‫آنچه گذشت...
‫داشتم از چند نفر محافظت می‌کردم.
‫از نامزدم و بچه‌ش.
‫پپر، اونا پلیسن!
‫اینجا بیمارستانه؟
‫از زندان بهتره، قول می‌دم.
‫الان توی جنگلی، عزیزم.
‫خیلی ببخشید. ‫نمی‌دونم کجا ممکنه گمشون کرده باشم.
‫چهار روز من رو بیهوش کردین!
‫الان چه اتفاقی براش می‌افته؟
‫دو هفته تحت نظر می‌مونه.
‫دنبال راه خروج می‌گردی؟
‫اینجا گیر افتاده بود.
‫حالا تو هم همینطور.
‫- اون چیه؟ ‫- خودت می‌فهمی.
‫- دو هفته؟ ‫- بشین.
‫نه، نه، نه، نه، نه، ‫من دو هفته اینجا نمونم.
‫ببین، من چهار هزار دلار بدهکارم.
‫باید برای ماریسول جبران کنم. اون...
‫ببین، تنها راهی که می‌تونم جبران کنم،
‫اینه که اون بیرون باشم و کار کنم.
‫بشین.
‫دو هفته.
‫دستور دکتره.
‫قابل بحث نیست. فهمیدی؟
‫نه.
‫نه، من اصلاً نمی‌فهمم.
‫خب، پلیس تو رو اینجا آورد.
‫قرار بود سه روز بمونی،
‫ولی مشکل درست می‌کنی،
‫همکاری نمی‌کنی.
‫چطور می‌تونم همکاری کنم؟
‫الان من دارم حرف می‌زنم،
‫نه تو.
‫بعد به دکتر آناند حمله می‌کنی.
‫ولش کردم.
‫خوشحال باش که فقط دو هفته‌ست.
‫از حالا به بعد، به حریم بقیه احترام بذار.
‫اوه، خیلی دلم می‌خواد یه نفر بفهمه
‫که به خاطر این تاریخچه بدرفتاری،
‫یک وجود شریر این مکان رو تسخیر کرده.
‫یه خونه پیدا کرده.
‫داره از ما تغذیه می‌کنه.
‫ببین، شکایت تو رو ثبت کردم
‫همونطور که هر بار قبلاً زنگ زدی ‫انجام دادم.
‫حسابرس کل نگرانی‌های هر ‫رأی‌دهنده‌ای رو درک می‌کنه.
‫خداحافظ.
‫امم.
‫امم. هوم. امم.
‫امم.
‫از بیمار جدید خوشم اومد.
‫مطمئن شو که می‌مونه.
‫اگه بره،
‫می‌کشمت.
‫«ترجمه از خشایار»
‫شبیه چارلی شدی،
‫اونجا نشستی.
‫هم‌اتاقی قبلیم.
‫رفیق، وضعت مثل روزگار خودم می‌مونه.
‫همین الان
‫یه خبر بد شنیدم.
‫کجا داری می‌ری؟
‫بهت گفتم اون کلیدها رو دیدم. ‫همونجا می‌رم.
‫امروز صبح همه چی بهم ریخته بود.
‫اگه برگه‌های همکاری بیمارها ‫تا وقتی دکتر میاد سر جاشون نباشن
‫دیگه مهم نیست چقدر زود ‫بقیه کارها رو انجام داده باشی...
‫باید بعداً تلاش کنیم.
‫ببخشید. خیلی ببخشید.
‫همیشه مثل خرگوش اینور و اونور می‌دوئی.
‫باید یاد بگیری، جوزفین.
‫اوه، هی، هی.
‫جوزفین.
‫وقت صبحانه نشده؟
‫لعنت.
‫یالا، یالا، یالا.
‫یالا، زود باش. کلید گنده، کلید گنده.
‫معلوم هست اینجا چه خبره؟
‫سی و چهار،
‫سی و پنج.
‫- وقت صبحانه‌ست. پاشو. ‫- سی و شش.
‫آره، آره، آره، آره، آره.
‫کی این کار رو کرده؟
‫این بلغوره؟
‫یک کشو پر از سکه ‫توی دفتر خانم کریس هست،
‫ولی قفله.
‫به جای اینکه فرار کنیم،
‫می‌خوام کاری کنم همه دنیا بیان اینجا
‫و با چشم خودشون ببینن اینجا چه خبره.
‫کلیدها، کافی.
‫پایه‌ای یا نه؟
‫هیچوقت پیداشون نمی‌کنی.
‫نیو هاید نمی‌ذاره بری.
‫شماها نمی‌تونید با این آشغال‌ها ‫زنده بمونید.
‫ویتامین توی قاشق، بیشتر از توی غذاست.
‫می‌دونم فکر می‌کنی بستری شدنت اینجا ‫یه اشتباه اداریه.
‫- من به خاطر یه سوءتفاهم احمقانه اینجام. ‫- سوءتفاهم.
‫ولی تو از ۷۲ ساعت رسیدی
‫به دو هفته.
‫عزیزانت کجان تا ازت حمایت کنن؟
‫چرا هنوز نجاتت ندادن؟
‫چرا هیچکدوم از ما
‫نجات پیدا نکردیم؟
‫اگه بشه توجه همه رو جلب کنم، لطفاً.
‫نه.
‫همونطور که می‌دونید،
‫سمی بامزه‌ترین آدم این بخشه.
‫همه افراد اینجا رو می‌خندونه.
‫جدی می‌گی؟
‫پس برامون یه جک بگو.
‫اوه، ببخشید. من...
‫راستش، من...
‫یه جک به دردم می‌خوره.
‫اشتیاقت رو دوست دارم،
‫به همین خاطر از همه‌تون دعوت می‌کنم
‫به اولین شب کمدی نیو هاید که
‫امشب بعد از شام همینجا ‫توی سالن برگزار می‌شه، بیاید.
‫خوش می‌گذره.
‫فکر می‌کنم همه‌مون اینجا ‫به یه کم خوشی احتیاج داریم.
‫به کی می‌خوای زنگ بزنی؟
‫سعی کردم به مقامات بالاتر برسم.
‫ادارات رو یکی یکی امتحان کردم.
‫حسابرس کل،
‫شهردار، فرماندار.
‫ولی دیگه وقت اینا رو ندارم.
‫هشت دلار و بیست و پنج سنت می‌خوام
‫تا تنها تماسی که مهمه رو بزنم.
‫خب، اون طرف خط کیه؟
‫رئیس‌جمهور.
‫- داری درباره... ‫- نگو.
‫حرفش رو نزن.
‫اسمش رو نبر.
‫اسم‌ها قدرت دارن.
‫باشه. هشت دلار و بیست و پنج سنت ‫لازم داری تا کجا بهش زنگ بزنی؟
‫خونه تابستونیش در همپتون؟
‫پیست اسکیش در ویل؟
‫اون نمی‌دونه اینجا چه خبره.
‫اگه می‌دونست،
‫جلوش رو می‌گرفت،
‫از ما محافظت می‌کرد.
‫نمی‌خوام ذوقت رو کور کنم،
‫ولی قضیه از این قراره.
‫رئیس‌جمهور سفید، سیاه، زن...
‫همه‌شون یه نفرن.
‫حتی یه لحظه هم فکرشون ‫درگیر من یا تو نمی‌شه.
‫من با اون کلیدها
‫یا بدون اون‌ها از اینجا می‌رم.
‫و هیچی جلوم رو نمی‌گیره.
‫اوه، خدای من. وای خدا. خوبی؟
‫چیزی نیست دوستان.
‫آروم باشین.
‫گیرش انداختم.
‫هیچ مشکلی نیست.
‫اوه.
‫خب، به نظر می‌رسه ریتسو یه بویی
‫از اون بلغور خوشمزه بُرده ‫و نتونسته مقاومت کنه، ها؟
‫اون کوچولوی بیچاره چه بدی بهت کرده بود؟
‫اوه. اینجا چی شده؟
‫جوزفین، اینجا رو قبل از
‫ساعت ملاقات تمیز کن.
‫می‌خوای خانواده‌ها اینقدر آشفتگی ببینن؟
‫نمی‌تونم وارد بشم.
‫خب، مجبور بودم گم شدن ‫اون کلیدها رو گزارش بدم.
‫یک خطر امنیتی بود.
‫چقدر از حقوقت کم می‌کنن؟
‫حقوقم برای هشت هفته آینده کم شده.
‫همه‌ش برای اینکه یه قفل‌ساز بیاد
‫که حتی نیومده قفل‌ها رو عوض کنه.
‫با شناختی که از اینجا دارم،
‫احتمالاً هیچوقت نمیاد.
‫مردی که قبل از تو اینجا بود، ‫آقای برامدن،
‫چارلی،
‫معمولا شب‌ها بلند بلند می‌خوند.
‫حتی نمی‌دونست داره این کار رو می‌کنه.
‫دوست داشتم گوش بدم.
‫صدای آروم‌کننده‌ای داشت.
‫سعی کرد از اینجا بیرون بره،
‫ولی حتی موقع مرگ هم نتونست فرار کنه.
‫«بیمار جدید نباید بیمارستان رو ترک کنه.»
‫مطمئن شو می‌مونه.
‫«می‌مونه.»
‫صبر کن.
‫چی گفتی؟
‫تو دوست منی؟
‫یعنی خب،
‫می‌تونم باشم.
‫چی...
‫چه فکری تو سرته، کافی؟
‫قفل‌های بخش عوض نشده.
‫هنوز نه.
‫اگه تونستی اون کلیدها رو پیدا کنی،
‫هنوز کار می‌کنن.
‫بفرما.
‫اوه، پسر، باز این مزخرفات.
‫بعدی.
‫اگه همکاری نکنی، ‫تو رو توی اتاق خودمون حبس می‌کنن.
‫اگه قرص‌ها باعث بشن دوباره بخوابم چی؟
‫اون وقت من بیدارت می‌کنم.
‫اونجا چیه؟ از دوری پرسیدم...
‫نگاه نکن. تو رو می‌بینه.
‫نمی‌خوام چهار روز دیگه بخوابم.
‫اگه عصبانیم کنی، ممکنه خیلی ‫بیشتر از دو هفته اینجا بمونی.
‫من از هیچ مردی نمی‌ترسم.
‫شنیدی؟
‫کم کم زمان ملاقات می‌رسه.
‫رفیق،
‫به نظر میاد یه چیزی رو گم کردی.
‫فکر می‌کنی چی رو گم کرده؟
‫شما دو تا من رو یاد اون ‫پیرمردهای «ماپت‌ها» می‌ندازین.
‫که باعث می‌شه از خودم بپرسم،
‫کی شما رو عروسک خودش کرده؟
‫از اینجا می‌رم.
‫رمز کارتت رو می‌خوام تا تایید کنم...
‫نه،
‫من رمزم رو بهت نمی‌دم.
‫چند بار بهت بگم؟
‫اون آدامسی که می‌خوام نیست.
‫لوچی.
‫سلام، پپر.
‫ماریسول.
‫چطور من رو پیدا کردی؟
‫کل شهر رو گشتم.
‫وای، اصلاً خوب به نظر نمیای.
‫خدایا، چقدر خوشحالم که می‌بینمت.
‫می‌شه بریم؟
‫تو... من رو ترخیص کردی؟
‫من همچین قدرتی ندارم، پپر.
‫فقط زمان ملاقاته.
‫چند تا لباس نو برات آوردم.
‫اوه، آره.
‫امم.
‫گوش کن، امم...
‫درام.
‫اوه، خدا، درام کوفتی.
‫نه، نه، نه، ببین، اون درام رو بدون اینکه
‫باهات هماهنگ کنم، سفارش دادم
‫و این کارم اشتباه بود و گند زدم.
‫آره، دوشنبه رسیدن.
‫تحویل گرفتمشون.
‫خراب شدن.
‫ایوان درام رو خراب کرد.
‫صبر کن، منظورت چیه ایوان ‫درام رو خراب کرد؟ چطور؟
‫- اومد خونه. ‫- اونجا چیکار داشته؟
‫دارم سعی می‌کنم جلوش رو بگیرم ‫که علیه‌ت شکایت نکنه.
‫باید همکاری کنم.
‫چقدر همکاری؟
‫می‌خواست دخترش رو ببینه.
‫منم می‌خواستم همه چی آروم باشه، ‫پس گفتم،
‫«باشه، بیا ببرش بیرون.»
‫جعبه‌ها رو دید و فهمید.
‫می‌دونست مال تو هستن و فقط...
‫واقعاً می‌خوای در موردش دعوا کنیم
‫اونم وقتی تو اینجایی؟
‫اون ست درام
‫چهار هزار دلار قیمت داشت.
‫آره.
‫الان از بین رفته.
‫الان نگران اجاره خونه،
‫نگران خوراک خودم و ایزابل هستم.
‫یه چیز دیگه.
‫اوه، نمی‌تونم یه چیز دیگه رو ‫تحمل کنم، ماریسول.
‫یکی اومده بود به ساختمون‌مون.
‫توی راهرو، بیرون خونه باهاش برخورد کردم.
‫آنتونی.
‫اون اسم رو یادت میاد؟
‫چرا هیچوقت بهم نگفتی ‫که یه بچه داری، پپر؟
‫ساعت ملاقات تموم شد.
‫همه وسایل‌تون رو جمع کنید.
‫نه، نه، نه. لطفاً. لطفاً.
‫بلند شید و برید. یالا.
‫این باعث شد به ایزابل فکر کنم.
‫حتی ایوان هم بخشی از زندگیش باقی مونده.
‫آنتونی به نظر پسر خوبی میاد.
‫خب، الان یه مرد شده.
‫خوبه. اون...
‫این... این خوبه.
‫آدرس اینجا رو به آنتونی دادم.
‫بهش گفتی بیاد اینجا؟
‫این پسر عضو خانواده توئه، پپر.
‫و من نیستم.
‫بیشتر زنگ می‌زنم، ‫سعی می‌کنم برات کمک جور کنم.
‫توی همچین جاهایی ‫فقط خانواده حرف اصلی رو می‌زنه.
‫آنتونی ممکنه تنها کسی باشه
‫که واقعاً می‌تونه کاری برات بکنه.
‫نمی‌خوام من رو اینجوری ببینه.
‫می‌تونه بهت کمک کنه.
‫فکر کردم تو می‌خوای کمک کنی.
‫نه، ماریسول، من... منظورم این نبود.
‫من منظورم اونجوری نبود.
‫بازم برمی‌گردی؟
‫نمی‌دونم.
‫من دخترم رو دارم.
‫باید مواظبش باشم.
‫- خداحافظ. روز خوبی داشته باشی. ‫- دوستت دارم.
‫- رفتار خوبی داشته باش. ‫- خداحافظ. روز خوبی داشته باش.
‫ماریسول!
‫صبر کن!
‫خداحافظ عزیزم.
‫دست روی مامان‌بزرگم بلند نکن!
‫فکرش هم نکن! ‫فکرش هم نکن، وگرنه ببین چیکارت می‌کنم!
‫- لوچی! لوچی! ‫- هی!
‫لوچی، اشکال نداره.
‫اشکال نداره.
‫من خوبم.
‫حالم خوبه.
‫چیزی نیست.
‫نمی‌تونی به این راحتی فرار کنی.
‫اوه، نه، نه.
‫نه.
‫ماریسول!
‫اوه.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫اوه، نه، نه، نه.
‫اوه، برنامه کمدی رو از دست می‌ده.
‫دکتر والتر قراره به دیدنش بیاد.
‫می‌خوام تو این بخش سر و صدا نشه.
‫بعد فکر می‌کردی دو هفته خیلی طولانیه.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫اوه، داره میاد دوست صمیمیش رو ببره.
‫مجازات حمله به یه بیمار دیگه،
‫بسکتبال بازیه؟
‫فقط داره آروم می‌شه.
‫اگه یکی مادربزرگ من رو زمین می‌زد،
‫منم لت و پارش می‌کردم.
‫اگه امروز کاری به کارش نداشته باشی،
‫بعد فردا با کارکنان گلاویز می‌شه.
‫همین رو می‌خوای؟
‫می‌خوای به تخت ببندمش،
‫یه پوزه‌بند بهش بزنم،
‫یا شاید همه اندامش رو بشکنم؟
‫اصلاً قرار هست در مورد اینجا حرف بزنیم؟
‫درباره اینکه واقعاً اینجا چه خبره؟
‫از اونجا که دیگه اون رو ‫روی نیمکت نمی‌بینیم.
‫با قد ۱۹۵ سانتی‌متر، بازی خودش رو ‫از خط سه امتیازی تثبیت کرده.
‫- هی، لوچی! ‫- دارین به من می‌خندین؟
‫نه.
‫لوچی، نمی‌تونی با هیچکس کنار بیای؟
‫[هفته سی و ششم: سلام، من سعی دارم ‫با کسی در دفتر آلبانی تماس بگیرم که]
‫[ارتباطاتی در سطح دولت فدرال داشته باشه. ‫دنبال مداخله فوری در مورد خشونت دائمی...]
‫بیمارستان حقوقم رو کم کرده.
‫یه مدت باید پول کمتری بفرستم.
‫آره.
‫شیاطین اینجا هستن.
‫تا چهار ماه دیگه اینجام.
‫مدرکم رو می‌گیرم.
‫این تنها دوره تخصصی بود ‫که من رو قبول کرد.
‫می‌دونی یه فیزیوتراپیست چقدر درمیاره؟
‫هشت هزار و پونصد دلار در ماه.
‫همین باعث می‌شه اینجا رو تحمل کنم ‫و کارم رو بکنم.
‫پپر،
‫باید یه چیزی پیدا کنی
‫که بتونی باهاش دووم بیاری.
‫چون الان اینجا گیر افتادی.
‫خب، وقتی آخرین انتخابم رو پس زدین
‫به حرفتون گوش کردم
‫و با خودم فکر کردم
‫این یکی
‫بهتر باشه.
‫«از پنجره بیرون را نگاه کردم ‫و برای اولین بار دیدم
‫که بیمارستان بیرون از شهر قرار دارد.
‫ماه بر فراز زمین‌های چراگاه، ‫پایین در آسمان بود.
‫سطح آن زخمی بود، زخمی.»
‫به نظرتون قابل توجه نیست؟
‫اوه، حالا فهمیدم.
‫فکر می‌کنی این کتاب ‫درباره آدم‌هایی مثل ماست؟
‫دقیقاً درباره همونه.
‫مزخرفه.
‫چطور؟ من...
‫اه، دقیقاً چه...
‫باشه، بیاین جدی باشیم.
‫توی این کتاب، مک‌مورفی،
‫بیشتر روزهاش رو
‫با بیماران داوطلب می‌گذرونه.
‫هر وقت بخوان می‌تونن برن.
‫ولی هنوز با اختلالات شدید روانی ‫دست و پنجه نرم می‌کنن.
‫امروزه، فکر کنم می‌تونیم بهش بگیم
‫واگرایی عصبی.
‫گوش کن، بجر.
‫فکر کردی ما این داستان رو نمی‌دونیم؟
‫جایی که بیمارهایی مثل ما رو نگه می‌دارن،
‫بخش پریشون نام داره.
‫اونایی که نمی‌تونن حرف بزنن، ‫راه برن یا فکر کنن.
‫وقتی جک نیکلسون به بخش پریشون می‌رسه،
‫انگار وارد جهنم شده.
‫درست نمی‌گم؟
‫فکر می‌کردم این کتاب رو دوست داشته باشین
‫چون با همه شما احساس همدردی داره.
‫ما نه.
‫توی این کتاب،
‫ما بدترین حالت ممکن هستیم.
‫ما هیولایم.
‫ترسناک‌تر از اون پرستار.
‫این کتاب می‌گه مک‌مورفی بهتره بمیره ‫تا اینکه مثل ما بشه.
‫توی این کتاب، دیگه امیدی به ما نیست.
‫صبر کن، صبر کن. ‫اوه، محض رضای خدا.
‫نه، نه، نه، برای اینا فاکتور دارم.
‫نه، من برای اونا فاکتور دارم.
‫من... می‌تونم پولم رو پس بگیرم. ‫باشه، همگی بس کنید.
‫همین الان به من بدین.
‫باید درست بپرسی.
‫جانم؟
‫همه اینجا باید همکاری کنن.
‫باید این قرص رو بخوری، ‫این آشغال رو بخوری،
‫این شکنجه رو تحمل کنی، ‫این تحقیر رو تحمل کنی.
‫اگه همکاری نکنی، یه سرنگ بهت می‌زنن.
‫هزار سی‌سی جادوی بیهوش‌کننده.
‫یه چیز وحشتناک اینجا هست...
‫و همه‌مون گیرش افتادیم.
‫همه ما.
‫خب، در همین حین...
‫اگه می‌خوای ما همکاری کنیم...
‫شاید بتونیم یه کم بیشتر...
‫ادب داشته باشیم.
‫بگو لطفاً.
‫اوه.
‫باشه.
‫منصفانه‌ست.
‫می‌خوام کتاب‌هاتون رو پس بگیرم...
‫لطفاً.
‫این نادون فکر می‌کنه مک‌مورفیه.
‫بیاین همینجا تمومش کنیم رفقا.
‫بده.
‫اولین شب بود که به تخت بسته شدی؟
‫آره، حتی بدترین بخش شب هم نبود.
‫اولین بار من
‫توی بخش نوجوانان منهتن بود.
‫چهارده سالم بود.
‫گوش کن، ببخشید که به مادرت خوردم.
‫مامان‌بزرگمه.
‫فقط هم بهش نخوردی.
‫نقش بر زمینش کردی.
‫کل عمرم حتی دست روی یه زن بلند نکردم
‫و حالا دارم مامان‌بزرگ‌ها رو ‫نقش بر زمین می‌کنم؟
‫اجازه نده اینجا تو رو درهم بشکنه.
‫می‌خواد همین کار رو بکنه.
‫پدر، پسر و روح‌القدس.
‫تا حالا شنیدی؟
‫تثلیث مقدس.
‫اینجا توی نیو هاید،
‫تثلیث مخصوص خودمون رو داریم.
‫من بهشون می‌گم تثلیث ناپاک.
‫اون... نقش پدر رو داره.
‫قوانین رو وضع می‌کنه.
‫دو تای دیگه اجراشون می‌کنن.
‫پپر، می‌گم چقدر
‫درباره بوفالوی آمریکایی می‌دونی؟
‫دوری. دوری.
‫من ۱۲ ساعت گذشته
‫مثل یه خوک بسته شده بودم
‫و یه چیزی توی اتاقم بود
‫و دستش رو دراز کرد و...
‫با یه پیرزن مدارا کن.
‫چی؟
‫چطور اونا رو گیر آوردی؟
‫آروم باش. ما هیچوقت تنها نیستیم.
‫اوه، آره، خب،
‫زانوها اول از همه از کار می‌افتن
‫- بعد لگن و بعد همه... چیزای دیگه. ‫- آهای؟
‫من...
‫من آماده رفتنم.
‫دویست سال پیش،
‫بوفالوی آمریکایی بر غرب تسلط داشت.
‫میلیون‌ها بوفالو وجود داشت.
‫پنج میلیون، ده میلیون، شاید بیشتر.
‫ولی وقتی مهاجران اروپایی از کشور عبور کردن،
‫بوفالوی آمریکایی
‫با رقیبش روبرو شد.
‫بوفالوی آمریکایی تبدیل به یک تجارت بزرگ شد
‫و هیچ چیزی جلوی اون رو نمی‌گیره.
‫دوری.
‫ملت عادت داشتن ‫از قطارهای در حال حرکت خم بشن
‫و اون‌ها رو با تفنگ بزنن.
‫نه برای شکار.
‫فقط برای تفریح.
‫ولی سریع‌ترین، آسون‌ترین، بدترین راه
‫برای کشتن بوفالو به تعداد انبوه،
‫این بود که گله رو
‫سمت لبه پرتگاه هدایت کنی
‫و مجبورشون کنی بپرن پایین.
‫صدها بوفالو
‫ته پرتگاه تکه تکه می‌شدن.
‫سرها.
‫شاخ‌ها.
‫سم‌ها.
‫اون بوفالوها فقط خوراک دام بودن،
‫یک منبع مصرف‌شدنی...
‫تا اینکه...
‫نزدیک بود به طور کامل منقرض بشن.
‫افرادی مثل ما،
‫ما بوفالو هستیم.
‫و نیو هاید
‫همون پرتگاهه.
‫دوری،
‫باید این رو ببینی.
‫اوه.
‫کارمندها می‌گن تو این کار رو با خودت کردی.
‫بهش می‌گن خودآزاری.
‫ولی به تخت بسته شده بودم.
‫نیازی ندارن تو رو قانع کنن.
‫باید خودشون رو قانع کنن.
‫ولی لازم نیست ما
‫بدون امید زندگی کنیم.
‫قراره از اونجا بریم؟ اون راه فراره؟
‫من پدر رو بهت نشون دادم.
‫اونجا، می‌شه گفت
‫اون پسر هست.
‫قبلاً دوست من بود،
‫ولی حالا...
‫چی... اونجا چیه؟
‫[انبار]
‫بفرما!
‫این دیگه چیه؟
‫چی...
‫می‌دونستم اون کلیدها دست توئه.
‫آره. کافی، چند تا بردار.
‫لیاقتش رو داری.
‫هی، داری چیکار می‌کنی؟
‫کلوچه می‌خوای یا کلید؟
‫سعی کردم بهت کمک کنم.
‫علیرغم تهدیدی که علیه من بود، ‫تلاش کردم.
‫به همین خاطر به خودم افتخار می‌کنم.
‫ولی اون هیچوقت نمی‌ذاره بریم.
‫بهتره که
‫قبولش کنی.
‫کافی.
‫هی، جعبه رو بگیر. بخور.
‫کلوچه؟ واقعاً؟
‫این بُرد بزرگ توئه؟
‫بذار یه چیزی بهت بگم. ‫کلوچه‌ی بعدی که می‌خورم
‫یه کلوچه تازه پخته شده با تکه شکلات
‫از «ایپس» در «کراس بی» هست.
‫تا اون موقع، خوراکی سگ‌ها مال خودت باشه.
‫مواظب باش، پپر.
‫داره گوش می‌ده.
‫گفتی بیش از یک راه برای فرار وجود داره.
‫درسته.
‫یکی آسونه
‫و یکی...
‫خیلی، خیلی، خیلی،
‫خیلی، خیلی،
‫خیلی دردناکه.
‫آدم‌ها معمولاً از اون یکی ‫جون سالم به در نمی‌برن.
‫آقای برامدن مطمئناً جون سالم به در نبرد.
‫کلیدها رو بده من... همین الان.
‫جوزفین...
‫کلیدها رو شبی که افتادی اینجا گم کرد.
‫خانم کریس گم شدنشون رو به مدیریت گزارش داد.
‫حالا حقوق بیچاره جوزفین داره کم می‌شه
‫تا هزینه قفل‌های جدید در کل بخش رو بده.
‫البته، قفل‌های جدید هنوز نرسیدن،
‫ولی خب تعجب می‌کنم اگه اونا اصلاً...
‫جوزفین
‫برای کل خانواده‌ش در فیلیپین
‫پول می‌فرسته.
‫حالا
‫اون پاکت پول کمی سبک‌تر شده.
‫البته، اگه کلیدها رو مثل ‫یه پسر خوب تحویل بدی،
‫جوزفین از بند رها می‌شه.
‫الان...
‫یه حق انتخاب داری.
‫می‌تونی کمک کنی...
‫یا صدمه بزنی.
‫بهت گفتم،
‫از اینجا می‌رم.
‫چه آدم با مروتی، ها؟
‫البته تا وقتی که قضیه جدی بشه.
‫تا حالا کسی رو ناامید کردی، پپر؟
‫هی، اون راهرو برای بیمارها ممنوعه.
‫تو که می‌دونی، دوری.
‫تو هم بیا برو، دوری.
‫از اونی که فکر می‌کردم، ‫داوطلب بهتری هستی.
‫من می‌رم، من می‌رم.
‫من می‌رم، من می‌رم، من می‌رم.
‫من می‌رم، من می‌رم، ‫من می‌رم، من می‌رم.
‫پدر، پسر و روح‌القدس.
‫اوه، خدایا رحم کن.
‫چه به‌هم ریختگی‌ای.
‫هوشیاره؟
‫پیشم بمون.
‫به نظر جدی میاد.
‫مواظب باش. ‫مواظب باش پات رو کجا می‌ذاری.
‫جوزفین!
‫زود باش! بیمار مصدوم... همین الان!
‫- بیا. ‫اوه، اینجا رو ببین.
‫کلیدهای جوزفین.
‫آه، داره میاد.
‫پیش خودت باشه. ‫من به دکتر آناند زنگ می‌زنم،
‫ولی اول می‌خوام این رو برگردونم به اتاقش.
‫دووم بیار.
‫کمک داره می‌رسه.
‫الان هر چند روز یه بار، ‫حس می‌کنم یکی داره صدمه می‌بینه.
‫بیا.
‫تمیزت می‌کنیم و برمی‌گردونیم توی تخت.
‫«ترجمه از خشایار»
‫باید درباره پپر و اتفاقی که ‫براش افتاد حرف بزنیم.
‫[آنچه خواهید دید]
‫وقت انجمن کتابخوانیه.
‫می‌دونی چه بلایی سرم اومد؟
‫همه اینجا تجربه‌ش کردن.
‫دارن چی رو پنهون می‌کنن؟
‫همکاری کن یا می‌میری.
‫هیچکدوم از اینا درست نیست.
‫از اینجا می‌ریم.
‫ولی اون می‌خواد تو اینجا بمونی...
‫و می‌جنگه تا اینجا نگهت داره...
‫به هر طریقی که شده.