‫[قسمت ۴۶]
‫شنزی،
‫هنوز خوب نشدی؟
‫خب، کار مهمی داشتی که...
‫این وقت شب اومدی؟
‫یادت میاد...
‫استادمون...
‫درباره‌ی تو و جینگ‌وو چی می‌گفت؟
‫واسه خیلی وقت پیشه.
‫چقدر فراموشکار شدی.
‫بذار یادت بندازم.
‫استاد اون‌موقع ‫روی سه شاگرد جدید اسم گذاشت.
‫تو خیلی مهربون بودی،
‫تو شمشیرزنی ماهر بودی و ‫می‌تونستی کارهای مهم رو انجام بدی،
‫ولی بیش از حد به دوستی اهمیت می‌دادی، ‫واسه همین اسمت رو گذاشت یوو.
‫و جینگ‌وو خیلی باهوش بود،
‫یه استعداد باورنکردنی ‫تو شمشیرزنی داشت،
‫ولی نیاز به نظم سرسختانه داشت ‫تا منحرف نشه،
‫واسه همین اسمش رو ‫گذاشت جینگ‌وو.
‫ولی یوو، می‌دونی...
‫هرچند استاد اینجوری می‌گفت،
‫من نمی‌تونستم جلوی این حس رو ‫بگیرم که...
‫اینا تعریف‌هایی هستن که ‫همه دوست دارن بشنون.
‫ووآیِ کوچیک.
‫استاد از تو هم تعریف می‌کرد.
‫می‌گفت تو آدم کم‌حرفی هستی، ‫از خودنمایی بدت میاد،
‫مهربونی، محتاطی،
‫دورنما داری،
‫و همیشه به فکر بقیه هستی،
‫واسه همین اسمت رو گذاشت ووآ.
‫به این نمیگی تعریف؟
‫تعریف؟
‫چرا به نظر من اینجوری میومد که...
‫یه آدم خیلی معمولی رو ‫داره توصیف می‌کنه،
‫اونقدر معمولی که ‫من انگار من فقط یه پس‌زمینه‌م...
‫و یه نقش فرعی هستم که ‫پشت سر شما وایساده؟
‫چی می‌خوای بگی، ووآ؟
‫چی می‌خوام بگم؟
‫منظورم اینه که استاد ‫اونقدر پیر بود که...
‫سنش روی قضاوتش ‫تاثیر گذاشته بود،
‫واسه همین گذاشت ‫تو رئیس فرقه رو گول بزنی.
‫تو...
‫من! ‫آره!
‫فقط من، گونگ‌سان ووآ،
‫آدم واقعاً قوی‌ای هستم،
‫کسی که آدما رو درک می‌کنه ‫و می‌دونه چطور منتظر فرصت‌ها بمونه.
‫هیچ‌کس بهتر از من...
‫مناسب رهبری فرقه نبود.
‫چه غیرمنتظره.
‫تو جاه‌طلب‌ترین‌شون بودی.
‫یوو، کیه که جاه‌طلب نباشه؟
‫کیه که نخواد رهبر دنیای رزمی‌کاران باشه؟
‫تفاوتش اینه که...
‫آدما چقدر براش تلاش می‌کنن.
‫پس، می‌خوام بدونم،
‫برای این مقام رهبری فرقه،
‫چقدر تلاش کردی که ‫به نفع خودت تموم شه.
‫یوو، یه رازی رو بهت می‌گم.
‫اون موقع که ‫تونگ یوان‌چی از فرقه‌ی وودانگ...
‫به فرقه‌مون اومد ‫تا از جینگ‌وو توضیح بخواد.
‫حدس بزن کی خبر رو لو داد.
‫یه کم به نظرم عجیب اومده بود.
‫پس کار تو بود؟
‫آره، کار من بود.
‫همون‌طور که انتظار داشتم،
‫تونگ یوان‌چی اومد که ‫عدالت رو اجرا کنه،
‫و با در نظر گرفتن کل موقعیت،
‫استاد، شانگوان جینگ‌وو رو ‫سخت تنبیه کرد.
‫شانگوان جینگ‌وو مهارت داشت و ‫مغرور بود،
‫پس از بین بردنش کار سختی نبود.
‫چیزی که واقعاً سخت بود...
‫نابود کردن هم‌شاگردی بی‌نقصم بود، ‫یعنی تو.
‫جینگ‌وو.
‫ولی می‌دونستم تنها نقطه ضعفت اینه که...
‫شانگوان جینگ‌وو و تو...
‫عاشق یه زن شده بودین.
‫استاد، من خیلی وقته عاشق سویین...
‫از قله‌ی چیشیا هستم.
‫اون همیشه...
‫هم تو هنرهای رزمی و ‫هم از نظر شخصیتی بهترینه،
‫و در قله‌ی بایکائو هم طب می‌خونه.
‫اگه بتونم باهاش ازدواج کنم،
‫خودمون رو وقف هدف ‫فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو می‌کنیم.
‫شاگرد قله‌ی چیشیا، سویین...
‫یه دختر مهربون و آرومه.
‫سلیقه‌ی خوبی داری.
‫استاد، ممنونم.
‫شنیدم یوو می‌گفت...
‫تو یه آدم شومی.
‫که اگه تو رو نابود نکنه،
‫به فرقه‌مون آسیب می‌زنی.
‫همه‌ی اینا رو ‫با گوش‌های خودم شنیدم.
‫اون گفت تو یه خرابکاری.
‫و حتی مصرانه از استاد خواست که...
‫ترتیب ازدواج سویین ‫با خودش رو بده.
‫می‌دونستم.
‫همه‌ی اینا خواسته‌ی استاد نبود.
‫سویین رو از من گرفت.
‫در واقع، از خیلی وقت پیش ‫عاشق سویین بوده.
‫همه توی فرقه شمشیرزنی کوه شو ‫اینو می‌دونن.
‫وقتی دوباره نور روز رو ببینم،
‫ژوگ یوو رو تا سر حد مرگ شکنجه می‌کنم.
‫بذارین برم بیرون! ‫بذارین برم بیرون!
‫ژوگ یوو!
‫یوو، باید به سویین حمله کنیم...
‫تا حواس جینگ‌وو رو پرت کنیم.
‫به سویین حمله کنیم؟
‫می‌فهمی داری چی میگی؟
‫فقط اینجوری می‌تونیم سنگ روح سرخ رو ‫پس بگیریم.
‫مهم‌ترین مسئله همینه!
‫سویین!
‫می‌بینی، یوو.
‫فقط با چند تا کلمه‌ی ساده،
‫مهم هم نبود شماها تا چه حد قوی بودین،
‫تونستم به راحتی یکی یکی ‫نابودتون کنم.
‫حیف شد که همه چیز اونجوری که ‫می‌خواستی پیش نرفت.
‫استاد، مقام رهبری فرقه رو ‫به تو نداد.
‫کی به این مسئله اهمیت میده؟
‫وقتی تو سنگ روح سرخ رو مهار می‌کردی،
‫من داشتم از همه چی...
‫توی فرقه مراقبت می‌کردم،
‫واسه همین دست‌نشونده‌های من ‫همه جای چهار قله هستن.
‫اینکه کی قدرت واقعی داره ‫و کی نفوذی نداره رو،
‫خودت خوب می‌دونی.
‫فقط انتظار نداشتم...
‫شانگوان جینگ‌وو ‫هنوز به طور کامل نمرده باشه.
‫پس تبدیل شدی به شخص داخل کوه و...
‫دست به کارهای کثیفی زدی.
‫کارهایی مثل ایجاد تفرقه.
‫اینقدر بدجنس نباش.
‫فقط یه حقه‌ی کوچیک بود.
‫همونطور که میگن، وقتی چوپان‌ها ‫با هم دعوا می‌کنن، گرگ برنده می‌شه.
‫همیشه فکر می‌کردم...
‫اونی که راه رو اشتباه رفت...
‫فقط لویی پائو بوده.
‫نمی‌دونستم تو از اون هم بدتری.
‫حتی الان جرئت می‌کنی ‫مقام رهبری فرقه رو غصب کنی.
‫اونوقت بعدش می‌خوای...
‫سنگ روح سرخ رو هم تصاحب کنی؟
‫چقدر باهوشی.
‫واقعاً هم‌شاگردی ارشد منی.
‫صدها سال،
‫فرقه‌ی ما سنگ روح سرخ رو ‫بدون اینکه ازش استفاده‌ای بکنه نگه داشته.
‫خیلی احمقانه‌ست.
‫تا وقتی آدم‌ها روی زمین زندگی می‌کنن،
‫خواسته‌هایی هم وجود داره.
‫همه جا جنگ می‌شه، ‫‌همه چیز نابود می‌شه.
‫پیشنهاد می‌کنم...
‫سنگ روح سرخ رو به من قرض بدی.
‫وقتی دنیا رو متحد کنم،
‫کی جرئت می‌کنه با من مخالفت کنه؟
‫اون موقع دنیا در صلح خواهد بود، یوو.
‫فکر نمی‌کنی من عالیم؟
‫ووآ،
‫دست از این دل‌مشغولی بردار.
‫بهت نصیحت می‌کنم ‫افکار اهریمنیت رو کنار بذاری.
‫خواسته‌های انسان حد و مرز نداره.
‫اگه اسیر خواسته‌هات بشی،
‫فقط خودت رو به آتیش می‌کشی.
‫گل گفتی!
‫تجربه‌ت به عنوان رهبر فرقه ‫واقعاً تو رو متفاوت کرده.
‫درست و حسابی حرف می‌زنی.
‫ولی بهتره نصیحت‌هات رو...
‫واسه ارواح دنیای مُردگان نگه داری.
‫از یه ریشه رشد کردیم،
‫چرا اینقدر به همدیگه آسیب می‌زنیم؟
‫استاد، باهاش چیکار کنیم؟
‫استاد بزرگ،
‫فکر می‌کنم باید جاسوس بودن...
‫گونگ‌سان ووآ رو مخفی نگه‌داریم.
‫چرا؟
‫فرقه‌ی ما یه فاجعه رو تحمل کرده،
‫و همه نگرانن.
‫اگه شاگردان فرقه‌ی ما...
‫بفهمن اون جاسوسه،
‫ایمان‌شون رو از دست میدن.
‫علاوه بر این، ‫اگه این خبر پخش بشه،
‫فرقه‌ی ما...
‫نفوذ و آبروش رو ‫تو دنیای رزمی از دست میده.
‫درست میگی.
‫گونگ‌سان ووآ...
‫دیگه نمی‌تونه شورش کنه.
‫به بهونه‌ی تمرین در انزوا،
‫بذارین تو دره‌ی اهریمن‌کُش ‫حبسش کنیم.
‫استاد،
‫با شاگردان قله‌ی دیانسنگ...
‫که صخره زمرد رو محاصره کردن ‫چیکار کنیم؟
‫اونا فقط از دستورات پیروی می‌کردن.
‫احتمالاً نمی‌دونن چه خبر بوده.
‫بذارین برگردن.
‫اگه تغییری پیش بیاد،
‫برای متوقف کردن‌شون دیر نشده.
‫بله.
‫شنزی، از وقتی که مخفیانه برگشتی،
‫اصلاً رفتی قله‌ی چیشیا ‫تا زیینگ رو ببینی؟
‫نه هنوز.
‫تو خطره؟
‫بعد از اینکه گونگ‌سان ووآ رو ‫رسوندی به دره‌ی اهریمن‌کُش،
‫برو زیینگ رو ببین.
‫من شاهد بزرگ شدن شما دونفر...
‫از بچگی بودم.
‫اگه مشکلی هست،
‫با همدیگه رک و راست حرف بزنین.
‫شنزی، تو به من قول دادی که...
‫خوب مراقب زیینگ هستی.
‫بله، استاد.
‫دینگ یین،
‫همراهم بیا.
‫عوضی‌های پست فطرت!
‫اون روز با چشمای خودم ‫دیدم که سویین...
‫از آرایش اتحاد خون ‫روی تو استفاده کرد.
‫الان که هر دوشون مردن،
‫غیرممکنه که روت تاثیر نذاشته باشه.
‫استاد بزرگ،
‫من یه بار مُردم،
‫ولی قدرت سنگ روح سرخ ‫من رو به زندگی برگردوند.
‫که اینطور.
‫من فقط می‌دونستم که سایه‌ی خونین...
‫خاصیت بازسازی بدن رو داره،
‫ولی انتظار نداشتم که سنگ روح سرخ هم...
‫همین کار رو بتونه بکنه.
‫الان حالت چطوره؟
‫همیشه فکر می‌کردم...
‫سنگ روح سرخ ‫یه بار سنگینی روی دوشمه،
‫ولی این اواخر،
‫حس می‌کنم باهام یکی شده،
‫و می‌تونم راحت ازش استفاده کنم.
‫الان دیگه دستم اومده.
‫خوبه!
‫یه موهبت در لباس مصیبت برات بوده.
‫فکر کنم وقتشه.
‫این میراث فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شوئه،
‫کتابی که سایه‌ی خونین رو ثبت کرده.
‫فقط رهبر فرقه...
‫می‌تونه بهش دسترسی داشته باشه.
‫حالا که شمشیر شویین رو داری...
‫و یاد گرفتی سنگ روح سرخ ‫تو بدنت رو کنترل کنی،
‫وقتشه بهت بدمش،
‫تا بتونی سنگ روح سرخ رو ‫برای هدف بزرگ‌مون تطهیر کنی.
‫تطهیر سنگ روح سرخ...
‫همیشه رویای شما بوده.
‫دینگ یین،
‫آسمون‌ها تو رو ‫به عنوان فرزند شش ستاره برگزیدن.
‫تو مسئولیت‌های بیش‌تری...
‫نسبت به بقیه‌ی مردم داری.
‫سنگ روح سرخ باید کاملاً تطهیر بشه...
‫تا انرژی اهریمنیش از بین بره و...
‫و از راه و رسم اهریمنیش رها بشه،
‫تا دیگه برای دنیا شر نباشه.
‫این کاری نیست که ‫هر کسی بتونه انجامش بده.
‫فقط تو می‌تونی این کار رو بکنی.
‫هر کاری که بگین انجام میدم.
‫شنزی، برگشتی.
‫سلام، استاد.
‫دینگ یین برگشته؟
‫آره.
‫همه چی خوبه. ‫نگران نباشین، استاد شیائورو.
‫برو زیینگ رو ببین.
‫الان واقعاً به دلداری تو نیاز داره.
‫الان میرم ببینمش.
‫حالش خوبه؟
‫اون داره از انرژی معکوس شمشیر ‫زجر می‌کشه.
‫اگرچه جونش نجات پیدا کرد،
‫ولی تموم نیروی درونیش...
‫از بین رفت.
‫کنترل شمشیر زیینگ سخته،
‫ولی زیینگ و چینگ‌یون ‫سخت تمرین می‌کردن.
‫چرا اینقدر جدی شد؟
‫نمی‌تونم تا ابد ازت پنهونش کنم.
‫بالاخره بچه‌ی تو هم هست.
‫بچه؟
‫بچه‌ی من؟
‫برای کنترل شمشیر زیینگ،
‫یه دختر باید دارای انرژی یین خالص باشه.
‫ولی زیینگ حامله بود.
‫انرژی اصلیش ناپایدار شده بود.
‫به همین خاطر باعث شد ‫شمشیر زیینگ...
‫تحت تاثیر روح اهریمنی ‫دره‌ی اهریمن‌کُش قرار بگیره.
‫اون روز شیائو بائو یهو تغییر کرد،
‫چون روح بچه تسخیرش کرده بود.
‫خوشبختانه زیینگ رو نجات داد.
‫ولی،
‫بچه از بین رفت.
‫ما می‌دونیم که...
‫تو و زیینگ همدیگه رو ‫دوست دارین و نامزدین.
‫ولی شما هنوز مراسم نگرفته بودین.
‫نباید این کار رو می‌کردین!
‫شنزی، زیاد غصه نخور.
‫به هر حال تو و زیینگ...
‫دیر یا زود مراسم ازدواج رو می‌گیرین.
‫زندگی‌تون ادامه داره.
‫بهتره اول بری زیینگ رو دلداری بدی.
‫یه مدته که نه چیزی خورده ‫نه چیزی نوشیده،
‫چون فقط می‌خواد تو رو ببینه.
‫آره.
‫تو این شرایط یه مرد باید مسئولیت‌پذیر باشه.
‫برو دیگه.
‫باشه.
‫باشه. باشه. باشه.
‫زیینگ، یه کم بخور.
‫استاد بایکائو ‫این همه غذای مقوی برات تجویز کرده،
‫فقط برای اینکه زودتر خوب شی.
‫ولی تو که نمی‌خوری،
‫اینجوری جونی تو تنت نمی‌مونه،
‫چه برسه به اینکه روحیه‌ت خوب شه.
‫شنزی!
‫یین کجاست؟
‫برگشته.
‫استاد بزرگ باهاش کار داشت.
‫به زودی برمی‌گرده به قله‌ی چیشیا.
‫خب خیالم راحت شد.
‫حالش چطوره؟
‫الان بهتره،
‫ولی انقدر دلتنگت بوده که...
‫افسرده شده.
‫حالا که برگشتی درست می‌شه.
‫باهاش حرف بزن، ‫مطمئنم خوب می‌شه.
‫باشه. ‫باشه.
‫شما دو تا حرفای زیاد برای گفتن دارین.
‫من دیگه مزاحم‌تون نمی‌شم.
‫شنزی.
‫زیینگ، تو هنوز حالت خوب نیست.
‫بذار کمکت کنم بری داخل.
‫شنزی.
‫فهمیدی؟
‫شنزی،
‫بذار برات توضیح بدم.
‫اونجوری که فکر می‌کنی نیست.
‫ژانگ شیان‌بینگ بهم حمله کرد.
‫خیلی ناتوان‌تر از اون بودم که ‫بتونم مقاومت کنم.
‫تو من رو می‌شناسی.
‫من هیچ‌وقت...
‫دست ب همچین کاری نمی‌زنم.
‫من بارها و بارها ازت پرسیدم.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫می‌ترسیدم.
‫می‌ترسیدم دیگه برات کامل نباشم.
‫می‌ترسیدم دیگه دوستم نداشته باشی.
‫شنزی، من نمی‌خواستم بهت دروغ بگم.
‫باور کن.
‫یادمه یه روز اومدی پیشم...
‫و خواستی پیشم بمونی.
‫قصدت این بود تا ابد مخفیش کنی؟
‫اگه نمی‌فهمیدم،
‫همین‌جوری ادامه می‌دادی،
‫تا آخر عمر بهم دروغ می‌گفتی، درسته؟
‫نه اینطور نیست.
‫من واقعاً می‌خواستم ‫همه چیز رو بهت بگم.
‫ولی...
‫همچین‌چیزی رو نمی‌خواستم.
‫تو همچین‌چیزی رو نمی‌خواستی؟
‫کدوم یکی از کارهایی که کردی ‫خواسته‌ی خودت نبوده؟
‫چقدر عجیبه...
‫که تو...
‫همچین زن حساب‌گری هستی!
‫ببخشید، زیینگ.
‫الان نمی‌تونم این مسئله رو قبول کنم.
‫خوب استراحت کن.
‫من باید برم.
‫شنزی!
‫نگران نباش.
‫دو استاد من رو ‫به خاطر بی‌احتیاطی سرزنش کردن.
‫من مسئولیتش رو به عهده گرفتم.
‫این مسئله به آبروی تو مربوطه،
‫و ما هم که نامزد کردیم.
‫پس، بچه مال من بوده.
‫بهتر از اینه که بفهمن ‫شیان‌پینگ بهت حمله کرده.
‫این تنها کاریه که می‌تونم...
‫برات بکنم.
‫شنزی!
‫یین!
‫شنزی که گفت...
‫یین برگشته.
‫نکنه رفته دره‌ی اهریمن‌کُش؟
‫یین، بالاخره برگشتی.
‫چی شده؟ ‫زخمی‌شدی؟
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫چی شده؟
‫حالت خوب نیست؟
‫نه، قضیه این نیست.
‫فقط این اواخر یه کم خسته‌م.
‫این روزا هیچکی حال و حوصله نداره.
‫انگار اون روزای آروم گذشته...
‫با این جنگ خراب شده.
‫می‌دونم که تو هم حالت خوب نیست.
‫میای با هم بریم بالای کوه...
‫تا با فانوس‌های آرزو ‫برای استاد میویی دعا کنیم؟
‫بیا دیگه.
‫خیلی وقته ‫فانوس‌های آرزو رو نفرستادیم هوا.
‫بیا بریم. ‫زود باش دیگه.
‫بریم. ‫زود باش دیگه.
‫با این کار حالت بهتر می‌شه.
‫اینطور نیست؟
‫یین.
‫یادت میاد...
‫آخرین باری که ‫فانوس آرزو رو فرستادیم هوا کِی بود؟
‫زود باش.
‫شما دو تا اینجا چیکار می‌کنین؟
‫من و یین اومدیم بالای کوه ‫تا فانوس‌های آرزو رو بفرستیم هوا...
‫اولیش به یاد استاد میوییه...
‫و دومیش برای اینه که ‫واسه فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو دعا کنیم.
‫استاد بزرگ،
‫لویی پائو خیلی کارای بدی کرده بود.
‫اون مقصر جنگ کوه شو بود.
‫باید مرگش رو جشن بگیریم.
‫چرا دارین بهش ادای احترام می‌کنین؟
‫نسبت بهش احساس گناه می‌کنم.
‫استاد بزرگ قابل احترامه.
‫چرا دارین خودتون رو ‫به خاطر این مرد شرور سرزنش می‌کنین؟
‫اونایی که نفرت‌انگیزن...
‫حتماً یه دلیلی داشتن که ‫به این راه کشیده شدن.
‫اینکه لویی پائو به اینجا رسید...
‫فقط تقصیر خودش نبود،
‫بلکه به خاطر خودخواهی من هم بود.
‫اون موقع، افراد فرقه همه برجسته بودن.
‫از بیرون کم‌تر کسی مزاحم‌مون می‌شد.
‫قبل از اینکه اهریمن‌های منطقه‌ی غربی ‫تو دشت مرکزی شر به پا کنن،
‫زندگی‌مون مثل بهشت بود.
‫جینگ‌وو!
‫جینگ‌وو، بیا از اینجا بریم.
‫به طور غیرمنتظره،
‫روز بعدش، فرقه‌ی وودانگ ‫اومد دنبال اجرای عدالت.
‫جینگ‌وو تو دره‌ی اهریمن‌کُش گیر افتاد.
‫جینگ‌وو!
‫یووآ، من...
‫نمی‌خوام اینجا زندانی بشم.
‫استاد تو رو از همه بیش‌تر دوست داره. ‫ازش بخواه من رو ببخشه.
‫بهش التماس کن من رو ببخشه!
‫جینگ‌وو، من پشتتم.
‫سویین کجاست؟
‫من، من می‌خوام ببینمش.
‫استاد.
‫جینگ‌وو با بی‌فکری این کار رو کرد.
‫استاد، خواهش می‌کنم ‫همین دفعه اون رو ببخشین.
‫من هم خیلی ناراحتم.
‫ولی این دفعه،
‫باید بهش درس عبرت بدم،
‫وگرنه ممکنه سرکش‌تر بشه...
‫و یه روز تبدیل به آفت بشه.
‫استاد، نگرانی‌هاتون رو درک می‌کنم.
‫ولی جینگ‌وو...
‫خودت باید خوب بدونی چی در خطره.
‫دیگه حرفی نزن.
‫یووآ، بین شما سه نفر،
‫تو محتاط‌ترینی.
‫و بیش‌تر از همه ‫به دوستی اهمیت میدی.
‫ولی گاهی وقتا...
‫زیادی به دوستی اهمیت دادن ‫هم خوب نیست.
‫من اسمت رو گذاشتم جینگ‌وو...
‫چون می‌خواستم بهت بگم...
‫یه مسئولیت سنگین داری که ‫نباید اجازه بدی احساسات روش تاثیر بذاره.
‫روزای زیادی واسم نمونده.
‫جایگاه رهبری فرقه نهایتاً به تو می‌رسه.
‫باید یادت باشه چی بهت گفتم.
‫استاد، ممنونم.
‫یووآ، قبل از مرگم،
‫می‌خوام برات یه ازدواج خوب ترتیب بدم...
‫و کمک کنم با یه زن محتاط ‫و مهربون ازدواج کنی...
‫تا کنارت بهت کمک کنه.
‫نمی‌دونم کسی رو انتخاب کردی یا نه.
‫وقتی آدم یه خواسته‌ای داره،
‫تحت تاثیرش قرار می‌گیره.
‫من مسحور تغییرات شده بودم،
‫احساس می‌کردم شاید...
‫یه فرصت خدادادی باشه.
‫استاد، من مدت زیادیه که ‫سویین از قله‌ی چیشیا رو...
‫دوست دارم.
‫اون همیشه...
‫هم تو هنرهای رزمی و ‫هم از نظر شخصیتی بهترینه،
‫و در قله‌ی بایکائو هم طب می‌خونه.
‫اگه بتونم باهاش ازدواج کنم،
‫خودمون رو وقف ‫فرقه‌ی شمشیرزنی کوه شو می‌کنیم.
‫سلیقه‌ی خوبی داری.
‫استاد، ممنونم.
‫سویین!
‫خفه شو!
‫چقدر غیرمنتظره...
‫خودخواهی من...
‫باعث شد شانگوان جینگ‌وو ‫ریسک بزرگی بکنه.
‫و مخفیانه سایه‌ی خونین رو تمرین کنه ‫و سنگ روح سرخ رو بدزده،
‫که بعدش به اون همه فاجعه منجر بشه.
‫تحت تاثیر جوونیم،
‫همیشه فکر می‌کردم ‫سویین حتماً باید با من باشه...
‫تا بهترین زندگی رو داشته باشه.
‫ولی هیچ‌وقت به احساسات ‫خودش فکر نکردم.
‫اما حالا که به گذشته نگاه می‌کنم می‌بینم که...
‫آدما همیشه برای خواسته‌ها و...
‫اشتباهات خودشون بهونه می‌تراشن.
‫همیشه فکر می‌کردم که...
‫دارم صلاح بقیه رو درنظر می‌گیرم،
‫ولی در واقع، همش...
‫به خاطر خواسته‌های خودم بود.
‫استاد بزرگ، اینقدر ناراحت نباشین.
‫همه اشتباه می‌کنن.
‫هیچ چیز غم‌انگیزتر از این نیست که...
‫یه آدم خاص رو پیدا کنی و...
‫بعدش بفهمی...
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی باهاش باشی.
‫چون هیچ‌وقت نمی‌تونی باهاش باشی،
‫اون آدم برات خاص‌تر می‌شه.
‫علاقه‌ی مفرط به چیزی که ‫نمی‌شه به دستش آورد، طمعه،
‫ناتوانی در رها کردن چیزی که ‫از دست رفته، لجبازیه،
‫و تلاش برای به دست آوردن ‫چیزی که از دست رفته، احمقانه‌س.
‫بیست سال بیش‌تره که ‫ذهنم رو درگیر کرده،
‫و هر روز با پشیمونی و ‫عذاب وجدان زندگی می‌کنم،
‫و همین هم عذابم میده.
‫برای همینه که همیشه بهتون میگم...
‫وسواس و طمع رو کنار بذارین...
‫تا بتونین با آرامش زندگی کنین.
‫فکر کنم متوجه‌م.
‫این زخمیه که رو قلبمه.
‫هیچ‌وقت به کسی نگفته بودمش.
‫امروز به شما نشونش دادم.
‫شماها...
‫به دیده‌ی تحقیر بهم نگاه می‌کنین؟
‫معلومه که نه!
‫همش به خاطر این بوده که ‫عاشقش بودین و...
‫از کنترل خارج شدین.
‫در واقع،
‫بین خوب و بد فقط یه خط باریکه.
‫همه چیز از عشق زاده می‌شه ‫و به خاطر عشق از بین میره.
‫یه اشتباه می‌تونه تا آخر عمر ‫آدم رو پشیمون کنه.
‫استاد بزیگ، زخمتون!
‫چیزی نیست.
‫می‌تونین برگردین.
‫می‌خوام...
‫یه کم تنها اینجا بمونم.
‫ولی...
‫برو دیگه.
‫باشه.
‫پس ما میریم.
‫یین.
‫چرا روابط همیشه...
‫انقدر باعث درد آدما می‌شه؟
‫چقدر نزدیک بود خودم رو نابود کنم...
‫و چقدر نزدیک بود زندگی یکی دیگه رو ‫خراب کنم.
‫چقدر مسخره‌ست!
‫نمی‌دونستم زندگی فلاکت‌بارم...
‫همش راجع به...
‫حسادت‌های بی‌معنیه.
‫یین،
‫وقتی تو دره‌ی ین‌فنگ بودی،
‫دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟
‫ووشین چطوره؟ ‫حالش خوبه؟
‫اسمش رو نیار.
‫دیگه برام مهم نیست ‫زنده‌ست یا مرده.
‫یین، تو...
‫ببخشید.
‫یهو عصبانی شدم.
‫ترسوندمت؟
‫یین، حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫گذشته‌ها گذشته.
‫از این به بعد هر روز پیشت می‌مونم،
‫باشه؟
‫دیر وقته.
‫برو استراحت کن.
‫خیلی وقته منتظرتم.
‫بیا اینجا.
‫شنزی،
‫چرا یهو...
‫وقت گیر آوردی که...
‫با من مشروب بخوری؟
‫خیلی دلم گرفته،
‫ولی جایی ندارم که خالیش کنم.
‫تو این کوه شوی بزرگ،
‫تنها کسی که می‌تونم ‫باهاش درد و دل کنم...
‫تویی.
‫زیاده‌روی کردی.
‫خوبم.
‫کاملاً حواسم جمعه.
‫می‌دونست برام مهمه،
‫ولی بازم در موردش بهم دروغ گفت.
‫حتی شیان‌بینگ بهش حمله کرده بود و...
‫می‌خواست من مسئولیتش رو ‫قبول کنم.
‫الان بچه چی شد؟
‫تو جنگ کوه شو،
‫شمشیر زیینگ دچار اثر معکوس می‌شه و...
‫بچه رو از دست میده.
‫حالا که اینطور شد،
‫لازم نیست باهاش ازدواج کنی.
‫زیینگ خیلی لوسه.
‫اگه تو رهبر فرقه بشی،
‫اون می‌شه همسر رهبر فرقه.
‫با اخلاقی که داره، ‫فرقه حتماً به هم می‌ریزه.
‫حق با توئه.
‫نه تنها لوسه،
‫بلکه دروغ‌گو هم هست.
‫چرا بهم دروغ گفت؟
‫چرا؟
‫شنزی؟
‫همه تو این فرقه...
‫فقط وانمود می‌کنن که ‫خیرخواه و درستکارن،
‫ولی ته دلتون ‫همه‌تون شرورای ترسویی هستین.
‫بذار ببینم...
‫چه گناهان عمیقی تو وجودتون هست،
‫و چطور همه‌تون رو ‫به قعر پرتگاه می‌کشونه.
‫بابا، مامان،
‫می‌دونین چیه؟
‫از وقتی بچه بودم یه روز هم...
‫با شما دو تا زندگی نکردم.
‫وقتی بچه‌های دیگه رو ‫با پدر و مادرشون می‌دیدم،
‫خیلی حسودیم می‌شد.
‫وقتی فهمیدم مامان زنده‌ست،
‫خیلی خوشحال شدم.
‫فکر کردم...
‫بالاخره می‌تونیم سه تایی با هم باشیم.
‫ولی به طور غیرمنتظره،
‫زمان دیدار مجددمون...
‫زمان خداحافظی هم بود.
‫خیلی دلم می‌خواد هر روز ببینمتون.
‫می‌خوام هر روز پیشتون باشم.
‫واقعاً نمی‌خوام ازتون جدا شم.
‫خیلی دلم می‌خواد برگردین به زندگی.
‫بابا!
‫مامان!
‫یو‌ئر!
‫یو‌ئر، اونا همین‌جان.
‫می‌تونی زیاد بیای دیدنشون.
‫تنهام بذار لطفاً.
‫می‌خوام یه کم تنها باشم.