‫«ترجمه از محمد سید»
‫روایت سرّی مهر و مومِ «در نجوا مانده».
‫قرن‌ها پیش،
‫یه جادوگر مخوف، ایزدها رو به مبارزه طلبید.
‫ایزدهای اولیه، ‫قهرمانانی رو فرستادن تا به هر قیمتی شده شکستش بدن.
‫توی غاری که خطوط جادوییِ انرژی ‫به هم می‌رسن، قهرمانان با استفاده از جادوی الهی
‫و روحِ کشته‌شدگان، ‫یه مجرای مکشِ جادویی ساختن.
‫گردابی که از جادو تغذیه می‌کرد تا جادوگر رو ضعیف کنه،
‫که شاید بشه با یه سلاح الهی از جنس حقیقت، کُشتش.
‫ولی دشمن قدرتمندتر از اونی شده بود ‫که بشه نابودش کرد.
‫قهرمانان که چاره‌ای نداشتن، خودشون رو فدا کردن،
‫و جادوگر رو توی یه بُعد متروکه ‫به نامِ «تار آمفالا»
‫زندانی کردن.
‫تمام شواهد و مدارک این درگیری نابود شد.
‫تنها مدرک باقی‌مونده،
‫آثار کریستالِ مرگ‌بار در سرتاسر غار بود و یه طومار،
‫که محفل ما تا پای جان ازش محافظت می‌کنه.
‫با احترام به «کوه ربالت» ‫(روح کبالت)
‫کوه... کوه رب...
‫«روک بالت»؟ اینم درست نیست.
‫لعنتی، اثر معجون داره می‌پره.
‫گراگ، تمرکز کن.
‫در نجوا مانده نقطه‌ضعفی هم داره؟
‫اون قهرمان‌ها کی بودن؟
‫نه. پرید.
‫کلی سؤال هست.
‫خب، وَکس یکی رو می‌شناسه که جواب‌ها رو می‌دونه.
‫کیکی، روال کار اون این‌طوری نیست.
‫دست از دفاع کردن از ماترون بردار.
‫خبر خوب اینه که بالأخره فهمیدیم این گوی چیه.
‫خبر بد اینه که یه دروازه ‫به‌سوی یه شرارتِ غیرقابل ‌وصفه.
‫به‌طرز عجیبی دربارۀ این قضیه آرومی.
‫چون‌که یه فکری دارم.
‫اگه این چیز با جادو کار می‌کنه، ‫شاید بدونم چطور خاموشش کنم.
‫ایول. به سوی وایت‌استون!
‫تاری.
‫چیزه... ‫شماها برید.
‫من و گراگ باید یه سرنخ رو دنبال کنیم.
‫جدی؟
‫یکی از اون قهرمان‌های توی داستان رو ‫توی الهامی که بهم شد دیدم،
‫و دقیقاً شکل من بود.
‫از اجدادته؟
‫نمی‌دونم، ولی می‌خوام ته‌وتوش رو دربیارم.
‫گراگ، می‌ریم خونه.
‫[وسترون]
‫وای، وسترون.
‫از زمان کوداک تا حالا نیومده بودم اینجا.
‫و اژدها.
‫نباید دوباره تکرار بشه.
‫یا خودِ خدا!
‫خیالاتی شدم؟
‫پایک! گراگ!
‫ناجیانِ تال...
‫گراگ.
‫آه!
‫وای، ببین چقدر قد کشیده!
‫یا من کوتاه‌تر شدم؟
‫پدربزرگ، حالت خوبه؟
‫به نظر... خسته میای.
‫عه، صرفاً نشونه‌های پیریه، عزیزم.
‫ویلهند، پیرمرد خرفت!
‫سیصد و چهل‌و‌پنج سالته ولی دریغ از ذره‌ای شعور!
‫گوش کن چی می‌گم، توی شرایطی نیستی ‫که از داربست بری بالا!
‫بابت رفتار بدم خیلی معذرت می‌خوام، لوییزا.
‫این‌مدت خیلی شیطنت کردی‌ها!
‫اممم.
‫خورشت... آخ!
‫- هی! ‫- نه، نه، نه.
‫اون برای شام خیریه‌ست.
‫توی آشپزخونه اون رئیسه.
‫- منم رئیسِ کلِ خونه‌ام. ‫- اوه!
‫خب، من نیازی به دونستن این چیزها ندارم.
‫هر دومون داوطلبانه توی بازسازی کمک می‌کردیم.
‫اژدهاهای لعنتی فضای شهر رو داغون کردن.
‫مسئولین گفتن تعمیرش خیلی گرون درمیاد...
‫اونم بعد از اینکه خزانۀ شهر رو خالی کردن ‫تا جیب خودشون رو پر کنن! لطف کردن!
‫و ما رو به حال خودمون رها کردن تا بپوسیم.
‫ولی یه مَرد مقدسِ جدید، ‫ما رو دور هم جمع کرد، ازمون یه جامعه ساخت،
‫و شام امشب هم به همین خاطره.
‫متأسفم.
‫باید زودتر می‌اومدیم تا کمک کنیم.
‫مزخرف نگو. شماها قهرمانید.
‫خیلی بهتون افتخار می‌کنه.
‫پیش‌بند رو دیدین؟
‫بعضی از تریکفوت‌ها با اژدهاها می‌جنگن، ‫بعضی‌هاشون هم ساختمون می‌سازن.
‫یا از بالای ساختمون می‌افتن.
‫هی، عکس من روی پیش‌بنده.
‫اوه! حرف از خانواده شد... ‫من یه سؤال در مورد یکی از اقوام احتمالی داشتم.
‫پس سراغ آدم درستی اومدی.
‫می‌خوای راجع‌به دوردون تریکفوت بشنوی، ‫که بادبان‌های رؤیایی رو...
‫برای «اُسندِد هوست» ساخت؟
‫یا «آلوزا»، که با یه لشکر غول چشم‌تو‌چشم شد؟
‫یه قهرمانِ ایزدی چطور؟
‫چی؟
‫نه، چیزی یادم نمیاد.
‫یه جادوگرکُشِ خفن، که خیلی وقت پیش زندگی می‌کرده؟!
‫خیلی متأسفم، گراگ.
‫بیا، بذار یه کاسه برات بیارم.
‫نه، نمی‌دونم، عزیزم.
‫دوتی، اینو یادداشت کن.
‫با الهام از میدان ضد جادویی‌ای ‫که در طول «ماجرای بزرگ تاریون» باهاش روبه‌رو شدیم
‫پرسیوال می‌خواد چرخش کُره‌ی شوم رو متوقف کنه.
‫خیلی‌خب، علم...
‫کارتو بکن.
‫آره. آره.
‫- تاری؟ ‫- اوه اوه.
‫نه!
‫جادوش خیلی زیاده.
‫اوضاع خیلی خوب پیش نمی‌ره.
‫اشیاء جادویی شماها ‫دارن سنگینش می‌کنن.
‫تو و جواهرات دوتی ‫کل اینجا رو می‌فرستین روی هوا.
‫گوی از انرژی جادویی تغذیه می‌کنه،
‫پس دستگاهی مثل اونی که توی بایگانی کبالت بود، ‫احتمالاً منبع انرژیش رو می‌خشکونه.
‫سرنوشت ما نمی‌تونه به تئوری‌ها وابسته باشه، پرسیوال.
‫وقتمون داره تموم می‌شه.
‫درسته. وِکس در مورد وضعیتت بهم گفت.
‫ضمناً گفت که یه اشاره‌هایی به ‫عروسی‌مون کرده، و می‌خواستم بگم...
‫حقیقتاً هر چی کمتر حرف بزنین، بهتره.
‫یا خدا!
‫معمای گوی رو حل کردم!
‫ببخشید، باورتون نمی‌شه چقدر لباس افسون‌شده داشتم.
‫[دربارۀ مسئله ماترون کلاغ‌ها]
‫- کیلث! ‫- هیچی! مشغول کارهای آشاری‌ها هستم!
‫تو می‌دونستی برادرم مریضه.
‫وِکس، بخدا می‌خواستم بهت بگم...
‫من و تو یه‌سری حساب‌کتاب داریم،
‫پس این قضیه رو همون‌طوری حل می‌کنیم ‫که واکس ماکینا مسائل رو حل می‌کنه.
‫ها؟
‫با نوشیدنی می‌شوریمش ببره!
‫ببخشید.
‫به جامعۀ ما خوش اومدید.
‫اینجا فوق‌العاده‌ست.
‫هر کی ندونه فکر می‌کنه کلاً حمله‌ای صورت نگرفته.
‫در کنار هم، از هر هیولای آتشینی قوی‌تریم.
‫همه برن عقب. بهش فضا بدید.
‫چش شده؟
‫ریۀ اژدها.
‫بین بازمانده‌ها شایع شده.
‫سمومِ نفس اژدها توی ریه‌ها گیر می‌کنه.
‫«تیا» ساعت‌ها زیر آوار گیر کرده بود.
‫خب، نگران نباش، الان دیگه من اینجام.
‫ممنونم.
‫پاشو تیا.
‫بذار ویلهندِ پیر، یه چیزی بیاره تا آرومت کنه.
‫عه، من...
‫ظاهراً بهش نیاز داری.
‫نگران نباش، آب نیست.
‫نتونستم با سرعت کافی شفاش بدم، ‫انگار که هنوز داشت می‌سوخت.
‫نفس اژدها مقاومه.
‫حتی اگه شفاش بدی، ‫ریه‌ها دوباره زخم می‌شن.
‫این تقصیر ماست.
‫حتماً برای یه شفادهنده خیلی سخته
‫که با مرگ بجنگه، ‫با اینکه می‌دونه اجتناب‌ناپذیره،
‫ولی راه‌های دیگه‌ای هم برای ترمیم و التیام هست.
‫می‌خوای بشینیم با هم بخوریم؟
‫باشه برای بعد.
‫فعلاً باید حواسم جمع باشه.
‫حالا قبل از اینکه شروع کنیم،
‫دوست دارم کشیش گیدئون چند کلمه‌ای صحبت کنه.
‫دوستان، در روزهای سخت، ‫خیلی راحته که تسلیم بشیم،
‫که بپرسیم «چرا؟»
‫ماترون سرنوشت ما رو رقم می‌زنه.
‫اورلایت مسیر رستگاری رو نشون می‌ده.
‫ولی وقتی از اون مسیر غافل می‌شیم،
‫باید به همدیگه ایمان داشته باشیم.
‫چرا که ما خون او هستیم.
‫ما خون او هستیم.
‫چی گفت الان؟
‫ما خون او هستیم.
‫یه لحظه صبر کن، کجا می‌ریم؟
‫هر چی از اینجا دورتر، بهتر.
‫اینا آدم‌بدها هستن.
‫به تاج‌گذاری کیلث حمله کردن، ‫به وایت‌استون هجوم بردن.
‫ولی خیلی خوش‌برخورد به نظر می‌رسن.
‫وایستید! جلوتر نرید!
‫- دارن ویلهند رو می‌برن. ‫- دارن چی‌کار می‌کنن؟
‫بذارینش زمین.
‫اون به ما نیاز داره.
‫- بندازش. ‫- نه، نه، نه،
‫این طریقتِ ما نیست.
‫لطفاً آروم باشید.
‫هر کسی باید خودش مسیر خودش رو انتخاب کنه.
‫لوییزا، ایمان داشته باش.
‫بذار با صحبت کردن حلش کنن. خواهشاً!
‫نزدیکِ بابابزرگم نمی‌شین!
‫با اینکه مشخصه که باقی‌موندۀ زیگورات ‫داره به‌طور هماهنگ،
‫خواص اسمزیِ مکش رو تقویت می‌کنه، ‫قدرتی با این ابعاد رو نمی‌شه نابود کرد.
‫این، یه‌جورایی در دستۀ علوم نرم قرار داره.
‫اصلاً علم نیست.
‫تو نمی‌تونی از یه مکانیزم علمی ‫برای از بین بردن یه هالۀ جادویی استفاده کنی.
‫یه منبع احضارِ جادوی دائمی نیاز داری ‫تا انرژی ماورایی رو به انرژی جنبشی تبدیل کنه.
‫یا به عبارتی: دوتی!
‫تاری.
‫چیه؟
‫فقط اینکه فکر می‌کردم تو یه احمق پولدار ‫با یه عالمه جواهراتی.
‫که باهاشون یه ربات ساختم!
‫تاریون درینگتون درست می‌گه.
‫- بگو که شوخی می‌کنی. ‫- بله. دوتی، اونو یادداشت کن.
‫روشِ غیرعادی‌ایه ‫ولی اینم یه مشکل غیرعادیه.
‫تاری، روشنش کن.
‫برید عقب. احتمالش هست که منفجر بشه.
‫- هوم؟ ‫- احتمال کم. هشتاد-بیست یا بیست-هشتاد.
‫کدومش برای ما بدتره؟
‫پس یه سال تمام غیبِت زد، ‫هیچ ارتباطی هم برقرار نکردی،
‫و تمام این‌مدت وَکس داشت از مریضیِ ایزدها می‌مُرد
‫اون‌وقت حتی به فکرت نرسید ‫که به من بگی؟
‫اون برادر منه، عوضیِ شاخ‌دار!
‫ببخشید، یادم رفت چقدر با هم صمیمی‌اید
‫که اهمیت ندادی ‫دعوتش کنی به عروسیِ مخفیانه‌ت!
‫وَکس از این موضوع خیلی ناراحت شد.
‫دیگه بهت نوشیدنی نمی‌دم.
‫به من نوشیدنی نمی‌دی؟
‫من ناسلامتی صدای طوفانم!
‫من به تو نوشیدنی نمی‌دم!
‫- آخ! ‫- اوه!
‫خدای من، معذرت می‌خوام...
‫که از کوره در رفتم.
‫ببین، این عوضی...
‫همیشه به وَکس زور می‌گه، ‫شده عروسک خیمه‌شب‌بازیش.
‫به‌معنای واقعی کلمه.
‫آره والا!
‫اصلاً اون بود که آفت رو بهش داد، ‫ولی حتی ازش دلیلش رو نمی‌پرسه.
‫می‌دونی، یه معبد برای ماترون توی وایت‌استون هست.
‫می‌تونیم همین الان بریم ‫و ازش بخوایم جوابگو باشه.
‫آره، آره، باید همین کار رو بکنیم.
‫این کاریه که باید بکنیم.
‫و شاید... سر راه یه جا وایستیم و شیرینی بگیریم؟
‫پایک، خواهش می‌کنم! ‫نمی‌شه حداقل...
‫با لوییزا در موردش صحبت کنیم؟
‫اینا دوست‌های منن، همسایه‌هامن.
‫تو که واقعاً این مزخرفاتِ ‫«ما خون او هستیم» رو باور نکردی، نه؟
‫فکر کردم یه استعاره‌ست.
‫خب، نیست، باور کن!
‫یادت باشه، فقط لوازم ضروری بردار.
‫ببخشید، اینا ضروریه.
‫یادگاری‌ها، دستورپخت‌های سرّی، و این.
‫حتی وقتی شما دوتا اینجا نیستید، ‫این منو یاد خانواده میندازه.
‫می‌خوام این دست تو باشه، گراگ.
‫ولی من که عضو واقعی خانواده‌تون نیستم.
‫یه جنگجو با مشت‌هایی به قدرتمندیِ قلبش؟
‫به نظرم که یه تریکفوت هستی.
‫مگه پسر بهتر از اینم می‌تونستم داشته باشم؟
‫گراگ، تو خیلی قوی هستی.
‫یه چیزی هم برای تو دارم.
‫اون فامیل‌مون که در موردش پرسیدی
‫اسمش «ازره» بود، ‫یکی از قهرمانانِ «بانوی دانا»،
‫صاحبِ یه سلاح الهی ‫که می‌تونست حتی قدرتمندترین لیچ رو هم بکُشه.
‫اون رفت به یه مأموریت مخفی، ‫دیگه برنگشت،
‫بعدش چندتا راهب پیداشون شد، سلاح رو برداشتن،
‫خونه‌ش رو زیرورو کردن، ‫هر ردی ازش مونده بود رو پاک کردن.
‫به‌جز این.
‫نمی‌تونستم جلوی دیگران بهت نشونش بدم، ‫حتی جلوی لوییزا.
‫این اطلاعات، خطرناکن.
‫ولی آدم اعضای خانواده‌ش رو فراموش نمی‌کنه ‫چون صرفاً دیگه زنده نیست،
‫«ازره» هم از خانواده و خاندان توئه.
‫وای.
‫اون افسانه‌شکن‌ـه؟
‫«یک سلاح الهی از جنس حقیقت.»
‫عتیقۀ اسکنلن از بانوی دانا اومده بود.
‫این‌جوریه که «در نجوا مانده» رو می‌کُشیم.
‫ویلهند!
‫شما! ‫شما اصلاً نمی‌دونید چه دردسری درست کردید.
‫ببخشید که جلوی فرقۀ مرگ‌پرست‌هات ‫خجالت‌زده‌ت کردم.
‫لوییزا، پایک، آروم باشید.
‫ولش کنید!
‫شماها هم مثل بقیۀ کله‌گُنده‌ها هستین،
‫زرتی بلند می‌شید میاید اینجا ‫و فکر می‌کنید می‌دونید چی درسته.
‫- چون می‌دونم! ‫- تمومش کنید لطفاً.
‫بابابزرگ؟ بابابزرگ؟
‫پایکی، اون نمی‌تونه نفس بکشه!
‫چی‌کارش کردین؟!
‫داریم سعی می‌کنیم نجاتش بدیم.
‫خدای من، ریۀ اژدها گرفته.
‫ولی فرزندان حقیقت ‫می‌تونن درمانش کنن، و کاری کنن که دیگه هیچ‌وقت نَمیره.
‫من دیدم دوست‌هاتون چطور آدما رو «درمان» می‌کنن.
‫نگران نباش، بابابزرگ، ‫ما می‌بریم واقعاً حالت رو...
‫ببخشید، پایک، ولی اون به من نیاز داره.
‫لوییزا؟ خواهش می‌کنم!
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫چون‌که دوستت دارم.
‫من نحوۀ اجرای این مراسم رو قبلاً دیدم.
‫باور کن از همیشه قوی‌تر می‌شی.
‫گراگ. گراگ!
‫آفرین، ترینکت!
‫گوش کن، عوضی پَردار پُرافاده.
‫هر چی به دهنت می‌رسه بگو، کیکی.
‫تعارف نکن و هر چی به دهنت می‌رسه بارش کن.
‫آره. من از دل آتیش گذشتم.
‫به عناصر فرمان دادم.
‫آره، خواهر!
‫و من...
‫خیلی...
‫می‌ترسم.
‫می‌ترسم که دوباره نتونم ‫عزیزانم رو نجات بدم.
‫نمی‌فهمم چرا این کار رو با مَردی کردی
‫که انقدر با تعصب ازت طرفداری می‌کنه.
‫حتی بهش نمی‌گی چرا باید بمیره...
‫و منو تنها بذاره.
‫تو تنها نیستی.
‫من همیشه اینجا پیشت می‌مونم.
‫همیشـ...
‫این‌دفعه من بالا نیاوردم!
‫این پیشکش چطور بود؟
‫اگه محاسباتم درست باشه، ‫این باید گوی رو سنگین کنه.
‫تاری.
‫محکم باش، دوتی. محکم! محکم!
‫تـا...ری...
‫پیروزی! آره!
‫دوتی، اینو یادداشت کن:
‫سه تفنگدارِ دلیر، پیروزیِ خود را...
‫اوه.
‫فکر نمی‌کردم...
‫خوب بخوابی، شاهزادۀ فلزیِ عزیزم.
‫کارِت عالی بود، آقای درینگتون.
‫ما دست‌کم گرفته بودیمت. مگه نه وَکس؟
‫آره. هر چی تو بگی.
‫موفق شدیم!
‫داریم زخمی که زیر خونه‌م چرک کرده رو مهر و موم می‌کنیم
‫اون‌وقت هیچی برای گفتن نداری؟
‫خب، منو ببخش که از خوشحالی بال درنیاوردم.
‫ذهنم درگیره.
‫ولمون کن تو رو خدا! ‫شرمنده‌ام! خب؟
‫شرمنده که نجات جون من، ‫به قیمت جون خودت تموم شد.
‫شرمنده که مَردی که مسئول آفت و بیماریِ توئه
‫برگشت و با خواهرت ازدواج کرد.
‫احمقِ کودن، ‫پاش برسه هزار بار دیگه هم نجاتت می‌دم.
‫عصبانیتم از این نیست که با وکسالیا ازدواج کردی.
‫داغونم چون اونجا حضور نداشتم!
‫اون لحظه رو از دست دادم.
‫و به‌زودی، تمام لحظات خوب دیگه رو هم از دست می‌دم.
‫داریم دنیایی رو نجات می‌دیم ‫که من زنده نمی‌مونم تا ببینمش.
‫آخه هنوز برای رفتن آماده نیستم، پرسی.
‫خواهر، مطمئنی این تشریفات رو بلدی؟
‫خیلی پیش رفتیم. حیفه الان دست بکِشیم.
‫می‌دونم که همچین چیزی نمی‌خوای.
‫این تنها راه نجات دادنته.
‫ما خون او هستیم.
‫نه.
‫ما هم‌خونش هستیم.
‫مجبورمون نکنید یه بلایی سرتون بیاریم.
‫از بابابزرگم دور شید.
‫ما خیلی چیزها رو از دست دادیم.
‫عمراً بذارم اونو هم از دست بدیم.
‫لوییزا خواهش می‌کنم!
‫اون می‌خواد کمک کنه، دقیقاً مثل تو.
‫پس کجا بود؟
‫یه سال آزگار ازش خبری نبود!
‫این کله‌گُنده‌های لعنتی همه‌شون مثل همن.
‫خسته شدم از بس که ‫به‌خاطر بی‌تفاوتی‌شون عذاب کشیدم!
‫طاقت بیار، بابابزرگ.
‫اه!
‫گراگ! اه.
‫اه!
‫پسرم.
‫پسرم، تو رو خدا...
‫یالا، پاشو. پاشو دیگه.
‫بانوی من. تشریف آوردید که شاهد باشید؟
‫شاهدِ تحریف یه آیین مقدس
‫با سنگ سایۀ دزدیده‌شده؟
‫فکر نکنم.
‫من مجبور بودم وارد عمل شم.
‫قطعاً متوجه هستید.
‫من فقط متوجهِ بی‌اعتمادی ‫به نقشۀ ارباب هستم.
‫نه.
‫قاتل!
‫تو امروز نمی‌میری.
‫ولی اونا شاید بمیرن.
‫نه.
‫- یا خدا! ‫- یالا، یالا.
‫یالا. چیزی‌ت نشده. خواهش می‌کنم!
‫حال گراگ خوبه؟
‫داره نفس می‌کِشه.
‫فقط طاقت بیار، باشه؟
‫ممنونم، عزیزم.
‫بازی‌های چرخِ فلک، قابل پیش‌بینی نیستند.
‫بار مرگ بر دوش زنده‌هاست.
‫بعضی زخم‌ها هرگز خوب نمی‌شن.
‫با اون‌ها زندگی می‌کنیم
‫و یاد می‌گیریم باهاشون کنار بیایم.
‫شادی رو در تک‌تک لحظات، کنار هم، پیدا کنید.
‫چرا که ما اون لحظه‌ها رو هم به دوش می‌کشیم.
‫گاهی اوقات، این تنها چیزیه که داریم.
‫تا اینکه دوباره در زندگی ابدی دور هم جمع بشیم.
‫[ویلهند تریکفوت]
‫[روحش شاد]
‫چی‌کار کنیم؟
‫[ویلهند تریکفوت]
‫[روحش شاد]
‫اون عوضی رو می‌کُشیم.
‫و الان راهش رو می‌دونیم.
‫داری کنترلت رو روی دسته‌ت از دست می‌دی.
‫چیزی نمونده بود ‫یه تریکفوت رو به دست بیاریم.
‫حالا اون از دست رفته ‫و اون یکی هم ایمانش ضعیف شده.
‫اون باید با میل خودش نور رو ببینه.
‫به‌محض اینکه فهمیدم ‫یه خنجر دزدیده شده، مداخله کردم.
‫از شما طلب بخشش می‌کنم، سرورم.
‫وفادارترین مُریدِ من،
‫در هر شرایطی تو رو می‌بخشم.
‫می‌دونم قلبت منحرف شده.
‫حالا برو.
‫مراقب مردم خودت باش، دلایلا.
‫من خون شما هستم.
‫«ترجمه از محمد سید»