‫ایست! ‫چی‌کار... هوی!
‫«ترجمه از محمد سید»
‫خیلی‌خب، در باز شد.
‫خب، حالا کدوم از این زندانی‌ها سوژه‌ست؟
‫بهت گفتم که؛ رهبر فرقه‌ست. ‫اگه فراری‌اش بدیم پاداش خوبی بهمون می‌دن.
‫آهای، تو که اونجایی.
‫احیاناً یه‌جور فرقه‌گرا نیستی؟
‫چی فرمودین؟
‫بقیۀ سلول‌ها خالی‌ان.
‫باید همین مرتیکه باشه.
‫اگه دنبال عارفِ یاوه‌گو می‌گردین،
‫دو روز دیر اومدین.
‫ظاهراً زندان، با بُنیه‌اش خیلی هم‌خوانی نداشت.
‫اوه.
‫بله، چقدر چِندش.
‫گندش بزنن. ‫به گمونم باید با اون پاداش خداحافظی کنیم.
‫شایدم نه.
‫بهت نمی‌خوره جات توی همچین جایی باشه.
‫چه جالب...
‫چون به شما می‌خوره.
‫ما یه مقدار پول کم داریم،
‫و از طرز صحبت‌کردنِ تو معلومه که ‫از خانوادۀ ثروتمندی هستی.
‫اگه فراری‌ات بدیم، چقدر می‌دی؟
‫مبلغ ناچیزی، متأسفانه.
‫البته اگه در حال حاضر مفلس و بی‌پول نبودم.
‫شاید بهتر بود این نکتۀ آخر رو ‫بعد از آزاد شدنت می‌گفتی.
‫چرا دروغ بگم؟
‫به‌زودی می‌فهمیدین که حتی یه نقره هم ‫در اختیار ندارم.
‫چه بسا، توی این دنیا هیچ‌کس رو ندارم.
‫شاید دردم رو بفهمید.
‫از قرار معلوم، وقتی به اوج فلاکت می‌رسی
‫تنها برگ برنده‌ای که داری، حقیقت‌ـه.
‫وقتی اقرار می‌کنی که به کمک نیاز داری، ‫دل مردم به حالت می‌سوزه.
‫توی مذاکره‌کردن خیلی افتضاحی. ‫می‌دونستی، نه؟
‫ولی شدیداً صادق هستی.
‫شاید همچین صداقتی یه روز به کارِتون بیاد.
‫بسیار خب.
‫بذار ببینیم حقیقت ما رو به کجا می‌بره.
‫حالا اسمت چیه؟
‫مردم وایت‌استون با عزا و داغ‌دیدگی ‫ناآشنا نیستن.
‫سوگ، آشناترین همسایه‌مون شده.
‫با این‌حال، اندوهِ ناشی از این فاجعه
‫به‌نوعی بی‌رحمانه‌تر از مابقیِ فاجعه‌هاست.
‫چرا که برادر و دوست عزیزمون، ‫پسر شریف‌مون...
‫دوباره از ما دزدیده شد.
‫پرسیول ده رولو، همچون خانواده‌اش...
‫مَردی بود که تعهد عمیقی به وطنش داشت
‫و نسبت به مردمش وفادار بود.
‫و با اینکه مذهبی نبود، ‫با تک‌تک ذرات وجودش...
‫به وایت‌استون ایمان داشت.
‫قلبـــش، ارزش رو در تاریخچه‌مون می‌دید
‫اما ذهنش روشن‌گرِ آینده‌مون بود،
‫و ساعت‌ها و دقایق زندگی‌اش رو
‫صرف حکاکیِ میراث‌مون، ‫با قلمِ لغزش‌ناپذیرِ زمان، می‌کرد.
‫وقتی ما زانو زدیم و درمونده شدیم، ‫پرسی قد عَلَم کرد
‫و بهمون یادآوری کرد که امید، ‫شعله‌ایه که ارزش پرورش‌داده‌شدن رو داره.
‫و اگر چه امروز باهاش خداحافظی می‌کنیم،
‫«پدر سپیده‌دم» جرقۀ ابدی‌اش رو در یکایکِ ما
‫زنده نگه می‌داره.
‫به درگاه اون دعا می‌کنیم؛
‫هر جا که تاریکی ساکن شده، ‫روشنایی عطا بفرما.
‫چی شده؟
‫پرسی کجاست؟
‫یه دلیلی داره که داشتم سرِ این قضیه بهت فشار می‌آوردم.
‫من بدجوری عاشقت شدم.
‫خواهر.
‫نتونستم بهش بگم.
‫به اندازۀ کافی قوی نبودم.
‫تو قوی‌ترین آدمی هستی که می‌شناسم.
‫نگران بودم یه موقع واکنش بَدی نشون بده،
‫یا تو واکنش بَدی نشون بدی.
‫وقتی باید قلبم رو باز می‌کردم، بستمش.
‫خدایا، واقعاً نحسم.
‫چرا باید همچین چیزی بگی؟
‫عشق من به هر چی که می‌رسه نابودش می‌کنه.
‫فکر اینکه دوباره همچین حس شدیدی پیدا کنم ‫وحشت‌زده‌ام می‌کنه.
‫الآن هم که... ‫پرسی هیچ‌وقت نفهمید.
‫قطعاً فهمیده.
‫درسته آدم منزوی و بی‌اعصابی بود
‫ولی پرسی از من هم تیزتر بود.
‫و هر بار تو بهش نگاه می‌کردی،
‫می‌فهمیدم.
‫جدی؟
‫آدم باید احمق باشه که نفهمه.
‫و اون مَرد، احمق نبود.
‫ولی بازم، حرف‌هایی که زده نشد
‫هیچ‌وقت زده نمی‌شه.
‫چطور می‌تونم با این موضوع کنار بیام؟
‫هر کسِ دیگه‌ای هم بود نمی‌تونست.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫وِکس خوبه؟
‫خودت خوبی؟
‫شرمنده که دوری می‌کردم.
‫از عشق بین‌مون.
‫بیا تو.
‫خیلی وقته که از آینده وحشت دارم
‫ولی آینده‌ایه که هنوز نوشته نشده
‫و کم‌کم دارم به این نتیجه می‌رسم ‫که سرنوشت اون چیزیه که خودت رقمش بزنی.
‫ترسیدن ایرادی نداره.
‫ولی اگه با هم باشیم
‫می‌تونیم با هر چیزی روبه‌رو شیم.
‫تقصیر تو نیست، اسکنلن.
‫می‌تونستم جلوت رو بگیرم و نذارم بری.
‫پس چرا نگرفتی؟
‫وقتی همۀ گزینه‌ها افتضاحن، ‫باید به ندای دلت گوش کنی.
‫آره؟
‫اگه اونم به جایی نرسه چی می‌شه؟
‫[آهنگ کیلی]
‫هنوزم یه راهی هست، می‌دونستی؟
‫چی می‌خوای از جون من؟
‫تا بهت تسلیت بگم
‫و حرکت بعدی‌مون علیهِ تورداک رو برنامه‌ریزی کنم.
‫تو دیگه خیلی پُررویی.
‫قرارمون کنسله، یادت رفته؟
‫یه مُشت از جوجه‌هاش، از تخم اومدن بیرون.
‫تا چند روز دیگه، ده‌ها جوجۀ دیگه هم میان بیرون.
‫اگه نمی‌خوای تال‌دوری مثل دوستت نابود بشه،
‫پیشنهاد می‌کنم قرارمون رو از سر بگیریم.
‫به زمان نیاز داریم، الآن عزاداریم.
‫خواهرم اصلاً حالش دستِ خودش نیست.
‫قصد نداشتم بار این مسئولیت رو به دوش تو بندازم.
‫ولی وقتشه که حقیقت رو بدونی.
‫در مورد خانواده‌ات...
‫و تورداک.
‫وِکس، یه صحبتی باهات دارم. تو...
‫اینا چیه؟
‫در حال حاضر به‌درد هیچ‌کدوم‌تون نمی‌خورم.
‫حواسم سرِ جاش نیست.
‫باید ذهنم رو خالی کنم. ‫من و ترینکت...
‫وِکسالیا، نمی‌شه!
‫این دردی که داری
‫اولین باری نیست که من و تو حسش می‌کنیم.
‫چی؟ چی می‌گی؟
‫تورداک چقدر داستان ‫دربارۀ ویرانی‌هایی داره که به بار آورده.
‫پُزِ شهرهایی رو می‌ده که به آتیش کشونده.
‫بندر کالاوان، گرمداش.
‫بایرودن.
‫بله، اگه حافظه‌ام درست یاری‌ام کنه ‫شهر شما بود.
‫مادر!
‫سرنوشت‌تون از بچگی، به پادشاه خاکستر...
‫مرتبط و وابسته بوده.
‫وقتشه دست از نادیده‌گرفتنش بکِشید.
‫تورداک سرنوشت شماست.
‫داغ مادرمون، تا سال‌های سال دلسردمون کرد.
‫شایدم کل زندگی‌مون.
‫از دست دادنِ پرسی هم شاید دقیقاً همین تأثیر رو بذاره.
‫البته اگه خودمون بذاریم.
‫حرفت چیه؟
‫کوتوله، شاید بتونیم انتقام جفت‌شون رو بگیریم.
‫ده‌دوازده‌تا اژدهای کوچیک، ‫وایت‌استون رو به خاک و خون کشیدن.
‫و طبق گفته‌های رایشان،
‫جوجه‌های تورداک به‌زودی از تخم در میان.
‫- اگه بیان... ‫- به فنا می‌ریم، از هر نظر که بگید.
‫بد می‌شه، بله.
‫هیچ‌کس کمتر از من، به رایشان اعتماد نداره،
‫ولی دفعۀ قبلی به حرفش گوش نکردیم ‫و همین موضوع، پرسی رو به کُشتن داد.
‫ولی گرفتنِ «ایمون» از خطرناک‌ترین اژدهای دنیا؟
‫قبلاً این کار رو امتحان کردین.
‫این‌دفعه چی فرق کرده؟ ‫جایی یه ارتش قایم کردین؟
‫اگه واقعاً ارتش داشته باشیم چی؟
‫ای بابا. گِراگ، بهت گفتم خمیرهای کارگاه پرسی رو نخور.
‫چی؟ نه، منظورم اینه که هر جا رفتیم
‫- دوست پیدا کردیم. ‫- آره، دشمن هم همین‌طور.
‫خب آره، درسته، ولی اگه تورداک پیروز بشه
‫دوست‌ها و دشمن‌ها، همه‌شون بدبخت می‌شن.
‫این قضیه فراتر از وایت‌استون‌ـه.
‫حتی فراتر از تال‌دوری.
‫راست می‌گه.
‫من شاید بتونم از آشاری‌ها کمک بگیرم.
‫می‌تونیم از «زارا» و «کَش» و «واسلهایم» هم کمک بگیریم.
‫و «گرونِ زمین‌شکن»!
‫اون یارو هیولاییه برای خودش.
‫ایدۀ مجاب‌کننده‌ایه، گراگ.
‫ولی اینا کلاً یه مُشت جنگجوی پراکنده‌ان.
‫بعید می‌دونم کفایت کنه.
‫۱۰۰۰ سرباز سینگورنی چطور؟
‫آممم... قطعاً یه فرقی ایجاد می‌کنه.
‫پس منتظر چی هستیم؟
‫[پایرا]
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[واسلهایم]
‫[وایت‌استون]
‫[جنگل وسپر]
‫گندش بزنن.
‫چرا من همیشه باید طعمه بشم، زی؟
‫چون کَشِ عزیز، تو مثل چی جذابی.
‫این یه مورد رو کاملاً درست گفتی.
‫خیلی‌خب، بریم. ‫برش گردونیم پاداش‌مون رو بگیریم.
‫اون‌وقت «تیک» براش چقدر بهتون می‌ده؟
‫صد سکه طلا؟ پنجاه تا؟
‫نه.
‫بیست‌وپنج تا.
‫نظرتون چیه سطح‌تون رو ببرید بالاتر ‫و روی یه چیزِ فلس‌دارتر کار کنید؟
‫آها، منظورت اژدهاست؟
‫نه، نه. نه! نه!
‫آخرین باری که قاتیِ کارهای شماها شدیم، ‫نزدیک بود کُشته شیم.
‫بی‌خیال. دنبال فرصتی برای جبران کارهای بَدِت نیستی؟
‫یا حداقل یه جایزۀ خیلی بزرگتر؟
‫خیلی‌خب، می‌دونیم بهتون مدیونیم.
‫ولی تجربۀ نزدیک به مرگ ‫با مرگ قطعی خیلی فرق داره.
‫شرمنده، من و زی، سوا کردنی نیستیم.
‫حالا که حرفش شد...
‫خواهرت کجاست؟
‫[سینگورن]
‫پس موفق شدی. ‫کمان فنتراس رو به دست آوردی.
‫به گمونم اومدی که تحسینت کنم.
‫منم از دیدنت خوشحالم، پدر.
‫ولی نه، نیازی به تأیید تو ندارم.
‫اومدم دنبال چیزی که خیلی سخت‌تر قبول می‌کنی.
‫ارتش‌هامون؟
‫شنیده بودم داری نیرو جمع می‌کنی.
‫ولی متأسفانه امکان‌پذیر نیست.
‫برام مهم نیست تورداک ایمون رو می‌گیره یا نه.
‫نیروهای ما باید همین‌جا بمونن ‫و از سینگورن دفاع کنن.
‫در مقایسه با چیزی که می‌خوام، ‫ارتشت عددی حساب نمی‌شه.
‫عه؟
‫پس چه خواسته‌ای ازم داری؟
‫می‌خوام حقیقت رو اعتراف کنی.
‫اون اژدها مادر رو کُشت.
‫الینا! ‫(اسم مادرشون)
‫سالیانِ سال فکر می‌کردم مرگ اون تقصیر من بوده.
‫که بنا به دلایلی، به‌خاطر ما فرستادی‌اش بایرودن
‫و اگه به دنیا نیومده بودیم...
‫شاید هنوز زنده بود.
‫می‌دونی چرا اینا رو باور داشتم؟
‫چون تو هم باور داشتی.
‫تو برای مرگش ما رو مقصر می‌دونستی.
‫چرت نگو! هیچ‌وقت همچین چیزایی نگفتم.
‫به بچه‌هات پشت کردی!
‫وقتی بیشتر از هر زمان بهت نیاز داشتیم، ‫از خودت روندی‌مون!
‫توی دنیایی که برای عشق و امید ارزشی قائل نیست، ‫ول‌مون کردی به حال خودمون.
‫تنها توصیه‌ای که بهمون کردی ‫این بود که از قلب‌هامون محافظت کنیم
‫و نذاریم کسی واردش بشه.
‫الآن دلیلش رو فهمیدم.
‫به‌خاطر اینه که مغرورتر از اونی بودی ‫که اقرار کنی دوستش داشتی.
‫مرگ اون، به همون اندازه که ما رو ناراحت کرد ‫تو رو هم ناراحت کرد.
‫این حقیقتِ ناگفتۀ توئه.
‫مربوط به خیلی وقت پیش می‌شه.
‫دیگه فراموشش کردم.
‫من نکردم.
‫بهم یاد دادی که عشقم سمّی‌ـه.
‫اون‌قدر این درس رو خوب یاد گرفتم
‫که تنها مرد نجیبی که عشقش رو بهم ابراز کرد ‫از خودم دور نگه داشتم
‫تا اینکه دیگه دیر شده بود.
‫حالا حاضرم دار و ندارم رو بدم تا دستش رو بگیرم
‫و بهش بگم چه حسی دارم
‫و اون احمقِ بی‌عاطفه‌ای نباشم که تو بهم تبدیلش کردی.
‫ولی درد هر کسی مال خودشه.
‫اونم دیگه مُرده.
‫وِکسالیا...
‫شرمنده‌ام.
‫این تنها برگ برندۀ منه، پدر.
‫حقیقت!
‫اگه ذره‌ای منو دوست داری،
‫یا مادر رو دوست داشتی،
‫به ایمون لشکرکشی کن و عشقت رو ثابت کن!
‫اگه برای ما هم این کار رو نمی‌کنی،
‫به فکر کسایی باش که بعد از مرگت ‫توی این دنیا زندگی می‌کنن.
‫البته اگه چیزی از دنیا بمونه.
‫کَش و زارا، دعوت‌مون رو قبول نکردن.
‫تعدادمون کافیه؟
‫من اینجائم.
‫هر اتفاقی هم که بیفته، ‫با هم باهاش روبه‌رو می‌شیم.
‫سرنوشت من نیست. سرنوشت تو هم نیست.
‫سرنوشت ماست!
‫هان؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫بعضی وقتا آواز خوندن، اعصابم رو آروم می‌کنه.
‫این آواز کیلی‌ـه.
‫متن ترانه‌ات خیلی قشنگه، اسکنلن.
‫نشونش دادی؟
‫نه.
‫بعداً هم نشونش نمی‌دم.
‫سعی کردم هم پدری کنم، هم عضو این تیم باشم،
‫ولی توی جفت‌شون خراب کردم.
‫شاید یه راه‌حلی داشته باشه.
‫آره، داره.
‫دیگه حواس‌پرتی بی حواس‌پرتی.
‫بچه‌ها؟
‫بیاید اینو ببینید.
‫چیه؟
‫چی؟
‫کل گروهان، ایست!
‫یا خدا.
‫موفق شد.
‫به پیش!
‫بکِشید!
‫رها کنید.
‫بسیار خب، سربازهامون حاضرن.
‫نقشۀ حمله چیه؟
‫دو حملۀ دوجانبه می‌کنیم.
‫ارتش سینگورنِ شما، جنگجوهای گرون، ‫و گارد پیلِ وایت‌استون.
‫ما از دروازه‌های شهر لشکرکشی می‌کنیم ‫و مستقیم با جوجه‌های تورداک درگیر می‌شیم.
‫آتش‌افروزها و آشاری‌ها جلو قرار می‌گیرن ‫تا در برابر حملات آتشی ازمون حفاظت کنن.
‫من و آلورا هم جادومون رو ‫در این راه به کار می‌بریم.
‫و وقتی نیروهای زمینی، با توله‌های تورداک درگیرن
‫واکس ماکینا از این حواس‌پرتی استفاده می‌کنه ‫تا به لانه‌اش برسه.
‫چطور می‌رید داخل؟
‫منطقه رو شناسایی کردیم. ‫هوایی وارد می‌شیم.
‫شدنی نیست.
‫الآن بچه‌هاش از اونجا محافظت می‌کنن.
‫- شما کی باشید؟ ‫- اون...
‫- خب... ‫- مُخبرـه.
‫اسمش لارکین‌ـه.
‫البته اسم رمزیه.
‫یه ورودیِ مخفیِ محافظت‌نشده به لانۀ تورداک هست.
‫تونلی کنار صخره‌ها ‫که برای اژدهاها خیلی کوچیکه
‫ولی در حدی هست که شما بتونید وارد شید.
‫تضمین می‌کنی که تونل بسته نیست؟
‫بهتون قول شرف می‌دم.
‫پس ما اون کوچیک‌ها رو از بین می‌بریم
‫و شما تمام عتیقه‌هاتون رو ‫روی تورداک استفاده می‌کنید.
‫به‌علاوۀ زره، ‫اگه بتونم ازش کار بکِشم.
‫نقشۀ منطقی‌ایه، بانو وِکسالیا.
‫ولی جواب می‌ده؟
‫باید بده.
‫پیاده‌نظام، به صف شید.
‫توی میدونِ جنگ موفق باشید.
‫باعث افتخاره که شما طرفِ مایید.
‫ارباب طوفان طرفِ شماست.
‫به چیز دیگه‌ای نیاز ندارید.
‫آماده‌ای، گراگ؟
‫وِکس.
‫شرمنده‌ام که اون‌موقع پیش‌تون نبودم.
‫می‌دونی شرمنده‌ای، اسکنلن.
‫بعد از امروز، ‫شاید همه‌مون بتونیم خودمون رو ببخشیم.
‫حاضری، خواهر؟
‫برای پرسی.
‫برای مادر!
‫برای اکزندریا!
‫گندش بزنن. برید پایین.
‫خب، از اون مسیر که نمی‌شه رفت داخل.
‫دود هست ولی آتیش نیست. ‫قضیه چیه؟
‫خبری از مقاومت هم نیست.
‫تا الآن باید متوجه حضورمون می‌شدن.
‫یا حداقل متوجه حضور من می‌شدن.
‫خوشبختانه هنوز راه ورودِ رایشان رو داریم.
‫اگه همچین راهی نباشه چی؟
‫دارم می‌بینمش.
‫اونجا فرود بیاید.
‫چقدر دود هست!
‫هیچی نمی‌بینم.
‫صبر کنید!
‫بچه‌اژدها!
‫جادوگرها برن جلو.
‫آرایش بگیرید.
‫خَرکمان‌ها رو آماده کنید!
‫چرا... چرا حمله نمی‌کنن؟
‫شما هم حسش می‌کنید؟
‫گندش بزنن.
‫نه.
‫رایشان ما رو فروخته.
‫بستنش؟
‫هنوز داغه.
‫لابد کمتر از یه ساعت پیش ‫تورداک اومده ذوبش کرده و ورودی رو بسته.
‫گراگ، می‌تونی مُشت بزنی بازش کنی؟
‫ولی بی‌سروصدا نمی‌شه.
‫عجب! قوی‌تر از اونی‌ام که فکرش رو می‌کردم.
‫فکر نکنم کار تو بوده باشه، گُنده‌بک.
‫گندش بزنن.
‫بهتون گفتم نمی‌شه بهش اعتماد کرد.
‫صبر کن ببینم. این یعنی...
‫پدر!
‫از لونه‌اش اومده بیرون؟
‫وای، خدایان!
‫این چه کاری بود من کردم؟
‫«ترجمه از محمد سید»