‫[قسمت بیست و چهارم]
‫مگه نگران پیداکردن دینگ یین نیستیم؟
‫بهتره قایق رو همسو با جریان آب جلو ببریم.
‫چون اینقدر عاشق همدیگه‌ان
‫قطعا همدیگه رو ملاقات می‌کنن.
‫بهتره واسه پیداکردن دینگ یین ‫به یوئر متکی باشیم.
‫تعقیبش کنید،
‫معتقدم که به زودی یه نتیجه حاصل میشه.
‫حالا که اینطوره
‫نیازی نیست بذاری
‫که شمشیر ننمینگ لیهو رو با خودش ببره.
‫این شمشیر
‫واسه منطقه‌ی غربی حیاتیه.
‫نگران نباش.
‫شمشیر رو مثل خودش برمی‌گردونم.
‫سرورم
‫من حاضرم به خانم کمک کنم.
‫وقتی ردی از دینگ یین پیدا کردم،
‫خانم رو برمی‌گردونم.
‫فراموشش کن، پنج روح.
‫چیزی که رفته رو
‫هیچوقت نمیشه برگردوند.
‫تو...
‫هرگز به ترک تاریکی واسه ‫رسیدن به نور فکر نکردم.
‫فقط نمی‌خوام که دینگ یین
‫بهش آسیب بزنه.
‫باشه.
‫می‌تونی بری.
‫چون بهش علاقه‌مندی
‫باید بدونی
‫چه کاری درسته.
‫سرورم، خیالتون راحت. متوجهم.
‫پادشاه آسمانی پنج روح، بریم.
‫دان شنزی و دیگر پیروان فرقه‌ی ‫شمشیرزنی کوه شو اومدن اینجا
‫به این امید که...
‫خب. نیاز نیست چیزی بگی.
‫از راه دور اومدید اینجا
‫تا پاویونِ کلکسیون رو ببینید، درسته؟
‫بله.
‫بفرما. این شماره شماست.
‫شماره؟
‫بله.
‫چون پاویونِ کلکسیون تمامی رازهای
‫هنرهای رزمی دنیا رو جمع‌آوری کرده،
‫خیلی از دوستان هنرهای رزمی
‫بخاطر تحسین شهرت اینجا میان واسه بازدید.
‫واسه همین بانوی ما یه قانون گذاشت.
‫یه عدد روی نشان چوبی درج شده.
‫با اون، مردم اینجا منتظر می‌مونن ‫و بعدش میرن داخل.
‫یکی دیگه هم برداشتم.
‫با این شماره می‌تونیم بریم داخل؟
‫معلومه که به این راحتی نیست.
‫اگه بخوایم وارد پاویونِ کلکسیون بشیم
‫باید اول توی آزمونشون قبول بشیم.
‫چه آزمونی؟
‫بانو فن دو برادر بزرگ‌تر داره.
‫هردو برادر به نظر عجیب می‌رسن
‫اما توی هنرهای رزمی بااستعدادن.
‫مهارت‌های هنرهای رزمی‌شون خیلی بالاست.
‫ضربان قلبشون مشترکه ‫و خیلی خوب با همدیگه همکاری می‌کنن.
‫یه آرایش شمشیر منحصربفرد درست کردن.
‫فقط کسایی که با موفقیت ‫از آرایش شمشیرشون رد بشن
‫واجد شرایط ورود به پاویونِ کلکسیون میشن.
‫پس با توجه به قانون بانو فن،
‫وقتی شماره خونده میشه، دونفر ‫با هم تیم میشن تا وارد آرایش شمشیر بشن.
‫تا الان افراد خیلی کمی
‫تونستن با موفقیت از آرایش شمشیرشون رد بشن.
‫افراد زیادی جلومون هستن.
‫کِی نوبت ما میشه؟
‫شماره‌ات هشتاد و هشته.
‫گمونم باید نصف ماه منتظر باشید.
‫نصف ماه؟
‫ولی وقتش رو نداریم.
‫نمی‌تونیم اینجا وقتمون رو هدر بدیم.
‫دوستان
‫از اونجا که مهارت‌های شمشیرزنی ‫برادران فن خیلی قویه،
‫اینجا منتظر موندن هدردادن وقته.
‫بهتره زودتر بریم.
‫ولی اگه بتونید منو شکست بدید
‫می‌تونید جلوتر از من وارد آرایش شمشیر بشید.
‫تو.
‫تو بودی که الان دردسر درست کردی؟
‫فقط حس می‌کنم اونقدر توانمند هستم
‫که وارد عمارت تاوران شم.
‫از آدمای باجرأت، روشن‌بین
‫و خوشتیپ خوشم میاد.
‫با کی می‌خوای وارد آرایش شمشیر بشی؟
‫من.
‫بانو پری.
‫شما با این زیبایی می‌خواید ‫وارد آرایش شمشیر بشید. جالبه.
‫شما دوتا، همراه من بیاید.
‫زیینگ.
‫بانو پری.
‫زود باش. عجله کن.
‫عجله کن.
‫مراقب باش.
‫صدای بانو پری‌ـه.
‫معنیش اینه که توی خطر افتادن؟
‫شیان‌بینگ، محض احتیاط همینجا بمون.
‫من میرم نجاتشون بدم.
‫- منم میام. ‫- یین، باید مراقب باشی.
‫یین
‫از شمشیرهای دوقلوی آئوشو استفاده کن.
‫شمشیرهای دوقلوی آئوشو؟
‫واقعا شمشیرهای دوقلوی آئوشوئه؟
‫انگار همینجوره.
‫یین.
‫چینگ‌‌یون.
‫خیلی سنگینه.
‫امکانش هست که اون دختره شیائوشی باشه؟
‫این چه سوالیه؟
‫هردوشون می‌تونن از ‫شمشیرهای دوقلوی آئوشو استفاده کنن.
‫و تقریبا همسنن.
‫بخصوص اون دختره
‫دقیقا اخلاقش مثل خواهر کوچیک ماست.
‫اگه اون شیائوشی نیست، پس کیه؟
‫فراموش نکن.
‫آخرین باری که یه آدم اشتباهی رو پیدا کردیم
‫کلی بهمون بد و بیراه گفت.
‫- راست میگی. ‫- این دفعه باید دقیق نگاه کنیم
‫که آیا یه خال قرمز
‫روی مچش هست یا نه.
‫خب
‫فقط ما چون به شدت باهوشیم
‫چنین راه خوبی به ذهنمون میرسه.
‫بذاریم خودشون لو بدن.
‫آره بریم، بریم.
‫یین. یین.
‫یین، حالت خوبه؟
‫چینگ‌یون. چینگ‌یون.
‫چینگ‌یون، حالت خوبه؟
‫آسیب دیدی؟
‫من خوبم.
‫کجاییم؟
‫جاییه که زندانی‌مون کردن.
‫به خشکی شانس. دفعه پیش ‫به تور تبهکار‌ها خوردیم
‫و بدون توضیح ربوده شدیم.
‫این دفعه خوردیم به تور برادران عجیب.
‫نگران نباش. من پیشتم
‫نمیذارم بهت آسیب بزنن.
‫بهرحال
‫باید یه راه واسه خروج از اینجا پیدا کنیم.
‫این دود چیه؟
‫یین.
‫مسموم شدیم.
‫چینگ‌یون. چینگ‌یون.
‫یین.
‫انگار یه هوای خاصی
‫توی بدنش هست...
‫انگار قدرتش خیلی زیاده.
‫نمی‌دونم از کدوم فرقه‌ست.
‫گویا اون دارو کم بود.
‫بیشتر بهشون بده.
‫بد شد.
‫از کدوم مهارتی استفاده کرد
‫که داروی منو بی اثر کرد؟
‫آقا. آقا.
‫یین، الان...
‫بیا از اینجا بریم بیرون.
‫- آقا. ‫- سمت من نیا.
‫- فرار نکن. ‫- سمت من نیا.
‫- آقا. ‫- دنبالم نیا.
‫آقا، فرار نکن. فرار نکن.
‫گرممه. گرممه.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫آقا.
‫وایسا آقا. وایسا.
‫این تاثیر اون داروئه.
‫از دستپخت خودشون خوردن.
‫آقا. آقا.
‫بیا پایین. بیا پایین آقا.
‫- آقا. ‫- نیا بالا.
‫آقا.
‫نترس. منم.
‫آقا.
‫نمیای پایین؟
‫اگه نیای پایین، من همینجا منتظر می‌مونم.
‫ببینیم کی میای پایین.
‫شما دوتا عجیب و غریب.
‫هدفتون چیه؟
‫خوشبختانه یین مرد بااخلاقیه
‫وگرنه من...
‫بریم.
‫یین.
‫از اینور.
‫شیائوشی؟
‫یین!
‫شیائوشی.
‫به هوش اومد. به هوش اومد.
‫شیائوشی، تشنه‌ای؟
‫آب می‌خوای؟
‫مدت طولانی بیهوش بوده.
‫حتما گرسنشه.
‫یکم خیار دریایی، باله‌ی کوسه، ‫و شکم ماهی بخور تا بدنت جون بگیره.
‫خیلی ابلهی.
‫دخترا باید آشیانه پرنده و قارچ برفی بخورن.
‫چیزایی که گفتم بهترین غذاست.
‫آشیانه پرنده و قارچ برفی.
‫شیائوشی
‫بزرگ شدی.
‫چشمات شبیه اونه
‫و بینی و دهانت شبیه من.
‫خیلی زیبایی.
‫شما کی هستین؟
‫چرا درمورد شیائوشی صحبت کردین؟
‫جریان مادر چیه؟
‫با یین چیکار کردین؟
‫من می‌خوام برم.
‫شیائوشی. شیائوشی. شیائوشی.
‫اینو ببین.
‫می‌شناسیش؟
‫این آویز یشمی دست شما چیکار می‌کنه؟
‫از کجا آوردینش؟
‫چرا شبیه مال منه؟
‫تو واقعا شیائوشی هستی.
‫شیائوشی؟ اسم من ژو چینگ‌یون‌ـه.
‫خانم، شما کی هستی؟
‫فامیلی من فن‌ـه.
‫من استاد عمارت تاوران هستم.
‫شنیدم برادرام میگن
‫تو نحوه استفاده‌ از ‫شمشیرهای دوقلوی آئوشو رو بلدی، آره؟
‫کی اینو بهت یاد داد؟
‫خودم یادش گرفتم.
‫استاد گفت
‫کتاب شمشیر آئوشو یادگار پدر و مادرمه.
‫استادت چیزی درمورد پیشینه‌ی خونوادگیت
‫بهت گفت؟
‫گفت که من یتیمم.
‫اون سال، استاد میویی رفت پایین کوه ‫تا دنبال دوستش بگرده.
‫یه گروه اهریمن رو دید ‫که پدرم رو محاصره کردن.
‫وایسا! وایسا! وایسا!
‫بچه‌ام رو نجات بده.
‫خیالت راحت، آقا.
‫بچه حالش خوبه.
‫استاد میویی گفت که پدرم به جز ‫اینکه گفته منو نجات بده،
‫چیز دیگه‌ای نگفت.
‫تمام خونه‌های خونوادم سوختن.
‫فقط این کتاب شمشیر آئوشو به جا مونده.
‫استاد میویی منو با خودش برد به کوه شو.
‫اون و استاد شیائورو
‫منو به فرزندخوندگی قبول کردن.
‫وقتی عاقل شدم
‫همه چیزو بهم گفت
‫و کتاب شمشیر رو بهم داد.
‫خانم،
‫شما چتونه؟
‫چرا گریه می‌کنید؟
‫دختر خوب.
‫می‌خوام یه داستان واست تعریف کنم.
‫داستان من و باباته.
‫من از بچگی توی عمارت تاوران بزرگ شدم.
‫اسمم شیائوشو فن‌ـه.
‫چون توی یه خونواده ثروتمند به دنیا اومدم
‫مغرور و مستبد بودم
‫و هیچکس نمی‌تونست منو محدود کنه
‫تا اینکه با پدرت آشنا شدم.
‫- از سر راه برو کنار! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- چرا اینکارو می‌کنی؟ ‫- آره.
‫برو اونور!
‫گم شو!
‫احتمالا گدا باشه.
‫اینو میدم بهت. ‫بگیرش و برو یه چیزی بخر بخور.
‫راه رو سد نکن.
‫بی‌ادب...
‫گمونم اشتباه گرفتی.
‫من گدا نیستم.
‫مردک بیریخت.
‫الان حالم سرجاشه، واسه همین ‫بهت پول دادم که یه چیزی بخری بخوری.
‫اینقدر ناسپاس نباش.
‫تو قطعا زیبایی،
‫ولی پشت ظاهر زیبات یه باطن پوسیده‌ست.
‫چی گفتی؟
‫از بچگیم هیچکس
‫اینو بهم نگفته بود. وایسا!
‫وایسا!
‫برگرد!
‫رفتم دنبالش و وارد جنگل شدم.
‫غیبش زد.
‫منم گم شدم.
‫حالت خوبه؟
‫کفش موردعلاقه‌‌ام.
‫چیکار می‌کنی؟
‫کفشت افتاد توی آب.
‫اینجوری پات زخمی میشه.
‫می‌خوای کولت کنم؟
‫به بانو خبر بده که خانم برگشت.
‫بانوی من، چه بلایی سرتون اومده؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- خوبم.
‫چتون شده؟
‫- دخترم. ‫- کجا زخمی شدی؟
‫- دخترم. ‫- مامان.
‫دخترم، حسابی نگرانم کردی.
‫- خوبم. ‫- آسیب دیدی؟
‫بعدش عاشق پدرت شدم.
‫اولش، هویتش رو نمی‌دونستم.
‫بعدا وقتی مدت طولانی با هم بودیم
‫فهمیدم که از ناحیه اهریمنی منطقه‌ی غربی‌ـه.
‫واسه اینکه به دست همراهانش کشته نشه
‫به دشت مرکزی اومد.
‫اون موقع
‫همه می‌گفتن که اون زشته.
‫ولی من چنین نظری نداشتم.
‫فکر می‌کردم
‫که اون
‫خوشتیپ‌ترین
‫و مودب‌ترین مرد این دنیاست.
‫پس تو مامان منی؟
‫پس...
‫بعدش چه اتفاقی افتاد؟
‫بهرحال من دختر یه خونواده‌ی ثروتمند بودم،
‫واسه همین طبیعتاً پدر و مادرم اجازه ندادن
‫که با اهریمن منطقه‌ی غربی ازدواج کنم.
‫ولی بخاطر عشقم
‫تصمیم گرفتم بیخیال همه چیز ‫داخل عمارت تاوران بشم.
‫اولش
‫حس کردم زندگی کردن کنار عشقم
‫بالاترین خوشبختی توی دنیاست.
‫در عمق جنگل‌های کوهستان مخفی شدیم
‫که تمام طول سال پوشیده از برف بود،
‫توی یه خونه وسط درخت‌های بلند کاج.
‫زیباییش قابل درک نبود.
‫با پدرت زندگی ساکت و آرومی داشتم
‫و با هم هنرهای رزمی رو تمرین می‌کردیم.
‫همچنین یه مهارت شمشیرزنی خلق کردیم،
‫که همون شمشیرهای دوقلوی آئوشو بود.
‫زندگی ساده و شادی داشتیم.
‫عزیزم، غذا آماده‌ست.
‫نوش جان.
‫چت شده؟ حالت خوب نیست؟
‫باردارم.
‫واقعا؟
‫داریم بچه‌دار میشیم.
‫یالا. بذار گوش بدم.
‫عزیزم، نگاه کن.
‫دختردار شدیم.
‫بهرحال من یه دختر لوس ‫از یه خونواده ثروتمند بودم
‫که هیچوقت چنین زندگی سختی نداشتم،
‫چه برسه به اینکه بچه بزرگ کنم.
‫گریه نکن.
‫شیائوشو فن، چیکار می‌کنی؟
‫داره گریه می‌کنه. چرا آرومش نمی‌کنی؟
‫گوش بده، این نه تنها بچه‌ی توئه
‫بچه‌ی منم هست.
‫توام گوش کن، من تا حالا ‫چنین زندگی سختی نداشتم.
‫دارم دیوونه میشم.
‫من دیوونه شدم یا تو؟
‫چون این بچه رو زاییدی
‫- مسئولیتت به عنوان مادر تموم شد؟ ‫- دیگه خسته شدم!
‫شیائوشو فن!
‫شیائوشو فن، برگرد!
‫به مرور زمان
‫اون شور و شوق اولیه به مرور کم شد.
‫به این فکر کردم که این روزا
‫سخت و بی‌معنی بودن.
‫تا اینکه یک روز...
‫بانو، ببین.
‫این رژ جدیده.
آئورن
‫ببین، یه عالمه چیز خریدم.
‫کجا رفتی؟
‫مگه بهت نگفتم هروقت بیکار بودی نرو بیرون؟
‫فقط رفتم به نمایشگاه معبد.
‫مگه چه اشکالی داره؟
‫شیائوشو، ما اومدیم اینجا ‫توی انزوا زندگی کنیم
‫واسه اینکه از دشمنامون
‫و آدمای عمارت تاوران دور باشیم.
‫می‌دونی یواشکی بیرون رفتن
‫به احتمال زیاد ردپامون رو لو میده؟
‫اینقدر شلوغش نکن.
‫خیلی وقت گذشته.
‫کی هنوز چیزای قدیم رو یادشه؟
‫از وقتی باهات ازدواج کردم
‫هر روز توی خونه می‌مونم و حوصلم سر میره.
‫شیائوشو، پشیمونی؟
‫از زندگی کردن با من پشیمونی؟
‫فکر می‌کنی این بچه سربارته؟
‫خب که چی؟
‫باشه. تا شیائوشی هنوز خیلی بچه‌ست ‫و حالیش نیست،
‫از اینجا برو. برو!
‫من... من میرم.
‫شیائوشو.
‫فکرشو نمی‌کردم
‫اون آخرین باری بوده که تو و پدرت رو دیدم.
‫آئورن. آئورن.
‫آئورن.
‫آئورن. آئورن.
‫از اون موقع همه جارو دنبالت گشتم
‫و این آرایش شمشیر رو ساختم
‫که فقط با مهارتِ
‫شمشیرزنی آئوشو توی عمارت ‫تاوران بشه ازش رد شد.
‫بالاخره خدا به کسایی که ‫به خودشون کمک کنن کمک می‌کنه.
‫ما، مادر و دختر می‌تونیم ‫دوباره به هم برسیم.
‫خانم.
‫چرا هنوز خانم صداش می‌زنی؟
‫باید مامان صداش بزنی.
‫شیائوشی، مامان صداش بزن.
‫من شیائوشی نیستم.
‫اسم من ژو چینگ‌یون‌ـه.
‫چرا؟
‫چرا یهویی مادردار شدم؟
‫نگران بودم این دوتا آدم عجیب
‫منو بکشن.
‫ولی معلوم شد
‫اونا دایی‌های منن.
‫خیلی عجیبه.
‫شیائوشی، تمامش تقصیر منه.
‫یهویی خیلی چیزارو بهت گفتم،
‫و قبول کردنش واست سخته.
‫اگه دوست نداری شیائوشی صدات بزنن
‫بذار چینگ‌یون صدات بزنم، باشه؟
‫از بچگی به زیینگ حسودیم می‌شد،
‫چون بابایی داره که عاشقشه.
‫حتی توی رویاهام، دلم می‌خواد ‫با مامان و بابام باشم.
‫چرا؟
‫چرا بابام یه اهریمن منطقه‌ی غربی بوده؟
‫چرا تو عصبانی و سربه‌هوا بودی؟
‫که من یتیم بشم.
‫ببخشید، چینگ‌یون.
‫ببخشید، خواهش می‌کنم منو ببخش.
‫تمامش تقصیر منه.
‫می‌دونم
‫من یهویی کلی اطلاعات بهت دادم،
‫و پذیرفتنش واست سخته.
‫متأسفم.
‫شیائوشو. شیائوشو.
‫اینقدر دلواپس نباش.
‫شیائوشی عادت کرده تنها زندگی کنه.
‫یهویی مادردار شده
‫با دوتا دایی. بهش عادت نداره.
‫خونواده‌مون دوباره دور هم جمع شده، درسته؟
‫یه عالمه فرصت دارم که با هم صحبت کنیم.
‫درسته؟
‫بذار اول یکم استراحت کنه.
‫چینگ‌یون، اول خوب استراحت کن.
‫بازم میام به دیدنت.
‫بریم، بریم. بیاید بریم.
‫بریم.
‫خانم،
‫می‌خوام یه لطفی بهم کنی.
‫بگو.
‫اون چهار نفری که همراهم اومدن رو بذار برن.
‫بعدشم، فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو ‫و منطقه‌ی غربی
‫با همدیگه خصومت دارن.
‫بابام اهل منطقه‌ی غربی بوده.
‫نمی‌خوام دوستام اینو بفهمن.
‫پس لطفا بهشون نگید.
‫باشه. بهت قول میدم.
‫بیا. بریم.
‫زود باش.
‫بریم.
‫شیائوشو.
‫- بذار ببینم. چت شده؟ ‫- چی شد؟
‫کی این بلا رو سرت آورد؟
‫یالا بگو.
‫واسه پیداکردن شیائوشی
‫نزدیک مرز با دشمن قدیمیم ‫از منطقه‌ی غربی روبرو شدم.
‫هشت اهریمن؟
‫اونا حریف‌های شکست‌خورده‌ای هستن.
‫اون زمان وقتی برادر زنم ‫با هشت اهریمن می‌جنگید،
‫پنج‌تاشون رو کشت،
‫و بقیه‌شون
‫بزدلانه فرار کردن به منطقه‌ی غربی.
‫این همه سال آرامش داشتیم.
‫چرا دوباره سر و کله‌شون پیدا شده؟
‫می‌ترسم قبیله‌ی مقدس سایه‌ی آتشین ‫به دشت مرکزی برگشته باشه
‫و بعضی از پیمان‌‌هارو شکسته باشه.
‫هشت اهریمن وحشی مهارت زیادی ‫در جادوی اهریمنی دارن
‫و سال‌ها مشغول تقویت قدرتشون بودن
‫واسه همین یکی یکی سروکله‌شون پیدا میشه.
‫شیائوشو
‫واسه انتقام میان؟
‫حتی اگه نیان
‫دیر یا زود پیداشون می‌کنم.
‫باید انتقام مرگ آئورن رو بگیرم.
‫ولی..
‫شیائوشی تازه برگشته.
‫نگرانم...
‫شیائوشو، نگران نباش.
‫تا وقتی من اینجام
‫همیشه یه راه‌حلی واسه مشکلات هست.
‫خونواده‌ی فن بالاخره برگشتن پیش هم.
‫تا وقتی یکدل باشیم و به هم کمک کنیم،
‫هرچندتا اهریمن هم که بخواد بیاد،
‫پدرشون رو درمیاریم.
‫به خودمون باور داشته باش.
‫ولی به نظر می‌رسه شیائوشی
‫هنوز نمی‌تونه منو کامل قبول کنه.
‫شیائوشو، گاهی وقتا آدما
‫نمی‌تونن مسیرشون رو عوض کنن.
‫بهش یکم زمان بده.
‫کیه که مادر خودشو نشناسه؟
‫درسته. درسته.
‫راستی
‫کسایی که همراه شیائوشی اومدن کجان؟
‫اونا همش شلوغش می‌کنن و دنبال دردسرن.
‫تمامشون رو انداختم توی سیاهچال.
‫زندانی شدن.
‫بیاید بریم آزادشون کنیم.
‫آزادشون کنیم؟
‫شیائوشو. شیائوشو.
‫دینگ یین.
‫کجاییم؟
‫توی سلول عمارت تاوران هستیم.
‫چینگ‌یون کجاست؟
‫منم نمی‌دونم.
‫یه زن میانسال به نقاط فشارم حمله کرد
‫و یادم نمیاد بعدش چه اتفاقی افتاد.
‫باید یه راه واسه خروج از اینجا پیدا کنیم.
‫نیازی نیست.
‫تمام سلول از سنگ ضخیم ساخته شده.
‫هیچ راهی واسه نابودیش نیست.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫معلومه که منم.
‫کی جز من بیاد نجاتتون بده؟
‫می‌دونید چیه؟
‫آدمای عمارت تاوران خیلی حقه‌بازن.
‫نذاشتن وارد بشم.
‫خوبه که عقلم کار می‌کنه.
‫یواشکی اومدم.
‫بسیارخب، کمتر حرف بزن.
‫باید از اینجا بریم.
‫بانو پری، خواهش می‌کنم.
‫صبر کنید!
‫من واقعا شما رو اذیت کردم.
‫سوءتفاهم شده. لطفا منو ببخشید.
‫تو کی هستی؟
‫چرا با این دوتا آدم عجیب و غریبی؟
‫من استاد عمارت تاوران هستم
‫و شیائوشی...
‫چینگ‌یون، مادر واقعی چینگ‌یون‌ـم.