‫[قسمت چهل‌وسوم]
‫بابا.
‫می‌خوای بهم توضیح بدی؟
‫نگران دینگ یین‌ام.
‫راست می‌گن پدر و دختر لنگه‌ی هم‌ان.
‫فکر نکن فقط تو نامه نوشتی.
‫منم یه نامه برای ‫فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو نوشتم.
‫ولی راستش یه نامه نبود. ‫بیشتر اعلام جنگ بود.
‫این‌بار برای دزد شمشیر شویین هم شده،
‫بیخیال نمی‌شم و کوتاه نمیام.
‫بهشون خبر دادم که...
‫دینگ یین و شمشیر شویین رو تحویل بدن.
‫وگرنه دره‌ی ین‌فنگ ‫کوه شو رو بدون هیچ رحمی...
‫با خاک یکسان می‌کنه.
‫بابا، واقعاً فکر کردی اگه باهاشون بجنگی،
‫بخاطر کینه‌ای که همیشه داشتی...
‫می‌تونی مامان رو برگردونی؟
‫دهنتو ببند.
‫بابا، من فکر می‌کردم توی قلبت...
‫برات عزیزم.
‫مثل اینکه همه‌اش توهم بود.
‫واسه تو عشق بین پدر و دختر فقط همینه.
‫تا حالا شده واقعاً دخترت رو دوست داشته باشی؟
‫ببریدش!
‫نیازی نیست!
‫خودم می‌تونم برم.
‫یوئو، من تمام این کارها رو بخاطر مادرت کردم.
‫مگه نگفتی می‌خوای خانواده‌مون کنار هم جمع شن؟
‫مدت‌هاست که مادرم رو دوست داری،
‫ولی هنوز نمی‌دونی توی قلبش چی می‌گذره.
‫سویین، بهای سنگینی رو باید بدم؟
‫واسه اینکه با تو باشم...
‫تمام عمرم رو صرفش کردم.
‫ولی به‌جاش نفرتِ یوئو نصیبم شده.
‫این واقعاً درسته یا غلط؟
‫سرورم، پادشاه آسمانی پنج روح ‫رو نزد شما آوردیم.
‫این چند روزی که توی زندان بودی چیزی فهمیدی؟
‫سرورم حالا بهم اهمیت میده؟
‫تعجبی نداره که یوئر رو پایین پیش من فرستادی.
‫حتی دیگه دلم نمی‌خواد این بالا باشم.
‫سعی نکن منو عصبانی کنی.
‫می‌دونی نُه سم چطور مرد؟
‫اونم بهت خیانت کرد.
‫با اینکه آدم گوشت تلخی بود،
‫خیلی احمقانه‌ست،
‫اون حداقل واقعاً بهت وفادار بود.
‫واسه همین سریع کارش رو تموم کردم.
‫اگه بازم بهم خیانت کنی،
‫کاری می‌کنم آرزوی مرگ کنی.
‫پس، سرورم، امروز منو بیرون آوردین...
‫تا بترسونین؟
‫شاید من آدم بدی باشم‌،
‫ولی شما هم بهتر از من نیستین.
‫حداقل یوئو رو دارم که باهام حرف بزنه و...
‫بهم اهمیت بده.
‫شما کی برات مونده؟
‫یکی رو بگو.
‫بی‌کسی خودش بدتر از هر دردیه.
‫تا اینجا اومدی،
‫ولی هیچکسی رو نداری که باهاش صحبت کنی.
‫پشیمونی؟
‫ترجیح میدم تنها باشم،
‫تا دور خائنینی باشم ‫که ادعای وفاداری دروغین دارن.
‫انقدر به خودتون دروغ نگین.
‫تو مِی ادعای وفاداری دروغین کرد؟
‫وفاداری نُه سم هم الکی بود؟
‫واسه وسواس خودتونه که...
‫اونا رو ذره ذره این شکلی کردین.
‫حتی دختر خودتون...
‫ازتون متنفره.
‫خفه شو!
‫مگه مسئله انتقام نیست؟
‫لازمه همه رو از خودتون برنجونین؟
‫حتی اگه انتقام‌تون هم بگیرین،
‫همه شما رو رها می‌کنن.
‫در نهایت، کسی نمی‌مونه که...
‫توی شادی‌تون شریک شه. ‫از این پایان راضی هستین؟
‫خیلی جرئت داری ‫که با من اینجوری صحبت می‌کنی.
‫ولی من هرگز انتظار نداشتم زنده بمونم.
‫مشکل بزرگی نیست.
‫ولی متأسفانه الان وقت مُردنت نیست.
‫آره.
‫من تنهام. هیچ دوستی ندارم.
‫که چی؟
‫از اونجایی که تصمیم گرفتم ‫برخلاف احتمالات پیش برم،
‫خودم رو براش آماده کردم.
‫تا وقتی که به هدفم برسم،
‫پشیمونی‌ای نخواهم داشت.
‫ولی قبل از اون،
‫تو باید یه کاری برای من بکنی.
‫هنوزم بهم اعتماد دارین؟
‫پشیمون نمیشی.
‫دره‌ی ین‌فنگ قراره در نبرد نهایی ‫با فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو وارد مبارزه شه.
‫اگه حاضر باشی این کارو کنی ‫و موفق بشی،
‫تو رو رسماً داماد خودم می‌دونم.
‫مطمئنم که به خوبی از دخترم مراقبت می‌کنی.
‫حق با توئه.
‫من تو مِی رو کشتم. ‫من نُه سم رو کشتم.
‫تو تنها نیروی قدرتمند منی.
‫مگه همیشه نمی‌خواستی ‫یوئر رو خوشبخت کنی؟
‫باشه. الان یه فرصت بهت میدم...
‫تا بین یوئر و مرگ یکی رو انتخاب کنی.
‫تصمیم آسونیه.
‫من یوئر رو انتخاب می‌کنم.
‫قبوله!
‫یادت نره چه قولی دادی.
‫جینگ‌وو، بهم قول بده...
‫به خوبی از یوئر مراقبت می‌کنی.
‫سویین، من سر قولم بهت نموندم.
‫تمام این سال‌ها، ‫خشونتی که از مرگت داشتم رو...
‫روی یوئر خالی کردم.
‫بهش سخت گرفتم.
‫فقط به آموزش هنرهای رزمی ‫به یوئر اهمیت می‌دادم.
‫وقتی که مریض و درمانده بود،
‫هیچ حرفی بهش نزدم که...
‫دوای دردش بشه.
‫خیلی وقت‌ها حتی بغلش هم نکردم.
‫اون شادی‌ای که لایقش بود رو بهش ندادم.
‫از پدر بودنم خجالت می‌کشم.
‫هیچی جز نفرت بهش ندادم.
‫متأسفانه زندگی به هیچکس ‫اجازه نمیده که به گذشته برگرده.
‫واسه من و یوئر راه برگشتی وجود نداره.
‫از اونجایی که نمی‌تونم مجبورش کنم...
‫تا بین تو و دینگ یین یکی رو انتخاب کنه،
‫پس خودم براش تصمیم می‌گیرم.
‫وقتی آب‌ها از آسیاب افتاد،
‫مطمئنم جوابی که دنبالشه رو میدم.
‫وقتی استاد میویی بفهمه برگشتی،
‫خیلی خوشحال میشه.
‫یین،
‫انگار فکرت جای دیگه‌ایه.
‫هنوزم نگران ووشینی؟
‫یوئر می‌خواد لویی پائو رو راضی کنه تا...
‫از حمله به فرقه‌ی کوه شو دست برداره.
‫واسه همین قراره توی دره‌ی ین‌فنگ بمونه،
‫ولی خیلی وقته که ازش خبری نشده.
‫خیلی نگرانم.
‫نمی‌دونم موفق شده یا نه.
‫نگران نباش. اون چیزیش نمیشه.
‫ولی همین که حاضر به انجامش شد...
‫نشون میده که تو خیلی براش عزیزی.
‫واقعاً بهتون حسودیم میشه.
‫چینگ‌یون، خواستم برای تمام این‌ها...
‫ازت عذرخواهی کنم.
‫می‌دونم تصمیمی که توی عمارت تاوران گرفتم...
‫فکر نشده بود.
‫نتونستم انتظاراتت رو برآورده کنم.
‫می‌تونی منو بزنی و سرزنشم کنی.
‫هرچی تو دلته خالی کن.
‫تو ناامیدم نکردی.
‫حرفی که توی عمارت تاوران بهت زدم،
‫چیزی نبود که به دل بگیری.
‫فقط فراموشش کن.
‫من نمی‌تونم با ووشین رقابت کنم و...
‫هرگز هم چنین قصدی نداشتم.
‫تو خیلی کارها واسه من کردی.
‫نمی‌خوام ببینم که آسیبی می‌بینی.
‫این روزها خیلی چیزها رو فهمیدم.
‫من واقعاً بهت علاقه دارم،
‫ولی وقتی خواستیم باهم ازدواج کنیم،
‫تو همیشه مراقبم بودی و...
‫من حس کردم...
‫وقتی اینقدر دلواپس من نبودی راحت‌تر بود.
‫ولی به ووشین که فکر می‌کنم،
‫شما دوتا از خیلی جهات شبیه به هم‌اید.
‫ناگهان فهمیدم که...
‫شاید احساساتم بهت بیشتر دلگرمی بود و...
‫حسی که بین تو و ووشین بود...
‫عشق واقعی بود.
‫اون روز توی غار کوه چینگ‌چونگ،
‫وقتی که تصمیم گرفتی باهاش بمیری،
‫این رو فهمیدم که...
‫تنها علاقه‌ی واقعیه که...
‫می‌تونه کاری کنه کنار ‫کسی که دوستش داری بمیری.
‫جای اینکه اینجوری سه‌تامون عذاب بکشیم،
‫من ترجیح میدم که خودم کنار بکشم.
‫چینگ‌یون...
‫بیا زودتر بریم.
‫استاد میویی خیلی وقته منتظرمونه.
‫خیلی وقته یه گلویی تازه نکرده.
‫استاد میویی.
‫وقتی بوی نوشیدنی به مشامم خورد،
‫می‌دونستم که چینگ‌یون اومده منو ببینه.
‫نمی‌دونم دلتون واسه من تنگ شده بود...
‫یا واسه نوشیدنی‌تون.
‫ببینین کی رو با خودم آوردم.
‫وقت بخیر، استاد میویی.
‫پسرک بدجنس. ‫می‌دونستم که برگشتی.
‫می‌خواستم ببینم کِی به دیدنم میای.
‫ولی انتظار نداشتم به این زودی بیای. ‫انقدرها هم کارت بد نبود.
‫بابت اشتباهاتی که کردم،
‫شما الان دارین اونا رو تحمل می‌کنین.
‫من واقعاً متأسفم.
‫چیزی واسه افسوس وجود نداره، پسرجون.
‫خودت می‌بینی که توی جای بدی هم نیستم،
‫ولی حال و روزم خوبه.
‫می‌دونی چیه؟
‫روی قله‌ی تیانمن خیلی کارها داشتم.
‫الان مثل یه پرنده آزادم.
‫کاش اینجا مال من بود.
‫تازه استادم هم هر ماه به دیدنم میاد.
‫روابطشون داره بهتر و بهتر میشه.
‫دقیقاً.
‫لایق بهشون ادای احترام کنیم.
‫بیاید بفرمایید.
‫پسرجون،
‫شنیدم چند وقت پیش بدجوری زخمی شده بودی.
‫حالت چطوره؟
‫ممنون که جویای حالم شدین. ‫الان دیگه خوبم.
‫بذار نبضت رو بگیرم.
‫استاد میویی، مشکلی براش پیش اومده؟
‫هم خوبه هم بد.
‫استاد میویی، لطفاً منو منتظر نذارین.
‫چی شده؟
‫پسرجون، طی این مسیر...
‫خیلی از استادها تو رو نصیحت کردن، درسته؟
‫حق با شماست.
‫مادر چینگ‌یون و ‫استاد بزرگ فرقه‌ی وودانگ...
‫به من مهارت‌های ذهنی رو یاد دادن.
‫همین‌طوره.
‫تو ماهیت نیروی درونی زندگی رو...
‫از هر فرقه جذب کردی و...
‫مهارت‌هات پیشرفت چشم‌گیری داشتن.
‫و در طول این مسیر،
‫سنگ روح سرخ هم خالص کردی.
‫طی مدت با خونت حل شده.
‫ولی حالا فکر می‌کنم که...
‫اهریمن درونت ‫به طرز چشم‌گیری سرزنده‌ست.
‫حق با شماست.
‫زخم‌های درونیم خوب شدن،
‫ولی بعد از اینکه سنگ روح سرخ...
‫توسط شمشیر شویین فعال شد، ‫فعالیتش بیشتر شد.
‫حالا باید زحمت بیشتری به خرج بدم تا...
‫اون رو کنترل کنم.
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫فشار زیادی روش نیست؟
‫قدرت اهریمنی سنگ روح سرخ ‫خیلی قدرتمنده.
‫هرچی بیشتر بخوای قوی‌ترش کنی،
‫بیشتر تو رو می‌بلعه.
‫اگه بتونی مقاومت کنی،
‫توانایی رزمیت به سرعت پیشرفت می‌کنه.
‫ولی اگه نتونی،
‫تمام زحمت‌هات به هدر میره...
‫و عقلت رو از دست میدی.
‫در واقع، این‌بار اومدم که...
‫شمشیر شویین ‫استاد بزرگ رو پس بدم و...
‫ببینم راهی هست که...
‫سنگ روح سرخ رو از بدنم خارج کنه یا نه.
‫اگه بتونه،
‫میرم.
‫چی؟ میری؟
‫چرا؟
‫راستش طی شش ماه گذشته ‫اتفاقات زیادی رخ داده.
‫تمام این کینه‌ها و جنگ‌ها...
‫چیزی نیست که من از پسش بربیام.
‫واقعاً نمی‌خوام...
‫دیگه سیبل تمام دشمن‌هام باشم.
‫فقط می‌خوام آزادانه زندگی کنم...
‫و از بودن کنار کسانی که ‫دوست‌شون دارم لذت ببرم.
‫ولی تو مگه فرزند شش ستاره نیستی؟
‫به این راحتی نمیشه...
‫سنگ رو از بدنت خارج کرد.
‫بعد از اینکه لویی پائو ‫بارها تلاش کرد و ناموفق بود،
‫چطور استاد بزرگ می‌تونه شانسی داشته باشه؟
‫ما شمشیر شویین رو داریم.
‫شاید شانسی برای موفقیت باشه.
‫تا وقتی شانسی وجود داشته باشه،
‫من تسلیم نمیشم.
‫چون این تنها امیدیه که من و یوئر داریم.
‫به این هم فکر کردی که...
‫اگه موفقیت‌آمیز نباشه...
‫چه اتفاقی میفته؟
‫استاد میویی، اینجوری نگین خب.
‫اگه شما و استادم زوجی بودین که...
‫بخاطر سنگ روح سرخ ‫دائماً از هم جدا می‌شدین،
‫شما هم حال و روزتون بهتر نبود.
‫یین،
‫صمیمانه امیدوارم که تو و یوئر...
‫تا آخر عمرتون باهم باشین.
‫اینکه بخوای توی فرقه‌ی ‫شمشیرزنی کوه شو بمونی یا نه،
‫تصمیمی که خودت باید بگیری.
‫اگه تقدیر بخواد، باز هم همدیگه رو می‌بینیم.
‫سرنوشت شک نکن که...
‫باز هم ما رو به هم می‌رسونه.
‫خیلی‌خب، هرکس انگیزه‌های خودش رو داره.
‫از اونجایی که تو تصمیمت رو گرفتی...
‫منم ازت نمی‌خوام که بمونی.
‫وقتی استاد بزرگ ‫تمرین انزوای خودشون تموم شه،
‫ازش می‌خوام که...
‫سنگ روح سرخ رو...
‫از بدنت خارج کنه.
‫ممنون، استاد میویی.
‫اون کلبه‌ای که قبلاً ‫من و یوئر داخلش بودیم...
‫هنوز اینجا هست؟ ‫می‌خوام یه سری بهش بزنم.
‫کلبه‌ی دره‌ی شیطان‌کش هنوز اونجاست.
‫خیلی‌خب.
‫یوئر،
‫نمی‌ذارم تراژدی‌ای که ‫واسه والدینت اتفاق افتاد،
‫واسه ما هم تکرار شه.
‫منتظرم بمون.
‫به زودی میام پیشت.
‫هنوز نمی‌تونی بیخیال شی؟
‫اگه واقعاً می‌تونی فراموش کنی،
‫و بذاری که بره،
‫پس چرا اشک می‌ریزی؟
‫توی مسیرِ اینجا،
‫به زور لبخند می‌زدم،
‫به یین می‌گفتم که خوبم و...
‫هیچ مشکلی نیست.
‫ولی اینطور نیست.
‫بهش دروغ گفتم.
‫نمی‌خوام که بره.
‫اینکه به یکی علاقمند شی خیلی دردناکه.
‫می‌دونم که به‌هم نمی‌رسیم،
‫ولی قلبم...
‫قلبم خیلی درد می‌کنه.
‫بیا.
‫عشق که زوری نمی‌شه.
‫بعضی وقت‌ها اگه تمام تلاشت هم کنی، ‫بازم ممکنه به چیزی که می‌خوای نرسی.
‫انقدر ناراحتی نکن.
‫فکر می‌کردم...
‫خیلی تلاش کردم.
‫ولی در مقایسه با ووشین،
‫کیه که هرکاری واسه یین بکنه و...
‫حتی به پدرش هم پشت کنه؟
‫من هرگز چنین کاری نمی‌تونم بکنم.
‫اون روز شنزی ‫یین رو از صخره پرت کرد پایین.
‫ولی جرئت نکردم ‫از دستور شنزی سرپیچی کنم و...
‫نجاتش بدم.
‫به‌نظرم...
‫بار سنگینی روی دوشمه.
‫انتظارات استادم از من،
‫امنیت فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو،
‫و آرامش مردم امپراتوری.
‫تمام اینا...
‫جلوی اینکه آزادانه ‫عاشق کسی باشم رو می‌گیرن.
‫چینگ‌یون، توی زندگی،
‫همیشه باید تصمیم بگیری.
‫تو یه دختر جاه‌طلبی که...
‫قابل اطمینانه.
‫درسته که من و یین...
‫در اصل توی مسیرهای متفاوتی هستیم؟
‫توی جهان عوامل گول‌زننده‌ای وجود داره.
‫همه باید این درد رو تحمل کنن.
‫ولی درد و رنج هم جزئی از زندگیه.
‫حتی اگه اینو درک کنی،
‫نمی‌تونی لزوماً از دستش خلاص بشی.
‫اگه بتونی متوجه‌اش بشی، ‫شاید نتونی تحملش کنی.
‫اگر هم نتونی تحملش کنی، ‫نمی‌تونی بیخیالش بشی.
‫اگر هم نتونی بیخیال شی، ‫حس بدی بهت دست میده.
‫چینگ‌یون،
‫درد و رنج مثل لذت‌بردن نیست،
‫ولی مردمی که خردمندن ‫مثل یک چیز عادی باهاش برخورد می‌کنن.
‫زندگی یعنی تبدیل تلخی‌ها به شیرینی.
‫افسوس نخور و جَوونیت رو هدر نده.
‫اونا سرنوشت باهاشون یار بوده،
‫توام مأموریت خودت رو توی زندگی داری.
‫فقط بهش به عنوان...
‫یه خاطره‌ی شیرین توی زندگیت نگاه کن.
‫چینگ‌یون،
‫فراموشش کن.
‫لویی پائو توی نامه‌اش گفته...
‫شمشیر شویین ‫به قبیله‌ی اهریمنی تعلق داره.
‫و دینگ یین اون رو دزدیده.
‫بهمون دستور داده ‫تا شمشیر و دینگ یین رو...
‫به دره‌ی ین‌فنگ تحویل بدیم.
‫وگرنه به فرقه‌ی کوه شو حمله می‌کنه.
‫تنها راهی که ‫میشه جلوش رو گرفت مرگه.
‫این فقط یه بهونه‌ست.
‫اونا معلومه فقط یین رو می‌خوان.
‫چقدر مسخره! ‫شمشیر شویین رو...
‫لویی پائو دزدیده.
‫چقدر بی‌حیاست که...
‫ما رو تهدید می‌کنه!
‫چه آدم متوهمی!
‫نباید به خواسته‌های ووا...
‫توجهی کنیم.
‫همچنین با تحویل دینگ یین مخالفیم.
‫شاگرد‌های فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو ‫حاضرن با تمام قدرت با قبیله‌ی اهریمنی بجنگن.
‫آروم باشید.
‫ما رهبران درستکاری هستیم.
‫ما الگوی یه ملت‌ایم.
‫وقتی این هیولاها...
‫ما رو با اتهامات یک‌جانبه‌شون ‫تهدید می‌کنن،
‫اگه ترسی از خودمون بروز بدیم،
‫اونوقت مسخره‌مون نمی‌کنن؟
‫موضوع اینه که الان...
‫لحظه‌ی حیاتی‌ای برای استاد بزرگه ‫تا مهر و موم رو درست کنه.
‫اگه مزاحمش بشیم،
‫ممکنه به اشتباه آسیبی به خودش بزنه.
‫قبلاً، زمانی که استاد بزرگ ‫ازمون محافظت می‌کرد،
‫مشکلی نداشتیم.
‫ولی اگه لویی پائو بخواد بهمون حمله کنه،
‫دینگ یین، تو می‌تونی شمشیر رو برداری و...
‫از اینجا با موفقیت بری؟
‫حق با شماست.
‫باید به فکر یه راه چاره ‫واسه شرایط بحرانی باشیم.
‫ولی نظر تو چیه، شاگرد من؟
‫مثل شما،
‫منم نمی‌خوام سنگ روح سرخ...
‫یا شمشیر شویین...
‫دست لویی پائو بیفته.
‫واسه جون خودمون هم شده،
‫قبل از اینکه استاد بزرگ ‫از انزوای خودش برگرده،
‫باید از شمشیر و دینگ یین محافظت کنیم.
‫ببین، شمشیر رو...
‫توی قله‌ی لینگ‌یون بذار...
‫و به شاگردان‌مون بگو ‫شبانه‌روز ازش محافظت کنن...
‫تا نذارن کسی بهش نزدیک بشه.
‫پس دینگ یین چی میشه؟
‫اون یه آدمه.
‫می‌خوای اونم محبوس کنی؟
‫در‌ه‌ اهریمن ‌کش ‫محل ممنموعه فرقه‌ کوه شوئه.
‫کسی مطمئناً نمی‌تونه نزدیکش بشه.
‫این بهترین راه‌حل فعلیه.
‫متأسفم، دینگ یین، ‫که این روزها توی دردسر انداختمت.
‫یین، این یعنی رسماً حبسِ خانگی‌ای.
‫هر راهبردی خوبی‌ها ‫و بدی‌های خودش رو داره.
‫دینگ یین، باید واسه ‫هدف اصلی‌مون اولویت‌بندی کرد.
‫استاد، منم از هدف اصلی غافل نشدم.
‫فقط یهو عجیبه که...
‫لویی پائو چنین حرکت جسورانه‌ای کرده.
‫این نشون میده که ‫یوئر نتونسته اون رو قانع کنه.
‫من فقط نگران حال یوئرم.
‫حالا که کار به اینجا کشیده.
‫امنیت تو مهم‌تره.
‫متأسفم که چند روز باید ‫این وضعیت رو تحمل کنی.
‫در مورد یو ووشین،
‫من خودم دنبالش می‌گردم.
‫من از دستورات استاد گونگ‌سان پیروی می‌کنم.
‫یین!
‫اشکالی نداره.
‫فقط چند روز بیشتر نیست. ‫نگران من نباش.
‫اتفاقاً برعکس، تو و شنزی...
‫باید حواس‌تون به بیرون باشه.
‫بیا، تنها راه باز کردنش...
‫استفاده از نیروی سرّی زندگی از بیرونه.
‫مردم عادی نمی‌تونن واردش بشن.
‫من شاگردهام رو بیرون نگه می‌دارم ‫تا شبانه‌روز محافظت کنن.
‫شرمنده، دینگ یین، که این روزها ‫پات رو به این ماجراها باز کردم.
‫تو گفتی خارجی‌ها نمی‌تونن داخل بیان.
‫این یعنی منم نمی‌تونم خارج شم؟
‫استاد بزرگ گونگ‌سان،
‫شما می‌گین که این ‫واسه جلوگیری از لویی پائوئه،
‫ولی چرا انگار حس می‌کنم ‫می‌خواین جلوی منو بگیرین؟
‫متوهم شدی.
‫این کارها واسه شرایط بد کنونیه.
‫من انتظار نداشتم که...
‫بعد از اینکه شمشیر شویین رو به ‫فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو آوردم این‌بار...
‫این موضوع انقدر ‫برای همه مشکل ایجاد کنه.
‫این حرف رو نزن.
‫این‌بار لویی پائو اعلام جنگ کرد.
‫و داره سراغ تو میاد.
‫فکر می کنم که باید آروم بگیری و...
‫هیچ بی‌احتیاطی‌ای نکنی.
‫وگرنه...
‫لویی پائو تو رو گول می‌زنه.
‫نگران نباشین. متوجه‌ام.
‫عالیه که...
‫چنین فکری می‌کنی.
‫حالا فقط هدف اصلی‌مونه که می‌مونه.
‫شرمنده که گرفتار همچین موقعیتی شدی.
‫من باید برم به کارهام برسم.
‫فقط دو روزه. نگران من نباش.
‫اتفاقاً برعکس، تو و شنزی...
‫باید حواس‌تون به بیرون باشه.
‫چینگ‌یون،
‫دینگ یین قبل از رفتن به تو هم چیزی داد؟
‫بهم یه سوتِ یشم داد.
‫حتماً می‌خواد با یوئر صحبت کنه.
‫پس فقط واسه من عجیب نبوده!
‫اونم حسش کرد.
‫شنزی، منظورت چیه؟
‫منم خبری ندارم.
‫ولی همه‌ی این‌ها به‌نظرم عجیبه.
‫نمی‌دونم مشکل از کجاست.
‫اولش هم حس کردم عجیبه.
‫ولی از طرفی...
‫رفتار استاد گونگ‌سان هم باورنکردنی بود.
‫ولی واقعاً بخاطر هدفی والاتر این کارها رو کرد.
‫شاید اگه پیش خانم یو بریم،
‫و خبری از قبیله‌ی اهریمنی بگیریم ‫یه کمکی بهمون بکنه.
‫من میرم یه سر به قله‌ی تیانمن بندازم.
‫تو اینجا بمون منتظر خبرم باش.
‫من الان تنها کسی‌ام که ‫یین می‌تونه بهش اعتماد کنه.
‫ناامیدش نمی‌کنم.
‫محافظ دست چپ، گزارش: ‫تمامی سربازها رسیدن.
‫بسیارخب.
‫یین توی حبس خانگیه. ‫مشکلی درست نمی‌کنه.
‫می‌خوام ببینم اوضاع ‫توی دره‌ی ین‌فنگ چطوره.
‫فوراً خبرش رو بهم بده.
‫کی فکرش رو می‌گرد ژو چینگ‌یون...
‫به کسی که رقیب یینه...
‫نامه بنویسه.
‫واقعاً دینگ یین پسر محبوبیه!
‫ولی چقدر که حیف شد!
‫بعد از امشب،
‫من به یوئر می‌رسم.
‫وقت بخیر، سرورم!
‫آماده‌ای؟
‫تمامی نیروها اومدن.
‫به دستور شما، ‫به سمت دشمن هجوم می‌بریم.
‫به فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو خبر رسیده؟
‫سرورم، خیال‌تون جمع باشه.
‫اونا همگی آروم‌ان.
‫من فکر می‌کنم که خبری ندارن.
‫ژوگ یوو حالا ‫مشغول انجام تمرین انزوائه و...
‫دینگ یین هم حبسِ خانگیه.
‫فرقه‌ی شمشیرزنمی کوه شو...
‫بهم این فرصت حیاتی رو ‫توی این نبرد تقدیم من کرده.
‫کِی قصد حمله دارین؟
‫از بین تمامی لحظات روز...
‫یه فرد کِی از همه آسیب‌پذیرتره؟
‫هنگام غروبِ ماه
‫دم‌دم‌های صبح.
‫خب، تو برو دیده‌بانی بده.
‫به ملزومات رسیدگی کن.
‫می‌خوام غافلگیرشون کنم.
‫بله، سرورم.
‫آرایش شمشیر باید واسه جنگ آماده باشه.
‫هر چهار ساعت جای خودتون رو عوض کنین.
‫اونایی که استراحت می‌کنن ‫نباید مشکلی براشون پیش بیاد.
‫قله‌ی تیانمن محل ورودی ‫فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شوئه.
‫جایی واسه خطا نیست.
‫همگی آماده باشین. شنیدید؟
‫بله، قربان!
‫شنزی.
‫خیلی ممنون.
‫توی لحظات حیاتی ‫باید مراقب باشیم.
‫خبری نشده؟
‫فقط هم‌شاگردی‌مون، هه‌چینگ...
‫به دستور استاد گونگ‌سان اومده...
‫تا آرایش شمشیر ما رو ببینه،
‫اتفاق غیرمعمولی نیفتاده.
‫آرایش شمشیرتون رو ببینه؟
‫خب، شنزی،
‫آرایش شمشیر ‫طی زمان سوختن عود بسته میشه،
‫اگه اتفاق عجیبی نیفته، وقتی که ‫مجدداً بازش می‌کنیم، به خوبی کار می‌کنه.
‫وقتی استاد اینجا بود،
‫هر ده روز یک‌بار می‌اومد تا بررسیش کنه.
‫ولی از وقتی دینگ یین به کوه اومده،
‫استاد گینگ‌سان می‌ترسید که ‫قبیله‌ی اهریمتی کار شرورانه‌ای کنه.
‫بنابراین هه‌چینگ رو می‌فرستاد هرروز...
‫بهمون سر بزنه.
‫الان ده روز میشه.
‫شنزی!
‫چی شده؟ جوابی گرفتی؟
‫زمان زیادی رو منتظر بودم، ‫ولی کبوتر نامه‌رسانی ندیدم.
‫چی شده، شنزی؟
‫شاید امروز اتفاق بزرگی بیفته.
‫ژانگ چی، من آرایش شمشیر رو به تو سپاردم.
‫ازش به خوبی مراقبت کن! ‫نذار اشتباهی سر بزنه.
‫نگران نباش، شنزی.
‫چینگ‌یون، برگرد قله‌ی چیشیا،
‫به اشتاد شیارو و زیینگ خبر بده،
‫بگو حواس‌شون جمع باشه.
‫اگه خبری شنیدی فوراً بهم بگو.
‫باشه، تو چی؟
‫من میرم دینگ یین رو ببینم.
‫استاد، ما از دستورات‌تون پیروی کردیم.
‫آرایش شمشیر به مدت یک عود بسته شده.
‫مهمان‌ها رو به داخل دعوت کردم.
‫اگه درست حدس زده باشم،
‫استاد بزرگ امروز موفق می‌شن.
‫موفقیت تعمیر مهر و موم...
‫نیروی زیادی ازش گرفته.
‫برای دایره‌ی جادوی مهر و موم،
‫من چندتا نیروی اضافه فرستادم.
‫اونا به هیچی شک نکردن.
‫چیزی تا سپیده‌دم نمونده. ‫و فرقه‌ی کوه شو یه رهبر جدید خواهد داشت.
‫یوئر،
‫دوست دارم بدونم سمت تو اوضاع چطوره!
‫از وقتی لویی پائو ‫تصمیم به حمله به کوه شو گرفته،
‫اونجا اوضاع خلاف میلته؟
‫مهم نیست چه اتفاقی بیفته،
‫تو از خودت به خوبی محافظت کن.
‫هیچ اشتباهی نکن.
‫و توافقی که کردیم یادت باشه.
‫باید بمونی تا برگردم.
‫شنزی!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫کارهایی که با عقل جور درنمیاد.
‫واسه همین پیش تو اومدم.
‫راستش، فکر می‌کنم یکم زیادی عجیبه.
‫حالا که حبس شدم،
‫احتمالاً می‌خواست خودش رو ‫واسه نبرد بزرگش با لویی پائو آماده کنه.
‫اینش عجیبه که...
‫استاد بزرگ هنوز هم در انزواس.
‫مگه اینکه...
‫انگاری جفت‌مون هم‌نظریم.
‫یکی داره یه توطئه‌ای می‌چینه...
‫تا کنترل فرقه‌ی شمشیرزنی ‫کوه شو رو بدست بگیره.
‫منظورت اینه که...
‫هنوز سند و مدرکی نیست.
‫زود قضاوت نکن.
‫الان بیشتر نگران امنیت داخلی فرقه‌ام.
‫به محض اینکه جنگ داخلی شروع بشه،
‫و لویی پائو هم از بیرون بهمون حمله کنه،
‫اونوقت دیگه نمی‌تونیم مقاومت کنی.
‫نقشه‌ی تو چیه؟
‫من نگهبان‌های بیرون رو بی‌هوش کردم.
‫تا یه مدت بیدار نمی‌شن.
‫الان این فرصت رو داریم ‫تا به ملاقات استاد بزرگ بریم.
‫وقتی استاد بزرگ بیاد،
‫خیالم راحت میشه ‫که همه‌چیز تحت کنترله.
‫بیا زود بریم!
‫به‌نظر باید امیدوار باشیم ‫که این‌بار ما رو ببخشن.
‫از وقتی که با من دوست شدی،
‫قوانین رو زیرپا گذاشتی.
‫دوران متفاوتیه.
‫اول رفاقت بعد قوانین.
‫- استاد بزرگ! ‫- استاد!
‫دیگه چیزی نمونده...
‫تا اهریمن‌های ‫منطقه‌ی غربی رو مهر و موم کنم.
‫الان وارد مرحله‌ی مهمی می‌شیم.
‫بیاین بهم کمک کنین.