‫اورلایت؟
‫اورلایت، منم!
‫پایک هستم.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫الآن بیشتر از هر زمان بهت نیاز دارم.
‫پایک تریکفوت.
‫به محض اینکه وارد جهنم‌ها شدیم، ‫احساس ضعف کردم.
‫- باید بدونم که تو هنوز... ‫- دخترم،
‫در سرزمین ملعون‌ها
‫چیزی به‌نام رستگاری وجود نداره.
‫جهنم‌های دسپاث، ممنوعن.
‫ولی چرا؟
‫اگه زرکسوس رو پیدا کنیم، ‫عتیقه‌ای که لازم داریم رو به دست میاریم.
‫روح تو ارزشمنده.
‫توی جهنم یه عده هستن که برای اهداف شرورانه
‫ازش استفاده می‌کنن.
‫اگه به حرف‌های من بی‌توجهی کنی
‫می‌بینی که تنها موندی.
‫یعنی چی؟
‫اورلایت؟
‫صبر کن، خواهش می‌کنم!
‫پایک...
‫پایک؟ پایک؟
‫داشتم اسمت رو صدا می‌زدم.
‫عه، فقط داشتم...
‫مطمئن می‌شدم که داره ازمون مراقبت می‌شه.
‫عه، الهه‌ات هوامون رو داره؟
‫آره.
‫قطعاً همین‌طوره.
‫خوبه.
‫چون برای موفقیت توی این مأموریت
‫به همه‌جور معجزه‌ای نیاز داریم.
‫ایناهاش؛
‫شهر «دیس».
‫آممم، خیلی‌خب،
‫چطور می‌خوایم وارد عمل بشیم؟
‫اون پایین همه یا اهریمن هستن،
‫یا یه اهریمن داره می‌خورتشون.
‫خب، اصلاً هیچ شباهتی به ‫کسایی که توی جهنم هستن نداریم.
‫مگر اینکه شبیه‌شون بشیم.
‫مرد کوچولو؟
‫هان؟ آهان، فهمیدم.
‫♪ بیاید لباس مبدل بپوشیم ♪ ‫♪ بیاید آرایش کنیم ♪
‫♪ بیاید مثل سگ، وحشتناک شیم ♪
‫اوه!
‫همینه!
‫چه شاخ‌های بزرگی.
‫چی؟ خرگوش؟! بی‌خیال!
‫شوخی کردم.
‫باهات شوخی کردم، رفیق.
‫این چه حسی داره؟
‫شرارت‌آمیز!
‫پایک.
‫بیا.
‫حالت خوبه؟
‫اون روح‌ها...
‫کاش می‌تونستم کمک‌شون کنم.
‫شاید حق با کیلث بود.
‫یه عتیقه ارزش اینو داشت ‫که از جهنم عبور کنیم؟
‫شنیدی که رایشان چی می‌گفت. ‫بدونِ اون محاله بتونیم تورداک رو شکست بدیم.
‫هر چیزی که اینجاست ‫بهم عذاب‌وجدان می‌ده.
‫انگار حضورمون خودش گناهه.
‫فکر نکنم بتونیم برگردیم.
‫ببین، درست می‌شه، رفیق.
‫جهنم اون‌قدرها هم جای بدی نیست.
‫خیلی‌ها بهم گفتن بیام اینجا. ‫(بهش گفتن برو به جهنم)
‫باید راه بیفتیم، دوستان.
‫طلسم اسکنلن تا ابد که دوام نمیاره.
‫منو ببخش.
‫شماهایی که اونجایید!
‫آشنا به‌نظر نمیاید.
‫دارید کجا می‌رید؟
‫عه.
‫روحِ متوفیِ «زرکسوس ایلرز»
‫بهمون یه دِینی داره.
‫و ما قصد داریم دِین‌مون رو پس بگیریم.
‫واقعاً؟
‫شماها اون‌قدر جسارت دارید ‫که می‌خواید اون رو ببینید؟
‫این چه سمّیه؟
‫هوم.
‫بسیار خب.
‫خیلی چِندش بود.
‫سفارش آماده‌ست.
‫حالا نوبت کیه؟
‫بوی شماها فرق داره.
‫خب، چند هزار سالی می‌شه
‫که حموم نکردیم.
‫ببخشیـ...
‫ببخشید!
‫می‌دونید «جمجمۀ برنجی» رو کجا می‌تونیم پیدا کنیم؟
‫دنبال یه نفر به اسم زرکسوس می‌گردیم.
‫از اسمش ترسیدن.
‫پیدام کن.
‫بیاید راه بیفتیم.
‫نمی‌خوام بیشتر از اونی که مجبوریم، اینجا باشم.
‫خب، حداقل تیم دراکونیا...
‫دارن توی برف، برای خودشون خوش می‌گذرونن.
‫هنوز روی حرفم هستم ‫که اگه با دریل‌کردن می‌اومدیم بیرون، امن‌تر بود.
‫آره، ولی روش من باحال‌تر بود.
‫منم می‌تونستم باحالش کنم.
‫کیما؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫کیما!
‫نباید دور باشه.
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫اون اژدهای وامونده رو تیکه‌پاره می‌کنم.
‫عه، پایک!
‫حال و وضعت اصلاً خوب نیست، ‫حتی برای یه اهریمن!
‫فکر کنم بهتر باشه یه چند ثانیه اینجا بمونم.
‫شماها به گشتن ادامه بدید.
‫چیزی نشده. مشکلی برام پیش نمیاد.
‫پخش شید. ولی خیلی دور نشید.
‫از طرز نگاه این جونورها بهمون، خوشم نمیاد.
‫امان از این همه شرارت!
‫شاید حق با اورلایت بود.
‫نباید می‌اومدیم اینجا.
‫چیزی نیست،
‫من... بهت آسیب نمی‌زنم.
‫فقط می‌خوام کمک کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫با نورِ شفابخش خودت، این زن رو نجات بده.
‫پایک!
‫چه خبره؟
‫داره مغزم رو درد میاره!
‫گندش بزنن. ‫اسکنلن، طلسمت چی شد؟
‫با این همه جیغ و داد، نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫موجوداتِ فانی!
‫تازه‌واردها!
‫نمی‌تونیم اینجا بمونیم.
‫به شخصه کاملاً حرفت رو قبول دارم.
‫باید راه بیفتیم، پایکی.
‫گندش بزنن.
‫این جمجمۀ برنجیِ کوفتی کجاست؟
‫نمی‌تونیم از دست کل مردم یه شهر فرار کنیم.
‫باید برگردیم توی پورتال. ‫(پورتال: دروازه)
‫بدونِ زره نه!
‫از آسمون هم بهمون دید دارن. ‫چی‌کار کنیم؟
‫از این‌طرف!
‫بچه‌ها، اون پایین.
‫آره! خوب دیدی، رفیق.
‫برای پرش آماده شید!
‫گندش بزنن، باید مویرگی ردشون کنیم.
‫وارد شید.
‫ممنون که کمک‌مون کردی.
‫اگه اشتباه نکرده باشم؟!
‫از این‌طرف.
‫اینجا کجاست؟
‫اوه.
‫چه ترفندِ تمیزی.
‫واکس ماکینا.
‫خوب بلدین ورودِ تماشایی داشته باشید.
‫از کجا می‌دونستی داریم میایم؟
‫«اگر سخن از اهریمن گویی، ‫او پدیدار خواهد شد.»
‫قوانین این قلمرو، منحصربه‌فردـه.
‫توصیه می‌کنم دیگه قبل از به زبون‌آوردنِ اسامی، ‫احتیاط کنید.
‫تو اون شخصی بودی که حضورش رو حس کردم!
‫چـ... چرا باهام ارتباط برقرار کردی؟
‫سؤال اصلی اینه که...
‫یکی از کشیش‌های اورلایت اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫ما رو «جمان سا اورد» فرستاده.
‫ یه چیزی رو گذاشته پیش تو.
‫زره شهید سپیده‌دم؟
‫نذاشته. باخته!
‫منظورت چیه که «باخته»؟
‫حدوداً هر ده سال یکبار، جمان میاد تا...
‫شانس نسبتاً بَدِش رو سر میز من محک بزنه.
‫نباید روی همچین عتیقه‌ای شرط می‌بست ‫ولی دیگه عادلانه بوده.
‫به گمونم یه چیزی دارید که باهاش معاوضه کنیم؟
‫می‌دونم پیش خودتون نگفتید حالا بریم توی جهنم ‫بعدش ببینیم چی می‌شه.
‫خب، یه آدم اهریمنی...
‫دقیقاً چه‌جور چیزهایی می‌خواد؟ طلا؟
‫برای یه عتیقه؟
‫نه، باید یه چیز معرکه ارائه بدید.
‫یا شرط ببندید.
‫مایلید یه بازیِ بخت و اقبال کنیم؟
‫اگه ما برنده بشیم، زره رو می‌گیریم.
‫و اگه من برنده بشم،
‫تو به‌عنوان مهمونم اینجا می‌مونی،
‫تا ابد!
‫پایک، قبول نکن. ‫تقلب می‌کنه.
‫نگران نباشید.
‫چیزی که دسپاث رو از جهان‌های هستیِ فلاکت‌باری...
‫مثل جهان شما، متمایز می‌کنه، ‫قوانین و مقررات هستند.
‫هیچ‌گونه تقلبی مجاز نیست.
‫خیلی‌خب. بازی چیه؟
‫چی؟
‫هان؟
‫- هان؟ ‫- پایک؟
‫بفرما بشین.
‫قرارداد؟
‫محض اطمینان از اینکه مردّد نمی‌شی.
‫اونا...؟
‫در امانن ولی ساکت شدن.
‫تا بازی منصفانه باقی بمونه.
‫شروع کنیم؟ مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫چه خونِ خالصی.
‫واقعاً خیلی خاصه.
‫اسم بازی «پنج جمجمه»‌ـست.
‫هر بازیکن پنج تا کارت داره
‫که شامل چهار کارت قرمز ‫و یه کارت جمجمۀ سیاه می‌شه.
‫کارت‌ها که پخش شد، ‫حق نداری جابه‌جاشون کنی
‫یا به کارت حریفت دست بزنی.
‫هر کی زودتر بتونه جمجمۀ سیاه اون یکی رو پیدا کنه
‫برنده می‌شه.
‫چطور؟
‫هر دور، می‌تونی از حریفت هر سؤالی...
‫در راستای پیدا کردنِ اون کارت، بپرسی.
‫اما باید صادقانه به تمام سؤال‌ها پاسخ بدی
‫وگرنه جریمۀ سنگینی می‌شی.
‫همون‌طور که گفتم؛ اینجا قوانینی داریم.
‫عجب! صندلی‌های شیکی توی این خراب‌شده دارن.
‫باورم نمی‌شه داره این کار رو می‌کنه.
‫ببین، هر کی نتونه دسیسه‌های یه اهریمن رو ببینه،
‫تریکفوت می‌تونه.
‫اینکه کی اول باشه، قطعاً مزیت‌های خاص خودشو داره.
‫چون تو مهمون منی
‫بهت این افتخار رو می‌دم که شروع کنی.
‫سؤال اول مال توئه.
‫خیلی‌خب، بذار گزینه‌ها رو محدود کنم.
‫جمجمۀ مشکی‌ات، سمت راست کارت وسطته...
‫یا سمت چپش؟
‫نمی‌تونی حضور اورلایت رو حس کنی.
‫ناجی‌ات اینجا نیست، مگه نه؟
‫سؤالم چیز دیگه‌ای بود.
‫سمت راست.
‫اولی!
‫کارتت اونه.
‫متأسفانه، نه.
‫ولی فکر می‌کنم توی این دور، ‫من از تو جزئیات بیشتری فهمیدم.
‫هر چی نباشه، هر کسی یه‌جوری تابلو می‌کنه.
‫فقط باید شش دُنگ حواست جمع باشه.
‫نمی‌خوای ازم سؤالی بپرسی؟
‫دوست‌هات روت حساب باز می‌کنن.
‫باید به خودت افتخار کنی ‫که همیشه برای نجات‌شون حاضر و آماده‌ای.
‫برای اینکه به دادشون برسی.
‫این کارت‌بازی نیست.
‫قشنگ نشون کرده بوده که با کی بازی کنه.
‫من هنوز قانون‌هاش رو کامل نفهمیدم.
‫خانم مقدس، یه چیزی رو بهم بگو،
‫بهت حق انتخاب داده شد؟ مسیری برای قدم‌برداشتن؟
‫چی؟
‫«ما انتخاب نمی‌کنیم.»
‫«هر مسیری می‌تواند، مسیر مقدسی باشد.»
‫«به شرط اینکه با درستکاری در آن قدم بردارد.»
‫آره، بهم حق انتخاب داده شد.
‫از قرار معلوم، حق انتخابی که داشتی دروغ بوده.
‫هر دو مسیر به یه مقصد، ختم می‌شدن.
‫یه زمان به منم حق انتخاب مشابهی داده شد.
‫به قیمت خانواده‌ام تموم شد.
الهه من بهم خیانت کرد، الهه تو هم بهت خیانت می‌کنه.
‫نه، می‌خوای بری روی اعصابم.
‫فایده نداره.
‫من از قبل، چیزی که نیاز دارم رو پیدا کردم.
‫قبلاً خودت رو لو دادی.
‫با چشم‌هات. کارت سیاهت...
‫از سمت چپ، دومی‌ـه.
‫- نه! ‫- رفیق!
‫مسخره‌ست.
‫حق نداری این‌طوری بحث رو عوض کنی. ‫داری تقلب می‌کنی!
‫چطور؟ تمام جواب‌ها صادقانه بودن.
‫برام مهم نیست قرارداد بستن یا چی، ‫این واقعاً مُضحک‌ـه.
‫«گوش‌سوزنی» راست می‌گه.
‫من دیگه نمی‌شینم نگاه کنم!
‫صبر کن، شاید نباید...
‫صندلیِ مزخرفِ راحت!
‫پایک تریکفوت، از این لحظه به بعد، ‫به این پرستشگاه محدود می‌شی
‫و تا ابد در رکاب «شوالیۀ کُشته‌شده»
‫خدمت می‌کنی.
‫صبر کن... خواهش می‌کنم.
‫باید یه فرصت دیگه بهم بدی.
‫آخه الآن دیگه چی داری که بخوای بهم پیشنهاد بدی؟
‫چی؟ نباید این کار رو بکنه!
‫واقعاً شرط ارزشمندیه.
‫حیف که به کارِ من نمیاد.
‫برای زره شهید سپیده‌دم،
‫یه چیز چشمگیرتر نیاز دارم:
‫روحِ دوست‌هات.
‫نه، اونا رو نه. نمی‌تونم!
‫مگه ایمانت به اندازۀ کافی قوی نیست؟
‫باشه.
‫یه دور بازی می‌کنیم، ‫برنده همه‌چیز رو می‌بره.
‫صبر کن ببینم، الآن ما خودِ شرطیم؟
‫این‌طور به‌نظر میاد. ‫دیوونه شده؟
‫پایکی؟
‫حالا فهمیدم چرا سوگلیِ اورلایت هستی.
‫همون‌قدر که خودت بی‌محابایی،
‫نسبت به عزیزانت هم بی‌محابایی.
‫ولی این‌بار، اول من شروع می‌کنم.
‫نوبت منه، سؤالم رو می‌پرسم.
‫تو یه چیزی‌ات با بقیه فرق داره، پایک.
‫خاصی!
‫تا حالا به این فکر کردی که شاید اورلایت ‫بیشتر از اونی که تو بهش نیاز داشته باشی
‫بهت نیاز داره؟
‫هیچ‌وقت از ذهنم خطور نکرده.
‫دوتا کارت؟
‫به خودت دروغ می‌گی؟
‫ای دل غافل! این مدلی‌اش رو ندیده بودیم.
‫انصاف نیست!
‫کم پیش میاد که حقیقت، منصفانه باشه.
‫کار رو برام آسون‌تر کردی.
‫کارت سمت راستم رو نشون بده.
‫حیف شد. نوبت توئه.
‫خیلی‌خب، بریم سرِ اصل مطلب.
‫کدوم کارت، جمجمۀ سیاهته؟
‫رویکرد جالبیه.
‫از اونجایی که نمی‌تونم دروغ بگم، ‫بهت می‌گم.
‫همونیه که توی دستمه.
‫اولی از چپ.
‫دوتا کارت داری. سؤال بعدی‌ام چی باشه؟
‫آهان، فهمیدم.
‫تا حالا برات سؤال شده ‫که زندگی‌ات بدونِ اورلایت بهتر می‌شده
‫یا بدتر؟
‫آره.
‫به‌نظر من که خیلی مؤمنانه به‌نظر نمیاد!
‫کار چپی‌ات.
‫ظاهراً بازی تقریباً تمومه.
‫گندش بزنن.
‫قبل از اینکه کارم رو یکسره کنی،
‫یه لطفی در حقم بکن.
‫اگه قراره تا ابد اینجا نگه‌ام داری،
‫به‌نظرم حقمه بدونم کی هستی.
‫کی بودی.
‫و چرا منو انتخاب کردی.
‫بسیار خب.
‫اینو آخرین ارفاقِ من بدون.
‫من از عصری میام که مربوط به هزار سال پیش می‌شه،
‫زمانی که خدایان ‫در بینِ موجودات فانی زندگی می‌کردند.
‫جهان تحت سلطۀ جادو بود.
‫منم مثل تو در مقامِ «شوالیۀ اول» ‫از زادگاهم محافظت می‌کردم.
‫عضوی از «حلقۀ برنجی» بودم؛
‫گروهی مشابهِ گروه تو.
‫و مجدداً مشابه تو، ‫بهشون انرژی مثبت می‌دادم.
‫وقتی دوستانم با کنجکاوی و غرورشون ‫تمدن‌مون رو به نابودی کشوندن،
‫کور بودم و نفهمیدم.
‫منظورت «مصیبت بزرگ»ـه؟
الهگان، با «اگزندریا» وارد جنگ شدند
‫و در میانِ این آشفته‌بازار...
‫تا به خودم اومدم دیدم ‫با «ارباب عذاب» روبه‌رو شدم.
‫ولی به‌جای اینکه منو نابود کنه،
‫بهم حق انتخاب داد:
‫یا با بقیه بمیرم یا بهش ملحق بشم
‫و قیدِ خانواده‌ام رو بزنم.
‫فکر می‌کردم اگه به اندازۀ کافی وقت داشته باشم،
‫می‌تونم روش تأثیر بذارم، نجاتش بدم،
‫و قلب یاغی‌اش رو رام کنم.
‫در کمال حماقت، دیدم که همسرم و پسرم...
‫با سختی‌های زمونه، تحلیل رفتن
‫و حتی منو یادشون نموند.
‫جوری که انگار کلاً هیچ‌وقت وجود خارجی نداشتم.
‫به یه خائن اعتماد کردی؟
‫معلومه که آره.
‫مثل خودت که در اوج حماقت، ‫به اورلایتِت اعتماد کردی.
‫ولی هیچ فرقی بین الهگان بالا و پایین نیست.
‫همه‌شون دروغ می‌گن!
‫بابت تمام چیزهایی که از دست دادی، متأسفم.
‫ولی دوست‌های من این‌طوری نیستن.
الهه هم این‌طور نیست.
‫حالا عجله نکن.
‫دیگه باید بازی‌مون رو تموم کنیم.
‫تو هم یه سؤال داری که می‌تونی بپرسی.
‫خیلی‌خب. فکر کنم سؤالم رو پیدا کردم.
‫آرزو داشتی خانواده‌ات اینجا می‌بودن؟
‫چی؟
‫این عالَم رو انتخاب کردی ‫تا جون همسر و بچه‌ات رو نجات بدی.
‫گفتی دوست‌شون داشتی ‫ولی من جز حسرت چیزی نمی‌شنوم.
‫حالا، دلت می‌خواست اینجا وسط این کابوس ‫همراهت می‌بودن؟
‫یا بیش‌ازحد خودخواهانه می‌شد؟
‫من...
‫جواب سؤالم رو بده.
‫آرزو داشتی اینجا بودن و باهات رنج می‌کشیدن؟
‫- نه، من... ‫- جوابم رو بده!
‫معلومه که نه!
‫حتی نمی‌دونم خودت می‌دونستی داری دروغ می‌گی یا نه.
‫نه...
‫و حالا، انتخاب من خیلی راحت‌تر شد.
‫آخه هر کسی یه‌جوری تابلو می‌کنه ‫فقط باید شش دُنگ حواست جمع باشه.
‫اون یکی.
‫خوب بازی کردی، پایک تریکفوت.
‫شیطنت‌آمیزتر از اونی بود که انتظارش رو داشتم.
‫همه‌مون یه‌سری نقاط کور داریم.
‫حتی تو.
‫کم پیش میاد توی قلمروی خودم ببازم
‫اما این شکست رو می‌پذیرم.
‫اوه!
‫ایول رفیق! اونجا رو ببین!
‫خدایان رو شکر!
‫خب... به گمونم اورلایت کمکش رو کرد، آره؟
‫آره. آره.
‫فقط به پایک سوغاتی می‌رسه؟
‫سرگذشتت رو فراموش نمی‌کنم.
‫ممنون که مَردونه باختی.
‫منم سرگذشت تو رو فراموش نمی‌کنم.
‫خیلی‌خب، کسِ دیگه‌ای هم آماده‌ست تا ‫از این خراب‌شده بزنیم بیرون؟
‫قطعاً همین‌طوره.
‫بیا، اینو بگیر. علامت من روشه.
‫برای عبور امن از دسپاث، لازم‌تون می‌شه.
‫یِنک، تا دمِ در بدرقه‌شون کن.
‫و لطفاً سلام منو به جمان برسونید.
‫روحش هم خبر نداره چی توی رگ‌هاش جاریه.
‫مهم نیست، ‫بذر تردید کاشته شد
‫و قلبش رو سرشار از حس انتقام‌جویی می‌کنه؛
‫ما هم رشد اون بذر رو تماشا می‌کنیم.
‫چه دستوری می‌دین؟
‫به اون دختره کاری نداشته باش. ‫بقیه رو بکُش.
‫ما از خونِ اربابیم.
‫زمانِ خیزشِ ایشون نزدیک شده.
‫خارج‌شدن از اینجا ‫قراره خیلی راحت‌تر از وارد شدن باشه.
‫خوبه، چون من بیشتر از این ‫نمی‌تونم حشره بخورم.
‫احتمالش چقدره که اون با ما کاری نداشته باشه؟
‫من می‌گم ۵۰ درصد به ۳۰ درصد.
‫واکس ماکینا!
‫از ریاضی متنفرم.
‫«ترجمه از محمد سید»