‫[قسمت بیستم]
‫استاد بزرگ.
‫دینگ یین.
‫استاد بزرگ، بالاخره اومدین.
‫توی این چند روزی که زندان بودی
‫سرعقل اومدی؟
‫استاد بزرگ،
‫تقصیر من بود.
‫اگه قضیه یو ووشین رو میگی،
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫نه.
‫منظورم اینه که مثل بزدل‌ها رفتار کردم.
‫اگه چینگ‌یون سرزنشم نمی‌کرد
‫خودمو می‌کشتم.
‫استاد بزرگ،
‫هنوز یادتونه
‫چی بهم یاد دادین؟
‫شما بهم گفتین من به خاطر مردم جهان
‫وظیفه نگهداری از سنگ روح سرخ رو ‫بر عهده دارم.
‫یه بار خواستم ازش فرار کنم.
‫ولی الان می‌خوام تمام تلاشم رو بکنم
‫و مسئولیت‌پذیر باشم.
‫پس واقعا سر عقل اومدی.
‫چینگ‌یون راست میگه.
‫سرنوشت هر کسی دستِ خودشه.
‫سنگ روح سرخ می‌خواد ‫توی این دنیا منو دیوونه کنه
‫ولی من به‌جاش صلح جهان رو حفظ می‌کنم.
‫استاد بزرگ،
‫می‌خوام با زیینگ و شنزی ‫و بقیه از کوه خارج بشم
‫و دنبال شمشیرهای جادویی بگردم
‫تا از سنگ روح سرخ توی بدنم محافظت کنم
‫و برای عدالت و کوه شو مبارزه کنم.
‫لطفا بهم اجازه بدین.
‫خوبه. آفرین.
‫خودم هم دقیقا همین قصد رو دارم.
‫حالا که حاضری بری پایین کوه
‫یه مأموریت دیگه برات دارم.
‫به جز زیینگ، چینگسو
‫و شنمو
‫یه شمشیر گمشده‌ی دیگه هم هست
‫که بهش شمشیر شویین میگن.
‫با سنگ روح سرخ ارتباطی داره؟
‫بله داره.
‫شویین توسط استادی در کوه شو ساخته شده
‫تا قدرت سنگ روح سرخ رو کنترل کنه
‫و فقط کسی که سنگ روح سرخ توی وجودش باشه
‫می‌تونه ازش استفاده کنه.
‫خیلی حیف شد که توی این آشفته‌بازار گم شد.
‫اگه بتونی شمشیر شویین رو پیدا کنی،
‫کمکت می‌کنه سنگ روح سرخ رو نابود کنی.
‫تمام سعیم رو می‌کنم تا پیداش کنم.
‫باشه.
‫دینگ یین،
‫بعد از اینکه از کوه خارج شدی
‫من و بقیه استادها
‫دیگه نمی‌تونیم تمام مدت مراقبت باشیم.
‫حالا که این راه رو انتخاب کردی
‫باید از سختی‌ها و مشقتش
‫آگاه باشی.
‫می‌دونم.
‫هر اتفاقی هم بیفته
‫سعی می‌کنم باهاش مقابله کنم
‫و دیگه بزدل‌بازی در نمیارم.
‫فرقه کوه شو خیلی خوشبخته که
‫شاگردی مثل تو داره.
‫نمی‌دونم از کی
‫بهت علاقه‌مند شدم، یین.
‫چینگ‌یون،
‫چرا صورتت قرمز شده؟
‫نکنه تب کردی؟
‫بیا. بذار ببینم.
‫تب ندارم.
‫یین،
‫میشه عذرخواهیِ اون شبم رو
‫فراموش کنی؟
‫تو کسی نیستی که باید عذرخواهی کنه.
‫من باید عذرخواهی کنم.
‫نه.
‫منظورم اینه که به جز عذرخواهی،
‫یه حرف‌های دیگه‌ای هم زدم.
‫که اینطور.
‫یه حرفی زدی که جلوی ما نمی‌تونی بگی!
‫حتما حرف‌های عاشقونه زدی، درسته؟!
‫من...
‫اون روز که با استاد بزرگ ملاقات کردم،
‫همراهشون از زندان خارج شدم
‫واسه همین چیزی نشنیدم.
‫شنزی،
‫دینگ یین رو با خودتون ببرین
‫ولی نذارین
‫کسی باخبر بشه.
‫چشم.
‫ولی نمی‌فهمم چرا
‫ادعا کردیم دینگ یین رو زندونی کردیم
‫و بعد مخفیانه از کوه خارجش می‌کنیم.
‫به خاطر شخص داخل کوه.
‫شخص داخل کوه؟
‫این‌جوری می‌خواین هویتِ ‫اون شخص رو پیدا کنین؟
‫شنزی،
‫توی این سفر سختی و ‫خطرات زیادی در انتظارتونه.
‫باید مراقب همدیگه باشین
‫و تو نقش برادر بزرگشون رو داری.
‫بله.
‫استاد بزرگ، ما دیگه میریم.
‫پدر، من دیگه میرم.
‫محافظ دست چپ،
‫لطفا بیدارش نکنین.
‫خیلی خوش اخلاق نیست.
‫کل دیشب داشته تمرین می‌کرده
‫و تازه خوابش برده.
‫که اینطور. دیگه می‌تونی بری.
‫اگه مشکلی پیش اومد،
‫خودم ردیفش می‌کنم.
‫باشه.
‫یوئر.
‫دینگ یین.
‫دینگ یین، بذار برات توضیح بدم.
‫منو ببخش.
‫تو کی هستی؟
‫منم.
‫چی از جونم می‌خوای؟
‫ارباب لویی پائو نگران بودن که هنوز خوب نشدی
‫برای همین گفتن بهت سر بزنم.
‫نگران منه؟
‫متأسفانه اگه می‌مردم،
‫خوشحال‌تر هم می‌شد.
‫به نظرم جدیدا
‫خیلی بدبین شدی.
‫حتی اگه اون بهت اهمیت نده،
‫دست کم
‫من خیلی بهت اهمیت میدم.
‫حالا که بهم سر زدی.
‫دیگه می‌تونی بری.
‫می‌خوام استراحت کنم.
‫عجله‌ای نیست.
‫با یه هدیه‌ی بزرگ
‫اومدم پیشت.
‫نمی‌خوای بدونی چیه؟
‫نه، نمی‌خوام.
‫حالا که نمی‌خوای بدونی
‫منم این شلاق رو
‫با خودم می‌برم.
‫- بده‌ش به من. ‫- وایسا ببینم.
‫کلی زحمت کشیدم
‫تا این شلاق رو
‫درست کردم.
‫اگه می‌خوایش،
‫باید در ازاش یه چیزی بهم بدی.
‫همراهم بیا.
‫یه سورپرایز برات دارم.
‫بریم.
‫عالی شد!
‫از این طرف، لطفا.
‫یوئر،
‫نگاه کن.
‫منظورت از این کارها چیه؟
‫یوئر،
‫زمان زیادی گذشته.
‫هنوزم قصدم رو نفهمیدی؟
‫فقط می‌دونم یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست.
‫ولش کن.
‫لطفا بشین.
‫یوئر،
‫فقط نمی‌خوام ببینم اینقدر
‫به خاطر دینگ یین عذاب می‌کشی.
‫جای اینکه اینقدر ناراحت باشی،
‫بهتر نیست زودتر فراموشش کنی؟
‫بودن با دینگ یین
‫خیلی عذابت میده.
‫خب چرا با من ازدواج نمی‌کنی؟
‫خسته نشدی اینقدر جوابِ نه شنیدی؟
‫این دفعه فرق داره.
‫این دفعه دیگه خیلی جدی‌ام.
‫یوئر،
‫واقعا نمی‌فهمم.
‫مگه من چی از دینگ یین کم دارم؟
‫بودن با دینگ یین،
‫چیزی جز رنج و عذاب برات نداره.
‫بودن با من فرق داره.
‫چون توی قلبِ من
‫کسی جز تو نیست.
‫و من می‌خوام تمام تلاشم رو بکنم
‫تا خوشبختت کنم.
‫یوئر،
‫ناراحت نباش.
‫اگه تصمیمت رو گرفتی
‫می‌تونیم
‫خبر ازدواج‌مون رو به بقیه بدیم.
‫سرورم،
‫این پیامی از شخصِ داخل کوهـه؟
‫ژوگ یوو می‌ترسه دوباره ‫سنگ روح سرخ درسرساز بشه
‫برای همین دینگ یین رو تا ‫ابد توی کوه شو زندانی کرده.
‫دفعه پیش، یوئر نتونست دینگ ‫یین رو راضی کنه بیاد پیش ما.
‫انتظار نداشتم ژوگ یوو
‫منو سرکار بذاره.
‫حتی اگه ژوگ یوو نقشه‌ای در سر داشته باشه
‫بازم هوش و ذکاوتش به پای شما نمی‌رسه.
‫حتی اگه دینگ یین رو زندانی کنه،
‫شما سنگ روح سرخ رو پیدا می‌کنین.
‫ژوگ یوو می‌ترسه دوباره بخوام ‫سنگ روح سرخ رو به‌دست بیارم.
‫اگه واقعا دینگ یین رو قایم کنه
‫تا آخر عمر نمی‌تونم سنگ رو پیدا کنم.
‫پس من به کوه شو حمله می‌کنم.
‫دینگ یین رو برات پیدا می‌کنم حتی اگه
‫مجبور بشم کل کوه شو رو بگردم.
‫جینگ‌وو،
‫تو هر خواسته‌ای داشته باشی
‫من تمامِ تلاشم رو می‌کنم
‫تا کمکت کنم بهش برسی.
‫من حاضرم به خاطر تو هر کاری بکنم.
‫نمی‌دونی من چقدر
‫دوستت دارم؟
‫سرورم،
‫پیامِ جدیدی از شخص داخل کوه رسیده.
‫تظاهر به حرکت از شرق ولی حمله از غرب؟
‫آفرین ژوگ یوو.
‫حتی منم نزدیک بود گول بخورم.
‫یعنی منظورت اینه که
‫ژوگ یوو نقشه‌ی دیگه‌ای برای دینگ یین داره؟
‫طبق گفته‌های شخص داخل کوه،
‫ژوگ یوو ادعا کرده
‫دینگ یین باید تا ابد توی کوه شو زندانی بشه
‫ولی دارن می‌برنش شمال تا اونجا مخفیش کنن
‫تا دیگه کسی سنگ روح سرخ رو پیدا نکنه.
‫میگم چند نفر بهشون حمله کنن
‫و دینگ یین رو دستگیر کنن.
‫نیازی به این کار نیست.
‫مسئولیت امورات مربوط به ‫شخص داخل کوه با نه سمـه.
‫تو فقط توی دره ین‌فنگ بمون.
‫لطفا یه فرصت دیگه بهم بده.
‫باشه.
‫ولی یادت باشه
‫باید دینگ یین رو برام بیاری
‫و ناامیدم نکنی.
‫بله.
‫هرجا میرم احساس غربت بهم دست نمیده.
‫من اهل یانگ‌شنگم
‫ولی قبلا
‫شهر یوشی رفتم.
‫شهر یوشی
‫کنار دریاچه تای قرار داره.
‫منظره‌ی اینجا با کوه‌ها و رودخونه‌های ‫اطرافش، زیبایی خاصی داره.
‫توی ماه مه، درخت‌های هلو غرقِ شکوفه میشن
‫دریاچه تای
‫انگاری توی مه صورتی غرق میشه
‫و خیلی زیباتر از
‫قله چیشیا میشه.
‫الان ماهی‌ها و میگوهای ‫دریاچه‌ی تای خیلی خوشمزه‌ن.
‫نظرتون چیه توی شهر یوشی استراحت کنیم
‫و درباره‌ی
عمارت تاوران پرس‌وجو کنیم؟
‫یین،
‫رسیدیم به شهر یوشی.
‫زیبا نیست؟
‫آقای لی،
‫هنوزم گردگیر می‌فروشین؟
‫بله. بله.
‫خانم لیف چه تصادفی!
‫بذار چندتا سیب
‫و موز بردارم.
‫بیا. بگیر.
‫چینگ‌یون.
‫بانو پری، بفرمایین.
‫وایسا.
‫پولش رو ندادیم.
‫نمی‌خواد. دوستامن.
‫از من پول نمی‌گیرن.
‫مگه نه خانم لی؟
‫من پولش رو میدم.
‫چقدر میشه؟
‫شنزی،
‫سعی کن نشون ندی چقدر ‫پول همراهت داری. خطرناکه.
‫برگ‌های طلات رو بذار کنار.
‫عجله کنین.
‫بیایین بریم.
‫بریم.
‫قبلا خیلی کم پایین کوه میومدیم.
‫انتظار نداشتم اینقدر جالب باشه.
‫آره.
‫از این طرف. از این طرف.
‫خانم! خانم!
‫لطفا رحم کنید.
‫شوهرم یهو در اثر بیماری فوت کرد
‫و کل پولمون رو
‫خرج درمانش کردیم.
‫حالا حتی پولِ خرید تابوتم ندارم.
‫کاش شما بهم رحم کنین
‫یکم پول بهم بدین تا تابوت بخرم
‫و با عزت و احترام دفنش کنم.
‫چقدر گناه داره!
‫- هر کاری بگین براتون می‌کنم. ‫- صبر کنین.
‫چه تصادفی!
‫دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫- دوباره؟ ‫- منو یادت رفته؟
‫سه سال پیش گدایی می‌کردی ‫تا برای بابات تابوت بخری
‫الان برای کفن‌ودفن شوهرت؟
‫خب بذار ببینم
‫پدر و شوهرت یکی هستن یا نه.
‫نکن.
‫بازم همون یاروئه!
‫برو. برو.
‫چیزی نیست.
‫هوی!
‫- چرت و پرت نگو. ‫- خانم.
‫احترامِ مُرده رو نگه دار.
‫و به شوهرِ مرحومم توهین نکن.
‫مزاحم‌مون نشو.
‫از اینجا برو.
‫می‌خوای خودم از اینجا ببرمت؟
‫کمک! کمک!
‫کمک!
‫عزیزم، چی شده؟
‫واقعا کلاهبردارن!
‫آره. چقدر نفرت‌انگیز!
‫قربان! قربان!
‫تمومش کنید، آقا!
‫لطفا آقا!
‫ممنون. ممنون.
‫شما دوتا خیلی حقیرین.
‫چطور می‌تونین دروغ بگین؟
‫- آره. ‫- چطور...
‫چطور جرئت می‌کنی با دوست‌های من در بیفتی؟
‫دروغت که رو شد، دزدی هم می‌کنی؟
‫- بریم پیش حاکم. ‫- لطفا ما رو ببخشید.
‫- لطفا ما رو ببخشین! ‫- آقا، ما رو ببخشین!
‫ما قربانی یه فاجعه طبیعی هستیم
‫و دیگه...
‫چاره‌ای نداریم!
‫لطفا! لطفا آقا!
‫به نظرم آدمای بدبختی هستن.
‫بیا بهشون پول بدیم
‫تا دیگه کارشون رو تکرار نکنن.
‫- ممنون خانم. ‫- شیان‌بینگ.
‫مردم دورمون جمع شدن.
‫بهتره زیاد جلب توجه نکنیم.
‫باشه. به حرف یین گوش میدم
‫و ولتون می‌کنم.
‫برین دیگه.
‫- ممنون. ‫- ممنون قربان!
‫این پول رو بگیرین
‫و دیگه این کار رو تکرار نکنین.
‫شما آدمای سالمی هستین
‫باید خودتون کار کنین و پول در بیارین.
‫- ممنون قربان. ‫- ممنون. ممنون.
‫- ممنونم! ممنون! ‫- ممنون.
‫گاری‌تونم ببرین.
‫برین.
‫بیا بریم.
‫خجالت بکشین.
‫بریم.
‫حالا دیدین؟
‫توی این دنیا
‫فقط به هنرهای رزمی نیاز ندارین
‫بلکه به هوش هم نیازه.
‫از الان به بعد
‫باید از من یاد بگیرین.
‫اینا صرفا یه مشت حقه کثیفه
‫که اصلا شایسته نیست.
‫حالا چه کثیف چه شایسته،
‫جواب میدن، مگه نه؟
‫آره!
‫بریم!
‫بذارین ببرمتون
‫خوشمزه‌ترین خوراکی‌ها رو بخورین
‫و بعد میریم عمارتِ تاوران.
‫بریم.
‫داداش،
‫چه دخترهای خوشگلی هستن
‫ولی به نظرم ما حد حدشون نیستیم.
‫آره.
‫مردهایی که همراهشونن
‫خیلی قوی و ورزیده هستن.
‫خب که چی؟
‫نمی‌ذارم
‫از دستم برن.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫شیاوو، ژوزی،
‫برین اون زوجِ فریبکار رو
‫بیارین پیشم
‫بعد میرم سراغ اون دوتا.
‫باشه.
‫برین.
‫توی شهری به بزرگی یوشی،
‫چرا کسی اسمِ عمارتِ تاوران رو نشنیده؟
‫استاد بهم گفت
‫که عمارت تاوران محل سکونتِ ‫یه خاندانِ معروف به اسم فن‌هاست.
‫فن‌ها هم آدمای توداری هستن.
‫پس طبیعیه که کسی چیزی درباره‌ش نشنیده.
‫بیایین یه استراحتی بکنیم
‫و بعد از غذا دوباره بریم دنبالش.
‫بعدا یه چیزی پیدا می‌کنیم.
‫شیان‌بینگ کجاست؟
‫مگه قرار نشد همه اینجا جمع بشیم؟
‫همون بهتر که پیداش نشه!
‫دیگه لازم نیست مراقبش باشیم!
‫شنزی اینقدر بهم اهمیت میده
‫که ناراحته هنوز چیزی نخوردم.
‫عمارت رو پیدا کردی؟
‫نه.
‫ولی من
‫یه چیز مهم‌تر پیدا کردم.
‫این مال تو،
‫اینم مال شما، بانو پری.
‫اینا معروف‌ترین‌ها توی بازار بودن.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونین
‫چرا دو روزه داریم می‌گردیم
‫و به جوابی نمی‌رسیم؟
‫مگه استاد نگفت
‫زیاد جلب توجه نکنیم؟
‫ولی با شمشیرهاتون
‫و قیافه‌های عبوس‌تون
‫همه فکر می‌کنن دنبال دردسرین.
‫واسه همین اگه کسی چیزی هم
‫درباره عمارت تاوران بدونه
‫چیزی بهمون نمیگه.
‫منطقیه.
‫شیان‌بینگ،
‫چه سلیقه‌ی خوبی داری.
‫میشه این رو بزنی به موهام؟
‫چرا که نه!
‫بیا.
‫کاری نداره.
‫نه.
‫از اینوری بهتر میشه.
‫بانو پری، شما خیلی زیبا هستین
‫و با این گیره زیباتر هم شدین.
‫شنزی.
‫نظرت چیه؟
‫خیلی زیباست.
‫شنزی، سیر شدی؟
‫یین،
‫میشه این رو بزنی تو موهام؟
‫بلد نیستم.
‫امتحان کن.
‫این‌جوری نه.
‫این‌جوری. بذار نشونت بدم.
‫چیکار می‌کنی؟ خودم می‌زنم.
‫خودت بلدی؟
‫چرا زودتر نگفتی؟
‫بیا بریم، یین.
‫بذار ببرمت پیشِ یکی.
‫بیا. بیا.
‫ما میریم دیگه.
‫خب، بیا غذامون رو بخوریم.
‫خودشه.
‫یین، اون لیوی نابیناست،
‫داناترین مردِ شهر یوشی.
‫بیا بریم ازش سوال کنیم.
‫شاید بتونه کمک‌مون کنه.
‫چرا زودتر
‫همچین آدمِ مهمی رو بهم معرفی نکردی؟
‫فکر کردی می‌ذارم شنزی
‫همه‌چی رو به اسم خودش تموم کنه؟
‫اگه اطلاعات مفیدی پیدا کنم،
‫نظرِ بانو پری
‫نسبت بهم عوض میشه؟
‫ولی چرا حس می‌کنم
‫اونم مثل تو فریبکاره؟
‫مثل من؟
‫هیچ شباهتی به من نداره.
‫یه کلاهبردارِ واقعیه!
‫ولی یه وقتایی
‫اطلاعات خوبی داره.
‫بیا بریم.
‫ممنون.
‫مراقب خودتون باشین.
‫لیوی نابینا، نمی‌خواد ‫دیگه نقش بازی کنی.
‫چشم‌هات رو باز کن و منو نگاه کن!
‫ژانگ شیان‌بینگ، دوستِ عزیزم!
‫من واسه اینکه خرج زندگیم رو ‫در بیارم، خودمو به کوری می‌زنم.
‫لطفا اذیتم نکن.
‫و جلوی بقیه
‫آبروم رو نبر.
‫باشه.
‫بیا. بشین.
‫می‌خوام یه سوالی ازت بپرسم.
‫چقدر می‌خوای؟
‫نمی‌خوام پز بدم
‫ولی من همه‌چیز رو توی این دنیا بلدم
‫از جمله یه سری از رازهای دنیای هنرهای رزمی.
‫هر سوالی داشته باشی،
‫جوابش پیشِ منه.
‫باشه.
‫ولی...
‫خب می‌دونی
‫عمارت تاوران کجاست؟
‫عمارت تاوران؟
‫می‌خوای بری اونجا؟
‫پس می‌دونی
‫چه‌جوری میشه رفت اونجا؟
‫بله، می‌دونم.
‫همین نزدیکی‌هاست.
‫نزدیک دریاچه‌ی تای هست و
‫از شهر یوشویی میشه یه روزه پیاده رفت.
‫لیوی نابینا،
‫داری بهمون دروغ میگی؟
‫پس چرا هیچ‌کس دیگه توی این شهر
‫نمی‌دونه عمارت تاوران کجاست؟
‫من به هیچ‌وجه دروغ نمیگم!
‫کم پیش میاد آدما
‫برن اونجا.
‫ولی...
‫ولی چی؟
‫ولی بهتره وقتتون رو تلف نکنین.
‫میگن بانو فن
‫آدمِ عجیب‌وغربیه
‫و راهتون نمیده.
‫نگران اینش نباش.
‫چون از اونجایی که
‫پولمون رو قبول کردی
‫پس یه راهی پیدا می‌کنی ‫تا ما رو وارد عمارت کنی.
‫اذیتم نکن تو رو خدا!
‫بیش از این
‫کمکی از دستم برنمیاد.
‫خودتون باید یه راهی پیدا کنین
‫چطوری وارد عمارت تاوران بشین.
‫تو...
‫ولش کن.
‫الان دیگه جاش رو بلدیم.
‫خودمون یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫ممنون.
‫وایسین. وایسین.
‫اونی که سرنوشتش تنهایی ابدیـه!
‫لیوی نابینا،
‫باز که شروع کردی به چرت‌وپرت گفتن.
‫تو همیشه به بقیه میگی ‫سرنوشت‌شون تنهایی ابدیه.
‫حالا خدایی چند نفر
‫سرنوشتشون اینه؟
‫این بار...
‫این بار دارم حقیقت رو میگم.
‫سرنوشت دوستت
‫تنهایی ابدیه
‫و اطرافیانش هم
‫عاقبت به خیر نمیشن.
‫لیوی نابینا
‫دنبال دردسری، مگه نه؟
‫می‌خوای نابودت کنم؟
‫- نه. ‫- ولش کن.
‫- شاید سرنوشتم همینه. ‫- لطفا منو ببخشید.
‫- داشتم چرت‌وپرت می‌گفتم. ‫-ممنون.
‫ببخشید. مراقب خودتون باشین.
‫مراقب حرف‌زدنت باش.
‫تو... تو...
‫یین،
‫لیو دروغگوئه.
‫حرفاش رو بشنو و باور نکن.
‫به حرفش فکر کردم
‫و به نظرم داره راست میگه.
‫استاد میویی، روستای وویون
‫و یو...
‫اونایی که برام مهم بودن
‫و اونایی که می‌خواستم بهشون اهمیت بدم
‫هیچ‌کدوم عاقبت به خیر نشدن.
‫شاید واقعا قسمتم تنهایی ابدیه.
‫حداقل منو داری.
‫تو؟
‫می‌دونم الان
‫عذاب وجدان داری.
‫پیش خودت فکر می‌کنی ‫مقصرِ فاجعه‌ب یزرگِ
‫کوه شو هستی
‫ولی تا حالا به این فکر کردی که
‫من و چینگ‌یون همیشه کنارت بودیم
‫و الانم سالم و سرحالیم؟
‫ما سختی‌ها و مشقت زیادی رو پشت سر گذاشتیم
‫ولی هنوز زنده‌ایم.
‫الان فقط باید
‫یو ووشین رو فراموش کنی.
‫هر اتفاقی هم بیفته،
‫من همیشه به عنوان یه دوست کنارتم.
‫فقط می‌خوام بدونم
‫سرنوشتت چیکار می‌تونه
‫با من بکنه.
‫چرا می‌خندی؟
‫خیلی خوشحالم که
‫دختر نیستی.
‫دختر؟
‫بیا. بیا بریم.
‫وایسا منم بیام.
‫زیینگ،
‫انگاری کل مسیر از دست شنزی عصبانی بودی.
‫واقعا نمی‌خوای ببخشیش؟
‫اونم برای کاری که جلوی تو می باهات کرد
‫دلایل خودش رو داشت.
‫درک کردن دلایلش
‫و بخشیدنش، دوتا چیزِ جدان.
‫من که نمی‌فهمم.
‫چون خیلی ساده‌ای
‫متوجه نمیشی.
‫وقتی با مردها طرفی،
‫حتی وقتی یه اشتباه کوچیک می‌کنن
‫باید جدیش بگیری.
‫این‌جوری
‫حساب کار دستشون میاد
‫و دیگه اشتباهشون رو تکرار نمی‌کنن.
‫ولی شنزی خیلی ناراحته.
‫تو صرفا
‫خیلی دل‌رحمی.
‫مراقب باش
‫وگرنه یه روز دلت رو می‌شکنن.
‫سلام،
‫شما دوتا اهل اینجا نیستین، درسته؟
‫توی شهر یوشی،
‫بهتره زیاد بیرون نیایین.
‫چرا؟
‫شما خبر ندارین.
‫توی این شهر
‫یه عده دزد وحشی وجود دارن
‫که تا حالا
‫یه عالمه دخترِ خوشگل رو دزدیدن.
‫شما دوتا هم خیلی خوشگلین
‫و باید مراقب باشین.
‫ممنون.
‫از غذاتون لذت ببرین.
‫آقا! آقا!
‫لطفا بهمون رحم کنین!
‫زیینگ! نگاه کن!
‫خودشونن.
‫لطفا یکم پول بهم بدین تا ‫برای شوهرم تابوت بخرم.
‫اینا اصلا عوض نمیشن.
‫چینگ‌یون، بی‌احتیاطی نکن.
‫نباید بذارم قسر در برن.
‫بیا بریم جلوشون رو بگیریم.
‫آقا!
‫خواهش می‌کنم!
‫لطفا کمکم کنید!
‫وایسا!
‫آقا!
‫آقا، خواهش می‌کنم.
‫این زن یه متقلبه.
‫حرفش رو باور نکنید.
‫منظورتون چیه؟
‫چطور جرئت می‌کنی همچین حرفی بزنی؟
‫ما رو هم گول زده.
‫که اینطور.
‫ممنون، خانم.
‫تو...
‫چینگ‌یون!
‫تکون نخور!
‫خیلی باهوشی که تونستی
‫بالاخره بگیری‌شون.
‫همین الان توی بازار
‫دیدم‌شون
‫ولی خیلی قوی بودن و مقاومت می‌کردن
‫حالا الان
‫بکشیم‌شون؟
‫رئیس گفته زنده نگه‌شون داریم.
‫اگه بکشیم‌شون
‫قطعا مجازاتتون می‌کنه.
‫یه احمق
‫باید کمتر حرف بزنه و بیشتر عمل کنه.
‫بله قربان.
‫ژوزی، شیاوو.
‫بله؟
‫از اینجا ببرین‌شون
‫و مراقب‌شون باشین
‫ولی نکشیدشون.
‫باشه.
‫استاد بزرگ، خیالتون راحت باشه.
‫من با کمال میل
‫دینگ یین رو تا شمال همراهی می‌کنم.
‫ممنون.
‫استاد بزرگ،
‫چرا دینگ یین رو می‌فرستین یه جای دور؟
‫چی شده ووآ؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫سنگ روح سرخ اونقدر مهمه که
‫باید دینگ یین رو
‫توی کوه شو نگه داریم.
‫من می‌دونم
‫دارم چیکار می‌کنم.
‫به نظرم خیلی خطرناکه.
‫اگه به سلامت به مقصد برسن
‫خیلی خوب میشه
‫ولی اگه با قبیله‌ی اهریمنی برخورد کنن
‫و بخوان دینگ یین رو با خودشون ببرن
‫شیائورو ژن‌رن چطوری
‫تنهایی از یین محافظت کنه؟
‫هر چی بیشتر چراغ خاموش پیش بریم،
‫بیشتر می‌تونیم هویت دینگ یین رو ‫مخفی نگه داریم.
‫حالا همه می‌دونن که
‫دینگ یین اشتباهی کرده
‫و قراره تا ابد توی کوه شو زندانی بمونه.
‫فقط بعضی استادها، از جمله شما
‫درباره انتقال یین می‌دونن.
‫قبلیه اهریمنی از کجا خبردار میشه؟
‫استاد بزرگ،
‫چه نقشه‌ی خوبی.
‫بایکائو کجاست؟
‫از شاگردش خواست
‫براش یه سری گیاه دارویی ضروری ببره.
‫که اینطور.
‫خوشش نمیاد
‫کسی رو بدرقه کنه.
‫نگران نباش.
‫چیزی نمیشه.
‫عجله کنین
‫تا زودتر از دره خارج بشیم.
‫شروع کنین.
‫یادتون باشه!
‫دینگ یین رو بسپارین به من
‫و بقیه رو بکشین.
‫وایسین.
‫همگی مراقب باشین.
‫اوضاع خیلی بده.
‫یکی بهمون حمله کرده.
‫از دینگ یین محافظت کنین.
‫- بله. ‫- بله.
‫بگیر که اومد!
‫ببرینش به کوه شو.
‫استاد بزرگ،
‫قضیه چیه؟
‫لطفا ناراحت نشو.
‫صرفا دارم ماهیگیری می‌کنم.
‫ماهیگیری؟
‫متوجه نمیشم.
‫لطفا بیشتر توضیح بدین.
‫هنوزم شخص داخل کوه رو
‫که دان شنزی بهت گفت یادته؟
‫پس تو می به اعتبارِ حرفِ
‫جاسوس کوه شو بهمون حمله کرده؟
‫درسته.
‫تا وقتی هویت شخص داخل کوه مشخص نشه
‫آرامش و امنیت به کوه شو برنمی‌گرده.
‫برای همین براشون یه تله کار گذاشتم
‫و با استفاده از علفِ زویی‌شین ‫یه مجسمه شبیه دینگ یین ساختم
‫و بهت گفتم همراهیش کنی.
‫مطمئن بودم وقتی پیام
‫به دست قبیله اهریمنی برسه، میان دنبال یین
‫برای همین از پشت سر حمله کردم
‫که نه تنها مانع پیشرفت‌شون بشه
‫بلکه یه بی‌اعتمادی
‫بین قبیله اهریمنی و شخص ‫داخل کوه به وجود بیاد.
‫حتی اگه این بار هم نفهمیم شخص داخل کوه کیه،
‫مطمئنم از الان به بعد
‫قبلیه اهریمنی زیاد بهش اعتماد نمی‌کنه.
‫شما خیلی باملاحظه هستین
‫و من واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫پس چرا فقط به من اعتماد کردین
‫و این عملیات رو به عهده من گذاشتین؟
‫وقتی از کوه پایین اومدیم ‫تا داروها رو توزیع کنیم
‫تو تمام مدت همراهم بودی
‫برای همین فرصت نکردی ‫پیام رو به بقیه برسونی.
‫و توی کوه شو
‫گونگ‌سان ووآ خیلی آدم پیچیده‌ایه
‫بایکائو عجیب‌وغریبه
‫و میویی خیلی دل‌رحمه.
‫همه‌شون نقاط ضعفِ خودشون رو دارن
‫ولی فقط تو درستکاری.
‫تو یه زنی ولی از خیلی مردها سرتری.
‫اگه به تو اعتماد نکنم،
‫دیگه به کی اعتماد کنم؟
‫ممنون از اعتمادتون.
‫ناامیدتون نمی‌کنم.
‫خب حالا حرکت بعدی‌مون چیه؟
‫من فکر می‌کردم لویی پائو بیاد
‫ولی به طرز غیرمنتظره‌ای
‫این بار خیلی احتیاط کرد.
‫اگرچه،
‫خیلی خوبه که تو می رو دستگیر کردیم.
‫امشب رو اینجا می‌مونیم
‫و فردا صبح برای حمله ناگهانی
‫برمی‌گردیم کوه شو.
‫حتی اگه هویتِ شخص داخل کوه رو نفهمیم،
‫بازم می‌تونیم بهش هشدار بدیم.
‫باشه.
‫من در خدمتم.
‫ولی یه چیزی هست که...
‫می‌خوای بدونی
‫دینگ یین کجاست؟
‫لطفا بهم بگین.
‫گمونم الان دیگه
‫رسیدن جیانگنان.
‫استاد بزرگ،
‫دینگ یین رو فرستادین دنبالِ شمشیرها؟
‫بله.
‫با این تله‌ای که گذاشتم
‫بهترین محافظت ممکن رو براش فراهم کردم.
‫- استاد بزرگ. ‫- استاد بزرگ.
‫همه اومدن؟
‫بله.
‫شیائورو
‫مگه تو نرفته بودی
‫دینگ یین رو ببری شمال؟
‫چرا.
‫نکنه...
‫شیائورو پایین کوه یه دوست رو ملاقات کرد
‫برای همین
‫برگشت کوه شو.
‫یه دوست؟
‫حالا به زودی می‌فهمین.
‫بیارینش.
‫ژوگ یوو،
‫خیلی به خودت مغرور نشو.
‫از یه آدم بااصالت و معروفی مثل تو ‫بعیده که از پشت سر به کسی حمله کنه.
‫اگه پیامِ گمراه‌کننده برامون نفرستاده بودی،
‫فکر می‌کنی
‫می‌تونستی منو بگیری؟
‫حالا که دستگیر شدی
‫پس دیگه حرف گنده‌تر از دهنت نزن.
‫تو می،
‫بگو ببینم
‫جاسوس‌تون کیه؟
‫اگه بگی، زنده‌ت می‌ذاریم.
‫فقط توی دره اهریمن‌کش زندونیت می‌کنیم
‫و وقتی نیروی اهریمنی از بدنت خارج بشه
‫آزادت می‌کنیم.
‫باشه.
‫جاسوس‌مون...
‫اونـه!