‫آنچه گذشت...
‫چرا هیچوقت به من نگفتی که یه بچه داری، پپر؟
‫- اون کیه؟ ‫- دکتر والتر.
‫اون این مکان رو ساخته.
‫می‌دونم چه چیزی برات بهتره، دوری.
‫- من خودم انتخاب‌های خودم رو می‌کنم. ‫- از کِی تا حالا؟
‫پشت اون در نقره‌ای چیه؟
‫تنها بیماری که
‫بیشتر از من اینجا بوده.
‫بیاین!
‫- شیطان اینجاست! ‫- بخواب روی زمین!
‫شیطان اینجاست!
‫مدیر کلیو،
‫تحقیقات رسمی،
‫بخش نورث‌وست،
‫نیو هاید.
‫اقدام پلیس که منجر به فوت بیمار
‫و سایر
‫سهل‌انگاری‌ها شد.
‫پرستار جوزفین آلزونا.
‫پرستار آلزونا،
‫چطور عدم آگاهی
‫کارکنان از مکان بیمار
‫برای بیش از ۳۰ دقیقه رو توجیه می‌کنید؟
‫آقای کافی هیچوقت مشکل‌ساز نبود.
‫مودب بود،
‫همیشه مطیع.
‫ما... ما... ما داشتیم می‌گشتیم ‫و می‌گشتیم و...
‫چند وقته اینجا کار می‌کنی؟
‫شش هفته.
‫و آیا عادیه که کارکنان
‫دسته‌های کلیدهای دسترسی رو ‫کف زمین بخش گم می‌کنن؟
‫و بیمار چطور
‫به یه چنگال فلزی دست پیدا کرد؟
‫ظروف فلزی در بخش ممنوعه.
‫این جزو قوانینه. من نیاوردمش.
‫نمی‌دونم.
‫و بیماران طبق دستورات دکتر آناند،
‫در این زمان تحت نظر بودن، درسته؟
‫بله.
‫میشه لطفاً برام قدم به قدم توضیح بدی،
‫لحظه به لحظه،
‫چه اتفاقی هفته پیش توی ‫پیتزافروشی سال افتاد؟
‫ما کارمند کم داریم،
‫بودجه کم داریم،
‫و فقط زمانی رئیس‌های بیمارستان میان
‫که کار از کار گذشته،
‫ببخشید که این طور حرف می‌زنم.
‫در غیر این صورت، ‫ما اصلاً وجود نداریم.
‫تا حالا بیمارها رو به خارج ‫از محدوده‌های مجاز بردی؟
‫چی؟ نه، هرگز.
‫مثلاً به داخل اتاق دارو.
‫نمی‌دونم چی شد.
‫توی اتاق خودم بودم.
‫نمی‌دونم چی شد.
‫توی اتاق خودم بودم.
‫توی اتاق خودت بودی؟
‫نمی‌دونم چی شد.
‫توی اتاق خودم بودم.
‫باشه.
‫تو هم‌اتاقی آقای اوسی بودی، درسته؟
‫کی؟
‫کوفی اوسی.
‫فرد فوت شده.
‫کوفی.
‫همه بیمارها می‌گن
‫توی اتاقشون بودن.
‫در حالی که نبودن.
‫بگو ببینم، چطور ممکنه که این همه ‫از افرادی که تحت مراقبت شما هستن
‫یکدفعه به این شکل
‫دسته‌جمعی ناپدید بشن؟
‫منظورم اینه که...
‫حق با شماست. غیرممکنه.
‫و به عنوان پزشک اصلی این بخش
‫با الگویی از سهل‌انگاری به این شدت،
‫به نظر تو چه کسی مقصره؟
‫خب، به نظر میاد
‫که از قبل در این مورد تصمیم گرفتین.
‫بیماران شما تا آخر هفته
‫جابه‌جا می‌شن.
‫کارکنان بررسی می‌شن.
‫خواهیم دید کی می‌مونه و کی می‌ره.
‫توصیه من این خواهد بود که
‫بیشترشون، اگه نه همه، از اینجا برن
‫و این بخش تا هفته بعد
‫تعطیل خواهد شد.
‫اوه.
‫وای.
‫چقدر فرد فوت شده رو می‌شناختی؟
‫کدومشون؟
‫چی گفتی؟
‫می‌دونی چند ساله اینجام؟
‫چند دهه؟
‫چند تا رئیس‌جمهور؟
‫چند تا صبح کریسمس؟
‫تیک، تیک، تیک، تیک.
‫خب،
‫یه خبر خوب دارم.
‫تو به همراه بقیه رو از این بخش خارج می‌کنیم
‫و به امکانات بهتری می‌بریم.
‫چیزیه که باید بهش امید داشت، فکر نمی‌کنی؟
‫این مکان هیچوقت قرار نبود از ما مراقبت کنه.
‫قرار بود به اون خدمت کنه.
‫ولی حالا اون گیر افتاده. ‫نمی‌تونه خارج بشه،
‫چون به چیزی که لازم داره، نمی‌رسه.
‫دیگه نه.
‫منظورم اینه که
‫اینجا رو ببین.
‫همش استفاده شده.
‫فقط پوسته.
‫پس حالا اونم زندانی شده.
‫حالا مثل ما شده، ها؟
‫بعد تو
‫بعد از چندین دهه ظاهر می‌شی
‫و می‌گی که این مکان رو تعطیل می‌کنی.
‫حالا اون می‌دونه.
‫حالا اون می‌دونه
‫که باید خارج بشه.
‫«ترجمه از خشایار»
‫یوهو!
‫نظرت چیه، رالف؟
‫فکر می‌کنم نارنجیه.
‫ورمیلینه.
‫فقط یه نارنجی معمولی نیست.
‫یه ته رنگ قرمز داره. می‌بینی؟
‫خیلی قرمزه. انگار می‌پره توی چشم.
‫می‌دونی، ستون‌های تالار تخت
‫در شهر ممنوعه پکن، دقیقاً همین رنگن.
‫دوباره روی فرش ریخته.
‫آه، رقیق‌کننده پاکش می‌کنه.
‫هفته پیش، آبی کردیش.
‫«آبی تخم‌مرغی».
‫و قبلش، «تپه‌های ایرلند» یا همچین چیزی بود.
‫بعد قناری، بعد رژ،
‫بعد یه جور صورتی.
‫- ازش خوشت نمیاد؟ ‫- فقط اینکه...
‫هیچکدومشون تو رو خوشحال نمی‌کنن، نه؟
‫نقاشی می‌کنی، ‫بعد دو هفته توی تخت دراز می‌کشی.
‫الان خوشحالم.
‫خط‌هات درست نیستن. می‌بینی؟
‫خوشحالم که امروز عصر
‫نسخه‌ت رو چک می‌کنیم.
‫سلام؟
‫بیا، دوریندای عزیز.
‫قرار دکتر روی تقویم دیواریه.
‫وگرنه چرا باید قبل از ۳ بیام خونه؟
‫درست می‌گی.
‫باید لباست رو عوض کنی.
‫ولی از اونجا که داریم فاصله دور می‌ریم،
‫فکر کردم تو رو به «ایست پوینت این» ببرم.
‫یه کمی غذاهای دریایی و گوشت بخوریم.
‫به افتخار
‫دیوار ورمیلین جدیدمون.
‫اینجا دکترهای شهر هستن.
‫خیلی خب، بیا.
‫رزرو برای ساعت ۶ هست.
‫یه میز کنار آب می‌خوام.
‫بیا، آرنولد. این طرف.
‫بیا.
‫اف. زی.
‫بی. دی. ای.
‫عالیه.
‫بیا سطر ۷ رو امتحان کنیم.
‫اِی، پی،
‫او،
‫جی...
‫اوه، خدا.
‫اشکال نداره. سخته.
‫ولی خیلی هم بد نبود، نه؟
‫نه، نه... اصلاً بد نبود.
‫اه، ایشون
‫به لنز جدید احتیاج نداره.
‫آره، می‌تونم تقریباً همه چیز رو ‫مثل بلور واضح ببینم.
‫تقریباً همه چیز رو.
‫دوریندا،
‫فقط یه چیز دیگه هست که باید چک کنیم.
‫باشه؟
‫ما برای ساعت ۶ رزرو داریم.
‫اشکال نداره.
‫وقت دارین.
‫تا حالا به «ایست پوینت این» رفتی؟
‫اونجا یه پوره سیر درست می‌کنن ‫که واقعاً بهشتیه.
‫رالف؟
‫می‌دونستی اسمش کوفی بود؟
‫باه.
‫نه، جدی می‌گم.
‫اسمش کافی نبود.
‫- اسمش... ‫- باه.
‫دارن اینجا رو تعطیل می‌کنن.
‫دوری داشت توی راهرو راجع بهش جیغ می‌زد.
‫همه بیماران تا آخر هفته باید برن.
‫کارکنان کارشون تمومه.
‫اینجا خیلی وقته که بده.
‫چرا حالا؟
‫باید جلوش رو بگیریم.
‫الان به عهده ماست.
‫وقتی آماده حرف زدن شدی، بیا پیش من.
‫تو باعث مرگ اون مرد شدی.
‫من نمی‌ذارم از اینجا بری بیرون.
‫حالا خواهیم دید.
‫درسته که داریم تعطیل می‌شیم؟
‫درسته.
‫خانم کریس، حق با تو بود.
‫مدت زیادی بود که به خودم دروغ می‌گفتم.
‫هر عیبی رو توجیه می‌کردم.
‫کافی مرده.
‫سال‌ها خودم رو قانع کرده بودم ‫که دارم به این افراد کمک می‌کنم.
‫وقتشه که واقعاً شروع به انجامش کنم.
‫دکتر آناند...
‫اون بهت اجازه نمی‌ده.
‫این رو پیدا کردم.
‫خونش روش بود؟
‫چی؟
‫نه.
‫پس حدس می‌زنم فقط به دست‌های تو خورده.
‫اگه اینقدر لجباز و جنگجو نبودی،
‫اگه فقط می‌تونستی همکاری کنی،
‫با وضع موجود کنار میومدی.
‫مرگ کافی به خاطر تو بود، دوری.
‫به خاطر تو و اون «رفیقت».
‫می‌خوام برگردم اونجا.
‫می‌خوام برم با اون چیز روبرو بشم،
‫هر چی که هست و جلوش رو بگیرم.
‫حتی اگه من رو بکشه.
‫آدم‌هایی مثل تو همیشه ‫می‌خوان واسه یه چیزی بمیرن.
‫جذابیتش رو درک می‌کنم.
‫یه بار انجامش بدی، تمومه،
‫یک مجسمه می‌سازن یا رژه می‌گیرن.
‫مردن برای کسی
‫آسونه.
‫حالا، زندگی کردن
‫برای کسی،
‫اون سخته.
‫با این حال، تو هیچوقت اون کار رو نکردی،
‫مگه نه، پیتر؟
‫انجمن کتابخوانی الانه. بریم.
‫انجمن کتابخوانی هست؟
‫جدی می‌گی؟
‫کافی مرده.
‫و دارن چراغ‌های اینجا رو خاموش می‌کنن.
‫این مکان به هم ریخته، ولی من هنوز ‫باید کارم رو انجام بدم،
‫پس برو.
‫قرار نیست این پایین توی بخش مردها باشی.
‫اصلاً قرار نیست اینجا باشم.
‫کتاب جدید امروز.
‫مطمئنم شنیدین
‫که این بخش داره تعطیل می‌شه.
‫همه شما تا چند روز دیگه
‫منتقل می‌شین.
‫امیدوارم
‫به جایی با امکانات بهتر.
‫که بیاین واقع‌بین باشیم،
‫پیدا کردنش سخت نباشه.
‫کار درستیه.
‫همه‌تون لایق بهتر از این هستین.
‫واژه‌ها برای گفتن اینکه چقدر از اتفاقی
‫که برای کافی افتاد ناراحتم،
‫کم هست.
‫با خودم گفتم می‌تونیم
‫یه جلسه آخر داشته باشیم،
‫یه جورایی یه بدرقه،
‫جایی که بتونم
‫چیزی رو که برام ارزش داره به اشتراک بذارم،
‫به عنوان یه راه برای
‫گفتن متاسفم.
‫متاسفم که ناامیدتون کردم.
‫این رو وقتی
‫دانشکده پزشکی بودم خوندم.
‫به دلم نشست،
‫و شاید
‫برای اولین بار
‫با خوندنش،
‫واقعاً خواستم
‫کاری رو که
‫انجام می‌دم،
‫این کار رو،
‫در جایی مثل این انجام بدم.
‫کدوم آدم عاقلی دلش می‌خواد
‫توی همچین جایی کار کنه؟
‫این یه گزیده‌ای از اونه.
‫این از نامه‌ای هست
‫که وینسنت ‫[ون گوک]
‫به زن برادرش، یوهانا،
‫در ۱۸۸۹ نوشته.
‫«اگرچه اینجا بعضی از بیماران ‫خیلی وخیم هستن...
‫ترس
‫و وحشت از جنون که قبلاً داشتم،
‫خیلی کمتر شده.
‫و اگرچه اینجا مدام فریاد و جیغ و هوار
‫و زوزه مثل حیوانات خونگی می‌شنوی،
‫با وجود آن...
‫با وجود آن،
‫مردم اینجا همدیگه رو خیلی خوب می‌شناسن
‫و وقتی گرفتار بحران می‌شن،
‫به داد هم می‌رسن.»
‫وقتی گرفتار بحران می‌شن،
‫به داد هم می‌رسن.
‫این همون مردی نیست که
‫گوش خودش رو برید؟
‫- وای. ‫- آره، آره، این کار رو کرد.
‫تا عشقش رو به یه زن نشون بده.
‫نیازی به گفتن نیست، ‫اون زن از هدیه قدردانی نکرد.
‫حالا، اون دیگه دیوانه‌ست.
‫چه بد که هیچکدوم از ما ‫نقاش مشهور جهانی نیستیم.
‫آه، خب، همینه.
‫قضیه همینه، می‌دونی؟
‫وقتی ون گوگ مرد،
‫فکر می‌کرد هنرش بی‌ارزشه.
‫وقتی مرد، حتی نمی‌تونست نون کپک زده بخره.
‫ولی به نقاشی کردن ادامه داد
‫چون باور داشت.
‫توی قلبش باور داشت
‫که داره کار خاصی انجام می‌ده.
‫یه کار خالصانه.
‫و حالا
‫همون نقاشی‌ها توی ‫هر موزه بزرگی روی زمین هستن.
‫کی بهشون زنگ زد؟
‫کی به اون پلیس‌ها زنگ زد؟
‫ها؟
‫اون پلیس‌هایی که کشتنش، ‫کی بهشون زنگ زد؟
‫تو زنگ زدی،
‫مگه نه؟
‫به کانال ۲ ان‌آرسی‌وای خوش آمدید.
‫بیاین راجع به اینکه طوفان الان کجاست و...
‫داری به کی زنگ می‌زنی؟
‫فقط یه کم صبر کن.
‫دستت رو واسه من تکون نده.
‫خیلی‌خب. خواهش می‌کنم.
‫میلیون‌ها نیویورکی در خط آتش.
‫اون بیرون اوضاع بد شده.
‫آنتونی، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫آخرین اخبار رو داره، شروع...
‫سلام علیک.
‫گزارش زنده از پارک ایالتی گنتری ‫در استوری کانتی.
‫اخبار رو دیدم.
‫خواستم ببینم حالت خوبه یا نه.
‫اون رو می‌شناختی؟
‫اون، امم...
‫امم.
‫هم‌اتاقی من بود.
‫ولی، آنتونی،
‫تو نباید اینجا باشی.
‫تو... تو باید بری.
‫چرا؟
‫چون هنوز می‌تونی بری.
‫شیطان اونجا زندگی می‌کنه.
‫پشت اون در نقره‌ای.
‫به ما صدمه می‌زنه،
‫ما رو شکار می‌کنه.
‫درد ما، اون رو زنده نگه می‌داره.
‫بهم ثابت کن اشتباه می‌کنم.
‫اون در رو باز کن.
‫سوابق ما نشون می‌ده
‫که تو مردی به اسم آرنولد ویسیرپلین هستی.
‫که در سال ۱۹۶۵ به این بخش آورده شدی.
‫و در روز سوم تحت عمل ‫لوبوتومی ترانس اوربیتال قرار گرفتی.
‫در روز ۵ می ۱۹۶۶،
‫مرتکب یک قتل در این بخش شدی
‫و از اون زمان تا حالا اینجا
‫توی این اتاق زندانی بودی.
‫این چیزیه که سوابق ما نشون می‌ده.
‫ولی من مطمئنم
‫که تو چیزی فراتر از این هستی.
‫اون مرد بیچاره‌ای که به دست پلیس مرد،
‫می‌دونم که مجبور نبود بمیره.
‫نباید می‌مرد.
‫دوان دوان از این اتاق بیرون اومد،
‫اتاق تو،
‫درباره شیطان فریاد می‌زد.
‫وقتی دختر بچه بودم،
‫درباره روحی بهم گفتن ‫که از بدبختی لذت می‌برد.
‫بهش می‌گن «داپی».
‫داپی آسیب می‌زنه و می‌خنده ‫و دوباره آسیب می‌زنه.
‫وقتی بقیه فریاد می‌زنن
‫و التماس می‌کنن،
‫داپی میاد.
‫فریاد بیشتر،
‫التماس بیشتر.
‫این داپی رو خوشحال می‌کنه.
‫این
‫داپی رو قوی می‌کنه.
‫و از وقتی دختربچه بودم،
‫بهم یاد دادن که مراقبش باشم.
‫نذار وارد خونه‌ت بشه.
‫مادربزرگم می‌گفت
‫اگه داپی دیدی، یه مشت برنج بنداز زمین.
‫قبل از اینکه بتونه حرکت کنه، ‫باید تک تک دونه‌ها رو بشمره.
‫و وقتی شمرد،
‫آفتاب بالا اومده.
‫و داپی
‫باید به دنیای ارواح برگرده.
‫من مطمئنم
‫یه داپی اینجا
‫تو همین اتاق مخفی شده.
‫بالاخره
‫با نور خودم می‌بینم،
‫نوری که درون منه.
‫این بخش تعطیل می‌شه.
‫بیماران می‌رن.
‫من می‌رم.
‫ولی قبل از اینکه برم،
‫برنج رو می‌ریزم.
‫داپی باید برنج رو بشمره
‫و اینجا می‌مونه
‫جایی که بهش تعلق داره.
‫مدل‌های ما پیش‌بینی می‌کنن ‫که قطعاً می‌تونیم انتظار
‫سیل قابل توجهی در این منطقه داشته باشیم.
‫صحبت‌های زیادی درباره ترک شهر هست.
‫من همیشه خودم رو یه...
‫یه مرد رک و درستکار
‫در کل زندگیم می‌دونستم.
‫هیچوقت حتی یه لحظه تردید نکردم.
‫حقیقت اینه که من هیچوقت ‫واقعاً به کسی کمک نکردم.
‫کل این مدت، متقاعد شده بودم که دارم
‫کار درست رو انجام می‌دم،
‫ولی فقط داشتم چیزی رو انجام می‌دادم ‫که برای خودم درست بود.
‫و من متاسفم، آنتونی.
‫هر چیزی که برای مراقبت از مادرت می‌خوای
‫که درست انجامش بدی،
‫یه راهی پیدا می‌کنم که هزینه‌ش رو بدم.
‫همه‌ش رو می‌دم، قول می‌دم.
‫این کمترین کاریه که می‌تونم بکنم.
‫ولی اینجا امن نیست.
‫و تو باید همین الان بری.
‫تیک،
‫تیک.
‫تیک،
‫تیک.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫الان خوشحالم.
‫ببین چه بلایی سر ما اومده.
‫چیزی که تو گذاشتی اتفاق بیفته.
‫نه.
‫این...
‫این تقصیر...
‫تقصیر من نبود.
‫تو گذاشتی یه مرد تو رو بیاره اینجا.
‫تو گذاشتی یه مرد دیگه
‫تو رو به این اتاق بیاره.
‫وقتی بهت گفتن دراز بکش، ‫این کار رو کردی.
‫تو گذاشتی اینجا نگه‌ت دارن.
‫تموم این سال‌ها
‫زندانی بشی.
‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫ما می‌تونستیم کی باشیم؟
‫چه جور زندگی‌ای می‌تونستیم ‫اون بیرون داشته باشیم؟
‫ما چیزی
‫بزرگ‌تر می‌خواستیم.
‫و درخشان‌تر.
‫آخه انقدر بده؟
‫انقدر اشتباهه؟
‫فقط یه کمی رنگ بیشتر، ها؟
‫- دوریندای عزیز. ‫- ها؟
‫باید بریم.
‫بیا اینجا رو پشت سر بذاریم.
‫می‌دونم
‫تو واقعاً کی هستی.
‫تقصیر من نبود.
‫اونا مجبورم کردن.
‫تو مجبورم کردی.
‫و دیگه به تو احتیاج ندارم.
‫کهنه.
‫فرسوده.
‫مثل یه جفت جوراب کثیف قدیمی.
‫الان فقط همینی.
‫وادارش کن جواب مثبت بده.
‫وگرنه...
‫همه‌تون می‌میرین.
‫زمان داره تموم می‌شه.
‫تیک.
‫الو؟
‫مامان‌بزرگ.
‫لوکرسیا، چی شده؟
‫خوبی؟
‫امروز یه کتابی گرفتم. ‫داشتم می‌خوندمش.
‫می‌دونی وینسنت ون گوگ کیه؟
‫آره.
‫داشتم کتابی که نوشته رو می‌خونم و...
‫می‌دونم که دوستم داری. ‫می‌دونم که دوستم داری.
‫ولی بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم هنوز ‫من رو مثل یه بچه کوچولو می‌بینی.
‫و بقیه چی؟
‫وقتی به من نگاه می‌کنن چی می‌بینن؟
‫هر کسی که توی زندگیم می‌شناسم اینجاست.
‫اونا من رو چطور می‌بینن؟
‫اصلاً من رو می‌بینن؟
‫می‌دونی، می‌تونم صورت تک تک‌شون رو ‫از حفظ نقاشی کنم.
‫فرانک ویورلی، آقای مک، پپر،
‫دوری، کافی.
‫کوفی.
‫اگه اونا من رو نبینن
‫و تنها باشم، چی؟
‫انگار که قراره کل عمرم تنها باشم.
‫مهم نیست چه چیزی می‌کشم
‫یا فکر می‌کنم یا حس می‌کنم.
‫لوکرسیا،
‫ازت می‌خوام نفس عمیق بکشی.
‫مامان‌بزرگ.
‫اونا می‌خوان این...
‫می‌خوان به زودی این بخش رو تعطیل کنن
‫و نمی‌دونم می‌خوان من رو کجا بفرستن، ولی...
‫می‌خوام بیام خونه.
‫لوچی.
‫یادت میاد با برادرت چیکار کردی؟
‫ممکن بود بکشیش.
‫من میام خونه، مامان‌بزرگ.
‫به زودی.
‫ماریسول، اونی که باهاش آشنا شدی،
‫می‌تونه بهت کمک کنه ‫تا پولی که برام مونده رو بگیری.
‫زیاد نیست، ولی یه چیزی هست ‫و مال توئه.
‫بهش زنگ می‌زنم. انجامش می‌دم.
‫خب، خودت می‌خوای چیکار کنی؟
‫تو هنوز اینجا زندانی‌ای.
‫باید یه راهی پیدا کنم
‫که مطمئن بشم کسی دیگه آسیب نمی‌بینه.
‫ببین،
‫این مربوط به ماست.
‫تو گفتی متاسفی.
‫حرفت رو باور می‌کنم، ولی
‫این نمی‌تونه پایان ماجرا باشه.
‫ببین، آنتونی،
‫من اینجا گیر کردم
‫و اینجا هم گیر کردم، می‌دونی؟
‫و حتی اگه بتونم مشکلات خودم رو حل کنم،
‫برای ما دیر شده، مگه نه؟
‫یعنی تو الان یه مرد بالغ شدی.
‫تو هم همینطور.
‫و مطمئنم وقتی به اون چیز دیگه می‌رسه،
‫از قبل می‌دونی باید چیکار کنی.
‫فقط خیلی می‌ترسی.
‫پیتر کافین.
‫آماده‌م برم.
‫الان نه.
‫دوری، گفتم الان نه.
‫آره.
‫الان.
‫نباید بذاری آزاد بشه.
‫کی؟
‫می‌دونی راجع به کی حرف می‌زنم.
‫الان همه از من متنفرن
‫چون سال‌هاست دارم بهش کمک می‌کنم،
‫کاری که دستور می‌ده رو انجام می‌دم.
‫نکته جالب اینه که
‫همه‌شون در مورد تو ‫همین احساس رو دارن.
‫شاید
‫هر دوی ما براش کار می‌کنیم.
‫می‌دونی، از کاری که توی ‫انجمن کتابخوانی کردی، خوشم نیومد.
‫می‌دونم می‌خوای تحقیرم کنی.
‫می‌خوای تقصیر رو بندازی پای من؟
‫به همونجا تعلق داره.
‫باید تو اتاقت حبست کنم؟
‫راضی بودی که همه اون سال‌ها ‫کارهای کثیفش رو انجام بدی،
‫درست مثل من.
‫نکته غم‌انگیز اینه که ‫فکر می‌کردی جزو آدم‌های خوبی،
‫مگه نه؟
‫- منم همینطور. ‫- من مثل تو نیستم.
‫اگه واقعاً می‌خوای کمک کنی، ‫کمک کن نگه‌ش دارم...
‫کمک می‌خوای؟ همین رو می‌خوای؟
‫چون تو، دوری، دیگه کارت از کمک گذشته.
‫همیشه همینطور بودی.
‫نه! اگه اینجا خالی بشه، گرسنگی می‌کشه.
‫آره. البته.
‫کافی بهش چی می‌گفت؟
‫یه... یه موجودیت شرور، ها؟
‫یه شر.
‫آره، من شایعات بیماران رو می‌شنوم،
‫چرت و پرت‌های مضحکی ‫که کل روز وراجی می‌کنین.
‫آه، آره، نیو هاید فقط
‫یه بیمارستان بزرگ و غول‌پیکر و ترسناکه.
‫یه قاتلی هست.
‫- یه هیولا هست. شیطان. ‫- وای، خدای من.
‫اون...
‫توی توئه،
‫مگه نه؟
‫پپر جواب منفی داد، ‫ولی تو جواب مثبت دادی.
‫اون بهت یه پیشنهاد داد
‫و تو جواب مثبت دادی.
‫من
‫می‌بینمت.
‫می‌دونم تو کی هستی.
‫برو بیرون.
‫نه! نه، نه، بس کن!
‫نه، بس کن!
‫پیدات می‌کنم.
‫می‌دونم اون تو هستی.
‫من پیدات می‌کنم.
‫دارن بلند می‌شن. ‫دیگه دراز کشیدن تموم شد.
‫نه، جناب. می‌دونم اون تو هستی.
‫یوهو!
‫ازش خوشت میاد؟
‫یه ته رنگ قرمز داره.
‫می‌بینی؟
‫امم.
‫آه، خیلی قرمز.
‫ورمیلین.
‫انگار می‌پره توی چشم.
‫مجبور بودم انجامش بدم.
‫شیطان توش بود.
‫- مسخره‌ست. ‫- نه، می‌دونم، بابا.
‫با دست خالی اون کار رو کرد؟
‫تعجب می‌کنی که آدم‌ها ‫چه کارها می‌تونن بکنن.
‫دوستان.
‫دوستان، لطفاً.
‫به پلیس خبر دادیم.
‫اونا دارن میان.
‫باید توی بخش بمونین.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- وای خدای من!
‫لطفاً. گفتن تا وقتی نیومدن، نمی‌تونیم بریم.
‫ولی میان.
‫این مزخرفه. راجع به چی حرف می‌زنی؟ ‫نمی‌تونی ما رو اینجا نگه داری.
‫شنیدین چی گفت.
‫اینجا می‌مونیم.
‫ولی چرا باید توی این بخش بمونیم؟
‫چرا نمی‌تونیم بریم یه ساختمون دیگه؟
‫باید یه زنگی بزنم.
‫فکر کردی پلیس می‌تونه به ما کمک کنه؟
‫آدم‌های زیادی اینجا داریم که ترسیدن.
‫هیچکس جایی نمی‌ره. فهمیدی؟
‫آره.
‫امم.
‫خیلی خب. بیا داخل.
‫صبر کن. آروم باش.
‫خیلی خب، بیا، بیا، بیا.
‫بریم.
‫حالا باید بهم بگی اون کیه.
‫- بریم. همه برن داخل. ‫- آروم باش.
‫اون پسرمه.
‫آره، می‌تونم شباهت فامیلی رو ببینم.
‫راستش رو می‌گم.
‫بچه‌ی منه.
‫وقتی ۳ سالش بود، ولش کردم.
‫امم.
‫هنوز اندازه‌ست.
‫نه.
‫نه!
‫وای خدای من.
‫چی؟ چرا؟
‫اوه، نه.
‫دوری.
‫معلوم هست چه خبره؟
‫خدایا! اون پیرزن داره از روی حصار می‌ره.
‫- باید بیاریمش پایین. ‫- اوه، لعنت.
‫یکی یه کاری بکنه! خواهش می‌کنم!
‫اون در لعنتی رو باز کن.
‫بیارینش پایین، زود باشین!
‫نه، نه، نه، نه.
‫دوری!
‫بیا پایین، بیا پایین، بیا پایین.
‫یکی این در لعنتی رو باز کنه!
‫- زود باش! ‫- در رو باز کن!
‫دوری!
‫قرار نیست خونه بریم.
‫شما دو تا.
‫گوش بدین چی می‌گم.
‫پشت اون در،
‫می‌دونم چیه.
‫می‌دونم
‫چه چیزی داره این کار رو می‌کنه.
‫دارم می‌گم که حرفتون رو باور می‌کنم.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫«ترجمه از خشایار»
‫من به خواسته‌م می‌رسم.
‫خیلی‌های دیگه می‌میرن.
‫پسر خودت می‌میره.
‫خیلی می‌ترسم.
‫برین!
‫[فقط]
‫هیسس!
‫[یک قسمت]
‫[باقی مانده]
‫کار ما می‌تونه شروع بشه.