‫[قسمت هفتم]
‫می‌دونی که اشتباه کردی؟
‫بله، می‌دونم.
‫بی‌احتیاطی من بود که...
‫باعث شد دینگ یین و بقیه فرار کنن.
‫قبول می‌کنم که باید مجازات بشم.
‫بدن تو هنوز برای ارباب لویی پائو مفیده.
‫فعلاً باهات کاری ندارم.
‫ولی راه‌های زیادی برای مجازاتت هست.
‫ارباب، خواستم به عنوان یه هشدار ‫یکم مجازاتش کنم.
‫اگه اون نقشه‌تون رو خراب نمی‌کرد...
‫مجازاتش رو به بذار به عهده‌ی خودم.
‫نمی‌خواد به جای من تصمیم بگیری.
‫سپاس، سرورم.
‫اگه جونت انقدر برام مهم نبود،
‫هرگز باهات مدارا نمی‌کردم.
‫مأموریت خودت رو فراموش نکن.
‫ارباب، خیال‌تون راحت باشه.
‫اگه یه‌بار دیگه دینگ یین رو ببینم،
‫دیگه نمی‌ذارم فرار کنه.
‫چرا نذاشتی مجازاتش کنم...
‫یو ووشین؟
‫خودت می‌دونی که ‫خوشم نمیاد خیلی سین جیم‌ام کنن.
‫ولی منم دلم می‌خواد واقعیت رو بدونم.
‫مشخص بود بهش رحم کردی.
‫وقتی فرقه شمشیرزنی کوه شو...
‫سنگِ روح سرخ رو دزدیدن ‫پیگیر ماجرا نشدی.
‫می‌خوای بگی زیبایی از مقام بالاتره؟
‫تو حسودی.
‫معلومه که حسودم.
‫اون زنی که غل و زنجیره ‫انقدر برات مهمه؟
‫لازم نیست این چیزها رو بدونی.
‫شانگوان جینگوو، نمی‌تونم از من پنهون کنی.
‫بهت گفتم منو ارباب صدا کن.
‫نه.
‫شانگوان جینگوو، ‫اون زمان قلبم رو شکوندی.
‫بعدش که فرقه شمشیرزنی کوه شو زخمیت کردن، ‫رفتی توی منطقه‌ی غربی قایم شدی.
‫می‌تونستم با یه چاقو بکشمت.
‫ولی این کارو نکردم.
‫نجاتت دادم.
‫طی چندین سال...
‫تا بهت کمک کنم به این دستاورد برسی ‫که بتونی بهشون غلبه کنی.
‫مشتاق بودم تا دستیارت باشم.
‫تا برات جایگاه بهتری بسازم. ‫همه‌جا جنگیدم.
‫بخاطر تو قبیله‌ی مقدس ‫سایه‌ی آتشین رو تشکیل دادم.
‫پس باید با من باشی.
‫نمی‌تونی پیش اون زنه باشی.
‫اگه بخوای عاشق بشی...
‫اونوقت من...
‫استخوان‌هاشو خرد می‌کنم ‫و تیکه تیکه‌اش می‌کنم.
‫یو ووشین اونجوری که تو فکر می‌کنی نیست.
‫می‌خوای بگی جَوون و زیباست؟
‫بخاطر این میگم چون اون دخترمه.
‫چی گفتی؟
‫اون واقعاً دخترمه.
‫اون زمان، سویین بعد از ‫اینکه دخترم رو بدنیا آورد فوت کرد.
‫منم همسرم رو از دست دادم،
‫پس تمام فکر و ذهنم انتقام بود.
‫نمی‌تونستم بچه رو با خودم ببرم،
‫واسه همین باید می‌دادم ‫توی روستا ازش نگهداری کنن.
‫بعد از اینکه توی منطقه‌ی غربی ‫واسه خودم اسم و رسمی در کردم،
‫اومدم سراغش.
‫به همه گفتم اون یتیمه و...
‫قبیله سرپرستیش رو قبول کرده.
‫انتظارش رو نداشتم.
‫درست مثل همسرم مرحومم،
‫دینگ دالیه.
‫اگه موضوع اینه،
‫پس چرا ازم مخفیش کردی؟
‫نکردم.
‫به محض اینکه دیدمش، ‫به مرگ سویین فکر کردم.
‫واسه همین دلم نمی‌خواد ببینمش.
‫ولی نمی‌تونم...
‫اجازه بدم یه کوچولو هم عذاب بکشه.
‫بالاخره، سویین اون رو بدنیا آورده.
‫به سویین قول دادم ‫به خوبی ازش مراقبت می‌کنم.
‫اگه بتونه کمک کنه...
‫تا بتونم انتقامم رو بگیرم،
‫اونوقت اونم به خواسته‌ی ‫مادر مرحومه‌اش می‌رسه.
‫که اینطور.
‫منم دیگه اذیتش نمی‌کنم.
‫فردا به پیروان‌مون می‌گیم که...
‫اون دختر شماست.
‫حالا راضی شدی؟
‫جینگوو،
‫به چیزهای ناراحت‌کننده فکر نکن.
‫سویین دیگه زنده نیست، ولی...
‫من الان کنارتم، خب؟
‫بهم قول بده...
‫دیگه بهم دروغ نمی‌گی.
‫چرا؟
‫چرا بچه‌اش زنده موند؟
‫برادر.
‫چی شده؟ چرا گریه می‌کنی؟
‫نه.
‫اگه اتفاقی برات افتاده،
‫می‌تونم بیام دشت مرکزی ببینمت.
‫احتیاجی نیست.
‫برادر، خودم جای تو مراقب دشت مرکزی هستم.
‫چرا می‌خوای انرژی خودت رو...
‫با جابه‌جایی جسم هدر بدی؟
‫حقیقت داره؟
‫معلومه که حقیقت داره.
‫جینگوو شاگردهای فرقه‌ی شمشیرزنی ‫کوه شو رو شکست داد و...
‫ژوگ یوو رو زخمی کرد.
‫حالا تمام فرقه‌های هنری‌های رزمی ‫توی دشت مرکزی...
‫از قبیله‌ی مقدس سایه‌ی آتشین می‌ترسن.
‫ترس به چه کارمون میاد؟
‫تنها با شمشیر ننمینگ لیهوئه که...
‫می‌تونیم پیمان رو بشکنیم.
‫بدون اون شمشیر،
‫نمی‌تونیم پیمان منطقه‌ی غربی رو بشکنیم.
‫واسه من کار آسونی نیست...
‫که پیمان رو بشکنم ‫و تو رو به دشت مرکزی بفرستم.
‫تو رو نفرستادم تا...
‫درگیر عشق و عاشقی شی.
‫مأموریت خودت رو فراموش نکن.
‫البته که یادم می‌مونه.
‫ولی خودت می‌دونی که ‫جینگوو مغرور و متکبره.
‫نمی‌تونیم با عجله کاری از پیش ببریم.
‫همیشه بهش میگم که...
‫هرچه زودتر سراغ شمشیر ننمینگ لیهو بره.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫منتظر خبرهای خوبت هستم.
‫نذار کاسه‌ی صبرم لبریز بشه.
‫وگرنه خودم دست به کار می‌شم.
‫یین.
‫یین، برگشتی.
‫خوبي؟
‫من خوبم.
‫یین، دستت!
‫چیز خاصی نیست. ‫زخم سطحی‌ایه.
‫جای نگرانی نیست.
‫خانم پری.
‫خانم پری، صورت‌تون بهتر شد؟
‫خوب هستین؟
‫به تو چه؟
‫میویی، دژهای کوه شو رو تقویت کن...
‫تا دوباره قبیله‌ی اهریمنی حمله نکنه.
‫شیائورو، دینگ یین رو واسه رسیدگی ‫به زخم‌هاش به قله‌ی چیشیا ببر.
‫به مابقی نیروها هم بگو...
‫روند درمان رو سریع‌تر پیش ببرن.
‫بله.
‫بریم.
‫یین، وایسا منم بیام.
‫با این وضع فعلی...
‫فکر می‌کنم برای لویی پائو و نیروهاش ‫غیرممکنه که...
‫توی مدت کوتاه بخوان کاری کنن.
‫به فرقه‌های دیگه نامه می‌فرستم،
‫ازشون می‌خوام جلوی ‫قبیله‌ی اهریمن بهمون کمک کنن.
‫اونوقت می‌تونیم...
‫تمرکزمون رو روی ‫محافظت از سنگ روح سرخ بذاریم.
‫بله.
‫پدر،
‫ما از قصد شکست نخوردیم.
‫من می‌خواستم شایسته عمل کنم ‫و از خود بی‌خود شدم،
‫و در نتیجه گیرِ تله‌ی اهریمن افتادم.
‫چیزی نمونده بود تو و زیینگ بمیرین.
‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫ربطی به زیینگ نداره.
‫استاد، خواهش می‌کنم فقط منو مجازات کنید.
‫مجازاتت اینه که به جایی که شمشیر دفن شده بری.
‫درسته.
‫شنزی.
‫چرا تمام تقصیرها رو گردن گرفتی؟
‫این‌بار دینگ یین رو نجات دادیم.
‫حتی اگه بهمون کمکی نکرده باشن هم ‫ما تمام تلاش‌مون رو کردیم.
‫تمومش کن.
‫شنزی، شنزی!
‫دستت چطوره؟
‫من خوبم.
‫قدیم، مؤسس فرقه‌ی مبارزه‌مون ‫می‌تونست با دو انگشتش آبشار رو قطع کنه.
‫من فقط می‌خوام که شمشیرم از دستم در نره.
‫هنوز باید روی شمشیرزنیت تمرین کنی.
‫چون دینگ یین عقلش سر جاش نبود و...
‫دختر اهریمن اغواش کرده بود اینجوری شد.
‫ولی پدرم تنها شما رو مجازات می‌کنه.
‫خیلی آزاردهنده‌ست.
‫استاد باید برای این کار ‫دلایل خودش رو داشته باشه.
‫فکر می‌کنم با سنگ روح سرخ، ‫دینگ یین...
‫فقط می‌خواد یه امتیازی بگیره ‫تا از مرگی دوری کنه.
‫تمام مردمی که روی کوهِ شو هستن...
‫باید تحمل و ازش محافظت کنن...
‫شنزی، نباید خودت...
‫تمام تقصیرها رو گردن می‌گرفتی.
‫همیشه درد و رنجی می‌کشی ‫که دیگران ازش بی‌خبرن.
‫واسه همین مردم فکر می‌کنن ‫راحت میشه بهت زور گفت.
‫می‌دونم گوشِت به این حرف‌ها بدهکار نیست.
‫ولی من نگران...
‫شُهرت تو هستم.
‫تو قراره که...
‫رهبر فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو بشی.
‫نگران نباش. متوجه‌ام.
‫من به اونی تبدیل میشم که لایقش هستی.
‫صورتت چی شده؟
‫نمی‌دونم...
‫ارباب بزرگِ نُه سَم، ‫از چه سمی استفاده کرده.
‫جای زخمش خوب نشده.
‫بذار ببینم.
‫نه، نمی‌خوام ببینیش.
‫ژوگ یوو همیشه محتاطه.
‫انتظارش رو نداشتم که ریسک کنه و...
‫«سایه‌ی خونین» رو به دینگ یین یاد بده.
‫شنیدم که...
‫سایه‌ی خونین سال‌هاست که ‫نتونسته از نسل قدیم به جدید منتقل بشه.
‫هنوز از بین نرفته.
‫واسه اینکه بیش از حد اهریمنیه،
‫بخاطر همین فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو...
‫اجازه‌ی آموزش این فنون ‫به شاگردان‌شون رو ندارن.
‫ولی دینگ یین فرق داره.
‫اون فرزند شش ستاره‌ست.
‫بعد از اینکه سنگ روح سرخ ‫با سایه‌ی خونه سازگار بشه،
‫قدرتش دو برابر میشه.
‫این‌بار اگه ژوگ یوو ‫کارش رو درست انجام بده،
‫دیگه شکست نمی‌خورم.
‫ارباب، شما خوش‌فکر و آینده‌نگرین.
‫اگر زمان بدین،
‫سنگ روح سرخ هم قطعاً به شما برمی‌گرده.
‫خب.
‫قدرت فرقه‌ی کوه شو از حد انتظارم فراتره.
‫برای نابودیش...
‫به این زودی نمیشه کاری کرد.
‫ترتیب کارها رو میدم.
‫راستی، به جاسوس‌مون توی کوه خبر بده.
‫بهش بگو خیلی آفتابی نشه و...
‫توی چشم نباشه.
‫به موقعش نوبت اون هم می‌رسه.
‫بله.
‫سرورم.
‫تصمیم گرفتم که هویتت رو بهت برگردونم.
‫از الان به بعد دیگه منو ارباب صدا نکن.
‫پدر.
‫این فقط یه عنوانه.
‫معلومه که خیلی خوشحالی.
‫معلومه که هنوز اونقدرها بی‌رحم نیستی.
‫هیچ موفقیت بزرگی نمی‌تونی کسب کنی!
‫پدر.
‫یه چیزی رو متوجه نمی‌شم.
‫مادرم سال‌ها پیش فوت کرد.
‫چرا نفرت شما...
‫انقدر عمیقه؟
‫فکر نمی‌کنم رهبر ‫فرقه‌ی کوه شو آدم بدی باشه.
‫چرا نمی‌تونین...
‫این نفرت رو از بین ببرین؟
‫فکر نکنم حتی مادر هم...
‫بخواد اینجوری زجر بکشین.
‫اون هم بخاطر عقده‌ای که دارین.
‫ساکت شو!
‫پدر! پدر!
‫خودم رو غل و زنجیر می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم نذار ‫اون قرصِ عاری از محبت رو بخورم.
‫گفتی خودت رو غل و زنجیر می‌کنی،
‫ولی دروغ گفتی.
‫این قرص رو بخور.
‫اگه بعد از اینکه خوردی حسی داشتی،
‫سردرد کشنده‌ای می‌گیری و می‌میری.
‫پس خوب مراقب باش.
‫پدر!
‫اگه مادرم هنوز زنده بود،
‫شک نکن که تو رو مقصر می‌دونست.
‫گستاخ!
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫اینو بدون که...
‫اگه دست من بود،
‫بین تو و مادرت،
‫شک نکن که اون رو انتخاب می‌کردم.
‫پدر.
‫اسمت رو ووشین گذاشتم...
‫تا همیشه یادت باشه که...
‫هرروز به این خاطر زنده‌ای...
‫تا انتقام خون مادرت رو بگیری.
‫اگه از پسش برنیای،
‫زنده بودنت دیگه معنایی نداره.
‫شنیدی؟
‫بله.
‫متوجه‌ام.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم...
‫تا انتقام خون مادرم رو بگیرم.
‫پدر.
‫سرورم.
‫پدر.
‫نیروی درونیش آسیب دیده ‫و دوباره زخم‌های قدیمیش دامن‌گیرش شدن.
‫بیا زود تا استخر برف ببریمش.
‫سرورم.
‫نُه سم، باید واسه درمان قدرت ارباب
‫استخر رو راه بندازیم.
‫پدر.
‫چه اتفاقی براتون افتاد؟
‫برادرم از جادوی خون استفاده کرد.
‫هر ماه باید با خون درمان شه،
‫وگرنه جادوی خون اونو می‌کشه.
‫نمی‌خوام خون بخورم.
‫نمی‌خوام.
‫خواهش می‌کنم دیگه لجبازی نکن.
‫اینجوری می‌میری.
‫سویین!
‫اگه بخاطر تو نبود،
‫هرگز تن به چنین حقارتی نمی‌دادم.
‫ولی بخاطر تو،
‫حاضرم طاقت بیارم.
‫زنده بمون!
‫هی!
‫منو کجا می‌بری؟
‫نپرس.
‫فقط بیا.
‫یین.
‫اینا رو واسه تو درست کردم.
‫می‌خوام به تو بدم‌شون.
‫چرا حالا دوتا؟
‫یکی خانمه یکی آقا.
‫تو و شیائویو...
‫وقتی بالن آرزو رو پرواز می‌دادین ‫روی کوهِ شو فرود می‌اومد.
‫منم آخرسر اونا رو برمی‌داشتم.
‫تو چه‌ت شده؟
‫هنوز هم به فکر اون زن قبیله‌ی اهریمن هستی؟
‫هنوز ذهنم درگیره.
‫هنوز یه‌سری خاطرات نصفه و نیمه دارم.
‫وقتی اون خاطرات یادم میان،
‫می‌خوام پیداشون کنم،
‫ولی انگار دود می‌شن و از بین میرن.
‫من می‌دونم کی‌ام.
‫حتی خیلی از خاطراتِ گذشته‌ام رو به‌یاد ندارم.
‫فقط چهره‌ها یادم موندن.
‫ولی انتظار نداشتم صاحب اون چهره...
‫بخواد جونم رو بگیره.
‫راستش منم مثل توام.
‫معمولاً سعی می‌کنم ‫ظاهر والدینم رو به‌یاد بیارم،
‫ولی ذهنم خالی میشه.
‫بعضی وقت‌ها برام سؤال میشه که...
‫تولد من یه اشتباه بوده یا نه؟
‫بخاطر همین پدر و مادرم منو رها کردن؟
‫اینجوری نگو.
‫با اینکه هیچ کدوم نمی‌دونیم...
‫ریشه و اصالت‌مون کجاست،
‫ولی نباید کسی رو مقصر بدونیم.
‫سرنوشت ما...
‫توی دست‌های خودمونه.
‫دیدی؟ درک می‌کنی، مگه نه؟
‫همون‌طور که از قدیم گفتن، ‫اونایی که مشاهده می‌کنن درک بهتری دارن.
‫مردم می‌تونن بقیه رو قانع کنن، ‫ولی خودشون رو نمی‌تونن.
‫حالا که داستان از این قراره،
‫بیا از بالن‌های آرزو یه چیزی بخوایم.
‫بخوایم تمام مشکلات‌مون رو از بین ببره.
‫نوبت توئه حالا.
‫یین، بیا.
‫یین، بهم قول بده...
‫حتی اگه گذشته هم بخاطر نیاوردی،
‫با خیال آسوده سراغ آینده برو و...
‫توی کوهِ شو بمون، خب؟
‫دیگه داره دیر میشه.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫استاد بزرگ.
‫استاد بزرگ، حالتون چطوره؟
‫بین شاگردان فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو،
‫تو یکی از آسوده‌خاطرترین‌هایی، چینگ‌یون.
‫استاد بزرگ، الان داشتین ‫از اون تعریف می‌کردین...
‫یا منو کوچیک می‌کردین؟
‫امروز به قله‌ی چیشیا میام...
‫تا با دینگ یین یک فنجون چای بنوشم.
‫با من؟
‫بله.
‫این دفعه بعد از اینکه از دره‌ی ین‌فنگ برگشتی،
‫حتماً کلی سؤالِ بی‌جواب داشتی.
‫هرچی هست ازم بپرس.
‫سنگِ روح سرخ چیه؟
‫چرا توی بدن منه؟
‫سنگ روح سرخ ‫اهریمنی‌ترین چیزیه که توی دنیاست.
‫اون از ۸۱...
‫روحِ اَزلیِ برادران چی‌یو تشکیل شده.
‫اون زمانی که با لویی پائو می‌جنگیدم،
‫سنگ روح سرخ شکست و...
‫یکی از ارواح اَزلی گم شد و...
‫وارد بدن تو شد.
‫ولی چرا آخه من؟
‫چون تو فرزند شش ستاره‌ای،
‫تو ذاتاً می‌تونی ‫سنگ روح سرخ رو درونت نگه داری.
‫ذاتاً؟
‫تو و سنگ روح سرخ همدیگه رو جذب می‌کنید.
‫آخرین باری که توی ‫دریاچه‌ی تایوآن مشغول مبارزه بودم،
‫تو ناگهان پیداشت شد.
‫سگ روح سرخ رو جذب کردی،
‫و اون شب حافظه‌ات رو از دست دادی.
‫جای تعجبی نیست که همیشه...
‫حس می‌کنم یه قدرت عجیبی درونه.
‫سنگ روح سرخ می‌تونه ‫به‌طور عجیبی تو رو قوی‌تر کنه و...
‫شکست‌ناپذیرت کنه.
‫ولی اگه به درستی ازش استفاده نکنی ‫می‌تونه این قدرت به سمت شرّ بره.
‫اگه مراقب نباشی، ‫اهریمن تو رو در اختیار می‌گیره.
‫واسه همینه که یه چیزی رو ازت مخفی کردیم.
‫اسمت رو دینگ یین گذاشتیم...
‫به این امید که بتونی خودت رو...
‫بدون فشار یا خواسته‌ی زیادی،
‫توی محیط مخفی کنی.
‫استاد بزرگ،
‫با کمال احترام،
‫من سنگ روح سرخ رو نمی‌خوام.
‫چرا؟
‫مردم واسه بدست آوردنش ‫دست به هر کاری می‌زنن.
‫به هر قیمتی شده،
‫می‌خوان بدست بیارنش.
‫به همین خاطر که خیلی‌ها دنبالش‌ان،
‫برام دردسر درست می‌کنه.
‫حالا چه اسمم دینگ یین باشه ‫چه دینگ دالی،
‫دلم می‌خواد فقط یه آدم معمولی باشم.
‫طی این سال‌ها...
‫تو اولین کسی هستی که می‌بینیم...
‫سنگ روح سرخ رو پس می‌زنه.
‫حیف شد چون سنگ روح سرخ...
‫وارد خون و جسم تو شده.
‫الان دیگه جزئی از بدنته.
‫هرچند فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو بزرگه،
‫هیچکس برای حمل کردنش ‫از تو مناسب‌تر نیست.
‫ولی این سنگ اهریمنیه.
‫اگه اهریمن منو تصاحب کنه...
‫دینگ یین، مرز باریکی بین خیر و شرّه.
‫اهمیت قلب انسان والاتر از مهارت‌های رزمیه.
‫تو ذاتاً انسان پاک و مهربونی هستی.
‫مثل یه برگ کاغذی که...
‫هیچ فکر اهریمنی‌ای روش نیست.
‫اگه تو نگهبان سنگ روح سرخ باشی،
‫خیال همه راحت‌تره.
‫استاد بزرگ،
‫فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو ‫هزاران سال نگهبان سنگ بوده.
‫من، ژوگ یوو، به عنوان ‫رهبر فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو،
‫ازت می‌خوام تا این مسئولیت رو به عهده بگیری،
‫و به خوبی مراقب سنگ روح سرخ باشی.
‫استاد بزرگ، چرا فکر می‌کنین که...
‫من می‌تونم این مسئولیت رو به عهده بگیرم؟
‫من حتی نمی‌دونم کی هستم!
‫آدم نمی‌تونه «خودش» رو...
‫از این دنیا جدا بدونه.
‫زمانِ دینگ دالی به سر اومده.
‫چرا تمرین نمی‌کنی تا...
‫دینگ یینِ جدید باشی؟
‫اینجوری بهتر نیست؟
‫استاد بزرگ، حرف‌تون منطقیه.
‫بهتون قول میدم.
‫ولی اگه انتخاب بهتری داشتین،
‫بهم قول بدین که سنگ رو به اون بسپارین.
‫باشه، بهت قول میدم.
‫باید یادت باشه.
‫اگه وسواس کمتری به خرج بدی، ‫آزادتر خواهی بود.
‫انقدر به چیزی مصر نباش.
‫باور دارم که قطعاً می‌تونی موفق باشی.
‫بله، استاد.
‫خیالت راحت. ‫راجع‌به اینجا تحقیق کردم.
‫بایکائوی جاویدان،
‫رئیس قله‌ی بایکائو،
‫دربه‌در مشغول ساختن ‫قرص‌های جاودانگیه.
‫ما حتی سایه‌اش هم نمی‌تونیم ببینیم.
‫در ضمن، بایکائو...
‫قله‌ی بایکائو جای خیلی بزرگیه،
‫اونجا می‌تونیم گیاه‌های دارویی پیدا کنیم.
‫چی باشه خوبه؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫زیینگ باهات بدرفتاری می‌کنه.
‫چرا می‌خوای براش...
‫گیاه دارویی ببری؟
‫نمی‌تونی راجع‌به خانم پری همچین حرفی بزنی.
‫حالا هم مردم قبیله‌ی اهریمنی...
‫اون رو آدم بدی جِلوه دادن.
‫نمی‌تونه عصبانی باشه؟
‫تازه‌شم، طبیعیه که یه دختر...
‫هر از گاهی به سیم آخر بزنه.
‫ببین بهت چی میگم،
‫روی قله کلی گیاه دارویی هست.
‫بیا بریم چندتاش رو...
‫واسه درمان خانم پری پیدا کنیم.
‫در آینده...
‫هر اتفاقی بیفته به حرفم گوش میده و...
‫تا ابد مدیون من میشه.
‫اگه ازت تشکر نکرد چی؟
‫یین...
‫همیشه انرژی منفی میدی.
‫میشه یکم تشویقم کنی؟
‫چینگیون بهم گفت...
‫اگه یه زن ازت خوشش بیاد،
‫لازم نیست براش کاری کنی.
‫اگه ازت خوشش نیاد،
‫هر کاری کنی هم فایده‌ای نداره.
‫اصلاً چینگیون چی می‌دونه؟
‫اینکه بانو فری بهم ‫علاقه داشته باشه به خودش مربوطه.
‫اینکه من باهاش ‫چطور رفتار کنم به خودم مربوطه.
‫اینکه تو کمکم کنی گیاه دارویی ‫جمع کنم هم به خودت بستگی داره.
‫مگه بحث‌مون سر جمع کردن گیاه دارویی نیست؟
‫ین، بیا یه نگاه بنداز.
‫این علامت رو خودمون نزدیم؟
‫چرا.
‫این یعنی...
‫داریم دور خودمون می‌چرخیم.
‫گم شدیم؟
‫آره.
‫مراقب باش.
‫استاد!
‫جینسنگی که می‌خواستین رو پیدا کردیم.
‫جینسنگ هزارساله.
‫مادامی که انسان‌ها اینجا تردد کنن، ‫باهوش‌تر و غیرطبیعی‌تر میشن.
‫همچنان شاگردهای من...
‫تو رو اسیر کردن.
‫جینسنگ، این‌بار نمی‌تونی فرار کنی.
‫تیکه تیکه‌ات می‌کنم ‫و ازت دارو درست می‌کنم.
‫دونگ چونگ، شیاکائو،
‫اون جینسنگ هزار ساله‌ای ‫که ازتون خواستم کجاست؟
‫این...
‫چرا این دوتا رو برام آوردین؟
‫نمی‌تونی این کارو کنی.
‫استاد بایکائو، گوش بده.
‫بهش فکر کن.
‫اگه فکر کنی از کارِت پشیمون میشی.
‫آقای بایکائو. ‫بایکائوی جاویدانِ کبیر.
‫نتونستیم شما رو به‌جا بیاریم.
‫یه لطفی بهمون کن. ‫از جون‌مون بگذر.
‫هی!
‫جمع کردن نسخه برام کار آسونی نیست.
‫تنها چیزی که می‌خوام ‫یه مقدار جینسنگ هزار ساله‌ست.
‫خب، حالا...
‫شما احمق‌ها اون جینسنگ بدبخت رو ترسوندید.
‫مگه شما دنبال جینسنگ نیستین؟
‫اگه آزادمون کنی، برات جبران می‌کنیم.
‫جبران می‌کنین؟
‫باشه.
‫من اونو می‌خوام.
‫می‌خوام اون رو...
‫تیکه تیکه‌اش کنم و ازش دارو بسازم.
‫شیاکائو، برو برام چاقو بیار.
‫می‌خواین چیکار کنین؟
‫اون آدمه، جینسنگ نیست که!
‫اونو بِبُرین چیزی گیرتون نمیاد.
‫اول سرش رو قطع می‌کنم.
‫صبر کن ببینم.
‫می‌دونی اون کیه؟
‫این همون کسیه که رهبر فرقه ‫گفت باید ازش محافظت کنیم.
‫البته که می‌دونم.
‫اون فرزند شش ستاره‌ست.
‫همونی که شاگردان ارشدم پیدا کردن.
‫من کسی‌ام که...
‫غیر از مطالعه‌ی بدن انسان...
‫توی زندگی از هیچ چیز دیگه‌ای لذت نمی‌برم.
‫هرچقدر مورد عجیب‌تری باشه،
‫بیشتر دلم می‌خواد تیکه تیکه‌اش کنم،
‫وگرنه، نه خوابم می‌بره ‫نه می‌تونم غذای درست و حسابی بخورم.
‫شنیدم این مرد جوان ‫ساختار بدنی بخصوصی داره.
‫در ضمن، یه روح سرخ درون بدنشه.
‫خیلی وقته که من بدنبال...
‫چنین چیز نادری‌ام.
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫اگه رهبر فرقه بفهمه،
‫ممکنه خودت رو تیکه تیکه کنه.
‫حیف‌نون، خوب گوش‌هاتو باز کن،
‫تمام مردم کوه شو ‫واسه درمان مرض‌شون پیش من میان.
‫رهبر فرقه هیچ کاری نمی‌تونه بکنه.
‫باشه، بِبُر. جونِ من که نیست نگران باشم.
‫فقط تمام تلاشت رو بکن.
‫باشه، باشه.
‫با کمال میل.
‫الان تیکه تیکه‌اش می‌کنم.
‫اول کجا رو بِبُرم؟
‫بایکائو، ولش کن!
‫وگرنه می‌زنم نابودش می‌کنم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اون گانودرما درجه‌ی یکِ استاده!
‫فقط همون یکی ازش مونده.
‫نکن! نزنش!
‫کاری نداره که.
‫بایکائو،
‫بیا یه معامله‌ای کنم، خب؟
‫اگه تو یین رو آزاد کنی،
‫منم اینو بهت پس میدم.
‫اگه جرئت داری...
‫زخمیش کن،
‫اونوقت...
‫اینو می‌خورم.
‫بخور. بخور. بخورش دیگه!
‫حتی اگه بخوریش،
‫می‌تونم از داخل خونت بگیرمش ‫و به دارو تبدیلش کنم.
‫بذار ببینم اگه کثیف شه ‫بازم می‌تونی ازش دارو درست کنی.
‫وایسا.
‫عجب بی‌رحمی هستی! ‫برو گم شو!
‫وایسا.
‫هنوز تموم نشده.
‫بایکائو،
‫تمام داروهایی که...
‫به زیبایی صورت ‫و پوست کمک می‌کنن رو بده.
‫بهت میدم.
‫بده بیاد.
‫داروها رو بردار و زود برو.
‫دیگه نمی‌خوام هرگز این‌ورها پیدات شه.
‫بزن بریم، یین.
‫ممنون، بایکائو.
‫گیاه منو بده بیاد!
‫استاد، اجازه می‌دین به این راحتی برن؟
‫این جَوون عجب آب‌زیرکاهیه!
‫واکنش سریعی داره و ماهره.
‫اگه آموزش ببینه،
‫شاید واسه خودش کسی بشه.
‫بانو فری.
‫بانو فری، در رو باز کنید.
‫چقدر بگم، نمی‌خوام ببینمت.
‫بانو فری،
‫آخرین باری که دیدم‌تون ‫نفهمی کردم و باهاتون بد حرف زدم.
‫ولی این دفعه...
‫مگه نمی‌شنوی؟ برو پی کارِت!
‫بانو فری.
‫اگه نمی‌خواین منو ببینین،
‫می‌تونم برم.
‫ولی یادتون باشه ‫اگه از این دارو استفاده کنین،
‫زخم‌تون ممکنه ترمیم شه.
‫وقتی مثل قبل شدین،
‫حتی اگه شد از دور شما رو ببینم،
‫اونوقت...
‫باز هم راضی و خوشنود میشم.
‫مگه بهت نگفتم برو پی کارت!
‫شنزی، شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫کی شما رو انقدر عصبانی کرده؟
‫آدم مهمی نیست.
‫مگه پدرم ازتون نخواسته بود ‫روی قله‌ی جیانلین مجازات بشین؟
‫چرا اینجا برگشتین؟
‫از استاد خواستم بیام شما رو ببینم.
‫دو ساعت وقت دارم.
‫یوجی سان؟
‫این داروی استاد بایکائو هستش.
‫هرگز به بقیه نمیده.
‫چطور گیر آوردیش؟
‫همین الان...
‫رفتی ازش خواستی بهم کمک کنه، مگه نه؟