‫[قسمت پانزدهم]
‫پیداشون نکردم.
‫- برو. ‫- اطاعت.
‫برگشتی.
‫چیه؟
‫از اینکه هنوز زنده‌ام ‫خیلی ناامید شدی؟
‫اگه می‌خوای به پدرت بگی،
‫پیشنهاد می‌کنم به خودت زحمت ندی
‫چون اون همه‌چی رو می‌دونه.
‫می‌دونه سعی کردی منو بکشی ‫و گند زدی به نقشه‌اش؟
‫آره.
‫اینم می‌دونه که از صخره پرتت کردم پایین
‫و ممکنه مُرده باشی.
‫ولی خب که چی؟
‫اون منو سرزنش نکرد
‫و اینو بدون که
‫توی دره‌ی ین‌فنگ
‫من از تو خیلی مهم‌ترم.
‫معلومه.
‫از کبودی روی صورتت
‫مشخصه که چقدر مهمی.
‫یوئر،
‫بالاخره برگشتی.
‫یوئر، بیا پیشم.
‫تازه الان برگشتم که گزارش بدم.
‫لطفاً منو ببخشید.
‫ناامیدم نکردی.
‫نجات پیدا کردی و صحیح و سالم برگشتی.
‫خودم می‌دونم
‫چه اتفاقی توی برکه‌ی ژشیان افتاده.
‫تو باعث شکست نشدی.
‫ممنونم، سرورم.
‫الان فقط می‌خوام بدونم
‫که دینگ یین بهت اعتماد داره یا نه.
‫فکر نکنم هویتم لو رفته باشه
‫و دینگ یین هنوز باور داره که
‫من می‌خوام با فرقه شمشیرزنی کوه شو ‫پیمان ببندم.
‫خیلی‌خب.
‫به نظرم بعد از این اتفاق،
‫ژوگ یوو، اون روباه پیر،
‫جرئت اینو نمی‌کنه که بذاره ‫دینگ یین خطر کنه
‫و از دینگ یین می‌خواد که ‫در کوه شو بمونه.
‫سر خودشم شلوغه.
‫بعد از به دست آوردن علف ووفنگ،
‫دوا درست می‌کنه ‫و به پایین کوه میره تا مردم رو نجات بده.
‫اون موقع
‫ازت می‌خوام که دوباره خودتو به کوه شو برسونی ‫و به دینگ یین نزدیک بشی.
‫چشم، پدر.
‫آره.
‫دینگ یین هنوز باورت داره.
‫ولی تو چی؟
‫مگه تو عوض نشدی؟
‫نمی‌دونم منظورت چیه.
‫مگه اعترافی که توی برکه‌ی ژشیان کردی رو
‫یادت نمیاد؟
‫باشه پس.
‫بذار کمکت کنم یادت بیاد.
‫گفتی دینگ یین صدمه دیده
‫و تو دلت به حالش می‌سوزه.
‫من اینو نگفتم.
‫حالا هم که می‌زنی زیر حرفت.
‫کافیه!
‫تو مِی،
‫می‌خوای باز مجازات بشی؟
‫یوئر،
‫من باور دارم که تو نه تنها دخترمی،
‫بلکه زیردستی هستی که ‫می‌تونم بهش اعتماد کنم، درسته؟
‫بله.
‫مأموریتم رو به اتمام می‌رسونم.
‫خب پس،
‫برو و خودتو آماده کن.
‫وقتش که رسید،
‫دوباره به کوه شو برو.
‫چشم.
‫دوشیزه یو،
‫می‌گن جدایی توسط مرگ ‫برای اونایی که زنده‌ان بزرگ‌ترین درده.
‫ولی من نمی‌خوام تجربه‌اش کنم.
‫فقط امیدوارم صحیح و سالم باشی.
‫ولی الان نمی‌تونم جایی برم.
‫چون نمی‌تونم بیام دنبالت بگردم
‫و هیچ‌کس چیزی در موردت بهم نمی‌گه،
‫کل روز نگرانتم و روی هیچی تمرکز ندارم.
‫فقط می‌تونم به سوت یشم
‫تکیه کنم.
‫منتظر جوابت هستم.
‫ای احمق.
‫هنوزم نگرانمی.
‫چطور می‌تونی بیای اینجا؟
‫چون می‌خوام بازم ببینمت.
‫اون روز که دیدم ‫از صخره‌ی برکه‌ی ژشیان افتادی پایین،
‫آرزو کردم کاش منم باهات می‌افتادم.
‫ولی حالا که می‌بینم حالت خوبه
‫خیالم راحت شد.
‫من خوبم.
‫خوبم.
‫دره‌ی ین‌فنگ کلی تله داره.
‫ولی تو تنهایی اومدی. ‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫نگران نباش.
‫چی شده؟
‫من خوبم.
‫بعد اینکه دیدمت خیالم راحت شد.
‫تو...
‫تو واقعاً احمقی.
‫ارزشش رو نداره که
‫واسه من این کار رو کنی.
‫داری برام گریه می‌کنی؟
‫من برات مهمم؟
‫دینگ یین،
‫اون روز توی برکه‌ی ژشیان
‫چاره‌ای نداشتم،
‫چون توی زندگیم
‫فقط مأموریت و وظیفه حرف اول رو می‌زنه.
‫ولی چرا...
‫چرا تو هی دلم رو می‌لرزونی؟
‫من به‌خاطرت دور قلبم دیوار کشیدم،
‫ولی تو با مهربونیت اونا رو نابود کردی.
‫البته که برام مهمی.
‫پس تو واقعاً عاشقش شدی.
‫دینگ یین.
‫جرئت کردی...
‫جرئت کردی دایره‌ی سراب رو روم پیاده کنی.
‫اگه ازش استفاده نمی‌کردم،
‫هیچ‌وقت بهم نمی‌گفتی که
‫عاشق دینگ یین شدی.
‫واقعاً ناامیدکننده‌ست.
‫من توی زندگیم خیلی‌ها رو ‫عاشق خودم کردم.
‫ولی این دفعه تو اونو انتخاب کردی.
‫نکردم، من عاشقش نشدم.
‫اشتباه متوجه شدم؟
‫به پدرم نگو.
‫من...
‫من فراموشش می‌کنم.
‫می‌تونم این راز رو برات نگه دارم.
‫ولی...
‫چطور می‌خوای برام جبران کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫با من ازدواج کن.
‫اگه باهام ازدواج کنی،
‫این راز رو برات نگه می‌دارم.
‫اگه چک بزنی،
‫عواقبش پای خودته.
‫خوب بهش فکر کن.
‫فراموشش کن.
‫توی عمرم
‫همیشه زن‌ها دنبالم بودن.
‫من هرگز کسی رو مجبور نکردم.
‫اگه بقیه بفهمن، ‫واقعاً آبروم میره.
‫ترجیح میدم بیخیال بشم.
‫ولی اینو بدون که
‫دیر یا زود
‫کاری می‌کنم
‫خودت با کمال میل زنم بشی.
‫راستی.
‫زن ناشناسی که سری قبل...
‫توی برکه‌ی ژشیان دیدیم
‫توی مهمانسرا به آرایش اهریمنیم نفوذ کرد
‫و بعد اومد بالای کوه و تو رو نجات داد.
‫بین تو و اون چیزیه؟
‫منم نمی‌شناسمش.
‫سری قبل که دینگ یین رو تعقیب کردم
‫اون سعی کرد جلوم رو بگیره.
‫ولی این دفعه با اینکه نزدیک بود ‫جونش رو از دست بده منو نجات داد.
‫منم نمی‌دونم اون می‌خواد چیکار کنه.
‫این زن عجیب و مرموزه
‫و رهبر فرقه رفتار خاصی باهاش داره.
‫باید راجع به اون زن
‫تحقیق کنم.
‫صبر کن.
‫چیه؟
‫نمی‌خوای برم؟
‫در مورد چیزی که فهمیدی...
‫نگران نباش.
‫نمی‌خوام بهت نارو بزنم.
‫ولی...
‫برام کاری نداره که رازت رو نگه دارم
‫و از امروز به بعد
‫باید باهام بهتر رفتار کنی.
‫یوو،
‫می‌بینم که کانال‌های نصف‌النهاریت پاک شدن ‫و رنگ و روت باز شده.
‫این مایۀ برکت فرقه شمشیرزنی کوه شوئـه.
‫بعد اینکه سنگ روح سرخ ‫از بدنم جدا شد،
‫خیلی خیالم راحت شد.
‫حس می‌کنم بدنم پاک‌تر شده.
‫نگران بودم نکنه
‫گذاشتن سنگ روح سرخ ‫توی بدن دینگ یین...
‫کار درستی نباشه.
‫ولی الان به نظرم
‫این برای فرقه شمشیرزنی کوه شو خوبه.
‫با وجود شما به عنوان رهبر فرقه،
‫به نظرم لویی پائو جرئت نمی‌کنه ‫کار بدی انجام بده.
‫حالا که قبیله‌ی اهریمنی ‫برامون تهدید محسوب میشه،
‫نباید حتی یذره هم غفلت کنم.
‫یوو،
‫می‌دونم همیشه نگرانی،
‫ولی انقدر
‫به خودت فشار نیار.
‫اونا...
‫علف ووفنگ رو به دست آوردن، مگه نه؟
‫ما یه درس حسابی ‫به قبیله‌ی اهریمنی دادیم.
‫در موردش خیلی شک دارم.
‫به نظر میاد قبیله‌ی اهریمنی...
‫فرقه شمشیرزنی کوه شو رو ‫خیلی خوب می‌شناسه.
‫انگار می‌دونستن که
‫شنزی و بقیه به برکه‌ی ژشیان میرن.
‫اونا واسه شنزی و بقیه ‫تله گذاشته بودن.
‫اگه اینطور باشه،
‫یعنی یکی پنهانی ‫اطلاعات رو لو داده.
‫هنوز مطمئن نیستم.
‫آخه مدرک موثقی ندارم.
‫بعید می‌دونم
‫کسی از شاگردان‌مون ‫بهمون خیانت کرده باشه.
‫ما از نقشه‌شون خبر نداریم.
‫به نظرم لویی پائو دیر یا زود ‫به‌خاطر سنگ روح سرخ برمی‌گرده.
‫الان باید
‫کاری کنیم که دینگ یین ‫کوه شو رو ترک نکنه.
‫اگه توی کوه شو بمونه،
‫لویی پائو جرئت نمی‌کنه حمله کنه.
‫فکر خوبیه.
‫ولی الان واجبه که
‫به پایین کوه بریم
‫و جون مردمی که توسط قبیله‌ی اهریمنی ‫آسیب دیدن رو نجات بدیم.
‫حق با توئه.
‫حتی اگه یه روز هم عقب بندازیم،
‫مردم بیشتری عذاب می‌کشن.
‫بعد از این‌همه سال نگهداری،
‫حالا دیگه صلح به طور کامل از بین رفته.
‫مردم بی‌گناه کشور...
‫درگیر این مسئله میشن.
‫می‌دونستم اونا اینجان.
‫دونگ‌چونگ،
‫شنیدم چیزی نمونده بایکائوی جاویدان ‫دوا رو درست کنه.
‫درسته.
‫باید برم این گیاه‌های دارویی رو به استاد بدم.
‫اگه دیر کنم،
‫استاد منو توی خمره‌ی زهر می‌ندازه.
‫یه لحظه وایسا.
‫من خیلی وقته طرفدار بایکائوی جاویدانم،
‫ولی فرصت نشده
‫درست کردن دارو رو ازش یاد بگیرم.
‫این چطوره؟
‫تو یه‌کم استراحت کن
‫- و من این گیاهان دارویی رو به جات می‌برم. ‫- عمراً.
‫فقط شاگردهای استاد
‫اجازه‌ی ورود به اتاق دارویی رو دارن.
‫اونجا پر از دواهای کمیاب و ارزشمنده.
‫اگه بهت اجازه بدم
‫و چیزی رو بشکنی،
‫دخلم اومده.
‫بچه جون،
‫انقدر سریع
‫دست رد بهم نزن، خب؟
‫ببین برات چی آوردم؟
‫دستکش کرم ابریشم خاکستری ‫و نخ طلایی.
‫یه عالمه ازشون دارم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫خوشت میاد؟
‫دونگ‌چونگ، آوردی‌شون؟
‫گیاهان دارویی که می‌خواستین.
‫دونگ‌چونگ، یادت باشه که
‫بیماران خون زیادی از دست میدن.
‫ساقه اسپاتولوبوس سوبرکت
‫برای خون‌سازی در بدن انسان خیلی مفیده.
‫100 گرم کرم ابریشم قلب یخی بیار.
‫کرم ابریشم قلب یخی.
‫بفرمایید.
‫تموم شد.
‫وایسا ببینم.
‫بدون اجازه‌ی من ‫شاهد دارو درست کردنم بودی.
‫می‌دونی که این کار اشتباهه؟
‫بایکائوی جاویدان،
‫نه، نه، نه،
‫بایکائوی جاویدان بزرگ،
‫به‌خاطر احترام زیادی که
‫براتون قائلم،
‫من...
‫بدون اجازه‌تون...
‫دارو درست کردن‌تون رو تماشا کردم.
‫لطفاً منو ببخشید.
‫تو تموم داروهای گیاهی رو...
‫برام آوردی؟
‫داخل کابینت بایزیم ‫بالای 400 نوع دارو هست.
‫حتی دونگ‌چونگ و شیاکائو در حالت عادی ‫جای یه سری از داروها رو یادشون نمی‌مونه.
‫ولی تو چطور انقدر سریع ‫پیداشون کردی؟
‫راستش
‫من توی اتاق دارویی‌تون درمان شدم،
‫واسه همین
‫جای داروها رو یادمه.
‫اگه اینطوره،
‫پس استعداد داری.
‫استاد.
‫از وقتی به کوه شو اومدم
‫نه به هنرهای رزمی علاقه دارم ‫و نه به شمشیرزنی.
‫ولی به نظرم مهارت‌های دارویی شما
‫بی‌نظیره.
‫شما می‌تونید بیماری‌ها رو درمان کنید، ‫جون مردم رو نجات بدین
‫و با یه اقدام غافلگیرانه پیروز بشین.
‫اینا بهترین مهارت‌های جهانن.
‫استاد.
‫اگه منو به عنوان شاگردتون قبول کنید،
‫من مهارت‌های طبابت‌تون رو ‫به بقیه منتقل می‌کنم.
‫گل گفتی،
‫ولی مگه من بهت اجازه دادم
‫که مهارت‌های طبابتم رو به بقیه یاد بدی؟
‫استاد، شما عوض شدین.
‫من همیشه شما رو
‫یه آدم خوب
‫و پرهیزکار می‌دونستم.
‫ولی امروز
‫نه تنها منو به عنوان شاگردتون قبول نمی‌کنید
‫بلکه زدین توی سرم
‫و به نقاط طب سوزنیم حمله کردین.
‫همچین کارهایی ‫از یه آدم پرهیزکار برمیاد؟
‫ولی من...
‫بیخیال نمیشم.
‫اگه منو به عنوان شاگردتون ‫قبول نکنید،
‫همچنان همینجا زانو می‌زنم.
‫من...
‫باشه.
‫وو دونگ‌چونگ بهت گفته که
‫لازم نیست شاگردهام
‫بهم ادای احترام کنن ‫یا برام چایی بیارن؟
‫ولی
‫باید منو خارش بدن.
‫وو دونگ‌چونگ عجب احمقیه.
‫چطور یادش رفت اینو بهم بگه؟
‫استاد.
‫استاد، اینو بدونید که
‫هیچ کسی بهتر از من
‫خارش دادن رو
‫بلد نیست.
‫می‌ترسم اگه بذارین من برم،
‫بعداً پشیمون بشین.
‫باشه، باشه، باشه. ‫بده خودم بخارونم بابا.
‫بگو ببینم،
‫مهم‌ترین مهارتی که
‫موقع گشتن گیاهان دارویی ‫باید داشته باشیم چیه؟
‫معلومه که می‌دونم.
‫باید تیزبین باشیم.
‫اشتباهه.
‫فرار زیرزمینی‌ـه.
‫به نظرت شیان‌بینگ از پسش برمیاد؟
‫نمیشه مطمئن بود.
‫استاد بایکائو عجیب‌غریبه،
‫ولی شیان‌بینگ هم ‫ایده‌های عجیب و غریب زیادی داره.
‫از این نظر لنگه‌ی همدیگه‌ان.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫شیان‌بینگ.
‫یین،
‫کمکم کن.
‫چهار ساعته که خیس خوردم.
‫به نظر این داخل جات راحته.
‫راحت؟
‫امتحانش مجانیه.
‫به نظرم...
‫بایکائوی جاویدان پیروز میشه.
‫چی؟
‫عالیه!
‫عالیه! عالیه!
‫استاد دوا رو درست کرد.
‫استاد بزرگ،
‫اینا داروهایی هستن که
‫شبانه درستشون کردم.
‫باور دارم که می‌تونن ‫اوضاع دامنه‌ی کوه رو تسکین بدن.
‫بایکائو، ممنونم.
‫باعث و بانی این بلا ‫قبیله‌ی اهریمنیه
‫و نباید دست‌کم گرفتش.
‫این دفعه که به پایین کوه رفتید،
‫اول برای تسکین این فاجعه ‫داروها رو پخش کنید
‫و سپس گوش به زنگ باشید ‫و حواستون به دشمنان باشه.
‫اگه تلفات بدیم
‫و به اندازه کافی نیروی کمکی نداشته باشیم،
‫این فاجعه تسکین نمی‌گیره.
‫پس این دفعه
‫تصمیم گرفتم باهاتون ‫به پایین کوه بیام.
‫اگه این کار رو کنید،
‫عالی میشه.
‫ولی ما به کسی نیاز داریم
‫که در اینجا ما رو رهبری کنه،
‫وگرنه ممکنه قبیله‌ی اهریمنی ‫از این فرصت استفاده کنه و بهمون حمله کنه.
‫به این موضوع فکر کردم.
‫تو و میویی اینجا بمونید ‫و امور رو به دست بگیرید.
‫من شیائورو و بایکائو رو ‫با خودم به پایین کوه می‌برم.
‫به زودی برمی‌گردیم.
‫وقتی ما رفتیم،
‫همیشه مراقب باشید.
‫اطاعت.
‫شنزی، ژانگ چی، ‫زیینگ و چینگ‌یون،
‫شما همراهم به پایین کوه بیاین.
‫- اطاعت. ‫- اطاعت.
‫استاد بزرگ،
‫منم می‌خوام باهاتون بیام
‫و برای فرقه شمشیرزنی کوه شو کاری کنم.
‫دینگ یین،
‫می‌دونم تو وفاداری.
‫ولی قبیله‌ی اهریمنی ‫سخت به دنبال سنگ روح سرخه.
‫بهتره در کوه بمونی.
‫اگه به پایین کوه بیای، ‫ممکنه باز توی دردسر بیفتی.
‫اطاعت.
‫یین.
‫مگه قرار نیست به پایین کوه بری؟
‫چرا برگشتی؟
‫اومدم که ازت خداحافظی کنم.
‫این دفعه تو واسه به دست آوردن علف ووفنگ ‫جونت رو به خطر انداختی.
‫به مردم پایین کوه می‌گم که
‫تو جونشون رو نجات دادی.
‫این کار رو نکن.
‫در حقیقت، خیلی از افراد فرقه شمشیرزنی ‫کوه شو با همدیگه انجامش دادن.
‫تنهایی انجامش ندادم.
‫به‌علاوه، موقع نجات مردم که نباید ‫ازشون بخوایم برامون جبران کنن.
‫نیازی نیست بهشون بگیم.
‫همیشه به فکر بقیه‌ای
‫و خیلی فداکاری.
‫یین.
‫این دفعه که با استاد می‌ریم پایین کوه
‫ممکنه 10 تا 15 روز
‫یا حتی بالای یک ماه طول بکشه.
‫دلت واسه من و بقیه تنگ میشه؟
‫البته که دلم تنگ میشه.
‫هر روز از اجداتت می‌خوام که ‫مراقبت باشن.
‫تو زود جوش میاری.
‫عجولانه رفتار نکن.
‫باید از دستورات استاد بزرگ پیروی کنی.
‫اگه اتفاقی افتاد،
‫با زیینگ و شنزی در میون بذار، باشه؟
‫اگه باز توی خطر بیفتیم،
‫مثل دفعه‌ی قبل
‫میای و نجاتمون میدی؟
‫معلومه که میام.
‫واقعاً مرد خوبی هستی.
‫برو.
‫یین.
‫توی کوه سخت تمرین کن
‫و منتظرم بمون!
‫شیان‌بینگ،
‫حالا که استاد بایکائو ‫تو رو به عنوان شاگردش قبول کرده،
‫باید قدردان باشی.
‫نگران نباش.
‫واسه همین به کلبه‌ی داروی گیاهی ‫نقل مکان کردم.
‫این دفعه که استاد به پایین کوه میره،
‫تموم کتاب‌های طبابتش رو از بر میشم.
‫در آینده،
‫تو شمشیرزنی تمرین کن ‫و منم دوا درست می‌کنم.
‫وقتی با هم کار کنیم ‫توی کشور شکست‌ناپذیریم.
‫از وقتی به کوه شو اومدم،
‫هر روز پیشم بودی.
‫حالا که باید بری،
‫نگرانم که نکنه احساس تنهایی کنم.
‫دوست ندارم بری.
‫دوست نداری برم؟
‫نکنه فکر کردی داداش دوقلومی؟
‫نگران نباش.
‫با وجود چینگ‌یون
‫که هر روز دورت پرسه می‌زنه ‫و یکسره حرف می‌زنه
‫عمراً احساس تنهایی کنی.
‫ولی راستش،
‫بعد از اینکه سری قبل نجاتش دادی
‫عاشقانه
‫بهت نگاه می‌کنه.
‫جالبه.
‫من و اونو عاشق و معشوق ندون.
‫راسته خب.
‫دارم حقیقت رو می‌گم.
‫من تیزبینم.
‫فهمیدم.
‫دوشیزه یو.
‫تو اونو دوست داری، مگه نه؟
‫بگو ببینم.
‫اگه یه روز اتفاقی
‫دوشیزه یو و چینگ‌یون توی آب بیفتن
‫اول کدوم رو نجات میدی؟
‫هیچ‌کدوم.
‫احمق.
‫البته که باید اول منو نجات بدی.
‫دیگه میرم.
‫توی دردسر نیفت.
‫- دارم میرم. ‫- مراقب باش.
‫استاد گونگ‌سان.
‫اومدین دنبال دینگ یین؟
‫آره.
‫تنهاتون می‌ذارم.
‫استاد گونگ‌سان.
‫دینگ یین.
‫چه مدته که به کوه شو اومدی؟
‫بالای دو ماه شده.
‫استاد بزرگ بهم گفته که ‫تو بااستعدادی
‫و سخت تمرین می‌کنی.
‫تو در هنرهای رزمی ‫یه نابغه‌ی کمیابی.
‫لویی پائو 24 سال پیش ‫بهمون خیانت کرد
‫و باعث آشفتگی فرقه شمشیرزنی کوه شو شد.
‫به همین خاطر، من نسبت بهت محتاط بودم.
‫امیدوارم سرزنشم نکنی.
‫نه.
‫استاد بزرگ هرگز ازم ناامید نشدن،
‫و اساتید فرقه شمشیرزنی کوه شو ‫باهام مهربون بودن.
‫ولی من بارها برخلاف قوانین فرقه عمل کردم
‫و براتون دردسر درست کردم.
‫راستش به خاطرش عذاب وجدان دارم.
‫جدا از قوانین فرقه،
‫رفاه مردم از همه‌چی مهم‌تره.
‫راستی.
‫استاد بزرگ قبل از اینکه بره
‫بهم گفت که تو رو به تمرین تشویق کنم.
‫واسه همین اومدم بهت سر بزنم.
‫بعد از اینکه سنگ روح سرخ ‫وارد بدنم شد،
‫انرژی خون بدنم بالا میره ‫و کانال‌های نصف‌النهاریم خلاف جهت حرکت می‌کنن.
‫هر دفعه که این اتفاق افتاده، ‫شدیداً احساس درد کردم.
‫به لطف مهارت‌های پرورش ذهنی که ‫استاد بزرگ یادم داده
‫دیگه وقتی این اتفاق می‌افته ‫درد کمتری رو حس می‌کنم.
‫و...
‫شمشیرزنی فرقه کوه شو رو تمرین کردم
‫و خیلی پیشرفت کردم.
‫ولی در شمشیرزنی...
‫به پای شما نمی‌رسم.
‫خب پس،
‫بذار یه سری مهارت بهت یاد بدم.
‫پس اجازه بدین مهارت‌هام رو ‫نشون‌تون بدم.
‫به طرز غیرمنتظره‌ای، با اینکه مدت کوتاهیه ‫به کوه شو اومده
‫به همچین سطحی رسیده.
‫فکر کنم سنگ روح سرخ کم‌کم داره باهاش ‫ادغام میشه
‫و حتی براش کمک خیلی بزرگیه.
‫دینگ یین، چطوری؟
‫حس می‌کنم انرژی ازلی درون بدنم ‫در همه‌جا جریان داره.
‫خیلی دردناکه.
‫بچه جون، حالت خوبه؟
‫- خوبم. ‫- داشتم بهش مهارت یاد می‌دادم.
‫اما به طرز غیرمنتظره‌ای، سنگ روح سرخ ‫داخل بدنش رو تحریک کردم.
‫سنگ روح سرخ همیشه ‫یه دردسر بالقوه‌ست.
‫همیشه باید گوش به زنگ باشیم.
‫باید بیشتر مراقب می‌بودم.
‫بچه جون،
‫هر روز با یه ظرف نوشیدنی از ساعت 9 تا 11
‫به جنگل پشت قله‌ی تیانمن بیا.
‫در عوض
‫من بهت هنرهای رزمی یاد میدم
‫که باهاش بتونی ‫سنگ روح سرخ بدنت رو مهار کنی.
‫نظرت چیه؟
‫چشم، استاد میویی.
‫استاد میویی.
‫اون ازم خواست با نوشیدنی بیام.
‫ولی کجاست؟
‫استاد میویی.
‫یهویی ظاهر شدین.
‫خوبه.
‫یهویی ظاهر شدم
‫چون تو توجهی به اطرافت نداشتی.
‫مراقب باش،
‫چون ممکنه یه روز یکی ‫از پشت بهت خنجر بزنه.
‫واسه همین اومدم که ازتون یاد بگیرم.
‫آماده‌ای؟
‫پس بزن بریم.
‫استاد میویی،
‫این چیه؟
‫با انجام این کار می‌تونی ‫به انرژی زمین متصل بشی.
‫حالا چی هست؟
‫تو انرژی بی‌رحمانه‌ات زیاده.
‫اینجوری، انرژی طبیعی می‌تونه
‫انرژی داخل بدنت رو تغییر بده
‫و کمکت کنه بهبود پیدا کنی.
‫هر کاری می‌گم انجام بده.
‫اگه گردش انرژی روان بشه، احساس درد نمی‌کنی. ‫اگه احساس درد کنی، یعنی روان نشده.
‫سعی کن انرژی رو به گردش دربیاری
‫و ببین چطوریه.
‫چه حسی داری؟
‫واقعاً یه‌کم بهتر شدم.
‫ببین بچه جون،
‫در یادگیری هنرهای رزمی عجله نکن.
‫انرژی بی‌رحمانه‌ات زیاده
‫و اصولی تمرین نکردی.
‫بنابراین با انجام این کار
‫خیلی حس بهتری بهت دست میده.
‫اون موقع بدنت می‌تونه ‫از سنگ روح سرخ حمایت کنه.
‫متوجهی؟
‫یالا، اینو بنوش.
‫اینو از من بشنو.
‫این معجون رو...
‫بایکائوی دیوانه درست کرده.
‫معجون قدرتمندیه،
‫ولی طروات‌بخشه و بهم انرژی میده.
‫باعث افتخارمه که
‫هنرهای رزمی رو ازتون یاد بگیرم ‫و باهاتون بنوشم.
‫هیچ‌وقت انقدر خوشحال نبودم.
‫حالا که داریم با هم می‌نوشیم،
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫بفرمایید.
‫اوضاع با چینگ‌یون چطوره؟
‫ما مثل خواهر و برادریم.
‫خیلی‌خب، کافیه. ‫از این حرفا تحویلم نده.
‫من از بچگی چینگ‌یون رو می‌شناسم.
‫دارم بهت می‌گم.
‫راز کوچیکش رو...
‫از چشم من نمی‌تونه مخفی کنه.
‫اون ازت خوشش میاد.
‫خودتم اینو می‌دونی.
‫حسش می‌کنی، مگه نه؟
‫استاد میویی،
‫میشه لطفاً بهم بگین...
‫شما و استاد چطور با هم آشنا شدین؟
‫من و اون زن
‫بعد اینکه همدیگه رو دیدیم ‫مثل خروس جنگی بودیم.
‫وقتی جوون بودم،
‫خانواده‌ام فقیر بودن ‫و نمی‌تونستن خرجم رو بدن.
‫بعد به معبد رفتم و راهب شدم.
‫اولاً به فکر این بودم که قراره توی معبد ‫غذای مجانی گیرم بیاد.
‫دوماً می‌خواستم هنرهای رزمی ‫تمرین کنم که خوش‌هیکل بشم
‫و در آینده به ضعفاء کمک کنم.
‫می‌دونی چی شد؟
‫به طرز غیرمنتظره‌ای، راهب ارشد اون معبد ‫آدم شروری بود.
‫راهب ارشد فقط می‌خواست ‫با فریب دادن مردم پول به جیب بزنه.
‫اون هیچی از متون مقدس نمی‌دونست، ‫چه برسه به هنرهای رزمی.
‫استاد.
‫کِی بهم هنرهای رزمی یاد میدین؟
‫می‌خوای هنرهای رزمی یاد بگیری؟
‫این برات آب و غذا میشه؟
‫چقدر احمقی آخه.
‫برو باز عود بسوزون
‫که اونا برام
‫پول بیارن.
‫بعدش دیگه نتونستم تحمل کنم.
‫واسه همین فرار کردم.
‫شنیده بودم که اساتید زیادی ‫در کوه شو هستن.
‫چون آدم پیگیری بودم ‫88 روز کوهنوردی کردم
‫و بالاخره به کوه شو رسیدم.
‫بای‌مئی ژن‌رن که اون موقع
‫رهبر فرقه شمشیرزنی کوه شو بود، ‫آدم محترمی بود.
‫وقتی دید من خیلی ضعیفم،
‫گذاشت بمونم
‫و به شیائورو ژن‌رن گفت که مراقبم باشه.
‫شاید ندونی ولی...
‫اون موقع اون زیبا بود.
‫حتی از پریان هم زیباتر بود.
‫با خودم گفتم
‫خیلی شانس آوردم که
‫اون داره ازم مراقبت می‌کنه.
‫ولی غافل از اینکه
‫زود جوش می‌آورد.
‫هنوز کامل خوب نشده بودم
‫و اون هر روز با شمشیر باهام مبارزه می‌کرد.
‫وایسا. وایسا. وایسا.
‫وایسا. وایسا.
‫اولش،
‫سعی کردن جلوش رو بگیرن ‫که باهام مبارزه نکنه.
‫ولی بعدش دیگه همه بیخیال شدن.
‫اون دنبالم می‌کرد ‫و باهام مبارزه می‌کرد
‫و کم‌کم عاشق هم شدیم.
‫اینو از من بشنو.
‫بعد از پشت سر گذاشتن
‫همه‌ی اون جنگ‌ها، کشت‌وکشتارها ‫و تشکر و نفرتی که در زندگیم تجربه کردم،
‫به یه نتیجه‌ای رسیدم:
‫بهترین چیز در زندگیم
‫داشتن یار،
‫لذت بردن از بودن در کنارش
‫و نوشیدنی خوردن ‫و با خوشی باهاش حرف زدنه.
‫شیائورو
‫خشن و زودرنجه،
‫ولی مهربونه.
‫اون خیلی مهربونه.
‫استاد میویی،
‫گاهی اوقات خیلی بهتون حسودیم میشه
‫که می‌تونید اوقات خوش و بدتون رو ‫باهاش شریک بشید
‫و باهاش نوشیدنی بخورید ‫و حرف بزنید.
‫تو هم می‌تونی ‫همچین فردی رو پیدا کنی.
‫به نظرم چینگ‌یون ‫گزینه‌ی خوبی باشه.
‫ام...
‫شاید چینگ‌یون نباشه.
‫چرا که؟
‫از من به تو نصیحت.
‫پیاز داغش رو زیاد نمی‌کنم،
‫ولی چینگ‌یون خوشگل ‫و خوش‌اخلاقه.
‫به نظرت اون برات
‫فرد مناسبی نیست؟
‫منظورم این نیست.
‫راستش...
‫باشه بابا.
‫تو...
‫یکی دیگه رو دوست داری؟
‫باشه، باشه.
‫به نظرم اگه تنها باشی،
‫تنها می‌مونی.
‫موقع لذت بردن از چنین مناظر زیبایی، ‫باید اونو با یکی دیگه شریک بشی
‫و به این می‌گن شادی.
‫استاد میویی،
‫الان با شما شریک شدم دیگه.
‫داریم با همدیگه از این زیبایی ‫لذت می‌بریم، مگه نه؟
‫اینو نمی‌گم.
‫من نمی‌خوام...
‫با تو از این منظره لذت ببرم.
‫نوشیدنی تموم شد.
‫بهتره برگردم.
‫قبل رفتن باید بهت یادآوری کنم که
‫قدر کسی که باهاته رو بدون.
‫بعداً متوجه میشی.
‫همونطور که انتظار داشتم،
‫ژوگ یوو کوه شو رو ترک کرده.
‫دینگ یین مونده.
‫یوئر.
‫دوباره به کوه شو برو
‫و سنگ روح سرخ دینگ یین رو به دست بیار.
‫این تنها فرصته.
‫باید موفق بشی. ‫حق نداری شکست بخوری.
‫اوضاع بده. آرایش شمشیر تغییر کرده.