‫[قسمت ۱۰]
‫دینگ یین!
‫خیلی وقته منتظرتم.
‫زیینگ.
‫تو یه آدم بدشانسی.
‫قدر لطف ما رو ‫که جونت رو نجات دادیم نمی‌دونی،
‫در عوض شنزی رو زخمی‌کردی.
‫اتفاقی که دیروز افتاد یه حادثه بود.
‫شخصاً ازش عذرخواهی می‌کنم.
‫خب، دیگه لازم نیست چیزی بگی.
‫عذرخواهی فایده‌ای نداره.
‫یکی از دستات رو قطع کن، ‫اونوقت حساب‌مون صاف می‌شه.
‫قصد نداشتم بهش آسیب بزنم.
‫نمی‌خوای دستت رو از دست بدی؟
‫ز‌یینگ!
‫- پس خودم کمکت می‌کنم. ‫- ز‌یینگ!
‫چه خبره؟
‫اینقدر اذیتش نکن.
‫اگه اتفاقی بیفته،
‫ممکنه عاقبت خوشی نداشته باشه، ‫چون ممکنه برای استاد بزرگ دردسر درست کنه.
‫ز‌یینگ، یه لطفی بهم بکن.
‫بذار بره.
‫شمشیر از غلاف بیرون اومده، ‫هنوز اصرار دارین این یه دعوا نیست؟
‫آره!
‫ببین! ‫تو چشم دیگران چقدر بد به نظر میاد!
‫بی‌خیالش شو.
‫- اون هیچ‌وقت اینطوری رفتار نمی‌کنه. ‫- آره.
‫امروز شانس آوردی.
‫حالت خوبه؟
‫شیان‌بینگ چطوره؟
‫خیلی بد زخمی‌شده.
‫می‌برمت پیشش.
‫شیان‌بینگ؟
‫شیان‌بینگ!
‫الان حالش چطوره؟
‫خطر رو رد کرده.
‫ولی در آینده،
‫ممکنه دیگه نتونه از جاش بلند شه.
‫یین، این یه حادثه بود.
‫همه‌چیز رو گردن خودت ننداز.
‫استاد، التماس‌تون می‌کنم.
‫من تو این دنیا فقط همین یه برادر رو دارم.
‫خواهش می‌کنم!
‫التماس‌تون می‌کنم بهش کمک کنین.
‫دیروز تمام قدرتت رو صرفش کردی.
‫به همراه تاثیر سنگ روح سرخت،
‫همین که نمرده...
‫خودش شانس بزرگیه براش.
‫اما اینکه بعداً بتونه ‫دوباره سرپا شه یا نه،
‫واقعاً کاری از دست من برنمیاد.
‫استاد!
‫می‌دونم می‌تونین کمکش کنین. ‫التماس می‌کنم.
‫تو رو خدا، استاد.
‫التماس‌تون می‌کنم!
‫استاد، لطفاً یه فکری براش بکنین.
‫استاد!
‫شاید یه نفر بتونه نجاتش بده.
‫شاگرد دینگ یین از قله‌ی چیشیا...
‫به استاد بایکائو التماس می‌کنه ‫در رو باز کنه و جون یه نفر رو نجات بده.
‫شاگرد دینگ یین از قله‌ی چیشیا...
‫به استاد بایکائو التماس می‌کنه ‫در رو باز کنه و جون یه نفر رو نجات بده.
‫شاگرد دینگ یین از قله‌ی چیشیا...
‫به استاد بایکائو التماس می‌کنه ‫در رو باز کنه و جون یه نفر رو نجات بده.
‫این دیگ غذا، عمرمون رو...
‫تا ابد طولانی می‌کنه!
‫شاگرد دینگ یین از قله‌ی چیشیا...
‫دونگ‌چونگ، شیاکائو،
‫میاین بخورین یا نه؟
‫بیاین اینجا! ‫وقت غذاست.
‫استاد، واقعاً نمی‌خواین نجاتش بدین؟
‫شاگرد دینگ یین از قله‌ی چیشیا...
‫چرا باید وقتمون رو صرف نجات ‫یه احمقی مثل اون کنیم؟
‫بهتر نیست مواد دارویی رو...
‫برای غذاهای خوشمزه‌تری ‫مثل این ذخیره کنیم...
‫تا تغذیه‌مون رو بهتر کنه؟
‫ولی استاد،
‫مگه قبلاً نگفته بودین که این شیان‌بینگ...
‫استعداد خوبی برای آموزش داره؟
‫پس...
‫خیلی‌ها می‌خوان کمکشون کنم. ‫چرا باید اون رو انتخاب کنم؟
‫تازه، این پادشاه جهنمه که...
‫تصمیم می‌گیره کی زنده بمونه.
‫اگه نجاتش بدم...
‫و بعد پادشاه جهنم بیاد سراغم،
‫کی به داد من می‌رسه؟
‫استاد...
‫شاگرد دینگ یین از قله‌ی چیشیا...
‫چرت و پرت نگین دیگه!
‫میاین یا نه؟
‫اگه باز هم معطل کنین، ‫جفتتون رو...
‫می‌ندازم تو دیگ تا غذا مقوی‌تر شه، فهمیدین؟
‫شاگرد دینگ یین از قله‌ی چیشیا...
‫به استاد بایکائو التماس می‌کنه ‫در رو باز کنه و جون یه نفر رو نجات بده.
‫شاگرد دینگ یین از قله‌ی چیشیا...
‫به استاد بایکائو التماس می‌کنه ‫در رو باز کنه و جون یه نفر رو نجات بده.
‫یین...
‫به استاد بایکائو التماس می‌کنه ‫در رو باز کنه و جون یه نفر رو نجات بده.
‫پاشو!
‫سرت داره خون میاد.
‫استاد بایکائو یه آدم عجیب و غریبه.
‫اگه به اندازه کافی صادق نباشم،
‫شیان‌بینگ رو نجات نمیده.
‫استاد بایکائو خیلی زیاده‌روی کرده.
‫یه فکری دارم.
‫استاد، انگار دیگه بس کرده.
‫چقدر بی‌صداقت!
‫می‌دونین چیه؟
‫اگه بتونه...
‫صد و هشت بار تعظیم کنه،
‫اون بچه رو درمان می‌کنم.
‫ولی دفعه‌ی صد و پنجم...
‫تسلیم شد!
‫خیلی ناامید شدم!
‫بخورین!
‫باورم نمی‌شه استاد بایکائو ‫من رو به این ناهار خوشمزه دعوت نکرده.
‫خیلی خسیسه!
‫چینگ‌یون،
‫به موقع اومدی.
‫تازه یه قابلمه سوپ خوشمزه پختم.
‫بیا بشین. ‫به ما ملحق شو.
‫این قابلمه‌ی سوپ چه چیز خاصی می‌تونه داشته باشه؟
‫چند روز پیش یه گیاه دارویی چیدم،
‫که خیلی عجیب به نظر میاد.
‫استادم هم وقتی دیدش گفت خیلی ارزشمنده.
‫استاد بایکائو، ‫می‌خواین نگاهی بندازین؟
‫ای دختر بلا،
‫چه گیاه دارویی عجیبی می‌تونی داشته باشی؟
‫شاید بتونی نشونم بدی.
‫این...
‫جینسنگ شمالیه؟
‫جینسنگ شمالی؟
‫نه، نه، نه.
‫این همون جینسنگ بامبویی افسانه‌ایه؟
‫دخترم،
‫این رو از کجا آوردی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫خب، این گیاه خیلی ارزشمنده؟
‫معلومه.
‫این همون پادشاه گیاهان افسانه‌ایه که...
‫همه‌ی بیماری‌ها رو درمان می‌کنه و ‫همه‌ی سموم رو از بین می‌بره.
‫چینگ‌یون، خب...
‫دختر خوبم، تو بهترینی.
‫به جای اینکه بیخودی نگهش داری،
‫چرا به من نمیدیش؟
‫می‌خواستم بهتون بدمش.
‫ولی یه شرط دارم.
‫می‌دونم!
‫فقط می‌خوای من اون ژانگ شیان‌بینگ رو ‫ نجات بدم، نه؟
‫نجاتش میدم. ‫باشه؟
‫دیگه زانو نزن. ‫پاشو.
‫ین!
‫استاد بایکائو قبول کرده.
‫ممنونم، استاد بایکائو. ‫ممنونم، استاد بایکائو.
‫استاد،
‫اون واقعاً صد و هشت بار تعظیم کرد.
‫- پاشو. ‫- خفه شو!
‫به خاطر صداقتی که داشتی،
‫پس این لطف رو در حقت می‌کنم و...
‫این مرد علیل رو به خاطرت نجات میدم.
‫ولی یه شرطی دارم.
‫تازه شرط هم دارین؟
‫استاد بایکائو، لطفاً بگین.
‫هر چی باشه قبول می‌کنم.
‫من هیچ‌وقت بی‌دلیل کسی رو درمان نمی‌کنم.
‫در عوض اینکه...
‫بتونم ژانگ شیان‌بینگ رو درمان کنم،
‫اون باید بمونه...
‫تا من بتونم آزمایش‌های داروییم رو ‫روش امتحان کنم.
‫چی؟ ‫آزمایش‌های داروییت رو روی اون امتحان کنی؟
‫مگه مثل دونگ‌چونگ و شیاکائو نمی‌شه،
‫که هر روز تو وان دارو خیس می‌شن،
‫و جون‌شون رو به خطر می‌ندازن؟
‫هی دختره،
‫اگه من از جهنم نجاتش بدم،
‫جونش مال من نیست؟
‫اگه حتی نمی‌تونه...
‫این یه شرط کوچیک رو قبول کنه،
‫می‌تونین از اینجا برین.
‫برین و با پادشاه جهنم هم‌نشین بشین. ‫برین.
‫قبول می‌کنم.
‫شیان‌بینگ، نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫تو خیلی بد زخمی‌ شدی.
‫آزمایش دارو ‫خیلی به سلامتیت آسیب می‌زنه.
‫یین،
‫من قبلاً بایکائو رو...
‫یه بار دیده بودم.
‫داروهاش...
‫حتی تونست صورت بانو پری رو ‫هم درمان کنه.
‫خیلی تحسینش می‌کنم.
‫من از بچگی ضعیف بودم و ‫زیاد مریض می‌شدم.
‫تو مبارزات نمی‌تونم از بقیه ببرم.
‫مردم خیلی اذیتم می‌کنن.
‫اگه بتونم شاگرد استاد بایکائو بشم،
‫شاید سرنوشتم تغییر کنه.
‫یین،
‫من از بچگی خیلی خوش‌شانس بودم.
‫حالم خوب می‌شه.
‫دونگ‌چونگ، شیاکائو،
‫این مرد علیل رو ببرین داخل و...
‫سه شبانه روز توی وان دارو بخوابونینش...
‫تا انرژیش برگرده.
‫چشم، استاد.
‫چینگ‌یون،
‫مگه قرار نبود...
‫شاه گیاه رو بهم بدی؟
‫گذاشتمش روی میز.
‫وقتی برگردی می‌بینیش.
‫میرم شاه گیاهم رو ببینم.
‫یین،
‫بیا بریم. ‫زود باش!
‫چرا داریم می‌دوییم؟
‫اصلاً این شاه گیاه چیه؟
‫من فقط یه سری برگ گیاه وحشی چیدم و...
‫بعد از روی یه کتاب پزشکی...
‫یه شاه گیاه هزارساله‌ی جعلی ‫درست کردم تا گولش بزنم.
‫اون عجله داشت گیاه رو بگیره،
‫واسه همین قبول کرد.
‫جرئت کردی همچین کاری بکنی!
‫استاد بایکائو که...
‫حرفش رو پس نمی‌گیره ‫و از نجات شیان‌بینگ منصرف نمی‌شه، نه؟
‫نه، نمی‌شه.
‫استاد بایکائو...
‫عجیب و غریبه،
‫ولی قلب مهربونی داره.
‫هیچ‌وقت قولش رو نمی‌شکنه. ‫هر کاری که قول داده رو انجام میده.
‫با خیال راحت شیان‌بینگ رو بهش بسپار.
‫کاملاً خیالت تخت باشه.
‫خیلی‌ممنون!
‫ای احمق،
‫پیشونیت هنوز درد می‌کنه؟
‫اشکال نداره.
‫حالا دیگه خوبم. ‫ممنون.
‫ژو چینگ‌یون، ای متقلب!
‫داره دنبالم میاد. ‫بدو!
‫واقعاً می‌خواین شورش کنین؟
‫اگه همین‌الان اعدام‌تون کنم ‫کمتر درد می‌کشین.
‫محافظ دست راست، ‫تو همیشه با دستای خودت خون می‌گیری.
‫اذیتت نمی‌کنه؟
‫منظورت چیه؟
‫به عنوان یه عضو جدید قبیله‌ی مقدس،
‫باید حداقل یه کاری بکنم.
‫وگرنه،
‫چطور می‌تونم بالاتر از تو قرار بگیرم، ‫محافظ دست راست؟
‫پس ممنون، محافظ دست چپ.
‫می‌بینی؟ ‫برای کشتن نیازی به خون‌ریزی نیست.
‫این لطف رو قبول کن.
‫این چه جور لطفیه؟
‫در واقع، ارباب لویی پائو ‫از مدت‌ها قبل نقشه‌ای کشیده.
‫من فقط نمی‌خواستم...
‫خوشحالیت رو ازت بگیرم، ‫محافظ دست چپ.
‫وگرنه، این حقه‌بازی ساده...
‫اصلاً توجه من رو جلب نمی‌کرد.
‫اگه حرکت تاثیرگذاری داری، ‫محافظ دست راست،
‫نشونم بده.
‫ارباب لویی پائو از مدت‌ها قبل ‫این نقشه رو کشیده.
‫لویی پائو خیلی کله‌شقه.
‫دیگه از حد گذشته.
‫این دفعه، لویی پائو...
‫دوباره اپیدمی رو شروع کرده.
‫فقط می‌خواست...
‫وقتی ما سرمون گرم مقابله با این اپیدمیه...
‫سنگ روح سرخ رو برداره.
‫به اندازه‌ی جون مردم...
‫باید از سنگ روح سرخ محافظت کنیم.
‫به عنوان اعضای کوه شو ‫مسئولیتش با ماست.
‫بایکائو، راهبردت برای جنگ چیه؟
‫استاد بزرگ، ‫توی کلبه‌ی داروی گیاهی من،
‫هنوز یه سری اکسیر نُه گیاه دارم.
‫این دارو خاصیت تجدید خون و بازسازی داره.
‫اگه کسی که خونش توسط قبیله‌ی اهریمنی ‫مکیده شده به موقع مصرفش کنه،
‫می‌تونه یه مدتی زنده بمونه.
‫حالا که بایکائو داروی موثر رو داره،
‫به نظرم اولین کاری که باید بکنیم اینه که...
‫فوراً شاگردها رو بفرستیم پایین کوه ‫تا مردم رو نجات بدن و...
‫اپیدمی رو تحت کنترل دربیارن.
‫نه، مقدار دارو کافی نیست.
‫برای نجات جون تعداد زیادی،
‫می‌خوام که همه‌تون...
‫بیاین به کلبه‌ی داروی گیاهیم.
‫و کمکم کنین کوره رو روشن کنیم و ‫بیش‌تر بسازیم.
‫باشه، همون کاری که گفتی رو می‌کنیم.
‫بهترین شاگردها رو...
‫به پایین کوه می‌فرستم ‫تا امدادرسانی کنن.
‫ووآ،
‫در زمینه‌ی تولید دارو تو کلبه‌ی داروی گیاهی ‫جایی برای اشتباه نیست.
‫شاگردهات هی‌چینگ و سو یانگ رو بفرست...
‫تا با شاگردهای بایکائو از ما محافظت کنن.
‫چشم، استاد بزرگ.
‫استاد بزرگ، ز‌یینگ هنوز...
‫از زخمی که آخرین دفعه برداشته ‫خوب نشده.
‫به نظرم بهتره بذاریم تو قله‌ی ‫چیشیا بمونه...
‫تا مراقب دینگ یین باشه، ‫که مبادا دوباره اتفاقی بیفته.
‫این هم ایده‌ی خوبیه.
‫شیائورو، باید به دینگ یین بگی...
‫تو این دوره‌ی خطرناک،
‫نباید بی‌خودی این ور و اون ور بره و ‫باید مراقب رفتارش باشه.
‫فهمیدم.
‫بیاین عجله کنیم.
‫برین وسایلتون رو جمع و جور کنین.
‫چهار ساعت دیگه تو کلبه‌ی داروی گیاهی ‫همدیگه رو می‌بینیم.
‫باشه.
‫چینگ‌یون.
‫یین، اینجایی چیکار می‌کنی؟
‫این غذا رو برای تو آوردم که...
‫تو راه بخوری.
‫من که نمیرم گردش.
‫چرا این همه غذا برام آوردی؟
‫از وقتی اومدم کوه شو،
‫تو خیلی با من مهربون بودی.
‫کمکم کردی از استاد بایکائو ‫خواهش کنم شیان‌بینگ رو نجات بده و...
‫من رو از خطر نجات دادی.
‫نمی‌دونم چطوری جبران کنم.
‫واسه همین این غذا رو برات آوردم.
‫این حرفا چیه.
‫وقتی من نیستم،
‫کسی نیست مراقبت باشه.
‫باید مراقب خودت باشی.
‫چه اتفاقی می‌تونه ‫برای آدمی مثل من بیفته؟
‫فقط اینکه تو باید مراقب خودت باشی.
‫اگه برای من اتفاقی بیفته،
‫نجاتم میدی؟
‫معلومه.
‫چرا باید اتفاقی برام بیفته، دیوونه؟
‫من ژو چینگ‌یون باهوشم.
‫تازه ژانگ چی هم باهام میاد.
‫مشکلی برام پیش نمیاد.
‫پس قول بده.
‫صحیح و سالم بمون.
‫بهت قول میدم.
‫تو هم باید یه چیزی رو بهم قول بدی.
‫تو شنزی رو زخمی ‌کردی.
‫زیینگ حتماً خیلی ناراحته.
‫اگه دوباره اذیتت کرد،
‫ازش عصبانی نشو.
‫اشکال نداره.
‫راستش، منم تو این قضیه اشتباه کردم.
‫به دل نمی‌گیرم.
‫تو دوست واقعی منی، یین.
‫چرا موفقیت جادوی کرم ابریشم طلایی رو...
‫ازم مخفی کردی؟
‫مگه بدون اینکه من بهت بگم...
‫نمی‌دونستی؟
‫جینگ‌وو، در مورد جادوی خون،
‫می‌تونم از برادرم بخوام بهت رحم کنه.
‫ولی الان تو همش اینجوری ‫مخالفش هستی.
‫به عواقبش فکر کردی؟
‫تو درک نمی‌کنی.
‫چرا درک نمی‌کنم؟
‫بیش‌تر از بیست ساله که همراهتم.
‫تموم این مدت تو دلت...
‫بیش‌تر نفرته تا عشق.
‫واسه همینه که می‌خوام انتقام بگیرم.
‫فقط بعد از انتقام گرفتن...
‫می‌تونم آروم بشم.
‫امیدوارم درک کنی.
‫تو که نمی‌خوای عذاب کشیدنم رو ببینی، ‫می‌خوای؟
‫باشه. قول میدم...
‫واست لاپوشونی کنم.
‫ولی تو هم باید قول بدی...
‫کاری که برادرم ازت خواسته رو ‫تموم کنی.
‫پدر.
‫یه چیزی رو می‌خوام گزارش بدم.
‫بگو.
‫پدر، محافظ دست چپ و راست ‫خوب با هم جور شدن.
‫دردسر بزرگی برای کوه شو ‫درست کردن.
‫یه سری از شاگردهاشون...
‫برای دفاع اومدن پایین کوه.
‫خیلی خوبه.
‫فقط می‌خوام سرشون گرم...
‫محافظت از خودشون باشه.
‫وقتی کوه رو ترک کنن...
‫احتمالاً از جادوی کرم ابریشم طلایی سرورم...
‫شوکه می‌شن.
‫حتی فکر کردن به قیافه‌های متعجب‌شون...
‫خیلی لذت‌بخشه.
‫یو‌ئر، با شخص داخل کوه تماس بگیر ‫و بهش بگو...
‫هر کاری می‌تونه بکنه تا...
‫دینگ یین رو بکشونه پایین کوه.
‫باشه. ‫میرم انجامش بدم.
‫صبر کن.
‫بله، ارباب تو مِی؟
‫سرورم، بعد از اینکه اومد پایین کوه،
‫می‌خواین با دینگ یین چیکار کنین؟
‫از همون حقه‌ی قدیمی استفاده می‌کنین؟
‫اگه چیزی تو ذهنته، بگو.
‫داستان نچین.
‫عشق بین زن و مرد...
‫بیش‌تر از هر چیزی تو دنیا ذهن آدم رو ‫مشغول می‌کنه.
‫فکر کنم خیلی خوب این رو می‌دونی.
‫ولی این کار باعث می‌شه یو‌ئر درد بکشه.
‫با این حال، برای اینکار تو بهترینی.
‫تو که با اینکار خیلی اذیت نمی‌شی، نه؟
‫پدر.
‫نکنه دلت نمی‌خواد این کار رو بکنی؟
‫فکر نمی‌کنم...
‫خیلی پدرت واست مهم باشه.
‫خیله خب. ‫بسه دیگه.
‫به همین صورت انجامش بده.
‫یو‌ئر، از دستورات ارباب تو مِی ‫پیروی کن.
‫چشم، پدر.
‫این همون زنگوله‌ی طلایی‌ای نیست که ‫چینگ‌یون داره؟
‫نکنه چینگ‌یون پایین کوه تو خطره؟
‫هم‌شاگردی‌ها، ‫من باید استاد بزرگ رو ببینم.
‫صبر کن.
‫استاد بزرگ دستور داده...
‫موقع ساخت اکسیر کسی وارد نشه.
‫بهتره صبر کنی تا بیاد بیرون.
‫حداقل بذارید استادم رو ببینم.
‫استاد میویی هم خوبه.
‫لطفاً راه رو باز کنید، هم‌شاگردی‌ها.
‫دینگ یین، دنبال دردسر نگرد.
‫دینگ یین، دست ما که نیست.
‫خودت راجع بهش فکر کن.
‫از وقتی اومدی اینجا ‫چقدر دردسر درست کردی؟
‫بهت توصیه می‌کنم برگردی.
‫پس هیچ کدوم از استادها رو نمی‌بینم.
‫می‌خوام دوستم شیان‌بینگ رو ببینم، باشه؟
‫دینگ یین، اگه به خودت جرئت بدی ‫یه قدم دیگه بیای جلو،
‫آسیب دیدنت با شمشیرم گردن خودته.
‫این زنگوله‌ی چینگ‌یونه.
‫چرا پیش توئه؟
‫کبوتر نامه‌بری رو دیدم که ‫این زنگوله بهش بسته شده بود.
‫راستی،
‫این یادداشت هم همراهش بود.
‫این همون علامتیه که ‫با چینگ‌یون قرار گذاشتیم.
‫یعنی تو خطره و ‫فوراً به کمک نیاز داره.
‫پس الان چینگ‌یون تو خطره.
‫آره.
‫نه. ‫باید برم نجاتش بدم.
‫چت شده؟
‫هنوز زخم‌های قبلیم خوب نشدن.
‫و این چند روز، موقع تمرین ‫نیروی حیاتیم به بیراهه کشیده شد.
‫واسه همین پدرم ازم خواست ‫تو کوه بمونم و استراحت کنم.
‫با این وضع چطوری می‌خوای بری پایین کوه؟
‫پدرم و استادها سرگرم ساختن دارو هستن.
‫نباید مزاحم‌شون بشیم.
‫اگه من نرم،
‫جون چینگ‌یون به خطر میفته.
‫نه. باید برم نجاتش بدم.
‫بذار من برم.
‫چینگ‌یون به من کمک کرده.
‫نمی‌ذارم بهش آسیبی برسه.
‫چطور ممکنه...
‫شمشیرم رو بهت میدم.
‫با شمشیر چینگ‌یون ‫همزمان ساخته شده.
‫می‌تونن همدیگه رو حس کنن.
‫کمکت می‌کنه پیداش کنی.
‫دینگ یین، یه کم پیش اشتباه کردم که ‫بهت توهین کردم.
‫امیدوارم به دل نگیری.
‫این دفعه، باید کمکم کنی...
‫چینگ‌یون رو سالم برگردونی.
‫نگران نباش. ‫حتماً این کار رو می‌کنم.
‫زیینگ، لطفاً به استاد بزرگ بگو...
‫با این وضع از کوه رفتم ‫چون باید برم چینگ‌یون رو نجات بدم.
‫وقتی برگشتم ‫خودم تقاضای مجازات می‌کنم.
‫مراقب خودت باش.
‫سرورم، شخص داخل کوه پیغام داده که...
‫دینگ یین بعدش از کوه رفته پایین.
‫به یو‌ئر خبر بده.
‫وقتشه که بره.
‫چشم.
‫سنگ روح سرخ،
‫تو مال من می‌شی.
‫ژانگ چی،
‫روستای دونگ‌ئر همین جلوئه.
‫صبر کن.
‫اینا چین؟
‫نمی‌دونم اینا چین.
‫حرف بزن! ‫این حشره‌ها به چه دردی می‌خورن؟
‫تو رو خدا ما رو ببخشید. ‫این جادوی کرم ابریشم طلایی سرورمه.
‫در گذشته آدم می‌کشتیم تا خون بگیریم.
‫اما از وقتی کرم‌های ابریشم طلایی ‫می‌تونن تو بدن آدم‌ها مثل انگل زندگی کنن،
‫معمولاً، میزبان‌هاشون...
‫تبدیل به برده‌های خونی فرقه‌ی ما می‌شن.
‫اگه همین‌الان ‫این کرم‌های ابریشم طلایی رو برگردونین،
‫از جون‌تون می‌گذرم.
‫خواهش می‌کنم از جون ما بگذرین.
‫این کرم‌های ابریشم طلایی ‫فقط تحت کنترل سرورمون هستن.
‫ما نمی‌تونیم کاری براشون بکنیم.
‫ما فقط مسئول آوردنشون به اینجا هستیم.
‫خواهش می‌کنیم، ‫از جون ما بگذرین.
‫پس، این منشأ همه چیزه.
‫چینگ‌یون، ‫بیا زود برگردیم کوه شو.
‫و این مسئله رو به استاد بزرگ گزارش بدیم.
‫دوشیزه،
‫اون چیه تو دستت؟
‫بذار یه نگاهی بندازم.
‫باز تو؟
‫چیه؟ ‫دلت نمی‌خواد من رو ببینی؟
‫معلومه که نه!
‫چون نمی‌تونیم شکستت بدیم.
‫فرار کن!
‫اینجا باید امن باشه.
‫چرا همش دنبال‌مون میای؟
‫دوشیزه، چرا یه دور کامل دویدین؟
‫نمی‌دونستین...
‫یه میون‌بر پشت سر من بود که ‫می‌رسید به اینجا؟
‫واسه چی دنبال‌مون اومدی آخه؟
‫خانم، من همیشه با خانم‌ها مهربونم.
‫ولی شما دو تا امروز...
‫جادوی کرم ابریشم طلایی سرورم رو دیدین.
‫پس، دلیلی ندارم...
‫بذارم برین به فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو ‫گزارش بدین.
‫خیلی خودت رو دست بالا گرفتی!
‫فقط می‌خوام ببینم...
‫واقعاً اونقدر قوی هستی یا نه.
‫حالا، می‌فرستمت اون دنیا.
‫یین!
‫وایسا!
‫بیا من رو بکش.
‫حالت خوبه؟
‫فرار کنین!
‫آه، یو‌ئر...
‫ما فقط داشتیم نقش بازی می‌کردیم. ‫لازم بود اینقدر جدی بگیریش؟
‫حالت خوبه؟
‫دوستت بدجوری زخمی ‌شده.
‫باید یه جایی رو پیدا کنیم و ‫هر چه زودتر درمانش کنیم.
‫تویی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫نجاتش میدی یا می‌کشیش؟
‫چقدر ناسپاسی!
‫مهم نیست.
‫اگه بمیره، ‫اونی که ناراحت می‌شه من نیستم.
‫صبر کن.
‫چرا نجات‌مون دادی؟
‫قبلاً بهت آسیب زدم،
‫ولی تو از جونم گذشتی.
‫پس دِینم رو ادا کردم.
‫نمی‌خوام به کسی بدهکار باشم.
‫نگران نباش.
‫همه‌ی افراد قبیله‌ی اهریمنی که...
‫ملت رو مسموم نمی‌کنن.
‫داغه!
‫احمق!
‫چرا اینقدر دور وایسادی؟
‫می‌ترسی بکشمت؟
‫اینقدر تلاش کردی نجاتم بدی.
‫اگه فقط واسه کشتنم بود که...
‫ارزشش رو نداشت.
‫نکته‌ی خوبی بود.
‫دوشیزه،
‫ممنونم!
‫اسمم یو ووشینه.
‫ووشین؟
‫چرا اسمت اینقدر سرده؟
‫با وجود زندگی کردن تو این دنیای پیچیده، ‫اگه احساساتی بشم،
‫زود می‌میرم.
‫بی‌خیال باشم، ‫راحت زندگی می‌کنم.
‫اسم یه یشم بی‌احساس رو گرفتی، ‫ولی خودت قلب داری.
‫با اینکه خیلی سرد به نظر میای،
‫حتماً یه شور و اشتیاقی...
‫تو قلبت هست.
‫آه،
‫تو پنج روح رو زخمی‌کردی و ‫ما رو نجات دادی.
‫با قبیله‌ی اهریمنی درگیر شدی؟
‫رئیس‌شون تنبیهت نمی‌کنه؟
‫چرا اینقدر سوال می‌پرسی؟
‫من هر جا بخوام میرم.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه ‫جلوی زندگی من رو بگیره.
‫چه زندگی آزادی داری! ‫بهت حسودیم می‌شه!
‫لازم نیست حسودی کنی.
‫مادرم موقع به دنیا آوردن من مُرد.
‫و پدرم من رو دوست نداره.
‫واسه همین من رو گذاشت شیرخوارگاه.
‫بعدش مجبور شدم ‫به قبیله‌ی اهریمنی ملحق بشم،
‫هر روز تو خطر زندگی می‌کنم.
‫این به اصطلاح آزادی...
‫فقط یه راهیه تا بتونم ‫تنهایی درونم رو مخفی کنم.
‫به نظرت من فرقی دارم؟
‫از وقتی حافظه‌م رو از دست دادم،
‫زندگیم مثل یه برگه‌ی سفیده.
‫چه خوشم بیاد چه نیاد،
‫چه بخوام چه نخوام،
‫اون آدما فقط...
‫به زور وارد زندگیم شدن.
‫حالا فهمیدم که...
‫چرا بهت..
‫احساس نزدیکی می‌کنم.
‫حالا می‌فهمم...
‫به خاطر اینه که...
‫هر دومون تنهاییم.
‫چرا حس می‌کنم می‌شناسمت؟
‫قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫تو کی هستی؟
‫گفتم که اسمم یو ووشینه.
‫دینگ یین،
‫تا حالا برف دیدی؟
‫یادم نمیاد.
‫من تو جنوب غربی سیچوآن بزرگ شدم.
‫فکر نکنم تا حالا دیده باشم.
‫از این به بعد،
‫ما دوستیم، درسته؟
‫دوست!
‫من تا حالا هیچ دوستی نداشتم.
‫آره.
‫از حالا به بعد یه دونه داری.
‫وقتی این کار رو کرد، ‫نیروی یانگش به سرش هجوم میاره.
‫قدرت سنگ روح سرخ ‫توی بدنش آشوب به پا می‌کنه.
‫و وقتی حواسش پرت باشه، ‫کنترل کردنش براش سخت می‌شه.
‫تا اون موقع، ‫تو بخش بیش‌ترش رو تصاحب کردی.
‫فقط باید از فرصت استفاده کنی و...
‫سوزن‌های نقره‌ای رو توی نقاط طب سوزنیش فرو کنی، ‫فنگ‌چی، داژویی،
‫و تائودائو.
‫بعد نیروی زندگیش از بدنش بیرون می‌ریزه،
‫و سنگ روح سرخ ‫درست جلوی چشمات خواهد بود.