‫«ترجمه از محمد سید»
‫نمی‌دونم دنبال چی هستی، آنا.
‫من زورم رو زدم. قابل تعمیر نیست.
‫عه، جدی؟ ‫خب، شوکه نشو...
‫آخه گاری‌ات درست شد.
‫ای خدا، دوباره ثابت کردی حق با توئه.
‫خانواده‌مون بدونِ هوش تو باید چی‌کار می‌کرد؟
‫استعدادهای تو دنیا رو عوض می‌کنه، آنا.
‫ولی خودت باید تصمیم بگیری ‫که چطور ازشون استفاده کنی.
‫- هان؟ ‫- بابا؟
‫انجمن!
‫اونا... اونا که واقعاً نمی‌خوان...؟
‫دارن معادن رو تصاحب می‌کنن.
‫برو. زود باش!
‫جادوگرها! جادوگرها!
‫عالیه.
‫بابا.
‫آنا... فرار کن.
‫چند نفر؟
‫حداقل ۵۰۰ نفر کُشته و ۸۰۰ نفر زخمی شدن.
‫خیلی بیشتر از این آمار هم مفقود شدن.
‫از بازمانده‌ها باید محافظت بشه.
‫گیلمور، در زودترین حالت، ‫کِی می‌تونی اون طلسم پنهان‌سازی رو اجرا کنی؟
‫چیزی برای پنهان‌سازی باقی نمونده.
‫اژدهاها می‌دونن ما اینجاییم.
‫باز داری اون‌جوری نگاه می‌کنی.
‫چی شده، پرسیوال؟
‫ریپلی کل این مدت می‌دونست وایت‌استون کجاست
‫ولی الآن رفت به تورداک لو داد.
‫فکر کنم دلیلش رو بدونم.
‫«بقایا». ‫(بقایای انرژی جادویی)
‫کل تدارکات وایت‌استون دزدیده شده.
‫حمله رو پوشش خودش کرده ‫تا ذخایرمون رو بدزده.
‫ریپلی از مکانیک سر در میاره، نه از جادو.
‫چرا باید «بقایا» رو لازم داشته باشه؟
‫یه فرضیه‌ای دارم.
‫تورداک دیگه اینجا رو بلده ‫و رایشان می‌دونه بی‌دفاعه.
‫اگه قراره ریپلی رو بگیریم، ‫باید زودتر دست به کار شیم.
‫اسکنلن می‌تونه دوباره ‫تلاش کنه با افسانه‌شکن پیداش کنه.
‫البته اگه اینجا بود می‌تونست.
‫می‌تونم از آشناهای قدیمی‌ام توی کلاسپ ‫پرس‌وجو کنم.
‫هیچ‌کس بهتر از یه گروه دزد ‫بلد نیست یه مار خوش‌خط‌وخال رو بگیره.
‫لازم نیست، فهمیدم کجاست.
‫ترمایتِ آبسیدین.
‫یه سنگ کمیاب که در طول «مصیبت بزرگ» ‫آتش الهی سوزوندش.
‫اینو فقط یه جا می‌شه پیدا کرد:
‫جزیرۀ گلینت‌شور.
‫اینو همین‌جوری جا نذاشته.
‫عمداً بوده. دعوت‌نامه‌ست.
‫مشخصه. ‫ولی ما به هر حال می‌ریم.
‫من که مشکلی توی این نقشه نمی‌بینم.
‫عزیزم، می‌دونم این قضیه برات حکم خصومت شخصی داره.
‫ولی مطمئنی می‌تونی جلوی خودت رو بگیری؟
‫تو گفتی من خیلی عوض شدم.
‫امیدوارم درست گفته باشی.
‫پس صبح علی‌الطلوع راه می‌افتیم.
‫صحیح. ‫یه نکتۀ جانبی:
‫اسکنلن کجاست؟
‫یه جایی که امیدوارم موفق‌تر از الآنِ ما باشه.
‫[گروه سیار و فوق‌العاده]
‫کیلی؟
‫دیر کردم.
‫امروز صبح نیومدی پیشم.
‫نمی‌تونستم بیام، ‫بقیه بیدار می‌شدن و می‌فهمیدن.
‫می‌دونی، با اینکه خیلی حس خوبی داره ‫که چیزی داریم که فقط مال ماست
‫یه زمان می‌رسه که می‌فهمی چی برای خودت مهمه.
‫می‌خوای بهشون بگی؟
‫می‌خوام با خودمون صادق باشیم.
‫بدم نمیاد بگیم
‫ولی اون‌جوری اوضاع تغییر می‌کنه
‫و الآن لازمه که روی مأموریت فعلی‌مون تمرکز کنن.
‫مطمئنم حق با توئه.
‫معلومه عزیزم. ‫همیشه حق با منه.
‫نگاه‌شون کن! ‫جوری رفتار می‌کنن که انگار نمی‌دونیم.
‫آره والا. ‫ما رو چی فرض کردن؟
‫توی تمام اتاق‌های عمارت اسکنلن صدای قهقهه‌هاشون می‌اومد.
‫شنیدم دمِ میز بیلیارد، داشتن حرف‌های عاشقانه...
‫متوجه منظورت شدیم.
‫ترینکت، تو رو می‌ذارم اینجا ‫که مواظب وایت‌استون و کاساندرا باشی.
‫بهت نیاز دارن. متوجهی؟
‫خیلی‌خب، ما هیچ درختی توی گلینت‌شور نمی‌شناسیم
‫و آلورا نمی‌تونه تله‌پورت‌مون کنه ‫چون ممکنه سر از اقیانوس در بیاریم.
‫پس... با قایق بریم؟
‫نه. پرواز می‌کنیم.
‫سفر جاده‌ای!
‫اوه.
‫می‌خوای کُتم رو بهت بدم؟
‫ممنون عزیزم ‫ولی فکر کنم رسیدیم.
‫خدا رو شکر.
‫امروز هیچی نوشیدنی نخوردم. ‫دارم از گرسنگی می‌میرم!
‫نگران نباش، مطمئنم یه مهمانسرا...
‫اطرافِ پیچِ خرابه‌های باستانیِ بعدی هست.
‫می‌زنم پیچ خودت رو خراب می‌کنم!
‫شماها همین‌جا بمونید.
‫من و پرسی می‌ریم اطراف رو بگردیم.
‫هیچ کوفتی نمی‌بینم.
‫اگه شرایط رو بهتر کنه چی؟
‫چی؟
‫- اینکه در مورد رابطه‌مون بهشون بگیم. ‫- بی‌خیال.
‫اسکنلن یه ریز مسخره‌ام می‌کنه،
‫کیلث بهم می‌گه آدمِ دورو.
‫برادرم...
‫اصلاً برام قابل تصور نیست چی‌کار باهات می‌کنه.
‫مطمئنی برای همینه که مخالفی؟
‫تا از من محافظت کنی؟
‫اصلاً چرا انقدر برات مهمه؟
‫بذار بعداً ادامه‌اش می‌دیم.
‫اون چیه؟
‫بریم به بقیه بگیم.
‫اگه می‌خواستیم هوایی بهش نزدیک بشیم ‫خیلی ریسکی بود.
‫ولی اگه کسی اون بیرون باشه، ‫نمی‌تونیم ببینیمش.
‫اگه کسی اون بیرون باشه، نمی‌تونه ما رو ببینه.
‫هوم.
‫عه، یه مسیر. ‫چقدر... مشکوک!
‫احتمالاً پُر از تله‌ست.
‫- یه لحظه اون رو بهم قرض بده. ‫- چی؟
‫اوه.
‫آه...
‫چرا صبحونۀ خودت رو نمی‌ترکونی؟
‫یه دونه‌شون رو در آوردم. ‫پیامی از طرف ریپلی.
‫نشان خانوادگیِ ده رولو.
‫یه جای کار می‌لنگه. راحت بود.
‫- می‌شه گفت... ‫- می‌شه گفت زیادی راحت بود!
‫ببخشید. ‫همیشه دلم می‌خواست اینو بگم.
‫خب، خیلی باحال گفتی.
‫کار وَکس تقریباً تموم شد.
‫- به غار که برسیم، باید آمادۀ... ‫- ببین.
‫یه دلیلی داره که داشتم سرِ این قضیه بهت فشار می‌آوردم.
‫من بدجوری عاشقت شدم.
‫پرسیوال، آخه...
‫من...
‫خنثی شد.
‫یالا، بیاید راه بیفتیم.
‫کوتوله، بجنب.
‫سوت و کورـه.
‫- می‌شه گفت... ‫- می‌شه گفت بیش‌ازحد سوت و کورـه. ببخشید.
‫وقتی تو و پرسی اینجا رو شناسایی کردین ‫کسی رو هم دیدین؟ وِکس؟
‫عه، نه.
‫چیزه... آره. ‫آره، یه‌سری نگهبان بودن.
‫شبیه ملوان بودن.
‫دیدیم که...
‫پرسیوال.
‫اورتاکس.
‫حال همه خوبه؟
‫وَکس؟ وَکس؟
‫مادر؟
‫کی این کار رو باهات کرده؟
‫تو کردی، وِکسالیا.
‫عشق تو کُشنده‌ست.
‫پرسی.
‫گندش بزنن.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫سلام، پرسیوال.
‫دیر کردی.
‫به کارخونه‌ات خوش اومدی.
‫خط تولیدی که انرژی‌اش با یه باتری فوق‌العاده تأمین می‌شه
‫که اسرارِ «ضلالت کابال»، جنبش بخاری،
‫و بقایای وایت‌استون رو ترکیب می‌کنه.
‫همه‌ش از طراحی تو الهام گرفته شده.
‫پس بجز قلع‌وقمع کردنِ شهر من، ‫مشغول این کار بودی.
‫در حقت لطف کردم.
‫- همیشه از وظایف اشرافی‌ات بدت می‌اومد. ‫- چطور جرئت می‌کنی...
‫و وقتی گاز توهم‌زای من ‫ذهن دوست‌هات رو به هم بریزه
‫از تمام وظایف و مسئولیت‌هات آزاد می‌شی.
‫یه لوح سفید برای شراکت‌مون.
‫بعد از اتفاق‌های وایت‌استون، ‫دیوونه‌ای اگه فکر می‌کنی کاری به کارِت دارم.
‫یه مشکل ناچیز داریم.
‫وقتی فهمیدم زره قلابی‌ـه ‫مجبور شدم در لحظه تصمیم بگیرم.
‫تنها مسئله، این نوسان برقه ‫که ساعتی یکبار پیش میاد
‫دقیقاً رأسِ هر ساعت.
‫حواست هست؟
‫از الآن داری سعی می‌کنی حلش کنی.
‫چرا مقاومت می‌کنی، پرسی؟
‫هیجانِ اکتشاف و بلندپروازی...
‫شخصیت واقعیِ توئه.
‫تغییر کردم. ‫دیگه از شرّ اورتاکس خلاص شدم.
‫اشتباه گزافی کردی.
‫ولی این شراکت، غیرقابل جدایی‌ـه.
‫وقتی همدیگه رو پیدا کردیم، ‫مثل تو مقاومت نکردم.
‫از بصیرت، شفافیت و قدرتش استقبال کردم.
‫شخصیتی که دارم رو پذیرفتم.
‫و برای همین، خیلی قوی‌ترم.
‫حالا اورتاکس، روحِ افرادی که ‫با سلاح‌های تو کُشته می‌شن رو دریافت می‌کنه.
‫و در عوض، هر کسی برای خودش قدرت به دست میاره.
‫اینکه چطور ازش استفاده کنن به خودشون بستگی داره.
‫ولی به چه قیمتی؟
‫روحت؟
‫جادوگرها خانوادۀ جفت‌مون رو ازمون گرفتن.
‫اون عطشِ انتقام؛
‫دلیل اینکه اورتاکس به ما جذب شد این نبود،
‫دلیل اینکه ما به اورتاکس جذب شدیم این بود.
‫حق با توئه.
‫خودم رو فریب دادم. ‫اصرار داشتم که دیگه اون دوره رو گذروندم.
‫شاید وقتش رسیده باشه که قبول کنم ‫بعضی از زخم‌ها هیچ‌وقت خوب نمی‌شن.
‫من به‌خوبی این موضوع رو درک می‌کنم.
‫جفت‌مون درک می‌کنیم.
‫ما خیلی شبیه به همیم، آنا. ‫من بی‌عیب و نقص نیستم.
‫ولی نقص‌هام منو ضعیف‌تر نمی‌کنن.
‫شخصیتی که دارم رو شکل می‌دن.
‫برید! بگیریدش!
‫بهت گفتم که به‌دردمون نمی‌خوره.
‫بذار روحش رو بگیرم.
‫باشه.
‫وقتشه توافق‌مون رو عملی کنیم.
‫بس کن... بسه!
‫اورلایت؟
‫همون‌طور که هشدار دادم، ‫سر و کلۀ اون پیدا نمی‌شه.
‫خدایان وعدۀ نوشیدنی و عسل می‌دن
‫و قسم می‌خورن که در کنارت می‌مونن.
‫دروغ می‌گن.
‫ولم کن.
‫ول کن!
‫می‌خوای به متحدهات کمک کنی؟
‫تا به رستگاری برسونی‌شون؟ آره؟
‫پس به کسی جز خودت ایمان نداشته باش.
‫حقیقت توی خونِ توئه.
‫اه!
‫کیکی!
‫لعنتی.
‫اه!
‫وَکس جوری از این کارها می‌کنه ‫که انگار خیلی آسونه.
‫اه!
‫هیچ فایده‌ای نداره، پرسی.
‫سلاح‌هامون برای انتقال آماده‌ان.
‫من صرفاً دارم کاری رو تموم می‌کنم ‫که تو نتونستی.
‫خونِ تک‌تک افراد بی‌گناه به گردنِ ما می‌افته.
‫من همدستت نمی‌شم!
‫جلوی پیشرفت رو نمی‌شه گرفت.
‫خواهش می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم منو تنها نذار. خواهش می‌کنم!
‫مُردن! همه‌شون مُردن!
‫چی؟ کار نکرد.
‫هان؟
‫پایک؟
‫ممنون.
‫نه، نه، مادر!
‫خواهش می‌کنم!
‫هِی صدای جیغ می‌شنیدم...
‫مادر بود.
‫- احتمالاً برای اون گُنده‌بک، کمک لازم داشته باشم. ‫- کتابخونه؟
‫کلمه؟
‫فقط کلمه؟
‫چرا عکس نداره؟
‫اوه!
‫پایکی...
‫دوباره بهت آسیب زدم؟
‫نه، رفیق.
‫فقط دیگه جون ندارم.
‫صبر کن ببینم، پرسی کجاست؟
‫مثل بزدل‌ها قایم شدی، آره؟
‫دوست‌هات این‌بار اینجا نیستن تا نجاتت بدن، پرسیوال.
‫باروت؟
‫بد جایی قایم شدی، ده رولو.
‫تو چند بار فرصت داشتی منو بکُشی.
‫ضعف، به قیمت جونت تموم می‌شه.
‫هفت... شش...
‫یک.
‫پرسیوال!
‫صبر کن، اورتاکس!
‫همیشه باهوش بودی، پرسیوال.
‫و حالا انتقام از آنِ تو می‌شه.
‫می‌تونی سوختنم رو ببینی.
‫دیگه خسته شدم از انتقام، آنا.
‫خطاهای تو فارغ از زندگیِ من، ‫زندگیِ خیلی‌های دیگه رو هم خراب کرد.
‫عدالت باید در حق‌مون اجرا بشه.
‫متوجه نمی‌شم.
‫چرا بهم رحم می‌کنی؟
‫می‌دونم اون اهریمن چه حسی داره.
‫نفرتیه که در رگ‌هات می‌جوشه.
‫اتفاقاً اگه بکُشمت بهت رحم کردم.
‫ولی می‌تونم کمکت کنم از شرّ اورتاکس خلاص شی.
‫بعد از پشیمونی و گذشتنِ یک مدت، ‫می‌تونی راه بهتری پیدا کنی.
‫هوش تو می‌تونه هدیه‌ای به دنیا باشه.
‫داری جدی می‌گی؟
‫وِکس...
‫پرسی!
‫♪ اون‌قدر ذهن‌شون درگیر بود ♪ ‫♪ که نمی‌دونستن باید از کدوم طرف برن ♪
‫♪ ولی پیوندِ بین‌شون، تا ابد حس می‌شد ♪
‫♪ عشق می‌تونست برنده بشه ‫اگه آروم‌آروم پیش می‌رفتن؟ ♪
‫♪ با عشق پیچیده ♪
‫- ♪ و خطرهایی که با هم... ♪ ‫- نه!
‫♪ باهاشون روبه‌رو شدن ♪
‫♪ ولی زندگی سریع پیش می‌ره ♪
‫♪ و حس می‌کرد یه جای کار می‌لنگه ♪
‫♪ اون دوید سمتش ولی دیگه از دنیا رفته بود ♪
‫نه. پایک!
‫♪ بذار دوباره نفس بکِشه ♪
‫اون مُرده.
‫♪ حالا دیگه چیزی باقی نمونده ♪
‫♪ زندگی دوباره مثل قبل می‌شه؟ ♪
‫♪ قرار نبود این‌طوری تموم بشه ♪
‫لطفاً منو تنها نذار.
‫«ترجمه از محمد سید»