‫[قسمت سی و چهارم]
‫عشق بین دینگ یین ‫و ژو چینگ‌یون قویه؟
‫معلومه! ‫به عمق جنگل‌ها و کوه‌ها!
‫نه. دقیق‌تر بگم، ‫عشقشون به عمق دریاهاست.
‫تا وقتی که یین با چینگ‌یون باشه،
‫خوش شانسی میاره،
‫انگار که از آسمون براش پول می‌باره.
‫ولی وقتی با تو روبرو میشه،
‫حتماً یه اتفاق بدی می‌افته.
‫کاری که انجام دادم اشتباه بود.
‫من کارهای بد زیادی باهاش کردم.
‫ولی الان فقط می‌خوام کمکش کنم.
‫به اون کمک کنی؟
‫اگه ازش دور بمونی ‫بزرگترین کمک رو بهش کردی.
‫به هر حال، توی این مورد،
‫من محکم طرف چینگ‌یون هستم.
‫ازت خواهش می‌کنم،
‫از یین دور بمون.
‫وگرنه، از دستت خیلی ناراحت میشه.
‫از دستم ناراحته؟
‫نه واقعاً.
‫فقط اینکه...
‫الان فکرش خیلی مشغوله،
‫اول باید شمشیر شنمو رو پیدا کنه.
‫و دوم باید نگران شما دو تا دختر باشه.
‫یه مرد نمی‌تونه بیش از حد ‫مشغولیت فکری داشته باشه.
‫با چیزایی که توی ذهنش هست، ‫گیج میشه.
‫فهمیدم.
‫چی رو فهمیدی؟ ‫حتی خودمم نفهمیدم.
‫فهمیدم که اول باید ‫دنبال شمشیر شنمو بگردم.
‫چرا شما دو تا
‫اینقدر لجبازین؟ عجب زوجی!
‫امروز چرا اینقدر عجیب رفتار می‌کنی؟
‫نه، اصلا. خب...
‫چرا یو مینگ‌نیانگ می‌خواد ما رو ببینه؟
‫آدم عجیبیه.
‫منم نمی‌دونم چی توی سرش می‌گذره.
‫به نظر منم عجیبه.
‫اول، شنزی رو شوهرش خطاب کرد،
‫بعد یه دختر یهو ظاهر شد،
‫و حتی از شما پرسید که
‫نظرتون در مورد قیافه دخترش چیه.
‫چه‌جور مادریه؟
‫بذار بریم ببینیم چی میشه.
‫امیدوارم حاضر باشه که
‫شمشیر شنمو رو بهمون قرض بده.
‫سلام، خانم.
‫لطفاً بشینین.
‫متاسفم. ‫خیلی خجالت‌آوره.
‫خیلی ناراحتم.
‫بابت چه موضوعی، خانم؟
‫می‌خوام بهتون بگم که
‫دیگه نمی‌تونم شما رو ‫توی کوه چینگ‌چونگ نگه دارم.
‫چرا نه؟
‫مگه نگفتین اگه سه روز اینجا بمونیم،
‫شمشیر شنمو رو بهمون قرض میدین؟
‫نه اینکه نخوام بهتون قرض بدم. ‫نمی‌تونم.
‫منظورتون چیه؟
‫دروغ گفتم.
‫اینو گفتم که شما رو پیش خودم نگه دارم.
‫ولی حالا باید حقیقت رو بهتون بگم.
‫شمشیر شنمو ‫خیلی وقت پیش نابود شده
‫نابود شده؟
‫دقیقاً چه اتفاقی براش افتاده؟
‫شمشیر شنمو یه شمشیر جادویی باستانیه. ‫چطور ممکنه نابود بشه؟
‫اگه بخوام راستشو بگم،
‫روزی که شوهرم شمشیر رو پیدا کرد،
‫از قبل شکسته بود.
‫برای تعمیرش،
‫با خودش عهد کرد که ‫تمام روش‌های دنیا رو پیدا کنه
‫ولی بعد از مدتی جستجو، ‫ناپدید شد.
‫تا الان هنوز هیچ خبری ازش ندارم.
‫من و دخترمو تنها گذاشت ‫که در سختی زندگی کنیم.
‫پس چرا...
‫چرا ما رو اینجا روی کوه نگه داشتین؟
‫فقط به این خاطر که ‫کوه چینگ‌چونگ بیش از حد ساکته
‫فقط می‌خواستم اینجا پیشم بمونین،
‫و منظور بدی نداشتم.
‫حالا هم حقیقت رو بهتون گفتم.
‫رفتن یا موندنتون ‫به خودتون بستگی داره.
‫گفتین شمشیر شنمو شکسته،
‫ولی هنوز در کوه چینگ‌چونگه؟
‫آره، هست.
‫میشه یه نگاهی بهش بندازم؟
‫شاید بتونم تعمیرش کنم.
‫تو می‌تونی شمشیرها رو تعمیر کنی؟
‫من قبلاً یه شکارچی بودم.
‫و یه چیزایی درباره ساخت سلاح می‌دونم.
‫عالیه.
‫از در کوچیکی که ‫توی حیاط پشتی هست برین بیرون،
‫اونجا یه مسیر هست ‫که به سمت کوه میره.
‫اون مسیر رو دنبال کنین،
‫و یه غار کوچیک می‌بینین
‫شمشیر شنمو همونجاست.
‫میشه لطفاً راه رو بهمون نشون بدین؟
‫از وقتی شوهرم رفته، ‫من دلشو نداشتم که
‫وارد تالار آهنگری شمشیر بشم.
‫لطفاً نگران نباشین، خانم.
‫تمام تلاشمونو ‫برای تعمیر شمشیر شنمو می‌کنیم.
‫ممنونم.
‫انتهای اون اتاق،
‫یه تبر سنگی روی دیوار قرار داره.
‫فقط دسته تبر رو بچرخونین،
‫و ورودی تالار رو می‌بینین.
‫شمشیر شکسته توی اون تالاره.
‫ممنون، خانم.
‫مامان، واقعاً اونا رو ‫برای تعمیر شمشیر شنمو،
‫به بالای کوه فرستادی؟
‫دینگ یین خودش داوطلب شد بره.
‫من مجبورش نکردم.
‫ولی چطور میشه شمشیر شنمو رو
‫به این راحتی تعمیر کرد؟
‫خودم می‌دونم.
‫فقط اینکه اون دو نفر،
‫وقت زیادی برای تلف کردن ‫توی استراحتگاه من داشتن،
‫منم براشون هیجان‌انگیزترش کردم.
‫خواهر سوم، همه چی آماده ست؟
‫نگران نباشین، خانم.
‫تله‌های زیادی توی کوه وجود داره،
‫قبل از اینکه حتی شمشیر رو لمس کنن،
‫می‌میرن.
‫باید اینجا باشه.
‫بیا بریم داخل و یه نگاهی بندازیم.
‫خیلی احمقی، دینگ یین!
‫چرا همیشه توی تله می‌افتی؟
‫این تالار آهنگری شمشیر ‫حتماً مدتی زیادی به حال خودش رها شده.
‫تمام سلاح‌ها پوشیده از گرد و غباره.
‫یین، شمشیر شنمو!
‫چینگ‌یون!
‫این سوزن حتماً سمی بود.
‫می‌دونستی که یو مینگ‌نیانگ شروره،
‫ولی بازم بهش اعتماد کردی؟
‫حرکت نکنین. ‫الان شفاتون میدم.
‫سم خیلی سریع پخش میشه.
‫این قسمت از بدنم بی‌حس شده.
‫می‌ترسم دیگه نتونم تحمل کنم.
‫این به نظر پادزهره.
‫چرا فقط یه دونه هست؟
‫فکر کنم وقتی ساعت شنی تموم بشه،
‫ما می‌میریم.
‫فقط یه پادزهر وجود داره.
‫انگار بین من و چینگ‌یون ‫فقط یکیمون زنده می‌مونه.
‫باید یه راهی وجود داشته باشه. ‫باید وجود داشته باشه.
‫دینگ یین، چینگ‌یون رو نجات بده.
‫دوشیزه یو، تو...
‫مگه نگفتی که
‫اگه من نباشم برای همه بهتره؟
‫نه. اگه اتفاقی برات بیفته،
‫یین دیگه منو نمی‌بخشه.
‫یین، خودت انتخاب کن.
‫هر انتخابی بکنی،
‫سرزنشت نمی‌کنم.
‫دینگ یین، بیشتر از این معطل نکن.
‫چینگ‌یون رو نجات بده.
‫من فقط یکی از اعضای قبیله اهریمنی‌ام ‫که مستحق مرگم.
‫چینگ‌یون یه بار بهم کمک کرد، ‫پس باید اونو نجات بدم.
‫ولی اگه تو در خطر هستی،
‫حاضرم جونمو برات بدم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫چرا این کارو کردی؟
‫هرچند سعی کردم خودمو متقاعد کنم که
‫ازت دور بمونم،
‫توی قلبم،
‫واقعاً نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫تا این لحظه‌ی زندگی و مرگ ‫اینو نفهمیدم،
‫که حتی اگه نتونم تو رو نجات بدم،
‫دوست دارم با تو بمیرم.
‫بیا توی زندگی و مرگ با هم باشیم.
‫قضیه چیه؟
‫فکر می‌کنم یو مینگ‌نیان
‫با زندگیمون بازی کرد.
‫متاسفم، دوشیزه یو.
‫مادرم منظور بدی نداشت.
‫از وقتی پدرم رفت،
‫مادرم دیوونه شده.
‫همه زوج‌هایی که به این کوه اومدن،
‫فکر می‌کرد عشقشون واقعی نیست،
‫پس سعی کرد اونا رو از هم جدا کنه.
‫ولی من عشق شما رو دیدم،
‫و فکر می‌کنم ‫جوری که مادرم میگه دروغین باشه.
‫پس نابودی شمشیر شنمو هم دروغه؟
‫نه، نیست.
‫مادرم واقعاً رقت‌انگیزه.
‫لطفاً بهش آسیب نزنین.
‫چه اتفاقی برای مادرت افتاده؟
‫چرا اینجوری شده؟
‫همه‌چی به خاطر عشقه.
‫پدرم یه آهنگر سلاح معروف بود،
‫به اسم شو یوئه.
‫همه سلاح‌هایی که می‌ساخت، ‫خیلی خوب بودن.
‫مردم معمولاً با کلی پول،
‫می‌اومدن به کوه چینگ‌چونگ ‫تا پدرم رو ببینن،
‫فقط برای دیدن انبار سلاحش.
‫پدر و مادرم،
‫دوستای بچگی بودن.
‫واقعاً یه زوج عالی بودن.
‫و توی کوه چینگ‌چونگ زندگی می‌کردن، ‫دور از امور دنیوی.
‫اینجا کوهستان خیلی قشنگیه.
‫پدرم قبلاً تنها توی کوه‌ها می‌چرخید.
‫یه روز به طور اتفاقی،
‫با یه زاهد پیر که اینجا زندگی می‌کرد، ‫آشنا شد.
‫این پیرمرد نه تنها خیلی سرشناس بود،
‫بلکه می‌گفتن دکتر خوبی هم هست.
‫پدرم خیلی بهش احترام می‌ذاشت،
‫پس هرچند وقت یه‌بار می‌رفت دیدنش.
‫زاهد پیر خیلی به بازی گو علاقه داشت،
‫پس همیشه بازی‌ها رو ‫جلوی کلبه‌ش برپا می‌کرد.
‫پدرم هم به بازی علاقه داشت.
‫اون دو تا خیلی با هم خوب بودن ‫و معمولاً با هم بازی می‌کردن.
‫یه روز، پدرم یه غار مخفی ‫توی کوه پیدا کرد.
‫به طور غیرمنتظره...
‫واقعاً همه‌چی از قبل مقدر شده بود.
‫توی غار،
‫شمشیر جادویی باستانی رو پیدا کرد، ‫شمشیر شنمو.
‫پدرم اونقدر هیجان‌زده شد ‫که به مادرم گفت
‫می‌خواد شمشیر شنمو رو دوباره بسازه،
‫تا قدرتش رو به همه نشون بده.
‫این ممکنه بهترین سلاحی باشه
‫که تو عمرش ساخته.
‫زود برو.
‫- اونجا. ‫- باشه.
‫ولی این زندگی شاد،
‫زیاد طول نکشید.
‫مادرم اشتباهی یه علف سمی خورد،
‫و جونش به خطر افتاد.
‫توی این موقعیت بحرانی،
‫پدرم ناپدید شد.
‫همه سعی کردن پیداش کنن، ‫ولی هیچ جا نبود.
‫وقتی همه فکر می‌کردن که
‫مادرم باید توی بستر بخوابه و بمیره،
‫زاهد پیر ناگهان اومد پیشمون،
‫با قرص نجات‌بخش،
‫و شمشیر شنمو که خودش ساخته بود.
‫اون زاهد زندگی مادرم و من رو نجات داد،
‫ولی بدترین خبر رو هم آورد.
‫شوهرم کجاست؟
‫شو یوئه رفته.
‫منظورتون چیه؟ کجا رفته؟
‫کوه چینگ‌چونگ رو ترک کرده.
‫کی برمی‌گرده؟
‫هرگز برنمی‌گرده.
‫خیلی ناراحت نشو. باید قوی باشی.
‫یه مرد خوب پیدا کن و دوباره ازدواج کن.
‫مادرم نمی‌تونست باور کنه ‫کسی که دوستش داشت،
‫توی این بحران تنهاش بذاره.
‫و بعد از اینکه خوب شد،
‫فهمید بارداره.
‫پس هر روز ‫جلوی در استراحتگاه وایمیستاد،
‫و امیدوار بود که پدرم برگرده.
‫ولی پدرم واقعاً برای همیشه رفته بود.
‫بعد از اینکه من به دنیا اومدم،
‫تمرکزش رو روی بزرگ کردن من گذاشت،
‫ولی خلق و خوش به شدت تغییر کرد.
‫خاله‌م می‌گفت ‫مهربون و شیرین بوده،
‫ولی از وقتی پدرم رفت،
‫خیلی بدخلق شد.
‫برین پی کارتون!
‫بریم. بریم. خیلی عجیبه!
‫برین!
‫خانم.
‫- اینقدر اینو نخورین. ‫- ولم کن.
‫ولم کن!
‫خانم، لطفاً اینقدر نوشیدنی نخورین.
‫چرا باید بذارم کنار؟
‫به دخترتون نگاه کنین. ‫لطفاً نوشیدن رو بذارین کنار.
‫ازتون خواهش می‌کنم! ‫لطفاً خوردن رو بس کنین.
‫بهم بگو. بهم بگو.
‫بگو چرا شوهرم ترکم کرد.
‫چرا شوهرم ترکم کرد؟
‫خانم!
‫خانم.
‫چرا؟ چرا شوهرم ترکم کرد؟
‫بانوی من، گریه نکن.
‫خانم ژو، نوشیدنی رو بذار کنار. ‫نوشیدنی مریضت می‌کنه.
‫اگه بیشتر از اینم بخوری ‫شو یوئه برنمی‌گرده.
‫بس کن. کافیه.
‫به تو مربوط نیست!
‫بس کن.
‫ولم کن!
‫یه روز، خیلی گیج شد.
‫وقتی زاهد پیر از سفرش برگشت،
‫سعی کرد یه کم بهش کمک کنه،
‫ولی مادرم تحت تاثیر خشمش،
‫شمشیر شنمو رو از وسط شکست.
‫بابام با رفتنش ‫خیلی به احساسات مامانم آسیب زد.
‫اون دیگه به عشق واقعی ایمان نداشت.
‫وقتی هر زوج عاشقی رو می‌دید،
‫فقط از خشم پر می‌شد،
‫و از خاله‌م می خواست ‫که از ترفندهاش استفاده کنه
‫تا بدترین جنبه‌های اونا رو ‫بهشون نمایش بده،
‫و از هم جداشون کنه.
‫پس داستان اینه.
‫«اون بینواها حتماً دلیلی ‫برای افتادن توی بی‌نواییشون دارن.»
‫تصور کردنی نیست که
‫خیانت از طرف کسی که دوستش داری،
‫چه حسی داره.
‫ممنون که مامانمو درک می‌کنین.
‫ولی من خوب فکر کردم.
‫دردهای گذشته،
‫با جدا کردن زوج‌های عاشق ‫خوب نمی‌شه.
‫نگران نباشین. من مامانمو قانع می‌کنم
‫که دیگه کارهای بد نکنه.
‫ولی شمشیر شنمو واقعاً نابود شده.
‫متاسفانه نمی‌تونیم ‫بهتون قرضش بدیم.
‫حالا که اینجا هستیم، ‫باید یه کاری بکنیم.
‫منظورتون...
‫ولی شمشیر شنمو ‫یه شمشیر جادویی باستانیه.
‫با شمشیرهای معمولی فرق داره.
‫می‌ترسم تعمیرش خیلی راحت نباشه.
‫چطور می‌دونیم اگه امتحان نکنیم؟
‫اینجاست. اینجا اتاق واقعی ‫شمشیرسازی بابامه.
‫شیائودی، این شمشیر جادویی باستانیه؟ ‫شمشیر شنمو؟
‫آره.
‫افسانه میگه این شمشیر
‫یه شاخه از فوسانگ بوده، ‫درخت آهن باستانی شنمو.
‫بابام برای ساختنش،
‫خیلی زحمت کشید.
‫ولی متاسفانه الان...
‫واقعاً شمشیر باستانی خوبیه.
‫اگه تعمیر بشه،
‫مطمئنم می‌تونه خواسته‌های استاد شو رو ‫به واقعیت تبدیل کنه.
‫شیائودی،
‫این شمشیرِ شکسته ‫مثل عشق پدر و مادرته.
‫اینکه مامانت هیچوقت به اینجا نیومده
‫نشون میده که هنوز ‫احساسی نسبت به بابات داره.
‫شیائودی، من مطمئنم ‫مامانت یه زن پر از احساسه.
‫اگه بتونیم بهش کمک کنیم ‫این شمشیر رو بازسازی کنه،
‫خیلی خوشحال می‌شه.
‫با وجود این، از وقتی که یادم میاد،
‫مامانم نمی‌ذاشت
‫مهارت‌های شمشیرسازی بابامو یاد بگیرم،
‫برای همین ‫هیچی درموردش نمی‌دونم.
‫و کوره شمشیرسازی بابام خیلی بزرگه.
‫آدمای معمولی نمی‌تونن روشنش کنن.
‫شیائودی، مگه نمی‌دونی؟
‫یین قدرت الهی داره.
‫می‌تونه یه سنگ چند تنی رو
‫با یه ‌دست بلند کنه.
‫تلاشمو می‌کنم.
‫عالیه.
‫عالیه! کوره شمشیرسازی روشن شد.
‫لبه‌های شکسته تیغه به هم جوش خوردن. ‫شمشیر شنمو تعمیر شد.
‫یین، کارت عالی بود!
‫یین، خودت این شمشیر رو تعمیر کردی.
‫لطفاً امتحانش کن.
‫باشه.
‫عجب چه شمشیری!
‫چطور این اتفاق افتاد؟ چرا؟
‫چرا دوباره امتحان نکنیم؟
‫می‌ترسم دوباره همینطوری بشه.
‫باید یه چیزی اشتباه باشه
‫که هنوز متوجهش نشدیم.
‫تقریباً یکی رو فراموش کردم،
‫اون زاهد پیر که در اعماق ‫کوه چینگ‌چونگ زندگی می‌کنه،
‫زاهد وولو.
‫زاهد وولو؟
‫همون کسی که توی بازی گو ماهره؟
‫آره، درسته.
‫چون بازی گو ‫به مهره‌های سیاه و سفید تقسیم میشه،
‫زاهد وولو
‫اسمش رو از وو، یعنی پلیکان، ‫و لو، یعنی کلاغ، گرفته.
‫وقتی بچه بودم،
‫چند بار اون زاهد رو دیدم.
‫وقتی با پدرم بازی گو می‌کرد،
‫دوستای خوبی شدن.
‫این چه ربطی به شمشیر شنمو داره؟
‫زاهد وولو یه بار بهم گفت
‫اگه کسی بتونه شمشیر شنمو رو تعمیر کنه،
‫تا ابد دوست اون خواهد بود.
‫ازم خواست یادم باشه که ‫این فرد رو بهش معرفی کنم،
‫چون چیز مهمی برای گفتن داره.
‫یین،
‫با اینکه شمشیر شنمو ‫فقط موقتی تعمیر شد،
‫ولی این خودش یه معجزه‌ست.
‫چرا نمیریم پیش زاهد وولو؟
‫شاید راز این اتفاق رو بدونه.
‫باشه.
‫بیماری عشق! بیماری عشق!
‫اگه از من بپرسی این بیماری عشق ‫چقدر طول می‌کشه...
‫بیماری عشق! بیماری عشق!
‫نگاه نکن!
‫متاسفم، خانم.
‫نمی‌خواستم ناراحتتون کنم.
‫فقط وقتی شعر رو خوندین، ‫مجذوب شدم. ببخشید.
‫مجذوب شدی؟
‫واقعاً؟
‫ازت سوال کردم.
‫من... چیزی ندیدم.
‫خانم، خانم، شما هنوز ‫مثل یه گل زیبا هستین.
‫منظورت چی بود؟
‫خانم، من...
‫انگار سرنوشتمون اینه که ‫همدیگه رو ملاقات کنیم.
‫خدا می‌دونه ازت خوشم میاد،
‫پس عمداً گذاشت ‫چهره واقعیم رو ببینی،
‫تا آزمایشت کنه،
‫تا ببینه توی قلبت،
‫عشق واقعی هست ‫یا احساسات دروغین.
‫نود درصد مردهای دنیا ‫فقط عاشق ظاهر زن‌ها میشن.
‫الان که منو دیدی،
‫ترسیدی؟
‫من...
‫چقدر بیچاره‌ام! ‫همسرم ترکم کرد،
‫و حالا تنهام.
‫تا آخر عمرم، می‌ترسم که
‫تنها و بیچاره بمیرم.
‫فکر کردن به این موضوع ‫خیلی ناراحت‌کننده ست.
‫زیینگ بهم گفت که ‫باید قلب یو مینگ‌نیانگ رو به دست بیارم
‫تا وادارش کنم منو دوست داشته باشه،
‫و شمشیر شنمو رو به دست بیارم.
‫نمی‌تونم دوباره خرابش کنم.
‫من به ظاهرت اهمیت نمیدم.
‫فقط استعدادت رو تحسین می‌کنم.
‫واقعاً؟
‫تو یه جوون بااستعدادی،
‫که اطرافش پر از زن‌های زیباست،
‫ولی یه هیولای پیر مثل من رو می‌خوای.
‫فقط شمشیر شنمو رو می‌خوای، درسته؟
‫به هیچ وجه! به خدا قسم می‌خورم،
‫اگه برای نزدیک شدن بهت ‫منافع شخصی داشته باشم،
‫تا ابد عذاب بکشم...
‫باشه. من چیزی نگفتم.
‫در واقع شمشیر شنمو،
‫چیز مهمی نیست.
‫اگه بتونه برای یک لحظه ‫مهربونی تو رو بهم بده، بهت میدمش.
‫نمی‌تونم از لطفت،
‫به اندازه کافی تشکر کنم، خانم.
‫خب، چطور می‌خوای برام جبران کنی؟
‫هر چی که بخوای،
‫هر چی باشه انجامش میدم.
‫خوبه!
‫یه دستور مخفی پیدا کردم ‫که صورتمو همیشه جوون نگه می‌داره،
‫ولی سخته که نذارم موهام سفید بشه.
‫موهای تیره‌ی دوشیزه زیینگ،
‫روی سرش،
‫خیلی باعث حسودیم میشه.
‫به محض اینکه بتونی متقاعدش کنی
‫که موهاش رو به‌طور داوطلبانه ببره ‫و برام یه کلاه‌گیس بسازه،
‫شمشیر شنمو رو بهت میدم.
‫موهای زیینگ رو می‌خوای؟ نه!
‫چرا نه؟
‫فکر کردم همین الان گفتی ‫هر کاری برام می‌کنی، به هر قیمتی که باشه.
‫این «هر کاری» نیست.
‫فرقش چیه؟
‫مگه فقط موهاش نیست؟
‫دوباره رشد می‌کنن. ‫من که جونش رو نخواستم.
‫موهای تیره برای زیینگ خیلی مهم‌ان.
‫اگه فکر نمی‌کنی موها مهم‌ان،
‫چرا وقتی خودت نداری ‫می‌خوای از بقیه دزدی کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫هیچی!
‫فقط اینکه نمی‌تونم توی این موضوع ‫بهت کمک کنم.
‫دیگه شمشیر شنمو رو نمی‌خوای؟
‫معلومه که می‌خوام،
‫ولی زیینگ برام ارزش بیشتری داره.
‫نمی‌تونم بذارم کسی ‫حتی یه تار از موهاش کم کنه.
‫خوب گفتی!
‫فقط می‌خوام ببینم
‫چقدر می‌تونی این عشق رو حفظ کنی.
‫بانو پری، بیا اینجا.
‫شنزی رو ندیدی؟
‫بانو پری!
‫بانو پری، صبر کن. ‫بفرما، اینا رو بگیر.
‫می‌دونی،
‫یو مینگ‌نیانگ گفت ‫میوه‌های کوه چینگ‌چونگ خیلی مغذی‌ان،
‫پس یه کم ازشون برات چیدم.
‫همه این گیاه‌ها رو برای تو آماده کردم.
‫فقط باید اونا رو توی آب بجوشونی.
‫الان باید بیشتر استراحت کنی ‫و تغذیه خوبی داشته باشی،
‫تا تمام سم‌ها،
‫از بدنت پاک بشن.
‫خودم به سلامتیم رسیدگی می‌کنم.
‫مزاحم نشو.
‫اصلاً مزاحم نیستم.
‫ولی من حس می‌کنم مزاحمم شدی.
‫بانو پری،
‫خوردن میوه‌ مزاحمت داره؟
‫یعنی به من اهمیت میده؟
‫برای عشق در دنیا،
‫هیچ دردی بزرگتر از
‫درد یه دل عاشق تنها نیست.
‫خانم.
‫خانم، چیزی که الان گفتین خیلی عمیقه
‫که می‌ترسم
‫به خوبی نفهمیده باشمش.
‫ژوگ زیینگ رو دوست داری؟
‫کسی که عاشق نیست ‫به اندازه کسی که عاشقه تلخی نمی‌کشه.
‫غم کوچیکی که ‫توی دلت هست رو می‌شناسم.
‫به قول معروف، دنیا پایان داره،
‫ولی عشق بی‌حد و ‌مرزه.
‫شما خوب منو می‌شناسین. ‫واقعاً خوب می‌شناسین.
‫خانم، هر کلمه‌ای که گفتین
‫توی دلم طنین‌انداز شد.
‫می‌تونین بیشتر برام صحبت کنین؟
‫بدترین درد عشق در دنیا اینه که
‫تو یه دختر رو دوست داری ‫ولی اون یکی دیگه رو دوست داره.
‫هرچند من تجربه زیادی ندارم،
‫ولی با زوج‌های زیادی آشنا شدم.
‫شاید بتونم بهت مشاوره بدم.
‫پس باید بهم کمک کنین، خانم.
‫هر چی که تلاش می‌کنم ‫احساسمو به بانو پری نشون بدم،
‫یا هر روشی که استفاده کنم،
‫بازم بهم بی‌توجهه.
‫فقط به دان شنزی اهمیت میده.
‫اولش می‌خواستم اونو ‫با احساس واقعیم تحت تأثیر قرار بدم.
‫تا وقتی که ‫احساس متقابلی نداشته باشیم،
‫نمی‌خوام بهش بگم دوستش دارم.
‫چی خنده‌داره؟
‫حرف بیخود نزن!
‫توی این دنیا ‫هیچ احساس متقابلی وجود نداره.
‫فقط به اندازه کافی شجاع و مصمم نیستی ‫و فرار می‌کنی.
‫فرار می‌کنم؟
‫من، دقیقاً نمی‌فهمم چی میگین.
‫خواهر سوم، دارو رو بهش بده.
‫باشه.
‫- روز خوبیه و احساس خوبی دارم... ‫- ممنون.
‫بهت کمک می‌کنم.
‫این چیه؟
‫این نسخه مخفی خانمه.
‫اگه با خونت مخلوط بشه
‫و توسط کسی که دوستش داری ‫خورده بشه،
‫دیگه فقط به تو اهمیت میده.
‫واقعاً؟
‫خانم، واقعاً همچین دارویی وجود داره؟
‫یا بگیر یا برو.
‫ولی فقط نصف روز اثر داره.
‫برای همین اسمش پودر شادی نیم‌روزه ست.
‫روشش رو بهت گفتم.
‫به خودت بستگی داره ‫که استفاده‌ش کنی یا نه.
‫وقتی یه زن باهات رابطه داشته باشه،
‫مطمئناً برای همیشه ‫باهات پیوند می‌خوره.
‫بریم، خواهر سوم.
‫اگه بتونم عشق بانو پری رو ‫برای نصف روز به دست بیارم،
‫هر اتفاقی بعدش تو زندگیم بیفته،
‫بازم ارزشش رو داره.
‫ژانگ شیان‌یینگ!
‫چرا نمی‌بینی که چه جور آدمی هستی؟
‫چطور جرئت می‌کنی ‫اصلاً بهش فکر کنی؟
‫اگه واقعاً این کار رو بکنی،
‫چه بلایی سر بانو پری میاری...
‫الان چیکار کنم؟
‫یو مینگ‌نیان رو ناراحت کردم
‫و زیینگ رو ناامید کردم.
‫دان شنزی!
‫تو یه مردی،
‫ولی همیشه نمی‌تونی مثل یه مرد ‫جلوی زن‌ها وایستی.
‫شنزی.
‫نباید پیش یو مینگ‌نیان باشی؟
‫چرا اینجا داری تمرین شمشیرزنی می‌کنی؟
‫در موردش صحبت نکن.
‫اون یو مینگ‌نیان دوست داره ‫همه چی رو برام سخت کنه.
‫خوشم نمیاد برای راضی کردن مردم،
‫هر کاری براشون بکنم.
‫الان چی شده؟ ‫مگه توافق نکردیم؟
‫نمی‌تونم کاری که خواسته رو انجام بدم.
‫آره، تو مرد خیلی مغروری هستی.
‫وقتی لازمه از کسی خواهش کنی ‫تا کاری رو انجام بده،
‫راحت پا پس می‌کشی.
‫تو... حتی نمی‌دونی چی ازم خواسته.
‫چرا اینطور سرزنشم می‌کنی؟
‫نمی‌دونم چی خواسته.
‫ولی به نظر میاد
‫بدون هیچ تلاشی تسلیم شدی.
‫می‌دونم نمی‌خوای. ‫از این می‌ترسی که موفق نشی.
‫ولی برای به دست آوردن چیزی،
‫خیلی طبیعیه که
‫یه کم فداکاری لازم باشه.
‫اگه نتونی همین یه کم رو انجام بدی،
‫چطور می‌تونی در آینده ‫استاد بزرگ کوه شو بشی؟
‫استاد بزرگ، استاد بزرگ!
‫فقط همین مقام استاد بزرگ ‫توی ذهنت هست.
‫نمی‌دونم به من علاقه داری،
‫یا به این مقام استاد بزرگ!
‫اگه نتونی استاد بزرگ بشی،
‫یعنی خیلی احمقی.
‫چرا هنوز باید دوستت داشته باشم؟