‫[قسمت پنجاه و پنجم]
‫حالا به زندگی برگشتم.
‫آسمون‌ها
‫به من فرصتی داده تا جبران کنم.
‫پس از امروز به بعد،
‫قبیله مقدس سایه آتشین،
‫دیگه کارهای بد رو رها می‌کنه ‫و به راه راست برمی‌گرده.
‫کارهای بد رو رها می‌کنیم ‫و به راه راست برمی‌گردیم.
‫بابا،
‫واقعاً به نظر میاد یکی دیگه شدی.
‫فقط بعد از بیداری بزرگ می‌تونم تغییر کنم.
‫سرورم، خیالتون راحت.
‫توی مدتی که نبودین،
‫یوئر ازمون خواست همین کارو بکنیم.
‫الان دره ین‌فنگ
‫کاملاً با قبل فرق داره.
‫فقط امیدوارم که
‫در این دنیا دیگه نفرتی نباشه.
‫آفرین.
‫بابا،
‫یه خواهشی ازت دارم.
‫بگو.
‫گونگ‌سان ووآ بعد از جادوی پالایش خون‌
‫اهریمنی شده و تنهایی قدرت رو به دست گرفته،
‫و در دشت مرکزی آشوب بزرگی به‌پا کرده.
‫الان داره با توبا دسیسه می‌چینه
‫تا حصار رو از بین ببره و ‫همه کسانی که باهاش مخالفن رو بکشه.
‫وقتی توی منطقه اهریمنی بودیم،
‫می‌خواستیم نقشه‌ش رو خراب کنیم،
‫ولی توی تله افتادیم.
‫علاوه بر این،
‫دینگ یین هم گرفتار شده و ‫جونش در خطره.
‫امیدوارم بتونی نجاتش بدی.
‫باشه.
‫بیا زود راه بیفتیم.
‫چون این مشکل به خاطر من پیش اومده،
‫باید خودم تمومش کنم.
‫می،
‫نزدیک بود دوباره زنده بشی.
‫تحمل کن.
‫دور نشو.
‫واقعاً خواهرتو دوست داری.
‫گونگ‌سان ووآ،
‫و گفتی که عروسک‌های خونینت می‌تونن ‫بقیه فرقه‌های دنیای هنرهای رزمی شکست بدن
‫ولی نتونستی چند تا شاگرد جوون ،
‫از فرقه شمشیر کوه شو رو تسلیم کنی.
‫اگه نصفی از روح‌های ازلی سنگ روح سرخ رو
‫به من می‌دادی،
‫اینطوری نمی‌شد.
‫حالا که شمشیر ننمینگ لیهو رو بهت دادم،
‫روح‌های ازلی سنگ روح سرخ رو
‫کی به من میدی؟
‫این بار اومدم اینجا تا باهات صحبت کنم،
‫برای اتحاد و تقسیم جهان.
‫عروسک‌های خونین من آماده‌ان.
‫منتظرن تا دنیا رو تسخیر کنن
‫و با تو بر کل زمین حکومت کنن.
‫بیشتر از ۲۰ سال گذشته،
‫دیگه خسته شدم.
‫تازگی زیاد فکر می‌کنم.
‫حتماً کارهای بد زیادی انجام دادم،
‫که تومی نمی‌تونه به زندگی برگرده.
‫نمی‌خوام کاری به ‫مسائل دشت مرکزی داشته باشم.
‫گونگ‌سان ووآ، لطفاً برگرد.
‫توبا.
‫تو... گفتی خسته‌ای.
‫۲۴ سال مثل یه پرنده توی قفس بودی.
‫هیچوقت نخواستی پرواز کنی و رها بشی؟
‫خب که چی؟
‫بهتره که
‫به منطقه غربی پایبند باشی
‫و از دورهمی خانوادگی لذت ببری.
‫تو واقعاً هیچ آرزویی نداری.
‫آدم اشتباهی رو انتخاب کردم.
‫گونگ‌سان ووآ،
‫متأسفم که نمی‌تونم بدرقه‌ت کنم.
‫بابا.
‫منگ،
‫من تو رو
‫از مادرت جدا کردم.
‫منو می‌بخشی؟
‫بابا،
‫هیچوقت تو رو سرزنش نکردم.
‫تو منو بزرگ کردی.
‫اینو تا آخر عمرم فراموش نمی‌کنم.
‫لویی پائو،
‫ما دوتا یه عمر با هم جنگیدیم،
‫ولی هیچکدوم ‫نتونستیم اون یکی رو بکشیم.
‫واقعاً انتظار نداشتم که
‫امروز به دست اون شرور بمیرم.
‫ما آدم‌های منطقه غربی قابل اعتماد هستیم.
‫مقدر بود که اینطوری تموم بشه.
‫حالا که به راه درست برگشتی،
‫امیدوارم ادامه بدی.
‫بابا!
‫برین دینگ یین رو پیدا کنین.
‫بله.
‫دینگ یین.
‫یوئر.
‫فایده‌ای نداره.
‫این حصاریه که گونگ‌سان ووآ درست کرده.
‫نمی‌تونی اون رو بشکنی.
‫بذارین من انجامش بدم.
‫دینگ یین.
‫حالت خوبه؟
‫ممنون.
‫کمکت می‌کنم بیای بیرون.
‫یین،
‫بالاخره پیدات کردم.
‫خیلی ناراحت نباش.
‫من توی این حوض بزرگ شدم.
‫همیشه فکر می‌کردم
‫آب این حوض منو به وجود آورده.
‫حالا مادر واقعیم هم
‫به اینجا برگشته.
‫امیدوارم اونم بتونه ‫توی قلبش آرامش پیدا کنه.
‫تمام عمرم، متکبر بودم
‫و خودسرانه عمل کردم.
‫برای اهداف مهم‌تر،
‫با بی‌رحمی آدم‌هایی رو قربانی کردم،
‫که با من خوب بودن.
‫حالا،
‫بالاخره فهمیدم که کاملاً اشتباه می‌کردم.
‫من مادرتو ناامید کردم.
‫ولی نمی‌خوام تو رو ناامید کنم.
‫بابا،
‫تا حالا واقعاً مادرمو دوست داشتی؟
‫راستش خودم هم نمی‌دونم که
‫احساسم نسبت به مادرت چیه.
‫وقتی سخت‌ترین دوران زندگیم بود،
‫اون بهم کمک کرد
‫و همراهم بود.
‫ولی احساسات بی‌رحم هستن
‫و حتی خودخواه.
‫هیچکس نمی‌تونه در قلبم،
‫جایگزین سویین بشه.
‫نمی‌تونم اینو کنترل کنم.
‫شاید.
‫شاید هرگز اونو دوست نداشتم و ‫این مشکلی نیست.
‫ولی از احساسی که نسبت بهم داشت ‫سوءاستفاده کردم.
‫این بزرگترین اشتباهم بود.
‫ممنون که حقیقتو بهم گفتی.
‫خیلی بده، یین.
‫حصار شکسته.
‫فکر نمی‌کردم گونگ‌سان ووآ
‫اینقدر جاه‌طلب باشه.
‫واقعاً زحمات استاد ما رو نابود کرد.
‫وقت زیادی نداریم. ‫باید زود برگردیم به کوه شو
‫تا گونگ‌سان ووآ رو متوقف کنیم.
‫دینگ یین،
‫شیان‌بینگ قبلاً یه روح ازلی رو ‫وارد بدنش کرده.
‫نگرانم که تحت تأثیر قرار بگیره.
‫نگرانش نباش.
‫شیان‌بینگ آدم خوبیه.
‫من تونستم روح ازلی رو پاک کنم.
‫اونه به خوبی پاکش می‌کنه.
‫خودم دوستمو نجات میدم.
‫بچه‌ها، اینجا ازتون خداحافظی می‌کنم.
‫دارم میرم.
‫تومنگ.
‫بابا، ووشین،
‫حالا که حصار شکسته، ‫دنیا هنرهای رزمی ممکنه به هم بریزه.
‫به هر حال، منطقه غربی زادگاه منه.
‫پس باید بمونم،
‫تا آرامش رو به اینجا برگردونم.
‫این کار برای کمک به شماست،
‫تا آرامش رو ‫به دنیای هنرهای رزمی برگردونین.
‫حالا که منگ تصمیمش رو گرفته،
‫باید به تصمیمش احترام بذاریم.
‫هر چند از هم دور میشیم،
‫پیوندمون قطع نمیشه.
‫مواظب خودت باش.
‫به زودی همدیگه رو می‌بینیم.
‫خانم تو، پس دیگه میریم.
‫مراقب خودت باش.
‫همه، مراقب خودتون باشین. ‫سرنوشت دوباره ما رو به هم می‌رسونه.
‫پیشخدمت.
‫دارم میام.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫چرا اینقدر آدم رزمی‌کار ‫توی این مهمونخونه هست؟
‫این افراد تازه اومدن.
‫شنیدم که فرقه شمشیر کوه شو ‫قراره یه مجمع هنرهای رزمی برگزار کنه.
‫دارن همه فرقه‌های ‫هنرهای رزمی دنیا رو جمع می‌کنن،
‫تا چند تا اهریمن رو نابود کنن.
‫ممنون.
‫واقعاً.
‫فکر نمی‌کردم گونگ‌سان ووآ ‫اینقدر گستاخ باشه.
‫این همه رزمی‌کار خوب رو فراخونده ‫که برن بالای کوه.
‫برام سواله که ‫چطور می‌خواد با ما برخورد کنه؟
‫مادرم و استاد تونگ هم میان.
‫بیاین یه راهی پیدا کنیم
‫تا جلوشونو بگیرم.
‫ما الان ضعیفیم.
‫نمی‌تونیم مستقیم باهاشون روبرو بشیم.
‫اولین کار فوری اینه که یه راه پیدا کنیم
‫تا استاد شیائورو ‫و استاد بایسائو رو نجات بدیم
‫و بعد مفصل در مورد بحث کنیم.
‫پس فوراً راه می‌افتیم.
‫زیینگ، تو توی مهمانسرا بمون
‫و منتظر خبر ما باش.
‫نه، منم باید با شما بیام.
‫در مورد شیان‌بینگ نگرانم.
‫بریم.
‫گونگ‌سان ووآ خیلی زیرکه.
‫برای شما سه نفر خیلی سخته که
‫تنهایی به جایی برسین.
‫ممنون که تو منطقه غربی نجاتم دادی.
‫ولی همیشه یه آدم از قبیله اهریمنی هستی.
‫بهتره توی کارهای ‫فرقه شمشیرزنی کوه شو دخالت نکنی.
‫برو کنار.
‫اون نمی‌دونه چی به نفعشه.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم توی فقط چند ماه،
‫فرقه شمشیرزنی کوه شو اینقدر تغییر کنه.
‫وقتی اینجا نبودی،
‫گونگ‌سان ووآ بیشتر شاگرداش رو
‫با سایه خونین آشنا کرده.
‫حالا همه‌ اعضای فرقه ‫خودشونو بهش پیوند زدن.
‫شاگردایی که هر روز نگهبانی میدن،
‫باید حواسشون جمع باشه.
‫فردا، مجمع هنرهای رزمی برگزار میشه.
‫الان مهم‌ترین لحظه‌ست برای ماست.
‫تا وقتی که همه فرقه‌ها ‫به فرقه شمشیرزنی کوه شو وفادار باشن،
‫فرقه شمشیرزنی کوه شو ‫اولین فرقه در هنرهای رزمی خواهد بود.
‫فهمیدین؟
‫بله.
‫در ضمن، یادتون نره ‫حواستون به دینگ یین باشه.
‫استاد بزرگ گفت
‫احتمالش بالاست که ‫هر لحظه به کوه شو برگرده.
‫وقتی دیدینش،
‫فقط باید بکشینش.
‫بله.
‫اون نمی‌تونه خوب رو از بد تشخیص بده ‫و نمی‌دونه حق با کیه.
‫لایق این نیست که ‫شاگرد فرقه شمشیرزنی کوه شو باشه.
‫دینگ یین، اوضاع توی ‫فرقه شمشیرزنی کوه شو مشخص نیست.
‫چطوره اونو بگیریم و ‫ازش درباره اوضاع بپرسیم؟
‫برین ببینین چه خبره.
‫بله.
‫بگو. استاد شیائور و استاد بایسائو ‫کجا زندانی شدن؟
‫حرف بزن.
‫دره اهریمن‌کش.
‫استاد بزرگ.
‫خبر بد. خبر بد.
‫هه چینگ ناپدید شده.
‫پس اومدی.
‫خیلی منتظرت بودم.
‫خوش‌گذرونی تازه شروع شده.
‫گونگ‌سان ووآ، ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫دوستت یین، ‫بهم جادوی پالایش خون رو یاد داد.
‫این مهارت از سایه خونین ‫تکامل پیدا کرده.
‫اگه انجامش کنیم، ‫تا وقتی که تا آخرین قطره خون بجنگیم،
‫درد رو حس نمی‌کنیم.
‫من اسم قشنگی بهش دادم:
‫عروسک خونین.
‫تو واقعاً دیوونه‌ای.
‫مرسی.
‫دوست دارم ببینم که
‫دو تا دوست نزدیک چطور باهم می‌جنگن.
‫نه. نه.
‫نه!
‫بس کن!
‫من، بایسائو،
‫می‌تونستم هر کاری بکنم،
‫ولی الان مدت زیادیه ‫توی برج تطهیر گرفتار شدم.
‫این چه وضعیه!
‫بایسائو، صبور باش.
‫با در نظر گرفتن زمان،
‫و اگه همه چی خوب پیش بره،
‫فکر می‌کنم دینگ یین و بقیه ‫به زودی می‌رسن.
‫استاد شیائورو،
‫بیشتر از دو هفته ست اینجا گیر کردیم.
‫نمی‌تونم نگران نباشم.
‫استاد شیائورر، شما خیلی خونسردین.
‫واقعاً بهتون حسادت می‌کنم.
‫چی،
‫وقتی استادت زنده بود،
‫بهت یاد داد
‫که بذاری بگذره، درسته؟
‫به جای اینکه خودمون رو خسته کنیم، ‫بهتره انرژی جمع کنیم
‫مطمئنم که چینگ‌یون و بقیه ‫حتماً برمی‌گردن.
‫نه.
‫بوی عجیبی میاد.
‫استاد بایسائو،
‫این بوی چیه؟
‫استاد، منم شنیدم.
‫این بوی آدم‌هاست.
‫پسر جون،
‫کارت خوب بود.
‫شیائورو،
‫احتمالاً شاگردهات دارن میان.
‫استاد.
‫استاد، حالتون خوبه؟
‫من خوبم. خوبم.
‫می‌دونستم که حتماً برمی‌گردین.
‫یین، بالاخره برگشتی.
‫دیر کردیم.
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتیم ‫و اذیت شدین.
‫فقط مهم اینه که برگشتین.
‫استاد بایسائو، استاد،
‫شیان‌بینگ کجاست؟
‫مگه با شما نبود؟
‫ژانگ شیان‌بینگ؟
‫مگه هنوز زنده ست؟
‫داستانش طولانیه.
‫گونگسان ووآ شیان‌بینگ رو برده.
‫تا الان هیچ خبری ازش نداریم.
‫بگو. شیان‌بینگ کجاست؟
‫بگو وگرنه...
‫منظورت همونیه که ‫از آسمون‌ها و زمین خبر نداره؟
‫فقط می‌دونم که استاد ‫اونو توی صخره‌ی زمرد حبس کرده.
‫هر روز می‌تونیم ‫فریادهای بی‌پایانش رو بشنویم.
‫ساکت باش!
‫استاد بایسائو،
‫وقتی شما زندانی بودین،
‫اون بیرون اتفاقات خیلی زیادی افتاد.
‫گونگسان ووآ شخصاً به منطقه غربی رفت،
‫حصار رو شکست و توبا رو کشت.
‫مشکوک هستیم که
‫می‌خواد از مجمع هنرهای رزمی استفاده کنه
‫تا بقیه‌ی فرقه‌ها رو ضمیمه کنه و ‫دنیای هنرهای رزمی رو زیر سلطه در بیاره.
‫جاه‌طلب گرگ‌صفت.
‫گونگسان ووآ،
‫واقعاً درست نشدنیه.
‫برای اوضاع فعلی،
‫باید خودمو مقصر بدونم.
‫خودسر و بی‌پروا عمل کردم.
‫نمی‌تونم از زیر شونه خالی کنم.
‫این بار که به کوه شو برگشتم،
‫قطعاً تمام تلاشمو می‌کنم،
‫تا آرامش رو به کوه شو برگردونم.
‫بلند شو.
‫من بهتر از هر کس دیگه‌ای،
‫درد قلبت رو می‌فهمم.
‫حالا یه تغییر مثبت کردی، ‫این خیلی ارزشمنده.
‫گونگسان ووآ
‫خیلی کارهای بی‌رحمانه‌ای کرده.
‫وقتی زمانش برسه، مجازات میشه.
‫شیائورو،
‫الان در کوه بحران‌های زیادی داریم.
‫باید سریع بریم بیرون.
‫بعد از اینکه راهی برای ‫پیدا کردن شیان‌بینگ پیدا کردیم،
‫باید بحث کنیم که بعدش چیکار کنیم.
‫باشه.
‫می‌تونستی اینجا بیای.
‫ولی چرا اینقدر دزدکی اومدی؟
‫نمیشه که به دلخواه خودت ‫به کوه شو رفت و آمد کنی
‫- استاد، نجاتم بده! ‫- تکون نخور!
‫گونگسان ووآ،
‫تو قوانین فرقه‌مون رو نادیده گرفتی ‫و فنون ممنوعه رو تمرین کردی.
‫حالا هم حصار منطقه غربی رو شکستی،
‫و جون همه رو در این دنیا به خطر انداختی.
‫لیاقتشو نداری که ‫شاگرد فرقه شمشیرزنی کوه شو باشی.
‫از این موضوع خجالت می‌کشم.
‫به خاطر شاگرد خوبت،
‫به این روز افتادم.
‫گونگسان ووآ،
‫بیا امروز حساب‌های قدیم‌ رو تصفیه کنیم.
‫هرگز اجازه نمیدم به دنیا آسیب برسونی.
‫برین!
‫شیان‌بینگ.
‫تو...
‫شیان‌بینگ!
‫استاد بایسائو، ‫مگه شیان‌بینگ به سموم مقاوم نیست؟
‫چطور اینجوری شده؟
‫جادوی پالایش خون گونگ‌سان ووآ
‫به مرز کمال نزدیک شده.
‫ساختار بدنش اصلاً نمی‌تونه مقاومت کنه.
‫به علاوه وضعیتش،
‫از دین یینگ در اون زمان بدتره.
‫الان هیچکس رو نمی‌شناسه.
‫زیینگ!
‫زیینگ.
‫زیینگ، متاسفم.
‫زیینگ!
‫لویی پائو، مگه تو نمُرده بودی؟
‫شیائورو،
‫من در گذشته گناهکار بودم.
‫حالا دوباره زنده شدم.
‫هرگز اجازه نمیدم گونگ‌سان ووآ
‫دوباره توی این دنیا زندگی کنه.
‫استاد.
‫استاد، زینیگ رو نجات بده. استاد.
‫استاد، کجا میریم؟
‫برو به جهنم!
‫لویی پائو.
‫استاد،
‫حال زینیگ چطوره؟
‫راهی برای نجاتش نیست.
‫استاد،
‫لطفاً، خواهش می‌کنم.
‫یه راهی پیدا کنین زیینگ رو نجات بدین.
‫می‌تونین دوباره از خون من استفاده کنین.
‫یه شمشیر بزرگ از قلبش رد شده ‫و اندام‌های داخلیش به شدت آسیب دیده.
‫هیچ کاری از دستم برنمیاد که نجاتش بدم.
‫از ریشه جینسینگ هزارساله استفاده کردم ‫تا نفسش رو نگه دارم.
‫بعد از اینکه بخور شمع تموم بشه، می‌میره.
‫برو و ببینش.
‫زیینگ.
‫زیینگ، متاسفم.
‫متاسفم.
‫خیلی احمقی.
‫چرا این کارو کردی؟
‫تو بارها جونمو نجات دادی.
‫باید جبران می‌کردم.
‫ولی،
‫خیلی بدشانسم.
‫به زودی جونمو از دست میدم.
‫ولی،
‫اتفاق خوبیه.
‫می‌تونم زودتر بابام،
‫و شنزی رو ببینم.
‫این حرف‌ها رو نزن.
‫خوب میشی.
‫حتماً خوب میشی.
‫بعد از مرگ شنزی،
‫خیلی وقته که تصمیم دارم بمیرم.
‫ولی فکر می‌کردم،
‫بیش از حد به تو بدهکارم.
‫حالا که امروز تونستم این کارو برات بکنم،
‫می‌تونم در آرامش بمیرم.
‫زیینگ،
‫لازم نیست چیزی رو برام جبران کنی.
‫هر کاری که برات کردم،
‫به میل خودم بوده.
‫چون لیاقتشو داری.
‫حالا،
‫می‌خوام سالم ببینمت.
‫بذار کنارت بمونم.
‫بعد از اینکه خوب شدی،
‫می‌برمت اون طرف مرز،
‫تا ستاره‌ها رو ببینیم،
‫و اسب‌های در حال چریدن رو.
‫اونجا هیچکس مزاحممون نمیشه.
‫کلی منظره‌ هست که
‫از کوه شو نمی‌تونی ببینی.
‫گریه نکن.
‫شیان‌بینگ،
‫یه قولی بهم بده، باشه؟
‫باشه.
‫بگو.
‫دیگه به خاطر من انتقام نگیر.
‫من راضی‌ام که
‫زندگیم اینطوری تموم بشه.
‫اگه زندگی دیگه‌ای باشه،
‫نمی‌خوام دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫دختری رو پیدا کن که دوستت داشته باشه،
‫و تو هم دوستش داشته باشی.
‫باهاش ازدواج کن،
‫و تا آخر با هم زندگی کنین.
‫دیگه نمی‌خوام ببینم که
‫این همه سختی بکشی.
‫زیینگ.
‫بابا، شنزی،
‫دارم... میام.
‫زیینگ.
‫زیینگ،
‫راحت بخواب.
‫می‌برمت اون طرف مرز ‫به سمت شمال کوه شو.
‫اونجا قشنگترین جای دنیاست.
‫شیان‌بینگ.
‫حالا می‌فهمم که
‫اون روز چه حسی داشتی.
‫فکر می‌کردم،
‫تا وقتی از زیینگ محافظت کنم،
‫یه روز می‌رسه که ‫بتونه دردشو فراموش کنه.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم که باعث مرگش بشم.
‫تو باعث مرگش نشدی.
‫تقصیر من بود.
‫و گونگ‌سان ووآ هم مقصره.
‫دیگه خودتو سرزنش نکن.
‫نمی‌دونم چرا خدا،
‫هیچوقت با من مهربون نیست.
‫وقتی بچه بودم، عاشق پای بودم.
‫ولی خانواده‌م پول نداشتن که بخرن.
‫پس یه دونه دزدیدم.
‫دستگیر شدم ‫و تقریباً تا حد مرگ کتک خوردم.
‫بعداً،
‫به یه دختر علاقه‌مند شدم،
‫ولی اون یکی دیگه رو دوست داشت.
‫کلی سختی‌ کشیدم،
‫و حتی جونمو به خطر انداختم،
‫تا نشونش بدم لیاقتشو دارم.
‫ولی خدا،
‫اونو ازم گرفت.
‫حالا،
‫هنوز هم تنهام،
‫تنها و غصه‌دار.
‫تنها نیستی.
‫من کنارتم،
‫و همینطور ‫بقیه‌ شاگردهای فرقه شمشیرزنی کوه شو.
‫کوه شو؟
‫یادمه وقتی تازه به کوه شو اومدیم،
‫فکر می‌کردیم کوه شو خیلی قشنگه.
‫نه دعوایی اونجا بود و نه دردی،
‫مثل یه بهشت روی زمین بود.
‫ولی،
‫بعد از اینکه ‫به فرقه شمشیرزنی کوه شو ملحق شدیم،
‫انگار توی یه گرداب افتادیم،
‫هرچی بیشتر فرو می‌رفتیم، ‫بیشتر درد می‌کشیدیم.
‫زیینگ هم همین حسو داشت.
‫نمی‌تونست پیشینه خانواده‌شو انتخاب کنه،
‫ولی مجبور بود
‫توی این گرداب بزرگ رنج بکشه.
‫حتی،
‫زندگیشو هم اونجا از دست داد.
‫فرقه شمشیرزنی کوه شو ادعا می‌کنه که ‫یه فرقه معروف و درستکاره.
‫ولی کی می‌تونه خوب رو از بد تشخیص بده؟
‫بهترین راه اینه که
‫از همه اینا دور بمونیم.
‫واقعاً تصمیم داری بری؟
‫زیینگ مُرده.
‫دیگه هیچی توی این دنیا برام مهم نیست.
‫می‌خوام ببرمش یه جای آروم و ساکت،
‫که از دعواهای دنیای هنرهای رزمی ‫دور باشیم.
‫یین،
‫یه لطفی بهم بکن.
‫خیلی مراقب استادم باش.
‫بهش بگو زندگی و مرگ تقدیر خداست.
‫زیاد ناراحت نباش.
‫اگه می‌خوای بری،
‫جلوتو نمی‌گیرم.
‫ولی قبل از رفتن، ‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫بگو.
‫توی ذهن من،
‫تو همیشه یه قهرمان بزرگی که ‫شرافتمند و بی‌باکه.
‫قهرمان؟
‫از قدیم، تقدیر قهرمان‌ها این بوده که ‫توی تنهایی زندگی کنن.
‫و سرد و گرم روزگار رو تنهایی تجربه کنن.
‫بهتره یکی رو داشته باشی که
‫عمرتونو با هم بگذرونین ‫و از زندگی روزمره حرف بزنین،
‫تا اینکه فقط یه شهرت خوب ‫برای نسل‌های آینده باقی بذاری.
‫یین،
‫همه فکر می‌کنن تو یه قهرمانی.
‫ولی واقعاً خوشحالی؟