‫«ترجمه از کیارش و محمد سید»
‫بالاخره فرا رسید.
‫روز تاج‌گذاری.
‫اگه قرار بود یکی ‫ردای طوفان رو بپوشه،
‫همون دختر شماست.
‫مشتاق مشاهده درخششم.
‫لطفا سلاح‌هاتون رو تحویل بدین.
‫حتما.
‫با این که خیلی مشتاق دیدار دوست‌هامونم،
‫این رویداد هم خیلی جو وایت‌استونی داره.
‫حداقل ما تو زفرا میزبان نیستیم.
‫یه‌بار هم که شده، می‌تونیم راحت باشیم.
‫اگه منظورت پایکوبیه، ‫کاملا باهات موافقم عزیزم.
‫ولی یادت باشه،
‫تا اطلاعات بیشتری کسب نکردیم ‫از گوی صحبت نکنیم.
‫یه‌بار هم که شده، ‫نمی‌خوام جو این جشن رو خراب کنم.
‫این ردا تنم رو می‌خارونه. ‫مراسم داره تموم می‌شه؟
‫گراگ، هنوز شروع هم نشده.
‫عه، ببین! وکس و پرسی اومدن.
‫بچه‌ها! بیاین اینجا!
‫ای وای. وایستا تا ماجرای ‫گاز تجزیه‌کننده گوشت...
‫و اون کشیش ترسناک رو بشنون.
‫عین قدیم‌ها.
‫خب، شاید بهتر باشه فعلا تعریف نکنیم.
‫آخه این قدم بزرگی واسه کیلثه...
‫و شاید نخواد به قدیم‌ها برگرده.
‫شاید هیچ‌کدومشون نخوان.
‫ادامه راه این سنت تقدیس آشاری ‫مایه افتخارمه.
‫«تقدیس»؟ ‫نه، «مقدس.»
‫اصلا «مقدس» یعنی چی؟
‫«سنت خیلی قشنگ»؟
‫تو به چالش‌های خیلی مرگبارتری ‫غلبه کردی کیکی.
‫همه‌چی خوب می‌شه.
‫آها! «خوب.» ‫«این سنت خیلی خوب آشاری.» آره.
‫مزاحمت نمی‌شم.
‫واقعا بهترین وقت گپ زدن نیست.
‫وایستین ببینم. جریان چیه؟
‫نه!
‫چی داره سرشون میاد؟
‫قهرمان، از اولین روزی ‫که من رو فراخوندی،
‫واسه چیزی که الان آغاز می‌شه ‫آماده‌ات می‌کردم.
‫به مراسم مربوطه؟ ‫کیلث در خطره؟
‫همه در خطرن. ‫به زودی قلمرو شما...
‫به زودی چی می‌شه؟
‫- عه، اینجا رو، هنوز همه کوچکن. ‫- سلام بچه‌ها.
‫اینجا رو باش، دوباره دور همیم.
‫وای پسر. وایت‌استون چطوره؟
‫حتما خیلی خوبیه ‫که با هیولاها و این چیزها درگیر نیستین.
‫- راستش... ‫- حرف نداره.
‫تو و گراگ تو سفرتون چه کارهایی می‌کنین؟
‫راستش... کار خیلی هیجان‌انگیزی نیست.
‫فقط با عوام پایکوبی می‌کنیم.
‫کارهای مزدوری عادی.
‫چی می‌گی پایکی؟ همین تازگی ‫یه راهبه بدجوری کتکمون زد که...
‫بابت نوشیدنی بهمون بدهکار بود. ‫مطمئنم لرد و بانو وایت‌استون...
‫نمی‌خوان خاطرات دعواهای مسخره‌مون ‫تو کافه رو بشنون.
‫آها... درسته.
‫- اوهوم. ‫- هوم. هوم.
‫خب... دیگه لباس می‌پوشی؟
‫اِم...
‫- من اشتباه می‌کنم یا... ‫- نه، نه، جو خیلی سنگینه.
‫من زود برمی‌گردم.
‫بعدش باید آیین چهار عنصر رو ‫اجرا کنم که راستش...
‫خیلی قلق داره، ‫اما اگه بتونم اجراش کنم، بعدش...
‫فقط سخنرانیه که.... آخ.
‫هوم؟
‫- وکس؟ گوشت با منه؟ ‫- خیلی‌خب.
‫چند وقتی دیدار نداشتیم،
‫ولی گمون می‌کردم ‫خانواده‌ات رو بشناسی.
‫- وکسالیا. ‫- اومدی!
‫عمرا اگه از دستش می‌دادم.
‫چرا این‌قدر بی‌قراره؟
‫آها، خیال کردم یه چیزی دیدم. ‫خیال کردم پیش‌آگاهیه.
‫وایستا ببینم، به‌خاطر ماترونت؟
‫بذار خودم حدس بزنم، یه نشونه شوم جزئی ‫که تقریبا هیچ توضیحی نداره؟
‫خب... آره، ولی...
‫ولی هیچی. ‫امروز روز مهم کیلثه.
‫حضار مراسم ترکیبی از قدرت آشاری...
‫و واکس ماکینای مشهورن.
‫نگران نباش. ما هوات رو داریم.
‫کیلث.
‫آماده‌ایم.
‫از دیدنت خوشحالم کوتوله.
‫همچنین داداش.
‫آها!
‫رؤسا، کیلث از آشاری باد رو...
‫به عنوان نماینده مردممون می‌پذیرین؟
‫می‌پذیریم.
‫آشاری‌ها، شما هم ‫صدای طوفان جدیدتون رو می‌پذیرین؟
‫درود بر طوفان!
‫ایول!
‫- چه صدای خوشگلی! ‫- ایول کیکی!
‫ایول بابا! لیاقتش رو داری!
‫همسرم ویلیا وقتی کیلث بچه بود ‫به آرامنته خودش رفت،
‫اما سرنوشت برنامه دیگه‌ای داشت.
‫امروز، سرنوشتش با دخترمون ‫ادامه پیدا می‌کنه.
‫به نظر اجدادمون یافتن یه صدای واحد ‫که نماینده مردم باشه ارزشمند بود.
‫اما وقتی که من با واکس ماکینا گذروندم، ‫بهم یاد داد...
‫جمع از هر جزئی قوی‌تره.
‫درسته که آشاری‌ها چهار قبیله‌ان،
‫اما یه مردمیم ‫و باید صدای همه‌مون شنیده بشه.
‫مایه افتخارمه که ادامه‌دهنده ‫این سنت خوب باشم...
‫که آشاری‌ها هرز سال ادامه‌اش دادن.
‫هزار سال، منظورم هزار سال بود.
‫بگذریم، بریم غذا بخوریم.
‫یوهو.
‫باز هم تبریک می‌گم. ‫کورین، حتما خیلی افتخار می‌کنی.
‫خیلی لطف دارین. باد یارتون باشه.
‫خب، من گشتم، ‫ولی اسکنلن رو هیچ‌جا پیدا نمی‌کنم.
‫قطعا دعوتش کردن، مگه نه؟
‫هوم... خب، شاید خودش دیر کرده؟
‫شاید نمی‌خواست بیاد.
‫خب، یعنی ممکنه تو یه سال ‫کلی اتفاق بیفته.
‫انگار شما خیلی خوشحالین.
‫شاید اون هم خوشحاله، ‫ولی یه جای دیگه است.
‫تو چی پایک؟ تو خوشحالی؟
‫خب، الان هستم.
‫سخنرانی می‌کنم.
‫به افتخار کیکی، دختر طبیعت ‫که همه‌مون رو...
‫- دوباره پیش هم جمع کرد! ‫- بی‌شوخی؟
‫اصلا چه‌جوری اومدی اینجا؟
‫داستان خیلی شجاعانه‌ایه، باور کنین.
‫دوتی، یادداشت کن.
‫- نه. ‫- لطفا بس کن.
‫یه‌کم آروم بگیر.
‫آها، می‌خواین داستان لو نره؟
‫خیلی‌خب، پس بریم سراغ سخنرانی.
‫آها. به افتخار واکس ماکینا. عزیزان خودم.
‫اسپایک، گرگ، ملکه شاخ گوزنی، ‫دوقلوهای الف کوچولو،
‫پرسیوال بردریکستین وان موسل ‫کلاووسکی ده رولوی سوم...
‫و بنده، تاریون درینگتون، ‫مدافعان قلمرو. هورا!
‫تاری.
‫خیلی تنده.
‫از این آدم بیزارم.
‫اون دیگه کدوم خریه...؟
‫باید ببینم تو فهرست مهمانان هستن یا نه.
‫خب، ظاهرا بچه‌ها می‌شناسنش.
‫وایستا ببینم، الان دیگه عضو گروهه؟
‫به این زودی جایگزینمون کردن؟
‫البته کیلث قدیم چنین حرفی می‌زد، ‫کیکی جدید که رهبر خفنیه این‌جوری نمی‌گه.
‫چون صدای طوفانم، دستور می‌دم ‫این‌قدر نگران نباشیم و خوش بگذرونیم.
‫تبریک می‌گم صدای طوفان.
‫به رهبران آشاری هم تبریک می‌گم.
‫آخه شما اولین ستون از نظم قدیمین ‫که سرنگون می‌شین.
‫یا ایزدان. ماترون درست می‌گفت.
‫بر طبل سنت می‌کوبین ‫تا قدرتتون رو حفظ کنین،
‫بعدش اون قدرت رو ‫به سرنوشت تسلیم می‌کنین.
‫می‌ذارین «قهرمانان» تعیین کنن ‫زنده می‌مونین یا می‌میرین.
‫جلوی خواست طبیعت حقیر می‌شین.
‫با چه رویی به آشاری‌ها توهین می‌کنی!
‫باور دارین امروز رهبر جدیدی ‫تاج‌گذاری کردین،
‫اما فرزندان حقیقت چهره حقیقیش رو می‌بینن،
‫اون هم یه پیرو کور دیگه است.
‫سرکونوس!
‫راه و رسم قدیم باید نابود باشه...
‫تا بتونیم کنترل سرنوشتمون رو به دست بگیریم.
‫این پیچک‌ها زیاد دوام نمیارن. ‫باید بریم اون بالا.
‫نه. ما حلش می‌کنیم، کیلث.
‫تو الان صدای طوفانی. ‫مهم‌تر از این حرف‌هایی.
‫من عضو واکس ماکینا هم هستم، ‫و ما فرار نمی‌کنیم.
‫به جنگجوهای آتش بگو ‫پاتک رو رهبری کنن.
‫جنگجوهای خاک و باد، دفاع رو به عهده بگیرن
‫تا آشاری‌های آب ‫به زخمی‌ها کمک کنن فرار کنن.
‫- ولی تو باید... ‫- این دستور «طوفان» بود. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- یا خدا، چقدر از دیدنتون خوشحالم بچه‌ها. ‫- اینا دیگه کدوم خرهایی هستن؟
‫اگه حرف‌های ماترون درست باشه، ‫آدمای خوبی نیستن.
‫در این مورد بهت الهام شده بود؟
‫پیشگویی دیگه‌ای هم هست ‫که بخوای در جریانش قرارمون بدی؟
‫خب، اونا یه‌جورایی شبیه اون خانم کشیشی هستن ‫که حاضر نبود بمیره!
‫وایستا، چی گفتی؟
‫توی وایت‌استون، ما هم با یه جونور چِندش جنگیدیم ‫که هِی زنده می‌شد.
‫خب، چرا بهمون نگفتین؟
‫منتظر بودم تا اطلاعات بیشتری به دست بیاریم. ‫بهونۀ شما چیه؟
‫خب، من منتظرِ زمان مناسب بودم.
‫بچه‌ها، می‌خوایم دعوا کنیم...
‫یا می‌خوایم بزنیم بترکونیمشون؟
‫چه عجب!
‫- برو بریم! ‫- من می‌رم سلاح‌ها رو بیارم.
‫صبر کنین منم بیام، آقای پرسیوال.
‫امروز اشتباهِ جبران‌ناپذیری کردین.
‫انگار آداب میز رو یاد گرفتی، کوتوله.
‫خودت که هنوز با دست غذا می‌خوری چی؟
‫خب، آخه چنگالِ سالادخوری‌م مناسب نبود.
‫شما دوتا با هم نسبتی دارید؟
‫- از کجا فهمیدی؟ ‫- آخه آدما معمولاً انقدر کل‌کل نمی‌کنن.
‫در حالی که لباس ده رولو ‫در باد تکون می‌خوره،
‫با خوشحالی خودش رو در دلِ خطر میندازه،
‫چون مطمئنه که هم‌رزمِ شجاع و خوش‌تیپش ‫به کمکش میاد.
‫کسی از تو کمک نخواست.
‫معلومه! چون تاریون درینگتون ‫برای قهرمان بودن نیازی به دلیل نداره.
‫همین‌جوری خودش قهرمانه.
‫قفله. ‫بعید می‌دونم سنگی داشته باشی که بتونه در رو باز کنه؟!
‫نه. یه عالمه دارم!
‫ولی کدومش هیجان‌انگیزتره؟
‫باورم نمی‌شه اینو می‌گم، ‫ولی دلم برای اسکنلان تنگ شده.
‫بیاید جلو!
‫ازش دور شو، لعنتی!
‫چرا به این آدما آسیب می‌رسونین؟
‫آسیب نمی‌رسونیم. داریم کمک می‌کنیم.
‫مثل تو.
‫چی شد؟!
‫همه برین بیرون. حرکت کنین.
‫هی، کلاه‌خودی!
‫بپا که اومد!
‫اوه. همه‌ش همین بود؟
‫ایول.
‫شاید... نه. نوچ.
‫آها، شاید این. ‫آها! عه. نوچ.
‫یکی‌شون رو انتخاب کن دیگه!
‫آها! «قوچِ دژکوب» ‫که نام‌گذاریش یه دلیلی داره، چون...
‫انجامش بده، مردکِ طلاکاری‌شده!
‫«قوچِ دژکوب». حالا فهمیدم.
‫حالا اِلف پسر خنجر پرت می‌کنه ‫یا اِلف دختر؟
‫بچه رو بده به من.
‫محاله از اینجا زنده بری بیرون.
‫ما از مرگ ترسی نداریم.
‫نه!
‫حالت خوبه؟
‫مشخصه که زنده موندن ‫جزو اهدافشون نیست، پس دنبال چی‌ان؟
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫دلت برام تنگ شده بود، نه داداش؟
‫نه به اندازه‌ای که تو دلت برام تنگ شده بود.
‫عجب! راست می‌گفت که خیلی کل‌کل می‌کنیم.
‫گندش بزنن. این داره کجا می‌ره؟
‫هی.
‫«صدای طوفان» چه کلماتِ حکیمانه‌ای رو ‫می‌خواد به زبون بیاره؟
‫نظرت با «تسلیم شو یا بمیر» چیه؟
‫از این وضعیت خسته نشدی؟
‫این چرخۀ بی‌پایان، ‫سنّت‌های بی‌معنی‌ای
‫که تو رو به گذشته غل و زنجیر کردن.
‫تو قدرت اینو داری که همه‌چی رو تغییر بدی.
‫نیازی نیست الکی خودت رو فدا کنی،
‫مثل کاری که مادرت کرد.
‫مادر من در راهِ محافظت از عزیزانش مُرد.
‫کیلث!
‫حالا اونا هم همین کار رو برات می‌کنن؟
‫کیکی!
‫الان معلوم می‌شه.
‫نه! ازش دور شو!
‫- کمکت می‌کنم. ‫- ممنونم، دختر جان.
‫وای نه. گراگ.
‫برو. من چیزی‌م نمی‌شه.
‫نزدیک بود شکستش بدم.
‫آره می‌دونم، رفیق.
‫گراگ!
‫بسِت نبود؟
‫اگه گفتین کی بالأخره ‫با هدایای مهمونی‌مون رسید؟
‫- من! ‫- تاری!
‫پوششم بده.
‫یکی برای تو، یکی هم برای تو، ‫تو رو هم یادم نرفته.
‫حقیقتاً ورق برگشت، ‫اون هم به لطفِ «پرسیِ سمج»،
‫تاریوال ده‌رولینگتون.
‫اصلاً این‌طور نبود. ‫ولی از جمله‌بندی‌ت خوشم اومد.
‫آره! مثل روز اولم شدم!
‫حالا کی گُنده‌تره؟
‫اوه اوه.
‫وَکس؟
‫وَکس!
‫من اینجام.
‫حالت خوبه؟ ‫فکر کردم داره میاد سراغ تو.
‫من خوبم. ما خوبیم.
‫مهمون‌ها در امانن، طوفان.
‫آدمکش‌ها هم که گیر افتادن.
‫هشدارِ ماترون دفع شد.
‫وقتی اون عجیب‌الخلقه‌ها شروع کردن به ‫حرف زدن دربارۀ فدا کردنِ عزیزان، فکر کردم...
‫وایستا ببینم...
‫پدرم کجاست؟
‫نه! بابا!
‫طوفان، وایستا!
‫این قلمرو بر پایۀ
‫- ستون‌های توخالی بنا شده... ‫- نه.
‫ناجی‌های دروغین،
‫و ایزدهای ساختگی!
‫امروز، ما به شما هدیۀ بزرگی می‌دیم، آشاری،
‫تواناییِ دیدنِ حقیقت.
‫- بابا! ‫- نه!
‫آشاری‌ها جزو یه سیستمِ معیوبن
‫که باید از بین بره و دوباره ساخته بشه.
‫یه قهرمانِ جدید؟
‫اه!
‫پس باشه برای بعد.
‫بابا!
‫خیلی‌خب، بی‌ریخت، بیا تمومش کنیم.
‫هان؟
‫لعنتی. خدا رو شکر.
‫جواب بده. همین الان.
‫انگیزه‌تون چی بود؟ ‫برای کی کار می‌کنین؟
‫ما خونِ او هستیم.
‫صبر کن!
‫- تاری... ‫- شاید بهتر باشه این قسمت رو پاک کنیم.
‫نه. نه، نه، نه، نه، نه.
‫خیلی متأسفم، من... ‫نمی‌تونم چشماش رو برگردونم.
‫این چه بلایی بود سرمون اومد؟
‫این «فرزندانِ حقیقت» هر کی که هستن،
‫شرط می‌بندم کشیشِ پایک، ‫هیولای وِکس
‫و ارباب اون هیولا، ‫عضو گروهشون هستن.
‫ولی برای چی؟ از کجا اومدن؟ ‫چرا عقب‌نشینی کردن؟
‫چرا به‌جای کشتنِ رهبرانِ آشاری، ‫کورشون کردن؟
‫هیچ سرنخ درست‌وحسابی‌ای نداریم.
‫این‌طور نیست.
‫سنگِ سایه.
‫یه سنگ قیمتی فوق‌العاده کمیاب ‫که فقط توی معادنِ نزدیکِ «دیستاک» پیدا می‌شه.
‫اون‌وقت دیستاک دیگه کجاست؟
‫خب... زادگاهِ منه.
‫پس از همون‌جا شروع می‌کنیم.
‫و تا وقتی تک‌تک‌شون تقاص پس ندادن ‫بی‌خیال نمی‌شیم.
‫ماترون، اگه داشتی منو برای این آماده می‌کردی،
‫می‌تونستی یه‌کم دقیق‌تر بهم بگی.
‫ماترون کلاغ‌ها یه قهرمانِ جدید انتخاب کرده. ‫(مادر کلاغ‌ها)
‫باید زودتر دست به کار شیم.
‫«ترجمه از کیارش و محمد سید»