‫«ترجمه از کیارش»
‫ببینین، من رازی نگه نداشته بودم، ‫فقط هنوز بهتون نگفته بودم!
‫همین یعنی راز!
‫وای، بدجوری گند زدی ‫پرسیوال ده مسخره!
‫من؟ تو قرار بود مواظب گراگ باشی.
‫خب، شاید اگه من رو به امان خدا ‫ول نمی‌کردی این‌جوری نمی‌شد!
‫تو چه مرگته کیلث؟!
‫ای بابا، حق نداری گردن من بندازی...
‫«قهرمانان بزرگ تال‌دوری...»
‫«به شکست‌خوردگان بزرگ ‫تال‌دوری بدل شدن»؟
‫وای!
‫ساکت باشین!
‫چطور تونستین این‌قدر گند بزنین؟
‫قرار بود...
‫سرقت بی‌نقصی می‌شه.
‫خیال کردین می‌تونین دزدکی ‫وارد بایگانی کبالت بشین؟
‫- شوخیتون گرفته. ‫- اگه شوخی بود،
‫الان از خنده روده‌بر شده بودی.
‫آخه تاریون درینگتون پنج سال ‫کلاس طنز بداهه رفته.
‫عضو «هیئت بازیگران یکشنبه» بودم.
‫هوم. نه بابا.
‫شان، ما دنبال یه شبحیم.
‫تو تمام تحقیقاتمون، ‫هیچ حکیم، متن‌نویس...
‫یا تاریخ‌نگاری هیچی اطلاعاتی ‫از «در نجوا مانده» ثبت نکرده.
‫تو الهام من، ‫یکی از جنگجویانی که باهاش می‌جنگید...
‫ردای روح کبالت به تن داشت.
‫اگه اطلاعاتی ازش باشه، ‫همون‌جاست.
‫درخواست یه طومار ساده ‫از بایگانی خیلی سخته.
‫وقتی پای چنین راز مهمی وسط باشه...
‫عمرا با ما به اشتراک بذارن.
‫پس می‌خواین دزدکی وارد ‫خزانه‌ای تحت حفاظت بشین...
‫که فرقه‌ای هزار ساله ‫متشکل از راهب‌ها ازش نگهبانی می‌دن...
‫و با اطلاعاتی چنان خطرناک ‫که از تاریخ پاک شده...
‫خارج بشین؟
‫ای بابا.
‫خیلی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.
‫بایگانی کبالت...
‫کتابخانه‌ای فوق‌امن ‫مملو از متون مقدسه.
‫خزانه مرکزیش باستانی‌ترین ‫و مهم‌ترین عتیقه‌ها رو در خودش جای داده...
‫که طومار ما هم یکی از اون‌هاست.
‫گروهی متشکل از راهب‌های خبره ‫به خوبی ازش نگهبانی می‌دن.
‫تاریون نقش فرد ثروتمند ‫نیکوکاری رو بازی می‌کنه...
‫که چیز مهمی به روح ‫اهدا می‌کنه:
‫زره سپیده‌دم پایک.
‫اما پایک هم همراهش می‌ره...
‫و راهب‌های بی‌خبر یه‌راست می‌برنش ‫تو خزانه.
‫در همین حین، دوقلوها ‫با استفاده از یه طلسم حقیقت...
‫که تو بهشون می‌دی گیلمور،
‫رمز روزانه‌اش رو می‌فهمن...
‫تا گراگ و پایک رو ‫از خزانه بیرون بیارن.
‫به نقل از آشناهای وکس تو کلاسپ،
‫خزانه با میدان ضدجادوی پیچیده‌ای ‫محافظت می‌شه.
‫کار کیلث و من همینه.
‫وقتی میدان رو غیرفعال کردیم، ‫گراگ می‌تونه...
‫از آویز ترینکت بپره بیرون ‫و مکانیسم عظیمی رو...
‫که خزانه رو تکون می‌ده حرکت بده.
‫پایک هم یه معجون ادراک می‌خوره...
‫که هوش مربوط به تفسیر متون باستانی...
‫خزانه رو بهش می‌ده.
‫بعدش تا کسی نفهمیده ‫سریع فرار می‌کنیم.
‫ها؟
‫خب، سوالی ندارین؟
‫من! من! من!
‫تنها سوال مهم رو من می‌پرسم.
‫علاوه بر گناه هم‌دستی،
‫به من چی می‌رسه؟
‫رضایت نجات دنیا از آخرالزمان؟
‫چطوره این تازه‌وارد ‫شام مهمونم کنه؟
‫کی، من؟
‫ای بابا،
‫با کمال میل، ‫ولی وقت ندارم...
‫آقای محترم.
‫ای بابا.
‫شان صدام کن.
‫باشه.
‫از این طرف.
‫رسیدن کتابدار اعظم.
‫آقای برینگتون بودین؟
‫من یودالا فان، رئیس بایگانی ‫روح کبالت هستم.
‫خیلی از اهداتون سپاس‌گزاریم... ‫البته اگه ثابت بشه اصله.
‫بله، معلومه. ‫وای! حتما احتیاط کنین!
‫خیلی ظریفه.
‫حتما. ‫خیلی احتیاط می‌کنیم.
‫آها، خب، ممنون.
‫باید از افرادتون بخوام ‫بیرون منتظر بمونن.
‫به‌خاطر مسائل امنیتیه.
‫چطور، مگه خیال می‌کنین ‫می‌خوایم ازتون دزدی کنیم؟
‫خیلی‌ها سعی کردن. ‫دیگه از هیچ‌کدومشون خبری نشد.
‫برین رعیت‌ها. ‫برین. برین ببینم!
‫ظاهرا عتیقه انشعاب...
‫اصله کتابدار اعظم.
‫روح از سخاوتمندیتون سپاس‌گزاره ‫آقای برینگتون.
‫چنین اثر نادری رو از کجا پیدا کردین؟
‫ای بابا. داستانش مفصله.
‫نمی‌خوام وقتتون رو بیشتر بگیرم.
‫خیلی‌خب. پس احتمالا بهتر باشه ‫خودم جعبه رو تا خزانه ببرم.
‫آذرخش پدیدار شد!
‫موجود عظیم‌الجثه‌ای...
‫که از عتیقه نگهبانی می‌کرد، ‫بر فردی کوچک اما بی‌باک سایه افکند.
‫- اسمش چی بود؟ باریون برینگتون. ‫- هوم.
‫ای بابا! تف به این زندگی.
‫آشغال. آخ! کثافت عوضی...
‫طاقت بیار رفیق.
‫پرسی و کیلث اون میدان ‫ضد جادو رو غیرفعال می‌کنن...
‫و می‌تونی از آویز خارج بشی.
‫امیدوارم.
‫وقتی وارد شدی باهام ارتباط برقرار کن.
‫خیلی‌خب.
‫پرسی، صدام رو می‌شنوی؟
‫واضح می‌شنوم. ‫هرچی می‌بینی رو بهم بگو.
‫خیلی‌خب، یه شبکه نور آبی هست...
‫که خطوطش از یه سری نماد بیرون زده.
‫یه کد جابه‌جایی رونیه ‫که جادو رو به طور مکانیکی سرکوب می‌کنه.
‫- چطور ممکنه؟ ‫- امیدوار بودم خودت بدونی.
‫خیلی‌خب.
‫اول باید یه چیزی رو پیدا کنی ‫و فشار بدی...
‫عذر می‌خوام آقا؟
‫- چی رو فشار بدم؟ ‫- شما آشنا نیستین؟
‫این دیگه چیه؟
‫بیا.
‫یا خدا!
‫اینجا کتابخونه است.
‫طلسم حقیقت دستته؟
‫همین‌جاست. ببینیم کی امروز ‫اهل صحبته.
‫ای وای، خیلی روشنه.
‫سلام.
‫مگه احمقین؟ ‫اینجا پر از اعضای فرقه ماست.
‫از در اصلی هم خارج نمی‌شین.
‫چه بی‌ادب.
‫- به نظرت بی‌ادب نیست؟ ‫- ایش، خیلی.
‫شاید بتونی با گفتن رمز امروز ‫برامون جبران کنی.
‫هه. عمرا اگه رمز خزانه رو بهتون بگم.
‫«چشم دل بالا را می‌بیند. ‫چشم دست پایین را می‌بیند.»
‫وایستا ببینم. چی؟ ‫چه‌جوری...
‫از صداقتت ممنونم رفیق.
‫راستش، اون لباس بهت میاد.
‫تو خیلی زشت شدی.
‫چی...
‫چی بلغور کردی؟
‫نه.
‫گیلمور گفت اثر بمب حقیقت ‫تا کی برقراره؟
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫چه وضعشه؟
‫اِم... کمک کنین؟
‫چه خزانه‌ای.
‫پرسی، بد نیست ‫یه‌کم راهنماییم کنی.
‫آهای!
‫قسم می‌خورم یه‌جایی دیدمت.
‫- احتمالش خیلی کمه. من باید... ‫- وایستا ببینم.
‫تو اون «احمق ادایی» هستی!
‫- احمق چی؟ ‫- از پوستر تور شناختمت.
‫[اسکنلن شرت‌هالت]
‫[تور مرد گوشتی]
‫شرت‌هالت کثافت.
‫می‌شه یه امضا بگیرم؟
‫...ده رولوی سوم.
‫منظورم امضای اسکنلن بود.
‫پرسی!
‫ایشون الان اینجا نیست.
‫- ولی می‌تونم برات امضا بگیرم. ‫- وای، عالیه!
‫باورم نمی‌شه آهنگش رو نشنیدی.
‫بذار برات بزنمش.
‫می‌می‌می‌می‌می...
‫ها؟
‫وای... به نظر نمیاد اتفاق خوبی باشه.
‫اما من خیلی شکوهمند بودم،
‫در دریایی از آتش ‫سوار بر دلفینی شلعه‌ور بودم!
‫فریاد زدم «تندتر برو فیه‌رو!» ‫و به میدان جنگ رفتم،
‫به فکر امنیت خودم نبودم،
‫مطمئن بودم زره رو ‫با شکوه و وقار به دست میارم.
‫داستان دل‌خراشی بود آقای برینگتون.
‫حتما خوشحالی که می‌دونی ‫اون عتیقه الان...
‫تحت حفاظت سامانه امنیتی ‫چندلایه ماست.
‫چند... لایه؟
‫میدان ضدجادوی خزانه‌مون...
‫واسه جلوگیری از ورود ‫جادوگران خارق‌العاده است.
‫با این حال، اگه شکست بخوره، ‫نگهبانان جادوییش درجا فعال می‌شن.
‫گفتی نگهبانان؟
‫باید برم سرویس بهداشتی!
‫تاری؟
‫«بیا تو جعبه قایم شو،»
‫«راحته، چندتا کتاب می‌خونی...»
‫وای، چه پسر بزرگی.
‫خیلی‌خب گراگ. بیا ببینم.
‫ضدجادوی مسخره!
‫پرسی آشغال!
‫گیلمور آشغال نمی‌تونست بهمون بگه ‫روی ما هم تأثیر می‌ذاره؟
‫هیچ‌وقت وقتی با هم صمیمی بودین ‫بهش اعتماد نداشتم.
‫بی‌خیال. نذار یادآوری کنم ‫وقتت رو با چه عوضی‌هایی می‌گذروندی.
‫گراگ جلوی اون مشنگ اهل اسلیرز تیک ‫دانشمند بود.
‫خب، دیگه نمی‌خواد نگران این چیزها باشی، ‫آخه من شوهر کردم.
‫وایستا ببینم، چی؟ ‫نه‌خیر، نکردی.
‫پارسال در خفا ازدواج کردیم.
‫ای بابا! کسی خبر نداره. ‫یا خدا!
‫اِم، ولی...
‫خودت به من تأکید کردی ‫در خفا ازدواج نکنم.
‫ببخشید، با برنامه قبلی نبود، فقط...
‫خیلی عاشقشم...
‫و تو و کیلث زندگی شگفت‌انگیزی دارین ‫و با هم دنیا رو می‌گردین.
‫احتمالا یه‌کم حسودیم می‌شد.
‫تو وایت‌استون گیر افتاده بودم، ‫احتمالا من هم...
‫ماجراجویی خودم رو می‌خواستم.
‫بی‌خیال بابا، اون‌جوری نگاهم نکن. ‫کسی که رو به موت نیست.
‫خب، شاید من باشم.
‫چی؟ نه‌خیر، نیستی.
‫چی؟ نه.
‫نه، نه، اون چیه؟
‫کی؟ چرا بهم نگفته بودی؟
‫خیال می‌کردم اگه بهت بگم، ‫واقعی می‌شه.
‫یا ایزدان، حقیقت داره؟
‫آهای، شما دوتا. ‫چرا سر پستتون نیستین؟
‫چون داریم از خزانه دزدی می‌کنیم!
‫گندش بزنن!
‫هوم؟
‫گندش بزنن، گندش بزنن، ‫گندش بزنن، گندش بزنن!
‫پرسی؟!
‫♪ احمق ادایی ♪ ‫♪ تو برج عاجت نشستی ♪
‫♪ تا سپیده‌دم چیزهای مسخره اختراع می‌کنی ♪
‫خیلی‌خب. عین پرسی فکر کن. ‫خوره‌ها چی دوست دارن؟
‫اعداد. تاریخ. معما.
‫به درک!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫یه... بار... دیگه...!
‫آخ!
‫آخ. آخ، آخ، آخ، آخ.
‫وای! ایول!
‫جادو داریم.
‫هه‌هه!
‫ایش! حالم به هم خورد. ‫اون تو بوی گند فضله خرس می‌ده.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫زود باش رفیق، وقت نداریم.
‫من معجون مغز گیلمور رو می‌خورم ‫تا طومار رو بخونم،
‫تو هم زورت رو به کار بنداز ‫و این راهروها رو بچرخون.
‫- زود باش، معجون هوش رو بهم بده. ‫- آخیش. خیلی بهتر شد.
‫واقعا شوخیت گرفته؟
‫چیه؟ من اون رایحه ناخوش‌آیند رو ‫سی و هفت دقیقه تاب آوردم.
‫وایستا ببینم. ‫تو که شمارش بلد نیستی.
‫من... چی؟
‫گراگ؟
‫یا ایزدان، پایکی.
‫ذهنم با افکار پیچیده و تو در تویی ‫که در غبار کیهانی...
‫اختراعات شناورن ‫شعله‌ور شده!
‫چی؟
‫معجون ادراکه. ‫اثر کرد!
‫من... من احمق نیستم!
‫زود باشین، بریم خزانه!
‫- خب، گندش بزنن. ‫- عجب. چقدر نگهبان.
‫خب، معلومه.
‫آخرین بار که اجرا کرد، ‫شورش به پا شد.
‫کی رو می‌گی؟
‫وایستا ببینم. منظورت...؟
‫هیچ‌کس. قطعا تو سالن سخنرانی نیست.
‫- زیادی حرف زدم. ‫- وای بر من. اسکنلن؟
‫اینجاست؟ وای احمق ادایی، ‫تو قهرمان منی. یوهو!
‫خیلی شرمنده‌ام کیلث. ‫زیاد وقت نداریم.
‫واسه غیرفعال‌سازی میدان، ‫باید شناسایی کنی...
‫و ببینی یه...
‫کیلث؟ پس میدان ضدجادو چی شد؟
‫خودم غیرفعالش کردم جناب به‌دردنخور!
‫تاری. تاری.
‫- تاری. تاری. تاری. ‫- «تاری» خوبی نیست، مگه نه؟
‫«غیرفعال شدن میدان ضدجادو ‫با فعال شدن نگهبانان جادویی برابر است.»
‫- وای خدا. ‫- باید بهشون هشدار بدیم.
‫شما سه‌تا! ‫وایستین. آهای! برگردین اینجا!
‫گراگ!
‫من باید معجون رو می‌خوردم ‫تا تو بتونی چرخه عظیم رو بچرخونی!
‫وایستا ببینم گراگ، چیکار می‌کنی؟
‫هوم. طبق این متن ‫که به زبان کونیرایی باستانی نوشته شده،
‫طوماری حاوی اطلاعات مد نظرمون ‫تو طبقه پنجم قفسه‌ها نگه‌داری می‌شه.
‫اون بالاست!
‫ها؟
‫- اِم... ‫- این دیگه چه کوفتیه؟
‫اون مجسمه است؟
‫شاید بهتر باشه دنبال ‫راه خروج متفاوتی باشیم!
‫گراگ؟ چیکار می‌کنی؟
‫ببین. اگه طی بیست ثانیه اخیر ‫یه چیزی یاد گرفته باشم،
‫همینه که نیاز ‫مادر اختراعه.
‫بداهه عمل می‌کنیم.
‫وای! ‫یا خدا، هیولا شدم.
‫خوبه. حالا من رو با سرعتی ‫روی راهروها حرکت بده...
‫تا بتونم مسیری بدون حضور نگهبانه ‫به سمت هدفمون پیدا کنم.
‫چی؟
‫آها.
‫تو بچرخون. من کتاب رو پیدا می‌کنم.
‫آها، ایول بابا.
‫بوم!
‫از این وضع خوشم میاد.
‫وای... خیلی وقت بدیه ‫که یادم بیفته فانی‌ام.
‫ای بابا. به خودت بیا پسر!
‫مایلم مطالعه کنم!
‫عجب. این سمت کلا متافیزیک و فلسفه است.
‫عجب. به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫بچرخون پایکی! ‫عین باد بچرخون!
‫ما متخصص کسب اطلاعاتیم آقای برینگتون.
‫حالا وقتشه راستش رو بگی.
‫هه! شکنجه‌ام کنین،
‫ناخن‌هام رو بکنین،
‫با افسون طلسمم کنین.
‫هیچ‌وقت کم نمیارم. ‫هیچ‌وقت سر خم نمی‌کنم.
‫هیچ‌وقت یاران عزیزم رو لو نمی‌دم.
‫کار واکس ماکیناست. ‫تو خزانه‌ان.
‫فامیلی واقعیم درینگتونه. ‫خواهش می‌کنم بلایی سرم نیارین.
‫بریم خزانه، باهام بیاین!
‫ای وای. باید بهشون هشدار بدم.
‫ای بابا. واقعا؟
‫اصلا این... آفت... از کجا اومده؟
‫وقتی پرسی رو احیا کردیم... ماترون... ‫گمون کنم خواست مجازاتم کنه!
‫اون‌وقت من این‌جوری می‌فهمم؟
‫وایستین!
‫اگه خودت بودی ‫بهم می‌گفتی؟
‫نه، به هیچ وجه.
‫متوجه منظورت شدم.
‫شاید بهتر باشه وقتی در بدو کتک خوردن نیستیم ‫راجع به جزئیاتش صحبت کنیم؟
‫وای! وای! پایکی، وایستا. دوباره بده بالا.
‫وای. اگه خوشحالی برساخت نبود، ‫الان ترکیده بودم.
‫«روایت سری مهر و موم در نجوا مانده.»
‫هه! من خیلی زرنگم!
‫هوم؟
‫نه. فقط یه‌کم بیشتر ‫وقت لازم دارم...
‫نه! آخ!
‫پیروزی!
‫هوم. چرا کار نکرد؟
‫اِم؟
‫یا خدا، یا خدا، ‫یا خدا، یا خدا، یا خدا!
‫- ماجراجویی! ‫- تاری!
‫- دوتی! ‫- پرسی!
‫نقشه‌ات افتضاحه. ‫من از اینجا فراریمون می‌دم!
‫نمی‌دونم امیدوار بودین ‫به چی برسین،
‫اما من نمی‌ذارم ‫این جایگاه مقدس دانش...
‫بیش از این لکه‌دار بشه.
‫- وای! ‫- این دیگه چه وضعشه؟
‫الان فرصت داریم!
‫زود باش، رمز رو بزن.
‫«چشم دل بالا را می‌بیند...»
‫«چشم دست پایین را می‌بیند.»
‫بالاخره داریم شانس میاریم.
‫- پایک؟ چیکار می‌کنی؟ ‫- بداهه عمل می‌کنیم!
‫ببین، من می‌دونم اسکنلن اون توئه،
‫پس از جام تکون نمی‌خورم.
‫ای بابا. حتی واسه ما هم افسرده‌کننده بود.
‫اگه سعی می‌کردیم هم نمی‌تونستیم ‫بیش از این به اون نقشه گند بزنیم.
‫ولی همه‌اش حیله بود.
‫حواس‌پرتی زیرکانه‌ای بود ‫تا شما هدفمون رو پیدا کنین، مگه نه؟
‫- خیلی نازی. ‫- درسته.
‫- نه. ‫- کودک خوش‌خیال.
‫احتمالا الان دیگه تو تمام فهرست‌های ‫تحت نظر رکسنتروم هستیم.
‫آره، دیگه اصلا نمی‌تونیم ‫برگردیم اینجا.
‫پایک. واقعا هیچی نفهمیدین؟
‫پیداش کرده بودیم. ‫اما از چنگمون در رفت.
‫الکی این همه زحمت کشیدیم.
‫تقریبا الکی.
‫وای خدا جون! گراگ؟ به هوش اومدی!
‫رفیق! خوبی؟
‫یکی یه مداد بیاره.
‫آخه کلی چیز تو اون طومار خوندم ‫و فقط ۶۳ ثانیه وقت دارم کلش رو بنویسم.
‫- یعنی...؟ ‫- آره.
‫من می‌دونم چی به سر ‫«در نجوا مانده» اومده.
‫«ترجمه از کیارش»
‫♪ احمق ادایی ♪ ‫♪ تو برج عاجت نشستی ♪
‫♪ تا سپیده‌دم چیزهای مسخره ♪ ‫♪ اختراع می‌کنی ♪
‫♪ عاشق دستگاه‌هایی ♪ ‫♪ و خیلی مضحکه ♪
‫♪ آخه چرا این‌قدر خوره‌ای؟ ♪
‫♪ نمی‌شه باحال باشی، ♪ ‫♪ نمی‌شه باحال باشی ♪
‫♪ مردم می‌گن خیلی مشنگی ♪
‫♪ نمی‌شه باحال باشی؟ ♪