‫[قسمت سی و نهم]
‫دینگ یین، گوش کن.
‫لویی پائو پدرِ دوشیزه یوئه.
‫پس فعلا خطری تهدیدش نمی‌کنه.
‫ولی تنفر لویی پائو از فرقه شمشیرزنی کوه شو
‫داره عمیق و عمیق‌تر میشه.
‫این دفعه با شمشیر شنمو غافلگیرشون کردم
‫ولی شانسی جون سالم به در بردیم.
‫اگه بازم به کوه شو حمله کنه،
‫می‌ترسم نتونیم حریفش بشیم.
‫دینگ یین
‫من و زیینگ بابتِ مرگ شیان‌بینگ متأسفیم.
‫لطفا فعلا منافع عمومی رو در اولویت قرار بده.
‫با ما بیا کوهِ مانگ‌سانگ تا اول
‫شمشیر زیینگ رو پیدا کنیم ‫و بعد برای آینده برنامه‌ریزی کنیم.
‫دینگ یین، منم توی مرگ شیان‌بینگ مقصرم.
‫منو ببخش.
‫لطفا منو ببخش و منافع ‫عمومی رو در اولویت قرار بده.
‫فکر کردی با عذرخواهیت
‫شیان‌بینگ زنده میشه؟
‫یین،
‫اولش پنج نفری
‫از کوه شو خارج شدیم.
‫شیان‌بینگ دیگه زنده نمیشه.
‫نمی‌تونیم یه نفر دیگه رو هم از دست بدیم.
‫یادت نیست چه قولی
‫به استاد بزرگ دادی؟
‫چرا یادمه.
‫سه شمشیر سرنوشتِ
‫کوه شو و مردم کشور رو تعیین می‌کنن.
‫به استاد بزرگ قول دادم
‫همه رو به کوه شو برگردونم.
‫این شهریه که
‫پای کوه مانگ‌سانگ واقع شده و ‫شمشیر زیینگ اونجا قرار داره.
‫شمشیر زیینگ چند دهه پیش دیده شده.
‫از اون موقع به بعد دیگه کسی ندیدش.
‫چرا این شهر اینقدر بی‌روحه؟
‫چرا هیچ آدمی توش نیست؟
‫نصف این ظرف‌ها
‫همین‌جور ول شدن.
‫انگاری مشتری‌ها نصف‌شون رو خوردن
‫و بنا به دلیل نامعلومی ‫بقیه‌ش رو ول کردن و رفتن.
‫به علاوه امکان نداره صاحبان رستوران
‫جمع‌شون نکنن.
‫اونا هم به طرز غیرمنتظره‌ای ‫همراهِ مشتری‌ها ناپدید شدن.
‫دینگ یین راست میگه.
‫همگی مراقب باشین.
‫شاید قبیله اهریمنی برامون کمین کرده باشن.
‫زیینگ،
‫ببین شیائو بائو
‫نیروی اهریمنی‌ای حس می‌کنه یا نه.
‫باشه.
‫شیائو بائو.
‫وای نه. شیائو بائو یه چیزیش شده.
‫شاید توی درگیری
‫با قبلیه اهریمنی آسیب دیده.
‫حالا چیکار کنیم.
‫شنزی، کمکم کن یه جوری
‫شیائو بائو رو نجات بدم.
‫چینگ‌یون،
‫هنوزم اون دارو برای بهبود گردش خون ‫و رفع گرفتگی جریان خون رو داری؟
‫تمام داروهایی که از کوه شو آوردیم
‫دستِ شیان‌بینگ بود.
‫الان...
‫حالا چیکار کنیم؟
‫شیائو بائو نمی‌تونه زیاد تحمل کنه.
‫شنیدین؟
‫صدایِ موسیقی شفادهنده جاویدان دست‌خالیه.
‫عالی شد. شیائو بائو نجات پیدا می‌کنه.
‫شیائو بائو.
‫الان دیگه حالش خوبه.
‫زخمش رو تمیز کردم
‫و بهش جوشونده دادم.
‫به نظرم بهتر شده.
‫ممنون که نجاتش دادین.
‫واقعا ممنونم.
‫خیلی برای این راسوی اهلی ارزش قائلی.
‫گمونم خیلی باهم صمیمی هستین.
‫این راسوی اهلی
‫نشونه عشق بین من و یکی از شاگردان ارشده.
‫الان چند ساله که همراهمه.
‫طبیعیه که نمی‌خوام بلایی سرش بیاد.
‫شما بارها به دادِ ما رسیدین.
‫نمی‌دونیم چطور لطف‌تون رو جبران کنیم.
‫یه لطفی در حقم کنین.
‫هر چه زودتر از این شهر برین
‫و تا می‌تونین ازش دور بشین.
‫خانم شما از اتفاقات این شهر خبر دارین؟
‫می‌تونین بهمون بگین
‫دقیقا توی این شهر چه اتفاقی افتاده؟
‫همه‌چی از یه شمشیر شروع شد.
‫منظورتون شمشیر زیینگه؟
‫نه،
‫شمشیر اهریمنی.
‫شمشیر یومینگ.
‫خاستگاه این شمشیر منطقه اهریمنیه.
‫خیلی خطرناکه و برای مردم دردسر درست می‌کنه.
‫برای همین یه استاد
‫شمشیر زیینگ رو از شمشیرهای ‫دوقلوی زی چینگ بیرون آورد
‫و شمشیر یومینگ و قدرتش رو در
‫کوه مانگ‌سانگ محبوس کرد
‫تا صلح و آرامش در جهان حاکم باشه.
‫به طرز غیرمنتظره‌ای، چند ماه پیش
‫شمشیر یومینگ از
‫کنترل شمشیر زیینگ خارج شد.
‫روح شمشیر ظاهر شد
‫و نیروش به کل شهر حمله کرد.
‫این دفعه اومدین تا
‫شمشیر یومینگ رو تحت کنترل در بیارین؟
‫اوایل اینجا مشغول طبابت بودم
‫و از زندگی در اینجا لذت می‌بردم.
‫اینم قسمتِ منه.
‫درسته مهارت‌های رزمی عالی ندارم
‫ولی نمی‌خوام ببینم اینجا
‫به همچین شهر مُرده‌ای تبدیل بشه.
‫ولی تنهایی از پسش برمیام.
‫شما صرفا رهگذرین
‫و نباید قاطی این ماجرا بشین.
‫وظیفه‌ی ما شاگردان ‫فرقه شمشیرزنی کوه شو
‫اینه که مردم رو نجات بدیم.
‫ما حاضریم بمونیم و بهتون کمک کنیم.
‫هر چی بیشتر باشیم بهتره.
‫شنزی راست میگه.
‫نمی‌تونیم تماشا کنیم و هیچ کاری نکنیم.
‫فکر کنین این یه راهیه برای جبران لطفتون
‫که شیائو بائو رو نجات دادین.
‫خانم ما این بار اومدیم اینجا تا
‫شمشیر زیینگ رو پیدا کنیم.
‫از اونجایی که هر دو ‫شمشیر در کوه مانگ‌سانگ هستن
‫همه‌مون
‫حاضریم باهاتون بیاییم.
‫ممنون از کمکتون.
‫نظرتون چیه امشب رو استراحت کنین
‫و برای سفر فردا خودتون رو آماده کنین؟
‫بسه دیگه، بیا بیرون.
‫خیلی وقته این سورپرایز رو
‫برات آماده کردم.
‫بذار از اینجا برم.
‫یوئر، از وقتی برگشتی
‫فقط همین رو میگی.
‫نمیشه یه چیز دیگه بگی؟
‫می‌ذاری برم بیرون یا نه؟
‫هر کاری بگم برات می‌کنم
‫به جز این.
‫تو به پدرت نارو زدی
‫و نزدیک بود جونت رو از دست بدی.
‫یوئر،
‫نمی‌تونم بذارم اشتباهت رو تکرار کنی.
‫می‌دونم اولش بهت دروغ گفتم.
‫یوئر،
‫چیکار کنم تا
‫منو ببخشی؟
‫بهم بگو
‫الان حال دینگ یین چطوره؟
‫این‌جوری داری عذاب می‌کشی
‫ولی هنوزم به فکر اونی.
‫بابام اسیرش کرد؟
‫بلایی سرش آوردن؟
‫خبری ازش داری؟
‫هنوز زنده‌ست.
‫اهالی فرقه شمشیرزنی کوه شو ‫وسط راه پیداشون شد.
‫انتظار نداشتیم شمشیر باستانی ‫همچین قدرتی داشته باشه.
‫حمله غافلگیرانه‌شون جواب داد
‫و یین رو از چنگ پدرت بیرون آوردن.
‫تا وقتی در امان باشه، منم راضی‌ام.
‫محافظ دست چپ، برکه برفی حاضره.
‫باشه.
‫الان میام.
‫چشم.
‫هنوزم دنبالِ دینگ یینه؟
‫وایسا.
‫چرا میری برکه برفی؟
‫ارباب لویی پائو خواستن
‫موقتا مسئولیت برکه برفی رو به عهده بگیرم.
‫منم میام.
‫ارباب لویی پائو گفتن
‫اجازه نداری سلولت رو ترک کنی.
‫خیلی وقته اینجا زندونی شدم
‫و واقعا می‌خوام برم بیرون. حوصله‌م سر رفته.
‫قول میدم اگه اجازه بدی،
‫هر چی بگی گوش کنم.
‫می‌تونم بذارم بری بیرون
‫ولی باید اقدام پیشگیرانه انجام بدم.
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫این اون اقدام پیشگیرانه‌ست؟
‫بله.
‫فقط این‌جوری می‌تونم ‫مطمئن بشم مشکلی پیش نمیاد.
‫الان دیگه بهم وصلیم.
‫هر جایی بری، منم مجبورم دنبالت بیام.
‫و فقط این‌جوری
‫رابطه نزدیک‌مون حفظ میشه.
‫کجا میری؟
‫بانوی من! محافظ دست چپ!
‫می‌تونین برین.
‫خودم به موضوع رسیدگی می‌کنم.
‫بله.
‫چرا منو آوردی اینجا؟
‫به زودی می‌فهمی.
‫بیا دیگه.
‫ولم کن.
‫شمشیر شویین؟
‫خیلی وقته گم شده؟
‫اینجا چیکار می‌کنه؟
‫در واقع شمشیر شویین خیلی وقته که
‫دستِ ما یوانلونگ از روستای تیان لانگ بوده.
‫ولی اون خیلی مغرور بود.
‫حتی نمی‌دونست این شمشیر ‫توی دنیا حکم یه گنج رو داره.
‫اون فقط نگین رو
‫ از شمشیر برداشت.
‫بعدا دینگ یین
‫به پایگاه ما یوانلونگ حمله کرد.
‫با اینکه خیلی به شمشیر نزدیک بود
‫ولی پیداش نکرد.
‫آخرش ارباب لویی پائو شخصا رفتن اونجا
‫برش گردوندن
‫و توی برکه برفی قایمش کردن.
‫این هم یه گنجه هم یه چیز مُرده.
‫واجبه توی برکه برفی نگه‌ش داریم؟
‫شمشیر شویین و سنگ روح سرخ
‫‏در اصل از یه منبع مشترک هستن.
‫‏این دو نیرو به هم وابسته‌ن.
‫ارباب لویی پائو ازم خواسته خون واردش کنم
‫تا انرژی اهریمنیش رو تقویت کنه
‫و با یه ضربه بتونه ‫سنگ روح سرخ رو به دست بیاره.
‫بابام نگه‌ش داشته تا
‫باهاش دینگ یین رو بکشه، درسته؟
‫یوئر، نه.
‫کار احمقانه‌ای نکن.
‫یوئر.
‫اینجا کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫عجیبه همچین جایی تو دره ین‌فنگ وجود داره.
‫من مدت‌هاست توی دره ین‌فنگ زندگی می‌کنم
‫ولی نمی‌دونستم
‫همچین جایی وجود داره.
‫اینجا واسه چی استفاده میشه؟
‫یوئر.
‫ژوگ یوو، اگه از امروز جون سالم به در ببرم
‫- کاری می‌کنم فرقه شمشیرزنی کوه شو... ‫- جینگ‌وو...
‫به سزای کارش برسه.
‫جینگ‌وو.
‫این زن همون
‫شفادهنده جاویدان دست‌خالیه؟
‫یوئر،
‫بیا برگردیم. نگاه نکن.
‫بیا بریم یوئر.
‫نمیام.
‫این اتفاقات مربوط به جوونی‌های پدرمه.
‫ارباب لویی پائو؟
‫بیا.
‫این کریستال
‫خاطرات گذشته پدرم رو ثبت کرده.
‫جینگ‌وو،
‫به زودی بچه‌دار میشیم.
‫توی این کریستال
‫چرا بابام همراهِ شفادهنده جاویدان دست‌خالیه؟
‫بیا.
‫سویین، نگاه کن.
‫جینگ‌وو،
‫دختر خوشگلیه،
‫مگه نه؟
‫چشم‌هاش
‫و دماغش به تو رفته.
‫چرا این‌جوری شدی؟
‫یعنی بعد از به دنیا اومدن ‫بچه حالت خوب نمیشه؟
‫سویین، تو چیکار کردی؟
‫راستش
‫روز اولی که اومدیم توی این غار
‫بچه‌مون داشت از دست می‌رفت.
‫توی این مدت
‫من با باقی‌مونده‌ی انرژی ازلیم
‫مراقبش بودم.
‫حالا بچه سالم و سلامت به دنیا اومده.
‫دیگه خیالم راحته.
‫پس اینجا
‫جاییه که ارباب لویی پائو زنش رو از دست میده
‫و فقط یه خاطره ازش باقی مونده؟
‫نگاه کن.
‫داره می‌خنده.
‫مثل تو می‌خنده.
‫آروم نازش کن.
‫بهم قول بده
‫خوب مراقب بچه‌مون باشی.
‫بهت قول میدم.
‫خیالت راحت باشه.
‫فقط ازت می‌خوام منو تنها نذاری.
‫نباید از پیشم بری.
‫چطور می‌تونی تنهام بذاری؟
‫سویین.
‫پاشو.
‫اگه قسمت اینه که از هم جدا بشیم
‫من ترجیح میدم بمیرم.
‫حتی اگه نابودی در انتظارم باشه،
‫تا آخرش می‌جنگم.
‫فکر نمی‌کردم ارباب لویی پائو ‫اینقدر عاشق بوده باشه.
‫اون به خاطر عشقش همیشه دنبال این بود
‫که از فرقه شمشیرزنی کوه شو انتقام بگیره.
‫این همه سال گذشته
‫ولی پدرت
‫با مرگ مادرت کنار نیومده.
‫نه.
‫اون نمُرده.
‫هنوز زنده‌ست.
‫من دیدمش.
‫توی برکه‌ی ژشیان دیدیش.
‫منظورت شفادهنده جاویدان دست‌خالیه؟
‫یوئر، همین الان دیدی.
‫مادرت واقعا مُرده.
‫در رابطه با شفادهنده جاویدان دست‌خالی،
‫به نظرم
‫‏توی دنیا
‫ آدمایی هستن که شبیه همن.
‫تو متوجه نیستی.
‫اون مادرمه.
‫تا حالا چندین بار نجاتم داده.
‫چشم‌هاش رو یادمه.
‫چشم‌هاش شبیه اون زن بود.
‫تعجبی نداره که
‫هر بار جونم به خطر میفته
‫یهو پیداش میشه و به دادم می‌رسه.
‫گویا توی این ۲۴ سال همیشه همراهم بوده.
‫همیشه کنارمه
‫بهم اهمیت میده و مراقبمه.
‫فقط اینکه من اینقدر احمقم
‫که متوجه نشونه‌هاش نشدم.
‫مامان.
‫دیروقته.
‫بهتره برگردی و بخوابی.
‫هنوزم ازم دلخوری؟
‫درست میگم؟
‫قبل از اینکه ژانگ شیان‌بینگ بمیره
‫اصلا این‌جور آدمی نبودی.
‫امروز که
‫به شفادهنده جاویدان دست‌خالی ‫گفتم شیائو بائو نشونه‌ی عشق‌مونه
‫هیچی نگفتی.
‫می‌دونی چقدر خجالت کشیدم؟
‫نه. از حرفت خوشم نیومد.
‫پس الانم راستش رو بگو.
‫اگه دوستم نداری همین الان بگو.
‫اتفاقات زیادی افتاده.
‫باید آرامشم رو حفظ کنم.
‫شاید بهتر باشه یه مدت از هم جدا باشیم
‫که برای هردومون خوبه.
‫برو بخواب.
‫فردا اول وقت باید راه بیفتیم.
‫نمیری بخوابی؟
‫یه نفر باید شب نگهبانی بده.
‫وگرنه چطور بقیه با خیال راحت بخوابن؟
‫تو...
‫چرا خون‌ریزی داری؟
‫می‌بینم که هنوز با زیینگ سرسنگینی.
‫به نظرم بهتره تمومش کنین.
‫مشکل شما دوتا
‫هنوز با هم حل نشده، نه؟
‫خودتم که اومدی اینجا ماه رو نگاه کنی
‫و دلتنگِ محبوبتی.
‫محبوبِ من از پیشم رفته.
‫محبوبِ تو کنارته و قدرش رو نمی‌دونی.
‫راستش خیلی به تو و دوشیزه یو حسودیم میشه.
‫گرچه خیلی سختی کشیدین
‫و الانم از هم جدا شدین
‫ولی قلب‌هاتون با هم هماهنگ می‌زنه.
‫گرچه من و زیینگ خیلی اوقات کنار همیم
‫ولی قلب‌هامون مدام از ‫هم دور و دورتر میشه.
‫شنزی،
‫گذشته‌ها گذشته
‫نیازی نیست خودت رو درگیرش کنی.
‫تو نمی‌دونی
‫من چقدر به خاطر زیینگ تلاش کردم.
‫من توی یه خانواده فقیر به دنیا اومدم.
‫‏پدر و مادرم تو قحطی توی ‫یه قدمی مرگ از گرسنگی بودن.
‫از قضا استادم از دهکده‌مون رد می‌شد که
‫پدر و مادرم ازش خواستن
‫منو به کوه شو ببره.
‫وقتی رفتم کوه شو
‫بازم یه بچه‌ی فقیر بودم ‫که بقیه تحقیرش می‌کردن
‫تا اینکه یه روز
‫رفتم قله چیشیا تا یه چیزی رو
‫از طرف استادم به استاد شیائورو تحویل بدم.
‫اونجا بود که اولین بار زیینگ رو دیدم.
‫اون خوشگل‌ترین دختری بود که دیدم.
‫نمی‌تونستم فراموشش کنم.
‫بعد از اون
‫اغلب فرار می‌کردم تا برم قله چیشیا ببینمش.
‫ولی زیینگ گفت
‫باباش قهرمان بزرگیه
‫و کسی که باهاش ازدواج می‌کنه ‫هم باید قهرمان بزرگی باشه.
‫می‌خواست همسرِ رهبر فرقه باشه.
‫بعد از شنیدنِ این حرف
‫ده ساله که خیلی سخت تمرین شمشیر بازی میکنم.
‫کلی سختی کشیدم
‫و به روی خودم نیاوردم.
‫همین که لبخند
‫یا نگاهش رو می‌دیدم
‫توی این سال‌ها استادم اغلب بهم میگه
‫بیش از حد دنبال رقابت با دیگرانم.
‫ولی من فقط دنبال به دست آوردن زیینگم.
‫فقط در صورتی که قوی‌تر بشم
‫زیینگ دیگه نگاهِ حقارت‌آمیزی بهم نداره
‫و تا ابد کنارم می‌مونه
‫ولی بعد از اون شب در کوه چینگ‌چونگ
‫انگاری همه‌چیز عوض شد.
‫دیگه نگاهمون بهم نمیفته.
‫نمی‌تونیم باهم حرف بزنیم.
‫اون درک و تفاهمی که داشتیم، از بین رفته.
‫دلم می‌خواد حرف‌های زیینگ رو باور کنم.
‫می‌خوام باور کنم که
‫اون شب اتفاقی نیفتاده.
‫ولی هرچی محبتش بهم بیشتر میشه
‫بیشتر شک می‌کنم.
‫شنزی
‫امیدوارم
‫به سرنوشت من و یوئر دچار نشین.
‫سخته دوتا آدم بخوان با هم جور بشن
‫پس فقط باید به همدیگه اعتماد کنین.
‫امیدوارم تو و زیینگ
‫بتونین همدیگه رو خوشحال ‫کنین و تاابد یار و همدم باشین.
‫این تنها آرزوی شیان‌بینگه.
‫اون امیدوار بود زیینگ همیشه شاد باشه.
‫هیچ وقت فکرشم نمی‌کردم
‫جفت‌مون به همچین جایی برسیم.
‫من همیشه فکر می‌کردم که
‫سخت کار کردن براش خوبه
‫و اینکه براش افتخار کسب ‫کنم یعنی خوشحالش می‌کنم.
‫اصلا نفهمیدم که اعتماد به نفس زیاد،
‫گاهی آدمو مغرور می‌کنه.
‫هنوز به اندازه کافی بالغ نشدم.
‫دینگ یین
‫تو آدم صبوری هستی، از من بهتری.
‫این اولین باره ازم تعریف می‌کنی.
‫اون موقع که توی کوه شو بودیم
‫اگه مثل تو ذهن باز داشتم،
‫به جای اینکه همیشه بهت سخت بگیرم
‫و از اینکه سنگ روح سرخ ‫توی بدنت دردسر درست کنه بترسم،
‫می‌تونستیم دوست‌های صمیمی باشیم.
‫هنوزم دیر نشده.
‫کی میگه عشق می‌تونه ‫ابدی و بدون تغییر بمونه؟
‫این قول عشق ابدی چه معنایی داره؟
‫ ‏آخرش بازم نتونستیم از پسش بربیایم.
‫ژوگ زیینگ، الان دیگه کار به اینجا رسیده.
‫حتی اگه ضرر کنی،
‫باید یه جوری دلشو به دست بیاری.
‫وگرنه همه‌چی تمومه.
‫خانم
‫چرا تنهایین؟
‫یهویی
‫یاد یکی از نزدیکانم افتادم
‫و دلشوره گرفتم.
‫خانم، نگرانِ چیزی هستین؟
‫تمام این سال‌ها
‫کنارش بودم.
‫فکر می‌کردم
‫تا وقتی باهاش مهربون باشم
‫جای خالی تو دلش پر میشه.
‫ولی گویا این‌جوری نیست.
‫این شخصی که میگین...
‫ببخشید پرحرفی کردم.
‫دیگه از این حرف‌ها نمی‌زنم.
‫برو و مراقب دینگ یین و دان شنزی باش.
‫جفتشون دیشب نگهبانی دادن.
‫می‌ترسم خسته شده باشن.
‫شنزی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫داری عرق می‌ریزی. بذار پاکش کنم.
‫نیازی نیست. ممنون خواهر.
‫الان چی بهم گفتی؟
‫شنزی
‫چطور تونستی این کار رو با زیینگ بکنی؟
‫اون بهت اهمیت میده
‫ولی تو اخم‌هات رو کشیدی توی هم.
‫چرا بهم لگد زدی؟
‫بذار خودشون مشکل‌شون رو حل کنن.
‫دخالت نکن، باشه؟
‫شنزی
‫من دیشب اشتباه کردم.
‫نمیشه منو ببخشی؟
‫چی شد کارشون به اینجا رسید؟
‫چه کاری ازمون برمیاد؟
‫مشکل‌شون رو
‫فقط خودشون می‌تونن حل کنن.
‫بقیه نمی‌تونن کمکی بهشون بکنن.
‫این صدای شمشیره.
‫خانم، اینجا همون
‫غاریه که دو شمشیر توش هستن؟
‫همگی مراقب باشین. هدفش منم.
‫تو واقعا کی هستی؟
‫چرا از شمشیر چینگسو نمی‌ترسی؟
‫مراقب باشین. اون روحِ شمشیر یومینگه.
‫شیائو بائو!
‫خانم، حالتون خوبه؟
‫من خوبم.
‫خانم.
‫مگه نگفتین هدفش شماست؟
‫چرا یهو
‫به زیینگ حمله کرد؟
‫ ‏روح شمشیر با دیدن زی یینگ،
‫یهو از کوره در رفت.
‫دلیلش رو نمی‌دونم.
‫خانم.
‫شیائو بائو رو بردن. حالا چیکار کنم؟
‫درسته روح شمشیر یومینگ فرار کرده
‫ولی احتمالا شمشیر زیینگ
‫ هنوز تو غاره.
‫اگه شمشیر زیینگ رو پیدا کنیم،
‫شاید هنوز فرصتی برای نجات اون حیوون باشه.
‫لطفا راه رو نشونمون بدین.
‫رسیدیم.
‫این شمشیر زیینگه.
‫هنوز توی غاره.
‫اهل کجایی؟ چقدر جسوری.
‫چطور جرئت کردی بیای شمشیر زیینگ رو بدزدی؟
‫شمشیر زیینگ باشکوهه.
‫چیزی نیست که هر کسی به ‫راحتی بتونه بهش دست بزنه.
‫من ژوگ زیینگ، دخترِ رهبرِ ‫فرقه شمشیرزنی کوه شو هستم.
‫تو از نیروهای فرقه شمشیرزنی کوه شو هستی؟
‫ارباب لویی پائو و قبیله اهریمنی هرکاری ‫می‌کنن تا به دنیا ضرر برسونن.
‫فرقه‌مون بهمون دستور ‫داد کوه رو ترک کنیم
‫و شمشیرها رو پیدا کنیم
‫تا اهریمن‌ها رو نابود کنیم و ‫صلح رو در جهان برقرار کنیم.
‫چرا باید حرفت رو باور کنم؟
‫دوتا از شمشیرها الان دستِ ‫فرقه شمشیرزنی کوه شوئه.
‫اینم مدرکش.
‫انتظار نداشتم شمشیر شنمو و شمشیر چینگسو رو
‫به دست آورده باشین.
‫روح شمشیر زیینگ سالهاست ‫که از چشم دنیا پنهان شده.
‫الان وقتشه بیرون بیای
‫و با فرقه شمشیرزنی کوه شو ‫متحد بشی تا با دشمن بجنگیم.
‫به علاوه، روح شمشیر یومینگ
‫حیوون‌مون رو با خودش برد.
‫امیدواریم بتونی کمک کنی نجاتش بدیم.
‫درود استاد. من حاضرم به فرقه ‫شمشیرزنی کوه شو خدمت کنم.
‫از الان به بعد، همیشه ‫کنارتونم و مراقب شما هستم.
‫ممنون، خانم.
‫حالا بریم شمشیر یومینگ رو پیدا کنیم.
‫انتظار نداشتم این دفعه به ‫این راحتی شمشیر رو پیدا کنیم.
‫روح شمشیر عاقلانه رفتار کرد.
‫فکر نمی‌کنم قضیه به این سادگیا باشه.
‫قطعا یه جای کار می‌لنگه.
‫حرفش رو باور نکنین.
‫اون می‌خواد بهتون آسیب بزنه.
‫دوشیزه یو، اگه نمی‌تونی حرفت ‫رو ثابت کنی پس چرت و پرت نگو.
‫اون ما رو آورد اینجا تا ‫شمشیر زیینگ رو پیدا کنیم.
‫یعنی چی؟
‫ایشون شفادهنده جاویدانِ دست‌خالیِ واقعی هستن.
‫زنی که همراه شماست
‫تو میه که تغییر قیافه داده ‫و سرتون کلاه گذاشته.
‫شاید تو می
‫دوشیزه یو رو فریب داده.
‫من از وقتی از کوه پایین ‫اومدیم همراهتون بودم.
‫اینکه واقعی باشم یا نه رو
‫خودتون می‌تونید تشخیص بدین.
‫من مادرم رو خوب می‌شناسم.
‫دوشیزه یو،
‫مگه شفادهنده جاویدان مادرته؟
‫این زن اهریمنی فقط می‌خواد گمراه‌مون کنه.
‫حرفِ اون رو هم نباید باور کنیم.
‫حالا بهت ثابت می‌کنم
‫شفادهنده جاویدان دست‌خالیِ واقعی کیه.
‫من واقعی‌ام. اون الکیه.
‫مامان، مراقب باش!
‫یین، حالت خوبه؟
‫چی گفتی؟ دوباره بگو.
‫تو می، نگاه کن.
‫اون مادرمه.
‫مادرم هنوز زنده‌ست.
‫مزخرف نگو.