رو دادن که شما ازم دزدیدین.
‫خائن!
‫الی!
‫دوباره حواس‌تون فقط به خودتون بود!
‫چطور این ماسماسک رو خاموش کنیم؟
‫اه.
‫داره میاد.
‫پس اینجایید.
‫امیدوارم اول تو رو بکُشه
‫تا کیما مرگت رو ببینه.
‫آشغال!
‫نمی‌شه این گفت‌وگو رو بذارید برای بعد؟
‫از اون‌طرف. ‫اونایی که دنبال‌شونی، از اون‌طرف رفتن.
‫نگران نباشید، گازتون نمی‌گیرم.
‫طعمه‌هام رو درستی قورت می‌دم.
‫آلورا، می‌تونی یکی از اون سپرها ‫زیرمون شکل بدی؟
‫چی؟ نمی‌دونم دقیقاً چه کمکی بهمون... ‫آهان.
‫وای خدا!
‫نمی‌دونم متوجه شدین یا نه
‫ولی اون دقیقاً پشت سرمونه.
‫داریم از لبه می‌ریم!
‫عالی هدایتش می‌کنی، دختر.
‫گندش بزنن.
‫نمی‌تونید از این فرار کنید.
‫بهمن!
‫نه، نه، نه!
‫کیما!
‫مواظب باشید!
‫بجنب، احمقِ نابالغ!
‫تا الآن باید کارشون رو تموم می‌کردی. ‫منتظر چی هستی؟
‫می‌خوام خون ببینم!
‫جدی؟
‫دولا!
‫نه! نه!
‫خوبه. می‌رم دوست‌تون رو پیدا می‌کنم.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم. ببین وِکس چطوره.
‫یه راهی برای خروج از اینجا پیدا می‌کنم.
‫وِکس؟
‫خدا رو شکر که پیش همیم.
‫پرسی... در مورد اون‌موقع...
‫جفت‌مون می‌دونیم یه علاقه‌ای بین‌مون هست.
‫شاید! ولی آمادگیِ گفتنِ چیزی که ‫می‌خوای بشنوی رو ندارم.
‫رابطه‌ها خطرناکن.
‫ببین امروز چی شد.
‫تمام کسایی که تا حالا دوست‌شون داشتم...
‫این چیزا همیشه عاقبت بدی داره!
‫انگار من نحسم.
‫حاضرم این ریسک رو بکنم.
‫ببین، برام عزیزی...
‫واسه همین نمی‌تونیم طولانی‌مدت با هم باشیم.
‫مشکلی نداره؟
‫اوهوم.
‫و کیما... اون...
‫اون زنده‌ست، آلورا. ‫می‌شنوی؟
‫در حال حاضر دوستامون دارن سعی می‌کنن ‫یه عتیقه پیدا کنن
‫توی بدترین جای قابل تصور!
‫ولی می‌دونم مشکلی براشون پیش نمیاد.
‫چون از دل‌شون خبر دارم.
‫تو هم از دل کیما خبر داری.
‫از این غارِ کوفتی خارج می‌شیم.
‫نه به‌خاطر اینکه آسونه، ‫به‌خاطر اینکه ضرورت داره!
‫برای عزیزان‌مون!
‫تحت هر شرایطی...
‫باید باور داشته باشیم که همه‌چی درست می‌شه.
‫اگه نشه چی؟
‫اون‌وقت هیچ‌چیز مهم نیست.
‫«ترجمه از محمد سید»