‫[قسمت نوزدهم]
‫به دستور شما سعی کردم زیاد جلب توجه نکنم.
‫به جز ژانگ چی، هیچ‌کس نباید از این عملیاتِ
‫محاصر و دستگیریِ یو ووشین
‫باخبر بشه.
‫حتی جرئت نکردم به استاد گونگ‌سان بگم.
‫ولی پنج روح و نه سَم
‫اونقدر سریع عمل کردن
‫که در آستانه پیروزی، شکست خوردم.
‫اشکالی نداره.
‫از اونجایی که یو ووشین دخترِ لویی پائوئه
‫رها کردنش بد نیست.
‫فقط اینکه
‫تا وقتی اون شخص داخلِ کوه نابود نشه
‫لویی پائو
‫از کل اسرارِ کوه شو
‫باخبر میشه.
‫ما نقشه‌شون رو نمی‌دونیم.
‫باید شخصِ داخل کوه رو پیدا کنیم
‫و نابودش کنیم
‫چون جاسوسِ لویی پائوئه.
‫من حاضرم این مسئولیت رو به عهده بگیرم.
‫و قول میدم این خبرچینِ ‫قبلیه اهریمنی رو پیدا کنم.
‫نیازی به این کار نیست.
‫لازم نیست روی این کار وقت بذاری.
‫استاد.
‫کافیه.
‫یه موضوعِ مهم دیگه هست
‫که باید بهت واگذار کنم.
‫یه راهی برای
‫مقابله با شخص داخلِ کوه پیدا کردم.
‫میویی،
‫متأسفم.
‫ووآ.
‫گویا استاد بزرگ تصمیمشو گرفته
‫که چطور باید اشتباهم رو جبران کنم.
‫استاد بزرگ ازت خواسته
‫تنهایی در برج اهریمن‌گیریِ ‫دره اهریمن‌کش کار کنی
‫و اهریمن‌ها رو تحت کنترل دربیاری.
‫و بدون اجازه استاد،
‫اجازه خروج نداری.
‫باشه. مشکلی نیست.
‫حالا که قراره تنهایی توی ‫دره اهریمن‌کش کار کنم،
‫فرصت دارم در آرامش
‫به تمریناتم برسم.
‫فرصتیه که به ندرت نصیب هرکسی میشه.
‫دینگ یین چی؟
‫استاد بزرگ دینگ یین رو ‫به حبس ابد محکوم کرده
‫و دیگه هرگز از زندان بیرون نمیاد.
‫چطور ممکنه؟
‫گمونم استاد بزرگ نمی‌خواد
‫خطری از جانب سنگِ روح سرخ ‫تهدیدش کنه.
‫این که خیلی بی‌رحمانه‌ست.
‫یوو،
‫به استاد بزرگ بگو که
‫می‌خوام باهاشون ملاقات کنم.
‫اون تصمیمش رو گرفته
‫تمرکزش روی هدف اصلیه.
‫میویی،
‫بهتره بی‌خیال بشی.
‫لطفا باهامون بیا.
‫آهای پسر!
‫توی این مدت خیلی خوب باهم کنار اومدیم.
‫تو آدمِ مهربون و درستکاری هستی.
‫واسه همین قبل از اینکه برم
‫می‌خوام یه نصیحتی بهت بکنم.
‫شانس مادرِ بدشانسیه
‫و بدشانسی می‌تونه نعمتی پنهان باشه.
‫هر چیزی ممکنه.
‫اینو یادت نره.
‫روی هیچ‌چیزی بیش از حد اصرار نکن.
‫حتی وقتی دیگه امیدی نباشه، ‫ممکنه یه اتفاق خوب بیفته.
‫اینا رو یادت باشه، پسرجون.
‫ووآ،
‫میشه بهم اجازه بدی
قبلش یه جایی برم؟
‫اگه همچنان دارو رو نخوری،
‫نمی‌تونم جونت رو نجات بدم.
‫چی،
‫داروت رو بخور.
‫به حرفِ استاد بایکائو گوش بده.
‫سلامتیت مهمه.
‫سلامتی به چه دردی می‌خوره؟
‫یه چشمم کور شده
‫و دقتم رو از دست دادم.
‫دیگه نمی‌تونم کونگ‌فو کار کنم.
‫اگه بمیرم بهتره.
‫اگه بمیری،
‫کی به من خدمت کنه؟
‫راهبِ احمق! بالاخره پیدات شد!
‫دیگه نمی‌تونم
‫از شاگردت مراقبت کنم.
‫استاد!
‫من به قله تیانمن توهین کردم
‫و باعثِ شرمندگیت شدم.
‫الانم دیگه امیدی بهم نیست.
‫خجالت می‌کشم بیش از این زنده بمونم.
‫یه مرد نباید به این راحتی گریه کنه.
‫چی،
‫حالا چی میشه آدم یه چشمش کور باشه؟
‫توی تاریخ کلی آدمِ برجسته‌ی نابینا داشتیم.
‫به استادت نگاه کن.
‫وقتی تایی کونگ‌فو به مرحله‌ی خاصی می‌رسه
‫دیگه بدن اهمیتی نداره.
‫نباید این رو فراموش کنی.
‫چشمت نابینات باعث نمیشه ‫قلبت نتونه حقیقت رو ببینه.
‫شاگردِ من باید
‫قوی و سرسخت باشه.
‫در ضمن
‫الان احساساتی شدی
‫و داروت رو نمی‌خوری.
‫حالا که من قراره گوشه‌گیری اختیار کنم
‫کی می‌خواد رهبرِ شاگردان قله تیانمن بشه؟
‫بگو ببینم!
‫حق با شماست، استاد.
‫الان اشتباهم رو فهمیدم.
‫نگاه‌شون کن.
‫استادش بهتر از من می‌تونه سربه‌راهش کنه.
‫حالا داروت رو می‌خوری، خب؟
‫بیا.
‫آفرین پسر!
‫پاشو.
‫شنیدم استاد بزرگ به عنوان تنبیه، تو رو ‫نگهبانِ دره اهریمن‌کش کرده.
‫حقیقت داره؟
‫وقتی من برم
‫می‌تونی یکم برای خودت وقت ‫داشته باشی و از شرم راحت بشی!
‫خوشم نمیاد اشک‌های زن‌ها رو ببینم.
‫نگاهش کن.
‫خجالت نمی‌کشی
‫جلوی بچه این کار رو می‌کنی؟
‫شیائورو،
‫ببین.
‫اگه از این روزهای که نیستم استفاده کنی
‫و خوش بگذرونی،
‫خودش یه راه برای خوشبختی نیست؟
‫شیائورو،
‫مراقب خودت باش.
‫به زودی برمی‌گردم و
‫همه‌چی درست میشه.
‫جلوی این بچه
‫منو احساساتی نکن.
‫دقیقا.
‫استاد
‫بعد از رفتنتون
‫چیکار کنیم؟
‫استاد ووآ موقتا کنترل قله ‫تیانمن رو به عهده می‌گیره.
‫تو اولین شاگردِ قله تیانمنی.
‫در زمان غیبتِ من
‫باید به بقیه شاگردها کمک ‫کنی کونگ‌فو تمرین کنن.
‫وقتی برگردم ازتون امتحان می‌گیرم.
‫اگه کارتون خوب نباشه،
‫یه تنبیه بزرگ در انتظارتونه.
‫بله،
‫استاد.
‫از دستورتون اطاعت می‌کنم.
‫در ضمن
‫هر دارویی که این ‫طبیبِ دیوونه بهت داد رو
‫بخور!
‫هر آشغالی که
‫ریخت توی کاسه
‫باید تا آخر قورتش بدی
‫تا خوب بشی.
‫بله.
‫برو بابا!
‫چی؟
‫حبس ابد!
‫تا آخر عمرت زندونی میشی!
‫از استادم شنیدم.
‫استاد بزرگ خیلی عصبانیه.
‫مجازاتِ سنگینیه.
‫به نظر منم عجیبه.
‫استاد همیشه با همه مدارا کرده.
‫چرا این دفعه مجازاتش اینقدر سنگینه؟
‫نه.
‫میرم یین رو ببینم.
‫چینگ‌یون، وایسا منم بیام.
‫با وجودِ عشق تو
‫چرا هنوز سنگ روحِ سرخ رو نیاز دارم؟
‫تو تمامِ چیزی هستی که می‌خوام.
‫اون دختر لویی پائوئه
‫و خون قبیله‌ی اهریمنی در رگ‌هاش جاریه.
‫بسه!
‫چون حقیقت رو میگم
‫نمی‌ذاری حرف بزنم؟ درسته؟
‫آره.
‫من دخترِ لویی پائوام.
‫و این بار،
‫به دستور پدرم اومدم کوه شو.
‫یوئر،
‫من هر کاری می‌تونستم، برات کردم
‫ولی اصلا انتظار نداشتم
‫درغگو و فریبکار از آب در بیای.
‫خیال می‌کردم
‫تا ابد کنار هم می‌مونیم.
‫چرا دوباره و دوباره
‫امیدم رو نابود می‌کنی؟
‫یعنی همیشه می‌خواستی
‫به همچین سرنوشتی دچار بشم؟
‫- یین! ‫- یین!
‫یین، ماییم.
‫حالت خوبه؟
‫متأسفم، یین.
‫حتما الان ازم متنفری.
‫اگه چیزخورت نکرده بودم
‫و نذاشته بودم بری پیش خانم یو،
‫الان
‫کارت به اینجا نمی‌کشید.
‫دیگه الان کار به اینجا کشیده.
‫حرف زدن فایده نداره.
‫من اشتباه بزرگی کردم.
‫واسه همین باید تنبیه بشم.
‫از اینجا برید.
‫نگرانِ من نباشین.
‫یین،
‫چند روز دیگه دووم بیار.
‫من با استاد بزرگ حرف می‌زنم
‫تا از این مجازات سنگین صرفنظر کنه.
‫راست میگه.
‫حتی می‌خوان تا ابد اینجا نگه‌ت دارن.
‫گونگ‌سان از همه نفرت‌انگیزتره.
‫گفت با وجود سنگ روح سرخ توی بدنت
‫بازم هرکاری خواستی کردی
‫و اون موقع
‫نباید نجاتت می‌داده.
‫مراقب حرف زدنت باش.
‫گویا فرقه شمشیرزنی کوه شو صرفا
‫به خاطر وجود سنگ روح ‫سرخ توی بدنم منو دستگیر کرده.
‫قبیله اهریمنی به خاطر ‫سنگ روح سرخ اومد دنبالم.
‫و یوئر هم می‌خواست ازم بگیردش.
‫اون موقع‌ها فرقه شمشیرزنی کوه شو
‫مدام ادعا می‌کرد این کار به صلاح خودمه
‫ولی در نهایت مشخص شد
‫صرفا به خاطر وجود سنگ روح سرخ توی بدنمه.
‫و حالا فکر می‌کنن من براشون خطرناکم
‫برای همین زندونیم کردن.
‫شماها خیلی با من مهربون بودین.
‫یین!
‫یین،
‫حرفِ بدی زدم؟
‫این‌جوری نیست که فکر می‌کنی.
‫همه‌ی ما واقعا دوستت داریم.
‫من با استاد بزرگ صحبت می‌کنم.
‫آره، یین.
‫یادت رفته؟
‫اون موقع به خاطر نجاتِ من
‫۱۰۸ بار تعظیم کردی.
‫این بار من
‫۸۰۱ بار تعظیم می‌کنم
‫تا از اینجا بیارمت بیرون.
‫لازم نکرده!
‫دیگه کاری از دست کسی برنمیاد.
‫قبیله اهریمنی منو به چشم ‫حامل سنگ روح سرخ می‌بینه.
‫چرا فرقه شمشیرزنی کوه شو ‫باید نظر دیگه‌ای داشته باشه؟
‫من صرفا آدمی‌ام که نه گذشته‌ای داره
‫و نه آینده‌ای
‫و یه سنگ کنترلش می‌کنه.
‫مهم نیست چی بگم،
‫چی بخوام،
‫یا چه شور و اشتیاقی داشته باشم.
‫مگه کسی به من اهمیت میده؟
‫کی اهمیت میده؟
‫ما واقعا بهت اهمیت میدم.
‫متوجه نیستی؟
‫فکر می‌کردم یوئر هم بهم اهمیت میده
‫ولی آخرش چی شد؟
‫آخرش چی شد؟
‫دیگه حرفِ هیچ‌کس رو باور نمی‌کنم.
‫استاد بزرگ یه بار بهم گفت
‫باید به خاطر مردم دنیا از ‫سنگ روح سرخ محافظت کنم.
‫ولی کسی به خودِ من اهمیت میده؟
‫دیگه واقعا خسته شدم.
‫بهت گفتم
‫از پس این مسئولیت برنمیام.
‫اگه بمیرم
‫احتمالا خیال همه راحت بشه!
‫یین!
‫دینگ یین!
‫دینگ یین، کار احمقانه‌ای نکن.
‫اگه بخوای بمیری،
‫نمی‌تونم جلوت رو بگیرم.
‫فقط طبق شناختی که ازت دارم
‫اونقدری بی‌مسئولیت نیستی
‫و برای فرار از مسئولیت‌هات خودتو نمی‌کشی.
‫شماها منو مجبور کردین این ‫مسئولیت سنگین رو به عهده بگیرم.
‫من کی همچین مسئولیتی رو خواستم؟
‫پس بمیـر!
‫اگه بمیری
‫دلِ دوست‌هات رو می‌شکنی ‫و دشمنت رو دل‌شاد می‌کنی.
‫این‌جوری راضی میشی؟
‫استاد گفت
‫دلِ آدم هرجا بره، بدنش هم میره.
‫هیچ سنگی نمی‌تونه مانع ‫رسیدن به هدفت بشه.
‫چیزی که دلت می‌خواد،
‫مسیر زندگیت رو مشخص می‌کنه.
‫مردی که توی سختی‌ها خم به ابرو نمیاره
‫دوستِ واقعیِ من یینه.
‫اگه سرنوشتت رو به‌دست نگیری
‫و فقط غر بزنی و تسلیم بشی
‫پس من تا آخر عمرم ازت متنفرم.
‫بیا بریم.
‫شیان‌بینگ...
‫باز چی شده؟
‫حرفایی که به یین زدم،
‫یکم تند نبود؟
‫اون انرژی کجا رفته؟
‫عصبانی بودم.
‫حالا چیکار کنم؟
‫یین از دستم ناراحت میشه؟
‫نگران نباش.
‫یین یه مدتیه خودش رو گم کرده.
‫در واقع، خودش اینا رو خوب می‌دونه.
‫این بار
‫ضربه‌ی سختی از یو ووشین خورده
‫و کلاه سرش رفته.
‫یعنی یو ووشین و شیائو یو
‫اینقدر به هم شباهت دارن؟
‫کاملا.
‫من با چشم‌های خودم دیدم.
‫اون موقع
‫یه لحظه خیال کردم شیائو یو به زندگی برگشته.
‫ولی به طرز غیرمنتظره‌ای
‫صرفا یه شباهت بود.
‫تازه خیلی هم شرور بود.
‫به نظرم
‫یین هنوز یو ووشین رو فراموش نکرده.
‫فراموش نمی‌کنه.
‫یین هنوز هم عاشقِ
‫شیائو یوئه.
‫برای همین اینقدر به یو ووشین علاقه‌مند شد.
‫بذار چند روزی با خودش خلوت کنه
‫بعدش حالش خوب میشه.
‫اگه این‌جوریه،
‫پس باشه.
‫باشه پس.
‫حل شد دیگه.
‫بیا بریم.
‫چینگ‌یون،
‫چرا یهویی
‫نگرانِ یو ووشین شدی؟
‫حسودیت میشه؟
‫چرا...
‫چرا فکر می‌کنی حسودیم میشه؟
‫اصلا هم اینطور نیست.
‫فقط نگرانشم.
‫چرا تا حالا نگرانِ من نشدی؟
‫بیا بریم.
‫بریم با استاد بزرگ صحبت کنیم
‫تا تصمیمش رو عوض کنه.
‫این‌جوری به من اهمیت میدی؟
‫معلومه حسودیت شده.
‫بیا بریم دیگه.
‫این سوگندگون رو مخصوص شما درست کردم.
‫طعمِ شیرینی میده.
‫خیلی طول کشید تا نجات پیدا کنی.
‫و شدیدا آسیب دیدی.
‫بخورش.
‫انرژیت رو برمی‌گردونه.
‫چرا باز خوابیدی؟
‫واقعا خسته‌ای؟
‫اگه خسته‌ای،
‫نظرت چیه قبل خواب بخوریش؟
‫از روزی که به دره ین‌فنگ برگشتی،
‫یه کلمه هم حرف نزدی.
‫من نگرانتم.
‫از جلوی چشمم دور شو.
‫می‌خوام بخوابم.
‫باشه پس، میرم
‫و می‌ذارم استراحت کنی.
‫به نظرم وقتی بیدار شدی
‫بهتره سوپت رو بخوری.
‫در هر صورت
‫نباید خودت رو اذیت کنی.
‫پس دیگه بهت اعتماد می‌کنم.
‫شنیدم چند روزه که داری
‫ازش مراقبت می‌کنی.
‫اون بدجوری آسیب دیده.
‫یکی باید ازش مراقبت کنه.
‫اون که به کمکت نیازی نداره.
‫این‌جوری خودت رو کوچیک نمی‌کنی؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫یه زن فقط توی لحظات ضعف و آسیب‌پذیریش
‫می‌تونه بفهمه
‫کی واقعا بهش اهمیت میده و ازش مراقبت می‌کنه
‫و براش مناسبه.
‫خب اگه بفهمه چی میشه؟
‫از قدیم زیبایی بلای جان بوده.
‫زن‌ها فقط به مردها آسیب می‌رسونن.
‫دلم می‌خواد مراقبش باشم.
‫میشه بس کنی؟
‫مگه ادعا نداری دزد زیبایی هستی؟
‫حالا چی شده
‫اینقدر بهش علاقه‌مند شدی؟
‫کلی زنِ زیبایِ دیگه توی دنیا هست.
‫بی‌شمارن.
‫اگه بخوام به همه‌شون اهمیت بدم
‫جونم در میاد که!
‫من توی زندگیم زن‌های زیادی رو دیدم
‫ولی هیچ‌کدوم به پای یو ووشین نمی‌رسن.
‫دختری مثل یوئر
‫هدف اصلیِ منه.
‫باورم نمیشه دو محافظ اصلیِ ‫قبیله‌ی مقدس سایه‌ی آتشین
‫دارن با لذت
‫پشت در اتاقِ دختر مریضم کل‌کل می‌کنن.
‫- سرورم. ‫- سرورم.
‫همه‌ش تقصیرِ توئه.
‫می‌خوام بخوابم.
‫ولم کن.
‫الان دیگه می‌تونی حرف بزنی.
‫به نظر حالت خیلی بهتر شده.
‫پدر؟
‫می‌تونی راه بری؟
‫بله.
‫لباس بپوش و بیا استخر برف.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫اون قدیما
‫مادرت با جون و دل این شمشیر رو ساخت
‫و با به خطر انداختنِ جونش، منو نجات داد.
‫این دفعه خوب عمل نکردم.
‫ولی...
‫ولی چی؟
‫می‌خوای دینگ یین رو آزاد کنم
‫و بی‌خیالِ سنگ روح سرخ بشم؟
‫من...
‫مادرت تا زنده بود، برای محافظت ‫از من از هیچ تلاشی دریغ نکرد.
‫اون موقع که تو رو به دنیا آورد
‫خودش جون سالم به در نبرد.
‫ولی حتی الان که توی این دنیا نیست
‫داره تمام تلاشش رو ‫برای محافظت از تو می‌کنه.
‫بعد تو چی؟
‫به خاطر مردی که از خانواده‌ت نیست
‫دشمنی خونی مادرت رو یادت رفته.
‫پدر...
‫به من نگو پدر.
‫اگه به مادرت قول نداده بودم
‫اینقدر بهت رحم نمی‌کردم.
‫تو الان دیگه
‫یه مُهره‌ی سوخته‌ای.
‫از الان به بعد
‫حق نداری از دره ین‌فنگ خارج بشی.
‫مادر
‫می‌دونم که من توی این خانواده متولد شدم
‫و محبت زیادی از طرفِ پدرم نصیبم نمیشه.
‫ولی اگه می‌تونستم جام رو
‫با تو عوض کنم،
‫یه لحظه هم تردید نمی‌کردم.
‫ولی...
‫الان وجودِ پدر پر از نفرته
‫و فقط به فکر کشت‌وکشتاره.
‫واقعا نمی‌دونم چیکار کنم.
‫مامان،
‫یه راهی بهم نشون بده.
‫خیلی دلم برات تنگ شده.
‫چینگ‌یون،
‫استاد بزرگ جلسه گذاشته
‫و همه‌مون رو احضار کرده.
‫به نظرت قضیه چیه؟
‫فقط می‌دونم که
‫موضوع مهمیه که به سرنوشت ‫فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو
‫و همه‌ی ما ارتباط داره.
‫همگی گوش کنید.
‫فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو دچار یک فاجعه شده
‫شمشیر ننمینگ لیهو دزدیده شده
‫و چشم مهرموم داره قدرتش رو از دست میده.
‫سه شمشیر جادویی، چینگ‌سو، زیینگ و شمنو
‫به دستِ افرادِ دیگه افتادن.
‫به خاطر آرامشِ این دنیا،
‫ما نیروهای فرقه شمشیرزنی کوه ‫شو باید سه شمشیر رو پس بگیریم
‫و قدرت چشم مهر و موم رو بهش برگردونیم.
‫حالا شاگردان، دان شنزی،
‫ژوگ زیینگ
‫و ژو چینگ‌یون رو به پایین کوه می‌فرستم
‫تا سه شمشیر جادویی رو
‫به کوه شو برگردونن
‫تا قدرتِ چشم مهر موم برگرده ‫و از اهریمنان در امان باشیم.
‫بله استاد بزرگ.
‫در این سفر، خطرات ‫پنهانیِ زیادی در کمین هستن.
‫باید مخفیانه حرکت کنین و مراقب باشین.
‫چشم.
‫استاد بزرگ،
‫این سفر باید راحت و بی‌دردسر باشه
‫و باید به مقصد و هدفشون برسن.
‫شاید بتونم یه نفر رو همراهشون ‫بفرستم تا شانس بیشتری داشته باشن.
‫ژانگ شیان‌بینگ!
‫بیا اینجا ببینم.
‫چشم.
‫وایسا. وایسا.
‫من میام پایین.
‫بله ارباب.
‫استاد بزرگ
‫شاگرد من
‫تقریبا باهوشه
‫و با راهنمایی‌های من، ‫مهارت طبابتش هم قابل قبوله.
‫اگه همراه‌شون بره
‫وقتی یکی توی تله بیفته
‫می‌تونه چندتا راه‌حل خلاقانه پیدا کنه.
‫اگه هم کسی مجروح شد
‫می‌تونه درمانشون کنه.
‫استاد، این فکر خوبیه؟
‫- خب... ‫- تو..
‫استاد بایکائو
‫ما سه‌تایی از پس خودمون برمیاییم.
‫بانوی عزیز،
‫چند بار توی زندگیت پایینِ کوه رفتی
‫و چقدر تجربه داری؟
‫- اگه ژانگ شیان‌بینگ راه رو نشونتون نده... ‫- ما...
‫به نظرت می‌تونین...
‫تنهایی شمشیرهای جادویی رو پیدا کنین؟
‫بسیارخب.
‫از اونجایی که شیان‌بینگ با اوضاعِ پایین کوه آشناست
همراهتون می‌فرستمش
‫تا راهنماتون باشه.
‫نه، استاد بزرگ.
‫یین هنوز توی کوهستانه.
‫باید براش غذا ببرم و مراقبش باشم.
‫تو...
‫استاد بزرگ،
‫میشه یه درخواستی کنم؟
‫چینگ‌یون،
‫مودب باش.
‫استاد،
‫ولی یین خیلی گناه داره.
‫چینگ‌یون،
‫از اونجایی که تو بهترینِ ‫شاگردِ قله چیشیا هستی
‫باید هدف اصلی‌مون رو در اولویت قرار بدی.
‫من یه فکری دارم.
‫بهت قول میدم
‫اگه بتونی هر سه شمشیر رو برگردونی
‫در مجازاتِ دینگ یین تجدیدنظر می‌کنم.
‫فقط برو.
‫ممنون، استاد بزرگ.
‫ناامیدتون نمی‌کنم
‫و هر سه‌تا شمشیر رو برمی‌گردونم.
‫شیان‌بینگ، تو چی؟
‫استادِ بزرگ...
‫پسره‌ی...
‫پسره‌ی احمق!
‫نگرانِ چی هستی؟
‫من که اینجام بعد تو نگرانی ‫کی مراقب دینگ یین باشه؟
‫ولی استاد...
‫قراره همراهِ بانو پری باشی.
‫نمی‌خوای ازم تشکر کنی؟
‫استاد بزرگ،
‫ژانگ شیان‌بینگ، شاگرد قله‌ی بایکائو
‫به این عملیات میره
‫و شمشیرها رو برمی‌گردونه.
‫ژانگ شیان‌بینگ!
‫استاد.
‫اینو با خودت ببر.
‫استاد، این چیه؟
‫کونگ‌فوت خیلی بده.
‫اگه کتک بخوری چی؟
‫این کیسه رو با خودت ببر.
‫اگه مشکلی پیش بیاد، کمکت می‌کنه.
‫استاد!
‫تـ... تو...
‫استاد،
‫درسته بیشتر وقت‌ها بهم سرکوفت می‌زنین
‫ولی می‌دونم
‫شما بیشتر از همه
‫بهم اهمیت میدین.
‫مسخره‌بازی در نیار!
‫می‌خوام زنده برگردی
‫تا کمکم کنی دارو رو بسازم.
‫برخلاف شیاکائو
‫که خیلی بی‌مصرف بود.
‫استاد،
‫ممنون بابت آموزش‌هاتون.
‫قبل از اینکه برم
‫می‌خوام در برابرتون سجده کنم.
‫پاشو فرزندم، پاشو.
‫برو به سلامت.
‫مراقب خودت باش.
‫نگران نباشین، استاد.
‫خب، من دیگه میرم.
‫استاد،
‫به نظرم
‫بغل یادتون رفت‌ها!
‫کمک!
‫استاد!
‫این بار که از کوه پایین میرین، ‫سفر طولانی در پیش دارین
‫و یه ماموریت بر عهده دارین.
‫خیلی باید مراقب باشین.
‫نگران نباشین، استاد.
‫این بار شنزی همراهمونه
‫توی دردسری نمیفتیم.
‫نگرانِ تو نیستم.
‫نگرانِ چینگ‌یونم.
‫تو همیشه بی‌احتیاطی و توی دردسر میفتی.
‫این بار
‫باید به حرف زیینگ گوش کنی.
‫من دردسرساز نیستم.
‫من دارم از کوه میرم تا به ‫فرقه شمشیرزنی‌مون کمک کنم.
‫خیلی برام جدیه.
‫نگران نباشین استاد.
‫خودم خوب مراقبشم.
‫حالا که دیگه نیستیم تا براتون...
‫مزاحمت ایجاد کنیم، ‫حسابی تنها میشین‌ها!
‫منتظرتون می‌مونم.
‫باید بهم قول بدین که
‫سالم و سرحال برگردین، خب؟
‫یین،
‫چینگ‌یونم.
‫فردا، من و شنزی و زیینگ
‫و شیان‌بینگ
‫از کوه میریم تا شمشیرهای ‫جادویی رو پیدا کنیم.
‫قراره سفر طولانی‌ای باشه.
‫قبل از رفتن،
‫می‌خواستم...
‫می‌خواستم ببینمت.
‫در ضمن
‫استاد بزرگ قول داده
‫وقتی با شمشیرها برگشتیم
‫مجازات سبک‌تری بهت بده.
‫چون دفعه پیش باهات بد حرف زدم
‫از دستم عصبانی هستی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫لطفا باهام قهر نکن.
‫بهتره روت رو برنگردونی.
‫خجالت می‌کشم توی صورتت نگاه کنم و
‫این رو بگم.
‫راستش
‫این بار که قضیه‌ی یو ووشین پیش اومد...
‫من...
‫خیلی حسودیم شد
‫چون
‫یهو از یه جایی به بعد
‫کم کم بهت علاقه‌مند شدم، یین.
‫قبلا می‌گفتم از شنزی خوشم میاد
‫ولی تو مثل اون نیستی.
‫من صرفا اون رو ستایش می‌کنم.
‫ولی در مورد تو...
‫من واقعا دوستت دارم.
‫تا وقتی که تو خوشحال باشی،
‫منم خوشحالم.
‫ولی اگه آسیب ببینی
‫بیشتر از اینکه خودم آسیب ببینم، رنج می‌کشم.
‫قبلا فکرشم نمی‌کردم که
‫تا این حد
‫عاشقِ کسی بشم.
‫انتظار ندارم تو هم عاشقم باشی.
‫تو عاشقِ شیائو یو هستی.
‫احتمالا،
‫عاشقِ یو ووشین هم باشی.
‫شاید من برای تو
‫صرفا یه دختر خام و بی‌تجربه باشم.
‫نمی‌خوام با حرفام
‫بار اضافی بهت تحمیل کنم.
‫فقط می‌خوام زنده بمونی
‫و شاد باشی
‫و حتی بیشتر لبخند بزنی.
‫نمی‌دونم
‫چه کاری می‌تونم برات بکنم
‫ولی
‫من همیشه کنارتم.
‫یین،
‫حسابی مراقب خودت باش و صبر کن تا من برگردم.
‫من به خاطر تو
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫شما دوتا
‫از بچگی کنار من بزرگ شدین
‫و هیچ‌وقت زیاد از فرقه ‫شمشیرزنی کوه شو دور نبودین.
‫این بار سفری طولانی در پیش دارین.
‫و یه ماموریت دارین.
‫باید مراقب خودتون باشین.
‫استاد،
‫شما هم باید مراقب خودتون باشین.
‫استاد ووآ،
‫چرا استادِ من نیومده؟
‫استادِ بزرگ
‫برای بررسی جادوی بستنِ مهر و موم
‫پیش از موعد و تنهایی فرایند رو شروع کردن.
‫برای همین نتونستن برای خداحافظی بیان.
‫ولی ازم خواستن بهت بگم
‫حسابی احتیاط کنی.
‫باشه. ممنون استاد ووآ.
‫استادهای عزیز
‫نگران نباشید.
‫من همراهشونم
‫چیزی‌شون نمیشه!
‫بیایین بریم.
‫دیگه نمی‌خواد همراهمون بیایین.
‫زیینگ،
‫سفر سختی در پیشه.
‫باید خودت رو آماده کنی.
‫نگران نباش.
‫نمی‌بینی همه‌چیز مرتبه؟
‫چینگ‌یون،
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫هیچی.
‫فقط دلم تنگ میشه برای...
‫شاید تقدیر چیز بهتری برات رقم زده باشه.
‫به‌علاوه،
‫اگه استادت این‌جوری ببینتت
‫نگرانت میشه.
‫یالا. بیا بریم.
‫زیینگ، این دفعه که از کوه پایین رفتیم
‫قبل از هر کاری خوب فکر کن.
‫شنیدی؟
‫نگران نباش، شنزی.
‫اینقدر به عقب نگاه نکنین.
‫- استاد بزرگ؟ ‫- پدر.
‫استاد!
‫استاد بزرگ.
‫- اینجا چیکار می‌کنین؟ ‫- استاد.
‫بابا اومدی دختر عزیزت رو
‫بدرقه‌ کنی؟
‫البته که اومدم بدرقه‌تون کنم.
‫ولی یه سورپرایز هم براتون دارم.
‫برامون سلاحِ جادویی آوردین؟
‫حالا می‌بینید.
‫بیا بیرون.
‫یین؟
‫یین!
‫یین، می‌بینم که سالم و سرحالی.
‫بذار ببینم.
‫پدر، اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫استاد،
‫مگه تصمیم نگرفته بودین ‫دینگ یین تا ابد زندونی بمونه؟
‫چرا از کوه فرستادینش پایین؟
‫آره.
‫اجازه دادم دینگ یین از کوه بیاد پایین
‫تا بتونه اشتباهاتش رو جبران کنه.
‫اون مقصر فاجعه‌ی کوه شوئه.
‫البته که باید جبرانش کنه.
‫ممنون، استاد بزرگ.
‫پس اینا همه‌ش
‫یه شوخی بزرگ بود.
‫این بار،
‫باید از چینگ‌یون تشکر کنیم.
‫من...
‫من که کاری نکردم.
‫چرا، کردی.
‫سرزنش‌هات منو به خودم آورد.
‫اگه
‫اون حرف‌های تند و تیز رو بهم نمی‌زدی
‫هیچ‌وقت نمی‌تونستم
‫به خودم بیام.
‫چینگ‌یون،
‫تو بیش از چیزی که فکر کنی
‫کمکم کردی.
‫اگه تو نبودی،
‫منم نمی‌تونستم دینگ یین رو ‫متقاعد کنم از کوه خارج بشه.
‫بعد از سرزنش‌های اون شبت،
‫دینگ یین درخواست ملاقات با من رو داد.
‫استاد بزرگ.
‫دینگ یین.
‫استاد بزرگ، بالاخره اومدین.
‫توی این چند روزی که زندان بودی
‫سرعقل اومدی؟
‫استاد بزرگ،
‫تقصیر من بود.
‫اگه قضیه یو ووشین رو میگی،
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫نه.
‫منظورم اینه که یه بزدل شده بودم.
‫اگه چینگ‌یون سرزنشم نمی‌کرد
‫خودمو می‌کشتم.
‫استاد بزرگ
‫هنوز یادتونه
‫چی بهم یاد دادین؟
‫شما بهم گفتین من به خاطر مردم جهان
‫وظیفه نگهداری از سنگ روح سرخ رو دارم.
‫یه بار خواستم ازش فرار کنم.
‫ولی الان می‌خوام تمام تلاشم رو بکنم
‫و مسئولیت‌پذیر باشم.
‫پس واقعا سر عقل اومدی.
‫چینگ‌یون راست میگه.
‫سرنوشت هر کسی دستِ خودشه.
‫سنگ روح سرخ می‌خواد ‫توی این دنیا منو دیوونه کنه
‫ولی من به‌جاش صلح جهان رو حفظ می‌کنم.