.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
سربازها تطبیق پیدا میکردن.
شما به اونجا با یک طرز تفکری میرین،میدونی
و بعد شما خودتونو وفق میدین
شما خودتونو با بیرحمیهای جنگ وفق میدین
شما خودتونو با
کشتن و مردن ،میدونی راجر هریس،از تفنگداران دریایی
بعد از مدتی اون شما رو آزار نمیده
خب باید بگم اون شما رو زیاد آزار نمیده
زمانیکه من برای اولین بار به ویتنام رسیدم،یک مقدار
یک مقدار چیزای جالبی بود که اتفاق افتاد
و من از برخی تفنگداران دریایی پرسیدم.
من مجبور شدم درک کنم که این جنگه و اینکاریه که ما میکنیم
و اون تو سرم فرو رفته
این جنگه
این کاریه که ما میکنیم
و پس از مدتی شما اونرو میپذیرید
این جنگه
این همون کاریه که میکنیم
جنگ ویتنام
امروز عصر من باینجا اومدم تا با شما در مورد ویتنام صحبت کنم
در خود جنگ پیشرفتی وجود داره
بیشتر پیشرفت چشمگیری با توجه به این وضعیت
که حقیقتا زمانیکه ما سربازانمون را در 1965 به اونجا فرستادیم،پیروزی بوده است.
چنگال ویت کنگ بر مردم در حال شکسته شدن است
اگر شما میتونید حواستونو جمع کنین#
#بعدا پیش من بیاید#
در تابستان 1967
آن مردی که بر جنگ در ویتنام نظارت داشت
ظاهرا خوش بین باقی ماند
هر چند باوجود تردیدهای شخصی که ممکن بود داشته باشند
# ولی اول #
#آیا آزموده میشوی؟#
# آیا تو هرگز آزموده شده ای؟#
فرماندهی نظامی آمریکا در ویتنام، MACV
ادعا کرد که 200 هزار سرباز دشمن را کشته است
و به رئیس جمهور گفته بوده است که:
به "نقطه تقاطع"آن همه مهم
زمانیکه قوای ایالات متحده و ارتش ویتنام جنوبی سربازان
ویت کنگ و ویتنام شمالی را بیشتر از انی
کشته اند که دشمن بتواند جایگزین کند،به نظر میرسد که در تقریبا
همه ویتنام جنوبی رسیده اند.
ولی ایالات متحده متحمل
نزدیک به 75000 نفر تلفات (کشته،زخمی،مفقود)شده بود
تا چهارم جولای(تیرماه)،آمریکائیها 14624 نفر کشته داده بودند
و بطور ثبت نشده ای
بسیاری از افسران بسیار کمتر از فرماندهانشان خوش بین بودند.
R.W. Apple از روزنامه نیویورک تایمز در سایگون
دیدگاههایشان را چنین خلاصه کرد:پیروزی نزدیک نیست
در حقیقت،آن ممکن است فراتر از دسترس باشد.
درست بود که دشمن از لحاظ سنت نظامی
که آمریکائیها را از یک منطقه به عقب برانند
به ندرت در یک نبرد پیروز میشد.
ولی این همچنین حقیقت داشت که هیچ پیروزی امریکایی
به نظر اهمیتی نداشت
یگانهای متلاشی شده دشمن بسرعت تجدید قوا و تجدید تسلیحات میشدند.
سیاست آرام سازی،فتح قلوب و اذهان
مردم ویتنام جنوبی جواب نمیداد.
سایگون هنوز تنها بخشی از کشور را
تقریبا به اندازه ایالت فلوریدا (170 هزار کیلومتر مربع)را در اختیار داشت
و دولتش نا محبوب
و مملو از فساد باقی ماند
رئیس جمهور جانسون تحت فشار بود تا مالیاتها را افزایش دهد
تا بتواند هزینه همواره در حال صعود جنگ را جبران کند
برنامه اجتماعی جاه طلبانه اش...جنگش با فقر
در حال عقب نشینی بود
#میتونم صدای ترومپت و ویالون رو از دور دست بشنوم#
در ان تابستان ناآرامیهای نژادی شهرهای آمریکا را دربر گرفت.
# شاید حالا تو نتونی اونا رو بشنوی#
#ولی خواهی شنید#
رئیس جمهور ارتش را به دیترویت فرستاد
تا شورش 5 روزه ای را پایان دهد که
43 کشته و صدها ساختمان ویران برجا گذاشته بود
26 نفر دیگر در نیوآرک،نیوجرسی کشته شدند
هنوز بار دیگر نشان میداد که چقدر شکاف باقیمانده
بین آمریکائیهای سفید و سیاه وسیع بود.
تنها یک سوم کشور نشانی از پیشرفت در ویتنام میدید
و نیمی از کشور حالا سبک اداره جنگ
توسط رئیس جمهور را رد میکردند
در همین اثنا،لی زوان و رفقایش
که امور را در هانوی اداره میکردند،بطور محرمانه در حال طراحی
تهاجم جدیدی بودند که انها باور داشتند آنچه را که آنها آنرا
دولت آلت دست در سایگون مینامیدند،نابود میکند
و ایالات متحده را متقاعد میکند که جنگ را هرگز نمیتوانند در میدان نبرد
پیروز شوند
یک داستان قدیمی مشکوک وجود داره که در 1967
اونا به زیرزمین پنتاگون زمانیکه
اون کامپیوترهای پردازنده مرکزی کل زیرزمین رو گرفته بود رفتن
و اونا روی اون کارتهای قدیمی سوراخدار همه اطلاعاتو بارگذاری میکردن
شما میتونستی تعداد کشتیها،تعداد هواپیماها
تعداد تانکها،تعداد هلیکوپترها جیمز ویلبانکس،مشاور ارتش
توپخانه،مسلسل،مهمات..همه چیزی که شما بتونین کمی کنین جیمز ویلبانکس،مشاور ارتش
رو در شکاف ورودی دستگاه میگذاشتن و میگفتن:کی ما در ویتنام پیروز خواهیم شد؟
روز جمعه ازونجا میرفتن.
اون دستگاه کل آخر هفته اون اطلاعات رو تجزیه و تحلیل میکرد.
دوشنبه برمیگشتن و یک کارت خروجی دستگاه وجود میداشت
و اون میگفت:شما در 1965 پیروز میشین
تنها مشکل اینه که دشمن همراهی کنه
و اونا روی کارتهای سوراخدار نبودن.
قسمت پنجم این همون کاریه که میکنیم (جولای(تیر ماه)-دسامبر(آذر)1967)
تقریبا نیم میلیون سرباز آمریکایی تا اواسط
1967 در ویتنام حضور داشتند
در حالیکه هزاران نفر دیگر در راه بودند
تنها 20 درصد آنها هرگز در نبرد حضور میافتند.
مابقی در یگانهای پشتیبانی خدمت میکردند.
هیچ کدام از آنها در مورد مردمیکه از آنان خواسته شده بود
برعلیه آنها و به نفع انها بجنگند،خیلی زیاد فکر نکرده بودند
سربازان ویتنامیها را "گوک"مینامیدند
واژه ای که اولین بار توسط تفنگداران دریایی ایالات متحده برای اشاره به
مردم هائیتی و نیکاراگوئه
طی اشغال کشورهایشان توسط آمریکا استفاده شد
و بعد برای دشمن آسیاییشان در کره به کار بردند
یا "اسلوپها"،لقبی برای ژاپنیها طی جنگ اقیانوس آرام
یا "دینکها"یک واژه استرالیایی برای چینیها.
و بنابراین در دوره آموزشی اونا به شما میاموختن که رایان کوزی،ارتشی
شما قراره با گوکها بجنگین. رایان کوزی،ارتشی
اون بخشی از سرودی بود که شما وقتی داشتید
آهسته در جاده میدویدید میخوندین.
شما وقتی داشتید تمرین سرنیزه میکردین
در مورد ویتنامیها صحبت نمیکردین
شما همیشه داشتید در مورد گوکها حرف میزدین
ویتنامیها میتونن ادم باشن ولی گوکها
نزدیک حیوانات هستن
نظامیها خانه های ویتنامیها را "هوچز"(به انگلیسی معادل فاحشه خانه)
یک کلمه ژاپنی تحریف شده برای مکانهای اقامت مینامیدند
که آنها در طی نبرد اوکیناوا
در جنگ دوم جهانی یاد گرفته بودند.
سربازان زنان ویتنامی مسنتر را بعنوان"ماما سانز" مینامیدند
واژه ای که انها برای زنانیکه فاحشه خانه ها را
در ژاپن اشغالی اداره میکردند،استفاده میکردند.
ویت کنگ و ویتنام شمالیها
نظامیان آمریکایی را "متجاوزین"،"امپریالستها"
و...
"راهزنان آمریکایی." مینامیدند.
ویتنام جنوبی به چهار منطقه تاکتیکی تقسیم شده بود
تا تابستان 1967،سربازان آمریکایی در همه آن
چهار منطقه در حال نبرد بودند
در منطقه سپاه 4،"نیروی دریایی آب قهوه ای"
در رودخانه ها و کانالها و مردابهای
دلتای مکونگ با تراکم جمعیتی بالا
در جستجوی دشمن گشتزنی میکرد.
در منطقه سپاه 3،ارتش به عملیات جستجوی جنگلهای متراکم
مثلث آهنین،پناهگاه ویت کنگ
نزدیک سایگون ادامه میداد که فکر میشد بطور دائم
مانع از دسترسی دشمن به آن توسط عملیاتهای بزرگ آمریکا قبلتر در همان سال شده است
در منطقه سپاه 2،یکسری از نبردهای خونین
در ارتفاعات مرکزی اطراف داکتو بطور موقت سربازان
ویتنام شمالی را به درون کامبوج و لائوس عقب رانده بود
ولی برخی از شدیدترین نبردها در منطقه
سپاه 1 رخ میداد..از 5 ایالت شمالی ویتنام جنوبی تشکیل میشد
که تفنگداران دریایی در انجا متحمل
فشار اصلی جنگ بودند.
بیش از دو و نیم میلیون نفر در انجا زندگی میکردند
که همه بجز دو درصد آنان درون
دره های رودخانه ای باریک کشتزار برنج
در امتداد دریای چین جنوبی زندگی میکردند
تفنگداران دریایی میخواستند که ویت کنگ را در آنجا ریشه کن کنند
و امنیت را برای مردم
روستا به روستا،دهکده به دهکده فراهم کنند
ارتفاعات وسیع عمدتا خالی از سکنه که
به سمت غرب تا لائوس گسترده شده بود،تفنگداران دریایی استدلال میکردند که
میتوانست برای دشمن باقی گذاشته شود.
سپهبد تفنگدار دریایی ویکتور کرولاک گفت:
جنگ واقعی در بین مردم است
و نه در بین کوهها.
ولی ژنرال ویلیام وستمورلند
فرمانده آمریکایی،میترسید که هزاران
نیروی ارتشی منظم ویتنام شمالی
برنامه داشته باشند تا دوتا از شمالی ترین ایالات را تصرف کنند.
یافتن و نابودی آنان اولین هدف او باقی ماند
او پافشاری میکرد که لشکر سوم تفنگداران دریایی
به شمال حرکت کنند تا با آن چالش مقابله کنند
پایگاهی در دانگها و استحکامات کلیدی در جیو لین
Con Thien, Cam Lo, Camp Carroll, Rockpile و Khe Sanh تاسیس کنند.
کیسان بر مسیر 9 اشراف داشت،بزرگراه شرقی-غربی
که وستمورلند امید داشت روزی سربازان آمریکایی را
از طریق مرز وارد لائوس کند،جایی که افراد ویتنام شمالی
و تدارکات از طریق مسیر هوشی مین به جنوب میرفتند.
ولی هزاران تفنگدار دریایی که در حال پایش مرز بودند
خودشان را در تیررس توپخانه و راکت اندازهای
بسیار دقیق ویتنام شمالیها
مخفی شده درون منطقه غیرنظامی شده یافتند
به من بگو
با تمام قوا اینجا اومدین؟
وقتی اومدم 13 نفر داشتم.
و حالا چهار روز بعده و هنوز چند نفر اینجان؟
شش نفر
تفنگها گیر میکنن،گل و لای
همه چیزو کند میکنه
و گلوله های توپ از همه جا فرود میاد
و آه اوضاع گاهی اوقات خیلی پوچ
و نا امید کننده میشه
نمیتونم بگم ترسیدم،رفیق ،ولی من ترسیدم
منظورم اینه که بعد از مدتی،تو میدونی که اون قراره بیاد(مرگ)
و تو نمیتونی هیچ کاری در موردش انجام بدی
و تو فقط به خدا نگاه میکنی
#خب،جام خیلی بهم ریختس #
# و موهایی روی چونم هست#
سرباز یکم جان ماسگریو
از فیرمونت ایالت میزوری،که داوطلب شده بود تا به لشکر
سوم تفنگداران دریایی بپیوندد
به منطقه روستایی جنگزده اطراف کانتین
در چند کیلومتری جنوب منطقه غیر نظامی شده فرستاده شد
برای تفنگداران دریایی در شمال،سپاه 1 در لشکر سوم تفنگداران دریایی
در بهار و تابستان 1967،ما منطقه غیرنظامی شده رو جان ماسگریو،از تفنگداران دریایی
منطقه تفنگداران دریایی مرده مینامیدیم
گردان یکم ماسگریو از قبل متحمل
تلفات بسیاری در یکسری از عملیاتهای پاکسازی خونین شده بود
که اعتقاد بر این شده بود که یک یگان بد شانس است.
آنها مرده متحرک نامیده میشدند
#من ی مردم،بله من ی مردم و نمیتونم#
من به سپاه تفنگداران دریایی ملحق شدم تا نقش عمده ای داشته باشم
و حس میکردم فرد مهمی نیستم مگر اینکه به شمال برم
و با ارتش ویتنام شمالی بجنگم
من هرگز از اون تصمیم پشیمون نشدم
اوقاتی بود که ما زیر آتش توپخانه بودیم
جایی که من فکر میکردم،میدونی تو داری به چی فکر میکنی؟
مختصر کلام اینه:اگه من زندگی میکردم تا 63 ساله بشم،
نمیخواستم یک روز صبح به آئینه نگاه کنم
و یک یارو رو داشته باشم که داره بهم نگاه میکنه که هیچ کاری
برای اونچه که بهش اعتقاد داشته نکرده باشه
اینکه به یکی دیگه اجازه بده بخش سخت تره کار رو انجام بده
هر برخورد عمده ای که من بیاد میارم که با ارتش ویتنام شمالی داشتم بوسیله
اونا شروع میشد که به ما کمین میزدن.
اونا به ما حمله نمیکردن مگر اینکه اونا تعدادشون از ما بیشتر بود.
و ما داشتیم تو زمین اونا میجنگیدیم
اونا زمین رو میشناختن ما نمیشناختیم
اونا واقعا خیلی خوب بودن
آمریکاییها یک نقطه ضعف داشتن
اونا سیگار میکشیدن و مسیری رو بجا میگذاشتن که ما میتونستیم بسادگی دنبال کنیم. لی وان چو،ارتش ویتنام شمالی
ویتنام شمالیها تفنگهای ای کی47(کلاشینکف) ساخت شوروی
بظاهر نابود نشدنی را حمل میکردند
تفنگداران دریایی مجبور بودند با تفنگهای تازه تولید شده ام-16 بجنگند که
که برای مدت زمانی یک نقص طراحی بالقوه مرگبار داشت:
آنها نیاز به تمیزکاری مداوم داشتند
و اغلب در وسط تیراندازی گیر میکردند
تفنگهای اونا کار میکرد، مال ما نه.
ام-16 یک تیکه آشغال بود
شما نمیتونید گلوله هاتونو به دشمن شلیک کنین
و اونا رو کارامد داشته باشین
و اون تفنگ مدام تو دستمون خراب میشد
وقتی یکی از سربازاشون زخمی یا کشته میشد
و اون یکی بالا میدوید تا جسد رو برگردونه هو هوو لان،از ارتش ویتنام شمالی
ما قادر بودیم به اونا هم شلیک کنیم
تنفرم از اونا از صمیم قلب بود
از صمیم قلب
من از اونا خیلی زیاد بدم میومد
و از اونا خیلی میترسیدم
پسر، من از اونا وحشت داشتم
و ترسی که از اونا داشتم از تنفرم بیشتر بود
همدردی و تنفر در هم تنیده بودن
ولی در میدان نبرد
تنفر غلبه داشت
اون امریکاییها مصمم بودن تا ما رو بکشن.
و ما هم مصمم بودیم تا اونا رو بکشیم
من فقط یک نفر رو در ویتنام کشتم
و اون اولین نفری بود که کلا کشتم
و من با احساس گناه در مورد کشتن اون مرد ناخوش بودم
و فکر باینکه من قراره این کارو
برای 13 ماه بعدی انجام بدم
من قراره دیوونه بشم
و من یک تفنگدار دریایی رو دیدم که روی یک مین جهنده(مینی که تا 130 سانتیمتر پیش از انفجار میجهد)پا گذاشت
و اون زمانی بود که من با شیطان معامله ام رو انجام دادم
و گفتم:من هرگز هیچ آدم دیگه ایو تا زمانیکه
در ویتنام هستم نمیکشم
بهر حال من هر تعداد گوک(عبارت توهین آمیز برای ویتنامیها)که بتونم پیدا کنم تلف خواهم کرد.
هر تعداد دینک(عبارت توهین آمیز برای ویتنامیها)که پیدا کنم میکشمشون
هر تعداد از این پوچها رو که بتونم پیدا کنم دود میدم
ولی نمیخوام کسیو بکشم،میدونی؟
شخص رو به شی تبدیل کنین
اون نژاد پرستی 101 است
معلوم شد که یک ابزار خیلی ضروریه
برای زمانیکه شما بچه هایی دارین که دارن در جنگهاتون مبارزه میکنن
برای اینکه اونا عاقل بمونن و کارشونو انجام بدن
ماسگریو در یکی از اولین گشتها،
یک جنگنده آمریکایی را دید که بسرعت پایین امد تا بر روی سربازان دشمن بمب ناپالم بیندازد
در حالیکه پشت یک ردیف بوته مخفی شده بود.
او میتوانست صدای کلاشینکفهایشان را بشنود که به هواپیما تیراندازی میکردند
تا زمانی که به یکباره انها در شعله های آتش بلعیده شدند
او اندیشید:"اگر دشمن میخواهد تا مثل آن بمیرد
قرار است که آن یک جنگ بسیار طولانی شود"
اونا میدونستن که اگه اونا از فاصله نزدیک ناگهان کمین بزنن
و بعد بین شما بیان
ما نمیتونستیم پشتیبانی هوایی برای خودمون درخواست کنیم یا برای اون مردد میشدیم.
بنابراین...تیراندازیهایی مثل اونرو ما جنجال مینامیدیم
اونا خیلی نزدیک بودن
و خیلی کشنده.
و اونا کاملا وحشتناک بودن
تفنگداران دریایی برای حفظ یک قلمرو که آنها
برای گرفتنش بسیار سخت جنگیده بودند، بطور کم تعداد پراکنده میشدند.
بارها و بارها آنها از یک پناهگاه
یا دیگری در امتداد منطقه غیر نظامی شده،در جستجوی سربازان دشمن فرستاده میشدند
این خارج شدن از توهم برای من زمانی شروع شد که به عقب برمیگشتم
تا در جاهایی بجنگم که ما قبلا جنگیده بودیم
ما جنگیده بودیم،اونجا رو گرفته بودیم و بعد ترک میکردیم
و ارتش ویتنام شمالی بعدش اونجا برمیگشتن
شما نمیخواید در جاهایی که
شما از قبل اونجا بوده اید زخمی شوید.
جنگ یک کسب و کار معامله املاک واقعیه
ما قراره ملکیو دور از دشمن بگیریم
و بعد مانع از دسترسی دشمن به اون ملک بشیم
در صبح دوم جولای(تیر ماه)1967،گردان یکم
یکبار دیگر عملیات پاکسازی منطقه ای در شمال شرق کانتین را شروع کرد.
زمانیکه انها به تقاطع جاده ها موسوم به "بازار"رسیدند
حدود دو کیلومتری پایگاهشان،آنها کمین خوردند.
یک گروهان تقریبا نابود شد
گروهان جان ماسگریو برای نجات بازماندگان حمله کرد
و انها هم در انجا به زمین دوخته شدند
آن یکی از بدترین روزهایی بود که سپاه تفنگداران دریایی در ویتنام متحمل شد
53 نفر کشته و 190 نفر زخمی از میدان نبرد خارج شدند
34 کشته دیگر،مجبور شدند در پشت سر بجا بگذارند
و زمانیکه تفنگداران دریایی دو روز بعد برای بازپسگیری
اجسادشان راهشان را باجنگ گشودند و برگشتند،فهمیدند که تعدادی
بخاطر این کشته شده اند که تفنگهای ام-16 شان زمانیکه دشمن نزدیک میشد گیر کرده بود.
بسیاری اعدام شده بودند،به صورت
یا پشت سرشان از فاصله نزدیک شلیک شده بود
برخی اجساد تبدیل به تله انفجاری شده بودند
مابقی تکه تکه شده بودند
سرفرماندهی نیروی آبی خاکی تفنگداران دریایی
بقدری از اسیر گرفتن ویتنام شمالیها ناامید شده بود که
اونها به ما پیشنهاد سه روز استراحت و تجدید قوا در کشور رو دادن
اگه ما اسیری بیاریم.
اره موفق باشید
میدونی؟
تو که نمیدونی ما اینجا چیکار میکنیم؟
تو میدونی با کی داریم میجنگیم؟
میخوام به صراحت بگم،ما اسرا رو شکنجه نکردیم
و ما اونا رو ناقص العضو نکردیم
ولی اگه اسیری باشه که تو باید به عقب برگردونی،میدونی
اگه اون به دستمون بیفته
اون فقط ی مادر مرده بدبخت بود
نمیدونم چجوری توصیفش کنم که معنی داشته باشه
راکسبری جایی که من بزرگ شدم
ی محله آفریقایی-آمریکایی بود
و جنوب بوستون یک قلعه ایرلندی-کاتولیکی بود
میدونی،یک عالمه نفرت وجود داشت
مردم جنوب بوستون از ما بدشون میومد،ما از اونا متنفر بودیم
و بطور طعنه امیزی راجر هریس،از تفنگداران دریایی
میدونی،شما قاطی جنگ میشین راجر هریس،از تفنگداران دریایی
و ویتنامیها اهمیتی نمیدادن
که شما اهل راکسبری باشین یا جنوب بوستون راجر هریس،از تفنگداران دریایی
اونا شما رو به عنوان آمریکایی میدیدند
و میخواستن شما رو بکشن چون شما آمریکایی هستین
سرباز راجر هریس،میگفت که او به تفنگداران دریایی ملحق شده بود بخشی بخاطر اینکه
او میخواست یک گلادیاتور باشد
قاتل دشمنان کشورش.
در 28 جولای(مرداد ماه)دو هفته پس از
اینکه گردان یکم بشدت در هم کوبیده شد، جان ماسگریو برای استراحت
و بهبودی به عقب برده شد
راجر هریس و گردان دوم به خارج از کانتین
و به داخل نیمه جنوبی خود منطقه غیر نظامی شده حرکت کرد
ما میخواستیم ارتش ویتنام جنوبی
خودشونو نشون بدن
بنابراین اساسا شما اونجا طعمه میگذارین
و بعد ما فراخونده میشدیم و جهنمو اونجا رو سرشون خراب میکردیم
گردان راجر هریس به درون منطقه غیرنظامی شده
در امتداد مسیر ناهموار ارابه رو که به رود بنهای منتهی میشد،پیشروی کردند.
اما طراحان در فهمیدن این شکست خوردند که یک پل بتونی
بر روی جریان بسیار شدید رودخانه
برای عبور وسایل نقلیه زرهی بسیار باریک و بسیار ضعیف بود.
حالا تفنگداران دریایی چاره ای نداشتند جز اینکه از یک قانون اصلی
تاکتیکهای پیاده نظام تخطی کنند..
برگردند و سعی کنند راهی که آمده بودند را بازگردند.
دشمن منتظرشان بود
کمینهای گسترده و
کشتار زیاد
و
جنون
تفنگداران دریایی مجبور شدند تا جنگ ضربات خونین خمپاره اندازها
آتش مسلسلها و نارنجک اندازها را راه بیاندازند
من بیشترین احترامو برای سربازان ارتش ویتنام شمالی قائل بودم
وقتی شما میبینین یکی بالا میپره و با یک تانک مقابله میکنه،میدونی
در حالیکه اون تانک مجهز به مسلسل کالیبر 50
و یک توپ 90 میلیمتری هست
و یک نفر با تانک مقابله میکنه
فکر میکنم چیزایی برای گفتن داره
گروهان راجر هریس گیر افتاد
و توسط سربازان دشمن از همه جهات به ان حمله میشد
تفنگداران دریایی از نفس افتاده از منطقه غیر نظامی شده
در کنار وسایل نقلیه زرهی درهم شکسته
مملو از کشتگان و زخمیهای آمریکایی به عقب برگشتند.
گردان متحمل 214 نفر تلفات شد
به هیچ وجه روز خوبی برای تفنگداران دریایی نبود
آدمهای زیادی مردن
افراد پاهاشون بر اثر شلیک قطع شده بود
افرادی زیر تانک له شدن
نمیخوام در موردش صحبت کنم چون اون
اون روز خوبی نیست،روز خوبی نبود
ما دو گروهان آمریکایی رو بمدت سه روز
تعقیب کردیم
اونا دنبال ما میگشتن لو کاک تام،از ارتش ویتنام شمالی
ولی ما به اونا غافلگیرانه حمله کردیم لو کاک تام،از ارتش ویتنام شمالی
گروهان من به وسط مواضع امریکاییها نفوذ کرد
و ما هر دو گروهان رو نابود کردیم
ولی هزینه ای که ما پرداخت کردیم گزاف بود
من 90 نفر داشتم
60-70 نفرشون کشته یا زخمی شدن
وقتی ما به پایگاهمون برگشتیم
ما روزهای متمادی عزادار بودیم
من از روی غصه از دست دادن افرادم نمیتونستم چیزی بخورم یا بخوابم
فقط گریه میکردم
من مدال گرفتم
قاتل قهرمان امریکایی
ولی ما بهاشو با خون رفقایمان پرداخت کردیم
امروز "بائوکو"هست،روز رای گیری در ویتنام
و اون یک روز رسمی در روستای هانگ تائو فو
و در سایر روستاها در سراسر کشوره.
و این مردم با بهترین لباسهای روز یکشنبشون برای اون تیپ زدن.
نخست وزیر ویتنام جنوبی وین کائو کی
مخالفین بودائیش را در 1966 در هم کوبیده بود
ولی او توسط آمریکاییها
و رقبای سیاسیش محبور شده بود تا گامهای حداقلی مرددانه ای
به سمت دموکراسی،انتخاب مجلس ملی
قانون اساسی جدید و وعده انتخابات
برای ریاست جمهوری و نخست وزیری بردارد
ولی وقتی مخالف دیرین"کی"،وین وان تیو اعلام کرد
که میخواهد "کی" را برای کسب بالاترین مقام به چالش بکشد
اوضاع در سایگون بار دیگر در خطر فروپاشی قرار گرفت
ما شاهد رقابت بین تیو و "کی"بودیم
و اون یک بازی بود
در ویتنام کشور انگار که داشت
ما داشتیم یک فیلم تماشا میکردیم
و تیو و "کی" هم داشتن نگاه میکردن
نه اینکه چه کسی حمایت مردمو داشته باشه فان کوانگ تو،سایگون
بلکه چه کسی حمایت آمریکائیها و کاخ سفید رو داشته باشه
السورث بانکر،سفیر آمریکا
هر دو مرد را به اقامتگاهش فراخواند و هشدار داد که
ایالات متحده یک جنگ قدرت دیگر را تحمل نخواهد کرد:
تیو و "کی" باید با ژنرالهای همفکرشان ملاقات کنند
و تصمیم بگیرند چه کسی رئیس جمهور
و چه کسی معاونش میشود.
تیو قدرت اول را بدست گرفت
او فروتن،خونسرد
عمدتا به تجمع قدرت
و ثروت شخصی علاقه داشت و اعتقاد بر این بود که نامحتمل
است که هیچوقت واشنگتن را خجالت زده کند
"کی"معاون رئیس جمهورش میشد
آنها همراه با هم تنها 35 درصد آرا را تصاحب کردند
هیچ کسی که خواستار پایان جنگ بود
اجازه داده نشد تا برنده شود
بسیاری از بودائیها آن انتخابات را تحریم کردند
و تهدیدات ویت کنگ بسیاری دیگر را از رای دادن بازداشت
ولی وزارت خارجه سریعا اعلام کرد
انتخابات گام مهمی رو به جلو است
برخی ویتنام جنوبیها باور داشتند که یک معیار
ثبات نهایتا حاصل شده است.
دیگران انقدر مطمئن نبودند
برحسب فاسد بودن،بله اونا فاسد بودن
تیو و "کی" هر دو از موقعیتشون سوء استفاده میکردند
ما بهای بسیار زیادی برای داشتن رهبرانی مثل
"کی" و تیو پرداخت کردیم
و ما هنوز داریم اون بها رو پرداخت میکنیم
پدرم در ارتش ایالات متحده بود
و بعد وقتی قضیه نیروی هوایی پیش اومد او
به نیروی هوایی پیوست
من بیرون از شهر در محیط بدون تبعیض نژادی بزرگ شدم اوا جفرسون پترسون،از ایالت ایلینویز
من معمولا تنها دختر سیاه کوچولو تو کلاس بودم
اگه شما به تصاویر کلاسم نگاه کنین
من شبیه یک تکه شکلات کوچک در بستنی وانیلی هستم
من همیشه دانش اموز خوبی بودم
یادم میاد مردم میگفتند:اوه،تو چقدر خوب حرف میزنی
و بخش ناگفتش اینه:(خوب)برای یک دختر سیاه پوست
احتمالا یک دختر کاکا سیاه یا دختر رنگین پوست،در اون موقع
پدر اوا جفرسون یک سال در پایگاه های هوایی
در ویتنام خدمت کرده بود و با این اعتقاد به خانه بازگشت که ایالات متحده
منافعی در انجا ندارد که بماند.
ولی زمانیکه دخترش وارد دانشگاه شمال غربی
در اوانستون واقع در حومه شهر شیکاگو در سپتامبر 1967 شد
جنگ در اذهان دانشجویان جایگاه بالایی نداشت
جنگ واقعا مساله ای نبود
اون مثل این میمونه که خوب،نه،رئیس جمهور
قلبا بدنبال بیشترین منافع ماست
او البته تنها جنگ رو تا جایی دنبال میکنه
که معقول باشه
و فکر میکنم اکثریت آمریکائیها اونجوری فکر میکردن
در دانشگاه نبراسکا
جک تاد همچنین از جنگ حمایت میکرد
او انقدر حس قویی در مورد آن داشت که در 1966 او برای دوره آموزشی
افسری تفنگداران دریایی ثبت نام کرده بود
من وارد سپاه تفنگداران دریایی با این فکر شدم که جک تاد،دانشگاه نبراسکا
این همه اونکاریه که میخوام بکنم. جک تاد،دانشگاه نبراسکا
منظورم اینه که هدفم فرماندهی
یک جوخه در ویتنام بود
ولی با گذشت زمان و با ادامه جنگ
تاد و بسیاری از همکلاسیهایش
افکارشان شروع به تغییر کرد
همه افراد جوان تغییر میکردن
ولی ما در حال تغییرات بسیار زیادی
با چنان سرعت بالایی شدیم
همه اون موسیقی،اون فرهنگ ،همه چیزی که ما بهش گوش میکردیم
همه اونچیزی که ما فکر میکردیم در حال تغییر شکل بود
و مرکز همه اونها ویتنام ،ویتنام،ویتنام بود
اون مدام داشت به پس زمینه همه چیز وارد میشد.
در ابتدا اون یجوری مثل یک صدای خش خش بود
و بعد اون تبدیل به فیلی در اتاق شد
و بعد اون فیلی بود که روی سرتون مینشست
و ما...ما نمیتونستیم از این فرار کنیم
تاد در اموزشگاه افسری
در اردوگاه آپشور در کوانتیکوی ویرجینیا حضور یافت
ولی شک و تردیدها در مورد جنگ آنجا هم از او دست بردار نبود
فکر میکنم مسائل عاطفی که در اونجا رخ میداد،
عکسهایی که ما میدیدیم،تصاویر خبری
و این حقیقت که در اونجا هیچ پیشرفت قابل توجهی نبود
واقعا اونچه رو که فکر میکردیم تحلیل میبرد و از بین میبرد
در تابستان 1967،من در اردوگاه اپشور بودم،میدونی
میخواستم برم مردم ویتنامو بکشم
و در اکتبر(مهر ماه)من کاملا ضد جنگ شدم
وستمورلند دیشب پیشم اومد
و او میگفت که اون قدرت آتش و بمباران لیندون جانسون،رئیس جمهور آمریکا
بیشتری رو هفته پیش روی منطقه غیر نظامی شده متمرکز کرده لیندون جانسون،رئیس جمهور آمریکا
و اونا هم (ویتنامیها)حملات بیشتری رو روی ما
نسبت به هر دوره مشابهی در تاریخ جنگ
متمرکز کرده اند
اره اورت دیرکسن،رهبر اقلیت جمهوریخواه سنا
خیلی بیشتر از اون چیزی که در کل جنگ دوم جهانی
بر روی برلین و توکیو فرو ریخته شده
و اینکه تنها دفاع اون از منطقه غیر نظامی شده برای متوقف کردن
این تهاجم به اونجا با وجود سعی ویتنام شمالیها
برای ورود به اونجا،بمباران مواضع توپخانه اوناست.
اره
و اگه ما بمباران رو همونطور که این احمقها
در موردش صحبت میکنن متوقف کنیم،خودکشی محضه
وقتی شما میگین بمباران رو متوقف کنین
شما دارید میگین:"تفنگدارهای آمریکایی بیشتری رو بکشین"
معنیش فقط همینه
اره اورت دیرکسن،رهبر اقلیت جمهوریخواه سنا
حالا اگه ما بمباران رو متوقف کنیم،بدون مذاکره با اونها
و بدون عمل متقابل در قسمت اونها،
معنیش فقط همینه که ما آمریکاییهای بیشتریو میکشیم،همش همینه.
اره اورت دیرکسن،رهبر اقلیت جمهوریخواه سنا
نه بمباران در حال انجام شمال
نه بمباران متمرکز شده اطراف منطقه غیرنظامی شده
نه پیشنهادهای پشت صحنه
رئیس جمهور جانسون برای توقف آن
هیچ تاثیر قابل توجهی روی لی زوان
و افراد دیگری که ویتنام شمالی را اداره میکردند نگذاشت.
ولی لی زوان مثل لیندون جانسون
در ان تابستان به دردسر افتاده بود
جنگ با آمریکاییها نتیجه کمی بهتر
از یک بن بست خونین داشت.
برخی فرماندهان ویت کنگ در جنوب
از پافشاری هانوی برای اداره تاکتیکهای جنگیشان منزجر بودند
بسیاری از غیرنظامیان ویتنام شمالی از جنگ و بمبارانی که
زندگی آنها را مختل کرده بود
و انقدر زیاد زیرساختهایشان را ویران کرده بود،خسته شده بودند
محترمترین چهره های کشور
هوشی مین و وو وین زاپ،که بر صبر
و ادامه جنگ فرسایشی اصرار داشتند،هنوز معتقد بودند
که در پایان نتیجه بخش است
حامیان شوروی و چینی هانوی همچنین
توصیه به جنگ میکردند
لی زوان برای خاموش کردن منتقدانش و شکستن بن بست
شروع به برنامه ریزی و پیشبرد
نوع خطرناکتر و جدید آن طرح پیروزی کرد که
که در 1964 آزموده بود
او آنرا "تهاجم همه جانبه،شورش فراگیر" خواند.
یگانهای ویتنام شمالی و ویت کنگ تعداد زیادی
حملات هماهنگ بر شهرها و شهرکها
و پایگاههای نظامی ویتنام جنوبی اجرا میکردند
لی زوان معتقد بود که آن تهاجمات
یک شورش گسترده غیرنظامیان را شعله ور میکند
این ضربات همزمان رژیم سایگون را نابود میکرد
و برای واشنگتن هیچ چاره ای جز عقب نشینی باقی نمیگذاشت
فکر میکنم لی زوان کاملا به پیروزی اطمینان داشت هوی دوک ،از ویتنام شمالی
هانوی اماده بود تا حکومت رو در جنوب تصرف بکنه.
اونا پول چاپ کردند
و یونیفرمهای جدید برای پوشش پلیس تولید کردند
برای وقتی که اونا کنترل شهرهای جنوب رو به دست میگیرن
ما اعتقاد داشتیم که شهرها توسط آمریکاییها گوین گوک،از ارتش ویتنام شمالی
و ویتنام جنوبیها سرکوب شده بودن
اینکه مردم آماده قیام بودن
یک رهبر به ما گفت که شهرها مثل ماهی باردار پر از
تخم بودن
ما فقط لازم بود تا اون ماهیو یک کم غلغلک بدیم
و همه اون تخمها بیرون میریخت
ما در مورد غرورمون حرف میزنیم
همچنین مقداری غرور در سمت اونا بود
و زمانی که اونا خودشون رو متقاعد کردن
که این قرار بود یک موفقیت بزرگ باشه جیمز ویلبانکس،مشاور ارتش
این اونچیزیه که برخی افراد شوخ طبع نوشیدن از آب وان خودتون تعبیر کردن(تکیه بر اطلاعات خود)
اونا تصمیم گرفتند که اون قراره یک پیروزی باشه
حتی باوجود اینکه مردمی در ویتنام جنوبی هستن که میگن دفتر سیاسی حزب کمونیست،هانوی
"هی این نظر جالبی نیست" دفتر سیاسی حزب کمونیست،هانوی
ولی این افراد متهم به ذهنیت گرایی میشدن
و اساسا بهشون گفته میشد خفه شن و به حرکتشون ادامه بدن
لی زوان هرکسی که مخالف نقشه اش بود را بی اثر کرد
اعضای ستاد ژنرال زاپ بازداشت شدند
همچنین منشی هوشی مین بازداشت شد
ژنرال زاپ ناخوش احوال بود
او در جولای به مجارستان برای معالجه پزشکی فرستاده شد
هو شی مین در سپتامبر
برای درمان پزشکی به چین فرستاده شد
صدها تن از چهره های کمتر برجسته-روزنامه نگاران،دانشجویان
حتی قهرمانان بسیار صاحب مدال جنگ با فرانسه
جمع آوری شدند
بسیاری در زندان قدیمی فرانسه
که اسرای جنگی آمریکایی زندانی در آنجا آنرا
هتل هیلتون هانوی مینامیدند،محبوس شدند.
روزی که نهایتا برای حمله انتخاب شد
31 ژانویه 1968(بهمن ماه)
اولین روز جشن سال قمری جدید ویتنامیها
موسوم به تت بود
صدها متعاقبا هزاران نیروی منظم ویتنام شمالی
با لباسهای غیر نظامی شروع به نفوذ بسمت جنوب
برای الحاق به دهها هزار ویت کنگی شدند که از قبل در محل مستقر بودند
ناگهان به ما دستور داده شد تا سربازانمان را از میدان نبرد فرا بخوانیم
برامون سلاح و مهمات هو هوو لان،از ارتش ویتنام شمالی
برنج،نمک،ماهی خشک
حتی شکر و شیر خشک بیشتری ارسال شد.
ما داشتیم به جبهه جنوب
برای مدت زمان زیادی میرفتیم
تشریفات وداعی که من در روستایم دیدم
واقعا مشتاقانه بودند
که توسط کمونیستها سازمان داده شده بودند
سربازها برای رفتن به جنوب برای جنگ بسیار هیجانزده بودند
بزرگترین برادرم وقتی از لحاظ بدنی پذیرفته شد و برای ارتش
قبول شد،از خوشحالی
فریاد میکشید
برخی مردان در روستای من که وزن کافی نداشتن
برای قبولی تو جیبهاشون سنگ میگذاشتن.
هیچ کس ناراحت نبود
هیچ کس تصور نمیکرد که اونا ممکنه برنگردن
یا تراژدی پیشرو رو ببینه
ویتنام شمالیها برای کسب امادگی برای تهاجم در پیش
امید داشتند تا قوای آمریکایی
و ویتنام جنوبی را بفریبند که از شهرها
و پایگاههای نظامی بزرگ دور شوند
آنها برای رسیدن به این هدف،یکسری از حملات
به پاسگاههای مرزی دور افتاده در نزدیکی کامبوج،لائوس و منطقه غیرنظامی شده انجام میدادند
این حملات مقدماتی به"نبردهای مرزی"معروف شد
کانتین باید اولین هدف میبود.
در سپتامبر و اکتبر(شهریور و مهر ماه)
همچنانکه ویتنام شمالیها
حلقه تله را در اطراف آنها محکم میکردند،
نوبت یگانهای جان ماسگریو و راجر هریس برای دفاع از کانتین شد.
تنها راه ورود یا خروج توسط هلیکوپتر بود
کانتین به ویتنامی به معنی تپه فرشتگان است
بودن در کانتین مثل بودن در یک بشکه بود
ما ماهی بودیم،اونا تفنگ شاتگان داشتن
که در بشکه فرو کرده بودن و میترکوندن
و اونا میخواستن در هر شلیک چیزیو بزنن
چون کانتین اینچنین منطقه کوچکی بود
و اونا اونجا رو با توپخانه
از ویتنام شمالی میکوبیدند،نمیشد اونا خطا بزنن
اوضاع اونا وحشتناک بود
اونا نمیتونستن تجدید تدارکات بشن یا کشته هاشونو جابجا کنن
من هیچوقت اونجوری نترسیده بودم
در حقیقت اون دلیلیه که من حالا از هیچ چیزی نمیترسم
منظورم اینه که
هیچ کاری نیست که شما بتونین انجام بدین
شما فقط به صداهای راکتهایی که دارن میان اونجا گوش میدین
و شما فقط دعا میکنین که روی سر شما فرود نیان
سوال بزرگ در حقیقت به نظر میرسه که این باشه آیا جان لورنس،از شبکه سی بی اس نیوز
ویتنام شمالیها قصد دارند به کانتین حمله کنند یا نه جان لورنس،از شبکه سی بی اس نیوز
تفنگداران دریایی تعداد سربازان
محافظ اون پاسگاه رو سه برابر کردند
و گردانهای بیشتری رو
برای تجدید قوا آماده کرده اند
من تو آب مینشستم
در آب میخوابیدم
در آب غذا میخوردم چون همه سوراخها پر از آب بود
منظورم اینه که یک سنگر حفره روباه پر از آب میتونه ی زخمیو غرق کنه
شما در روز مشغول پر کردن کیسه های شن بودین
سعی داشتین سدی بسازین،شما فقط اونا رو روی هم میچیدین
لایه دیگه ای میچیدین
گل و لای بسیار ،خون
و توپخانه.
خاک رس قرمزی اونجاست
و اون واقعا چسبناکه و میتونست شما رو فرو ببره
و چکمه هاتونو از پا در بیاره.
دویدن در همچون چیزی سخته
و دویدن،زمانیکه شما در محل هستین
جایی که اونا دارن آتیش سنگین توپخانه روی شما میریزن،
دویدن خیلی مهمه
طی اون محاصره در پاییز 1967
ما مقالات روزنامه رو با پست
از طرف خانواده هامون دریافت میکردیم و ما بعنوان آلامو(دژی که در ان در سال 1836،آمریکائیها طی نبرد تگزاس در آنجا بدست مکزیکیها قتل عام شدند)خطاب میشدیم.
میدونی،هی ما میدونستیم آلامو چی بود
ما میدونستیم اونجا چه اتفاقی افتاده
تقریبا در هر ساعت یک آتشباری توپخانه رخ میداد
افراد با انفجار قطعه قطعه میشدن،واقعا تکه تکه میشدن
شما یک چکمه با پایی در اون پیدا میکردین
و بعد اینکه آیا اون پا سفید بود یا سیاه؟
خب کدوم..کدوم تفنگدار دریایی سفید اینجا بوده؟
کدوم سیاه بوده؟
بعدا شما سعی میکردین بخاطر بیارین و برچسبش بزنین
و بعد اونرو در کیسه سبز بزارین
و این اونچیزی بود که برمیگشت،میدونی
بعنوان سرجوخه وظیفه تفنگدار دریایی و همینجوری
و بعد اما گاهی اوقات شما حتی مطمئن نبودین چرا که اون جسد
به معنی واقعی کلمه متلاشی شده بود و تنها چیزی که
باقیمونده یک پا یا قطعه ای از یک بازو است
من یک تقویم جیبی از شرکت بیمه کلیفورد فورلو با خودم حمل میکردم
اون مامور بیمه پدرم بود
و من هر روزی که میگذشت رو خط میزدم
و بعد در اکتبر،ما مجددا به کانتین رفتیم
من این کارو متوقف کردم چونکه فکر کردم:اینکار بی معنیه
من قرار نیست خونه برم
من قرار نیست کاری کنم که خونه برم
میدونی،منظور از این کار چیه؟.
بنابراین من خط زدن روزها رو متوقف کردم
من این فرصت رو داشتم تا به مادرم تلفن کنم میدونی
و من داشتم به مادرم میگفتم اونجا داره چه اتفاقی میفته
و داشتم به اون میگفتم چطور نباید به اونچه که در
روزنامه میدید و در تلویزیون میبینه باور داشته باشه
چون ما داریم جنگو میبازیم
و من گفتم:تو احتمالا هرگز دوباره منو نخواهی دید
چون ما شمالی ترین پاسگاه مرزی هستیم که تفنگداران دریایی دارن
میدونی
ما به معنی واقعی کلمه میتونستیم به داخل ویتنام شمالی نگاه کنیم
ما میتونستیم جرقه ها رو زمانی که توپها روی ما آتش میکردن ببینیم
و من گفتم:و همه در یگان من دارن میمیرن،میدونی
و من احتمالا برنخواهم گشت
و مادرم گفت:نه،تو قراره برگردی
او گفت:من هر روز با خدا حرف میزنم و تو خاصی
تو برخواهی گشت
و من گفتم:مامان،مادر هر کسی فکر میکنه که
پسراشون خاصن،میدونی
من دارم قطعات بدن افراد خاص رو تو کیسه میگذارم
و من حس میکردم که مادرم در حال انکاره
اون فقط نمیخواست تا با این حقیقت مواجه بشه که تنها پسرش
قراره در ویتنام بمیره
و من گفتم:مامان،این شوخی نیست
گفتم:همه دارن اینجا میمیرن،میدونی
همه دارن میمیرن
و اون گفت که تو قرار نیست بمیری
تو قرار نیست بمیری
و آخرین چیزی که اون به من گفت این بود:
خدا برای تو برنامه ای داره
و گفتم:اره ،درسته
و تلفونو قطع کردم
آقای استات شما در کدام مقطع زمانی در ویتنام بودید؟
من از سپتامبر 1966 تا سپتامبر 1967 دنیس استات،گزارشگر جنگ
بمدت یکسال در ویتنام بودم دنیس استات،گزارشگر جنگ
و با کدام یگان؟
همراه گردان یکم از هوابرد صد و یکم
طی اون مدت که شما در ویتنام بودین
آیا شما شخصا شاهد هر گونه بیرحمی
از جانب سربازان آمریکایی بودید؟
بله،بودم
دنیس استات اهل فونیکس،آریزونا در ارتش
در سن 20 سالگی ثبت نام کرد و 9 ماه را در نبرد خدمت کرد
او سه بار مجروح شد و گزارشگر ارتش شد که
اخبار هنگ 327 از هوابرد صد و یکم را پوشش میداد
او اغلب اوقاتش را همراه با یک جوخه کوماندویی بی همتا
موسوم به "نیروی ببر"میگذراند
تیمهای کوچک دست چین شده که قادر به ماندن در جنگل
بمدت چند هفته پشت سرهم
سریع السیر و کشنده بودند
به منظور:"چریکهایی که چریکها(ی دشمن)را میکشند
نیروی ببر در شش ایالت مختلف میجنگید
مکررا متحمل تلفات سنگین میشد
اگه شما بهترین دوستتونو از دست میدادین و شما میخواستین انتقام بگیرین
این همون چیزیه که افسرها میگن:نه،تو نمیتونی اون کارو بکنی
و اگه شما این کارو بکنبن،متعاقبا عواقبی وجود خواهد داشت
ولی زمانیکه افسران و اون سرجوخه رو هم شامل میشه
و فرمانده گردان به شما میگن که این کاریه که رایون کازی،پزشکیار نیروی ببر
شما قراره انجام بدین،پس اون کاملا از کنترل خارج میشه
برخی در فرماندهی نظامی آمریکا در ویتنام نگران این بودند که چنین یگان با آزادی عمل
که سرخود عملیات میکند،کنترلش سخت میشود.
ولی ژنرال وستمورلند و فرماندهانش در میدان
نیروی ببر را بخاطر ددمنشی قابل اطمینانش میستودند
در تابستان 1967،نیروی ببر به دره
حاصلخیز سانگوی فرستاده شد
کل جمعیت این منطقه از قبل از خانه هایشان
جمع آوری شده و در اردوگاه پناهندگان گردآوری شده بودند.
ولی برخی برای ادامه کشاورزی که
همیشه انجام داده بودند بازگشته بودند.
آن دره رسما یک منطقه آتش آزاد اعلام شده بود
و افسران نیروی ببر آنرا دقیقا اعمال کردند
یک ستوان به افرادش گفت :هیچ دوستی وجود ندارد
به هرچیزی که تکان میخورد تیراندازی کنید.
طی یک دوره هفت ماهه،آنها تعداد زیادی
از غیرنظامیان غیر مسلح را کشتند
در بین قربانیانشان دو برادر کور
یک راهب بودایی مسن،زنان،کودکان،و افراد پیر
که در پناهگاههای زیرزمینی پنهان میشدند
و سه کشاورز که سعی داشتند برنج بکارند،وجود داشتند.
همگی بعنوان دشمنانی که در طی عملیات کشته شدند گزارش شدند
این بیرحمیهایی که توسط سربازان یگانهایی انجام میشد
که من در آنها بعنوان گزارشگر برای روزنامه های ارتش
گمارده شدم،مثل
نیروی ببر تنها جوخه ای نبود که
دنیس استات گزارش کرد که از حدشان گذشته بودند.
یکی از چنین وقایعی،تجاوز و قتل
یک دختر ویتنامی بود
اون اسیر شد و برای بازجویی نگه داشته شد
طی یک دوره دو روزه،به او تجاوز میشد و سپس
در صبح روز سوم او به قتل رسید
به او توسط بیش از یک نفر تجاوز شد؟
بله،همه بجز پزشکیار و خود من
و احتمالا یک نفر دیگر از جوخه.
آیا شما اعتراض کردید؟
آیا شما سعی کردید به هر طریقی جلوی اونا رو بگیرین؟
بله،پس از واقعه تجاوز من به
گروهبان یکم گردان شکایت کردم و پاسخش این بود که
از این قبیل امور در همه جنگها رخ میده
و اینکه من نباید به اون اشاره ای کنم،اون یک واقعه عادی بود
بعد از اون من پیش کشیش ارتش رفتم و در موردش با اون صحبت کردم
او خودش تحقیقاتی کرد
فهمید قضیه صحت داره و همراه من پیش
اون گروهبان یکم رفت
اون گروهبان یکم گفت که
خب اون به کشیش ارتش گفت که به مذهب بچسبه
اونرو فرستاد رفت و بعد به من گفت تا ساکت بمونم
اینکه من حق ندارم از عملیات بعدی برگردم.
سالها بعد سرباز دیگری با اتهامات بیشتری
از جنایات جنگی پیش آمد آنها گلوی آن دختر را بریدند و او را کشتند.
و یک تحقیقات ارتش دلایل متقنی برای گناهکار بودن آنها یافت گوشهایش را بریدند
تا 18 عضو نیروی ببر را بخاطر قتل یا تجاوز محاکمه کند ما ده نفر از کشاورزان را پس از توقف تیراندازی کشتیم
پوست سر سرباز ارتش ویتنام شمالی را کندیم
ولی رسما هیچ اتهامی هرگز وارد نشد
آن پرونده های رسمی در بایگانیها دفن شد
اونا همشون باید به زندان میفتادن
اونا بخاطر قتل گناهکار بودن
ختم کلام
در همون زمان،من به اون واقعه فکر میکردم
که من فکر میکنم یک انحراف و واقعه غیر طبیعی بود نه یک هنجار جیمز ویلبانکس،مشاور ارتش
حیثیت همه کهنه سربازهارو لکه دار کرد،صدها هزار
کهنه سربازی که رفتن و وظیفشونو انجام دادن
و تا اونجایی که تونستن شریف و محترم باقی موندن
و اونها هم چوب اونکارهایی رو خوردن که تقصیری درش نداشتن.
یکی از چیزهایی که در جنگ یاد گرفتم اینه که
ما اشرف مخلوقات در این سیاره نیستیم به این دلیل که ما خوبیم
ما گونه های بسیار مهاجمی هستیم
این در ذات ماست کارل مارلنتز،تفنگداران دریایی
و مردم حرفهای زیادی در مورد این میزنن که چجوری خوب،ارتش کارل مارلنتز،تفنگداران دریایی
پسر بچه ها رو به ماشینها و ابزار کشتار تبدیل میکنه.
و من همیشه استدلال میارم که اون فقط آموزشگاهی برای ورود به جامعست
آنچه که ما با تمدن میکنیم اینه که ما یاد میگیریم تا جلوی این تمایلات
تهاجمیو بگیریم و مهارش کنیم.
و ما باید اونا رو بشناسیم
من در مورد کل کشور نگرانم که اونو نشناسه
علتی که باعث میشه شما فکر کنین چند بار ما خودمونو
بعنوان یک کشور گرفتار کردیم چون ما همیشه آدم خوبا هستیم
گاهی اوقات فکر میکنم اگه ما به این فکر میکردیم که ما همیشه
آدم خوبا نبودیم ممکن بود ما واقعا در جنگهای کمتری وارد میشدیم
آقای روبین
چگونه شما عملا انتظار دارید تا پنتاگون را تعطیل کنید؟
پنتاگون نمایانگر قتل مردم جری روبین،فعال ضد جنگ
در سراسر جهانه.
و مردم آمریکا هیچ کنترلی
بر آنچه حکومتشان انجام میدهد ندارند
پس ما قراره آنجا بریم به تعداد هزاران نفر
و درها رو ببندیم و راهروها رو پر کنیم
تا اینکه کار پنتاگون متوقف بشه
چون کار پنتاگون باید متوقف شود
تنها کاری که باید با پنتاگون کرد اینه که تعطیلش کرد.
#اون به 1942 برمیگرده#
# من عضو یک جوخه خوب بودم#
#ما داشتیم در لوئیزیانا مانور برگزار میکردیم#
# شبی زیر نور ماه#
#اون سروان به ما گفت تا از قسمت کم عمق رودخانه رد بشیم #
#اینجوری همه اون اتفاقات شروع شد# تابلو نوشته:عمرا ما برویم
# ما تا زانو در آب گل الود وسیع بودیم # تابلو نوشته:مرد سیاهپوست:با نژادپرستی سفیدها بجنگید نه ویتنام
# اون احمق بزرگ میگه با وجود مشکلات پیش برید# تابلونوشته:من زمانی خواهم رفت(به ویتنام)که لیندا برد(دختر لیندون جانسون) بره
یک تظاهرات عظیم در نیویورک تابلونوشته:من زمانی خواهم رفت(به ویتنام)که لیندا برد(دختر لیندون جانسون) بره
یا در واشنگتن هر پاییز و هر بهار برگزار میشد
ما تصمیم گرفتیم تا به اون تظاهرات
در واشنگتن در محل بنای یادبود لینکلن در پاییز 1967 بریم بیل زیمرمان،فعال ضد جنگ
ولی ما باید تا جایی که میتونستیم از مردم در اون تظاهرات
جمع میکردیم و اونا رو بسمت پنتاگون هدایت میکردیم
و در پنتاگون سعی میکردیم تا کاری بیشتر تهاجمی
انجام بدیم تا اینکه بسادگی اون دوروبر بایستیم و در مخالفت با جنگ سخنرانی کنیم ,
که اونچیزی بود که تظاهرات بهش تبدیل شده بود
# هیچ مردی قادر نخواهد بود شنا کند#
و زمانی که وقتش رسید تا مردم رو از بنای یادبود
لینکلن بسمت پنتاگون هدایت کنیم
50 هزار نفر تظاهرات میکردن
#افراد دنبالم بیاید من رهبری میکنم#
#ما تا گردن در اون آب گلالود وسیع بودیم#
# اون احمق بزرگ میگه با وجود مشکلات پیش برید#
بیل زیمرمن،حالا یک استادیار روانشناسی
در دانشگاه بروکلین،از آغاز
ضد جنگ شده بود
بعدا ما زمانیکه اونجا رسیدیم دیدیم که موانع دفاعی تو در تو و متعدد
که اطراف پنتاگون قرار داده شده بود تا ما رو
با فاصله از ساختمان نگه بداره
ما به اونها فشار اوردیم و حصارهاشون رو پاره کردیم
#همراه اون سروان مرده و رفته بود#
# ما لخت شدیم و در آب شیرجه زدیم و جسدشو پیدا کردیم #
من داشتم در اون روز آخر هفته کار میکردم
منشیهایی که در محل کارم داشتن کار میکردن تا حد مرگ وحشتزده شدن لزلی گلب،از پنتاگون(وزارت دفاع آمریکا)
از اینکه این معترضین به جنگ ویتنام چیکار میکنن لزلی گلب،از پنتاگون(وزارت دفاع آمریکا)
اونا فکر میکردن که معترضین قراره وارد ساختمان میشن
و به اونا تجاوز کنن
بعضی از اونا واقعا بالای دیوارها اومدن
# اون احمق بزرگ میگه با وجود مشکلات پیش برید#
اون حس انقلاب بود
# تا کمر در اون آب گلالود وسیع#
# اون احمق بزرگ میگه با وجود مشکلات پیش برید#
# تا کمر در اون آب گلالود وسیع#
# اون احمق بزرگ میگه با وجود مشکلات پیش برید#
خدا میدونه موقعی که به ساختمان رسیدیم میخواستیم چیکار کنیم
بعضی از مردم،هیپیها
میگفتن اونا میخوان تا اون ساختمون رو با خاک یکسان کنن
بقیه مردم میخواستن در ساختمان دست به خرابکاری بزنن
بعضیها میخواستن نوشتجات ضد جنگ در ساختمان
پخش کنن و با مردم حرف بزنن
فقط به این فکر میکردن تا وارد سرفرماندهی
ارتش ایالات متحده بشن
اون اولین باری بود که تظاهرکنندگان ضد جنگ
با پرسنل نظامی فعال تمام وقت مواجه شده بودند
ما اونها رو دشمن در نظر نمیگرفتیم
ما اونها رو بعنوان قربانیان جنگ تلقی میکردیم
ولی ما شروع کردیم به اینکه دولت خودمونو بعنوان دشمن ببینیم.
رئیس جمهور جانسون باور داشت که کمونیسم بین المللی
بطریقی در پشت این تظاهرات است
او به سیا دستور داد تا شواهدی در این مورد بیابد
و وقتی هیچ چیزی نیافت خشمگین شد
4 نوامبر 1967(آبان ماه)
آقای رئیس جمهور؟ دوایت آیزنهاور،رئیس جمهور پیشین ایالات متحده
بله لیندون جانسون،رئیس جمهور آمریکا
من ژنرال آیزنهاور هستم
حال شما چطوره آقای رئیس جمهور؟
من تحت این شرایط خوب عمل میکنم
ولی ما تازه یک بدبختی داشتیم و این دانشجویان کالج
من هوور(رئیس اف.بی.آی)رو دنبالشون فرستادم
اونا به اینجا راهپیمایی کردن و ما 600 نفرشون رو دستگیر کردیم تابلو نوشته:اتلاف جانها دیگه بسه
و 29 نفر از اونها رو تحت فشار سختی گذاشتیم
ما فهمیدیم که اکثر اونا واقعا بیماری روانی داشتن
هوور 256 نفرشون رو گرفته که ظاهرا کارت خدمتشون رو تحویل داده بودن
پس شما با روانیها سر و کار دارین
فکر میکنم که ما در مورد آزادیهای شهروندی
و حقوق قانون اساسی فردی خیلی زیاده روی کردیم
و به اندازه کافی در مورد حقوق
جمعی کاری نکردیم
این همین دلیلیه که اون داریم
ما افرادو آزادانه انتخاب کرده ایم و ما باید
پشتشون بایستیم
فکر میکنم دولتتون تو دردسر افتاده ژنرال
فکر میکنم درسته..نمیخوام اینو بگم
ولی فکر میکنم که ما حالا در خطر بیشتری تابلو نوشته:خدمت سربازی را پایان دهید-از مردانی که نه میگویند حمایت کنید،جنگ را حالا متوقف کنید
از جانب این تاثیرات جناح چپ تابلو نوشته:خدمت سربازی را پایان دهید-از مردانی که نه میگویند حمایت کنید،جنگ را حالا متوقف کنید
نسبت به اونچه داریم که در 37 سالی که اینجا بوده ام باهاش مواجه بودم تابلو نوشته:زندگیها را نجات دهید نه چهره ها را
و اونا دارن در حزبم از داخل فعالیت میکنن
و بابی(مک نامارا)فکر میکنه که اون قراره کاندید بشه
الورد لونستین،یک وکیل 38 ساله از نیویورک
در التهاب ضد جنگ معترضین سهیم بود
ولی او معتقد بود موثرترین راه
برای پایان دادن به جنگ،فعالیت درون نظام سیاسی است
نه خارج از ان.
او گفت که پاسخ،مانع شدن از انتخاب لیندون جانسون
در دوره دوم ریاست جمهوریش است.
او کل سال را در کشور مشغول سفر بود تا کسی را بیابد
که بخواهد رئیس جمهور را در انتخابات آتی
حزب دموکرات به چالش بکشد
او از سناتور رابرت کندی از نیویورک
که شروع به انتقاد از دولت جانسون در طی جنگ
کرده بود،این درخواست را مطرح کرد
او از سپهبد جیمز گاوین درخواست کرد
او از سناتور جرج مک گاورن از داکوتای جنوبی این درخواست را کرد
آنها همگی درخواست او را رد کردند
لونستین به جستجو ادامه داد
در 17 نوامبر 1967 در فورتسیل اوکلاهوما
دوستان و خانواده یک سرباز درگذشته برای تشییع جنازه
یکی از 5 تشییع جنازه نظامی که در آن ماه
برگزار شد گردهم جمع شدند.
گروهبان یکم پاسکال پلیتوس پولاو درحالی که
سعی داشت یکی از افراد مجروحش را
از میدان نبرد نزدیک روستای لوکنین عقب بکشد،کشته شده بود
او سرباز برجسته ای بود که یک مدال ستاره نقره ای
در جنگ دوم جهانی و دو مدال دیگر را در کره و چهارمی را
پس از مرگ بخاطر شجاعتش در ویتنام دریافت کرده بود
او یک سرخپوست کایوا(قبیله ای در شمال آمریکا)بود.
او و سه پسرش در بین
43هزار بومی آمریکایی بودند که در ویتنام خدمت کردند
بالاترین میزان خدمت بر حسب جمعیت هر گروه نژادی
در ایالات متحده.
بیوه پاسکال پولاو در مراسم ختم صحبت کرد
او گفت که "شوهرش راه روسای بزرگ را دنبال کرده است.
مردمش یاد او را با افتخار و بالاترین احترام حفظ میکنند
او جانش را برای مردم و کشوری که
خیلی زیاد دوستشان میداشت فدا کرد."
# When the truth is found #
# To be hes #
# And all the joy #
# Within you dies #
# Don't you want somebody to love? #
# Don't you need somebody to love? #
# Wouldn't you love somebody to love? #
# You better find somebody to love #
# Love. #
من کلمه هیپی رو تا زمانیکه در کانتین بودم نشنیدم
و ما مجله پلی بوی داشتیم،یکی با پست این مجله رو گرفت
که واضح بود خیلی برامون مهم بود
و مقاله ای در مورد محله "های-اشبوری"(واقع در سن فرانسیسکو کالیفرنیا) جان ماسگریو،از تفنگداران دریایی
و عکسهایی از دخترانی که اطراف بدون
پیراهنهاشون میدویدند،میدونی،عشق آزاد جان ماسگریو،از تفنگداران دریایی
و اونا هیپیها بودن
و ما فکر میکردیم که اونhip pie(کیک کفل)بود که باعث شده بود دو تا حرف p داشته باشه.
میدونی،هی،من میخوام برم خونه
و یکی از این کیکهای کفل(hip pie)بشم
چون این دخترا هیچ لباسی نمیپوشیدن
میدونی و اونا با هرکسی به رختخواب میرن
میدونی،حتی میتونستم بشمرمشون
ولی تنها اطلاعاتی که من از جنبش صلح داشتم
از روزنامه ستاره ها و نوارها(پرچم ایالات متحده) میومد
و اون یک روزنامه واقعا بیطرف نبود
بنابراین من از اونا بدم میومد
پیش ازینکه حتی هیچوقت چیزی در مورد اونا بدونم
بارانهای موسمی داشت زندگی را برای
جان ماسگریو و دیگر تفنگداران دریایی در کانتین فلاکت آمیز میکرد.
ولی تا اوایل نوامبر(آبانماه)،بدترین گلوله باران توپخانه ای پایان یافته بود
حملات هوایی،توپخانه ای و آتش نیروی دریایی آمریکا
تلفات بسیار وحشتناکی بر دشمن محاصره کننده تحمیل کرده بود
پیش از سپیده دم 7 نوامبر(آبان)دو گروهان از یگان ماسگریو
800 متر بداخل روستایی
در شمال غرب پایگاه فرستاده شدند تا منطقه را بار دیگر پاکسازی کنند
ما داخل منطقه ای رسیدیم که ردیفهایی از بوته های پرچین قدیمی بود که
که با جنگل پوشیده شده بود
خیلی مشکل بود تا بشه خیلی دوردست رو دید
در اون منطقه باز ما سه نیروی ارتش ویتنام شمالی رو داشتیم که خودشونو نشون دادن
و شروع به شلیک گلوله های 30 تایی کلاشینکفهاشون کردن
و بعد ناگهان رفتند
فرمانده گروهان خودش گفت:"من اجسادشونو میخوام"
"جنازه هاشونو برام بیارین"
همه چیز در مورد شمارش اجساد بود،خوب؟
ما گفتیم:پسر این به اندازه (ژنرال)کاستر(ژنرال آمریکایی که بهمراه افرادش در کمین سرخپوستان قتل عام شد)قدیمیه.
این افراد دارن خودشونو نشون میدن تا ما رو به یک
کمین بکشونن
ستوان این کارو نکن.میدونی
خواهش میکنم،این افراد طعمه هستن
خوب، فرمانده گروه گفت:ما باید بریم
ما باید بریم
و ما رفتیم
و نمیتونم برای شما خیلی زیاد در مورد اون کمین حرف بزنم
من اولین نفری بودم که تیر خورد
یک گلوله منو زمین انداخت
و نارنجک اندازم تیر خورد و افتاد،ما داشتیم سعی میکردیم تا اونو به عقب برگردونیم
و تفنگداران دریایی از روز اول در اردوگاه آموزشی
یاد میگیرن که تفنگداران دریایی کشته هاشونو رها نمیکنن
و اونا هرگز،هرگز زخمیهاشونو جا نمیگذارن
و این دلیلیه که من امروز زنده ام
اولین نفری که بسمتم اومد،من روی صورت افتاده بودم
اون دولا شد و بازوهاشو زیر شونه هام گرفت
و منو بلند کرد و اون تیرباری که دور نبود
شاید در فاصله 3-3/5 متری حداکثرش از من بود
این کمین خیلی نزدیکی بود
اون درگیری شدیدی بود
و اون به قفسه سینه من شلیک کرد که منو از بازوان
اون تفنگدار که منو نگه داشته بود بیرون پرت کرد و بعد اون تیر خورد
دیگر تفنگدار دریایی جوان بسیار شجاع،این مرد 18 ساله از لوئیزیانا
اولین درگیری مسلحانه اش بود،اونچه که اتفاق افتاد رو دیده بود
و هنوز بسمت من میومد
و اون به من رسید و او تیر خورد فکر میکنم به ساعد دستش.
و اون کنار من دراز کشیده بود
حالا من یک حفره در قفسه سینم داشتم که باندازه ای بزرگ بود
که میتونستی مشتتو داخلش کنی
من دارم میمیرم و من میدونم
و من صدای اون جیغ وحشتناکو میشنیدم
و سعی کردم تا بفهمم کی داشت اونطوری جیغ میزد
چون اون صدای خیلی بلندی بود
و بعد فهمیدم که اون من بودم
وقتی اونا شروع کردند به بیرون کشیدن ما،اونا توسط ویتنام شمالیها
مورد تعقیب قرار میگرفتن و اونا ما رو زمین مینداختن
و روی ما دراز میکشیدن
اونا میدونستن..که هر دوی ما در حال مرگیم
نارنجک انداز سمت راست سینش تیر خورده بود
اونا میدونستن که هر دوی ما مرده ایم
ولی ما هنوز زنده بودیم
پس اونا نمیخواستن ما رو رها کنن
اونا قبل ازینکه ما رو رها کنن میمردن
و اونا ما رو با بدنهاشون میپوشوندن و متقابلا به ارتش ویتنام شمالی
تیراندازی میکردن و بعد اونا بالا میپریدن و ما رو کمی بیشتر میکشیدن
و بعد ما رو زمین مینداختن دوباره روی ما دراز میکشیدن
و من مدام به اونا میگفتم که منو ول کنین
و واقعا همینو میخواستم،همینو میخواستم
بعد یک مرتبه ترسیدم که اونا ممکنه واقعا منو ول کنن
من سه بار ارزیابی درمانی شدم
و پزشک ارشد نظامی گفت
اون به قلبش یا به ریه هاش تیر خورده
هیچ کاری نیست که بتونم براش بکنم
و اون گذاشت و رفت
من مردم،خوب باشه
و بعد یک هلیکوپتر اومد
و اونا منو تو اون پرنده پرتاب کردن
و اون پزشک نظامی تو اون پرنده اومد،پاهاش در حالیکه دو طرفم بود روی من ایستاد
و سرشو اورد پایین بمن نگاه کرد و بعد به تیربارچی هلیکوپتر نگاه کرد
و رفت...من دیگه رفتنی بودم
چون اون نمیتونست کاری برام بکنه
من یک مرد مرده بودم
و اونا منو با هلیکوپتر به دلتا مد در دانگها بردن
و فکرمیکردم:خیلی خوب،من تا انقدر دور دووم اوردم
و این دکتر پیشم اومد و بمن نگاه کرد
و من هوشیار بودم
عقلم سرجاش بود
و اون چندتا چیزو کنترل کرد
و من این حفره بزرگ رو تو تنم داشتم
و اون بمن نگاه کرد،درست تو چشمهام و گفت:
مذهبت چیه ،تفنگدار؟
و گفتم خوب من پروتستانم
و اون گفت:کشیش ارتشو اینجا بیارین
من نمیتونم به این مرد کمکی کنم
و بعد اون راهشو گرفت و رفت
جراح دیگه ای اومد و بمن نگاه کرد
و من تربیت شده بودم تا همیشه با مردم مهربون باشم
و وقتی اون بمن نگاه کرد من بهش لبخند زدم و سرمو تکان دادم
و اون گفت:چرا هیچکس به این مرد کمکی نمیکنه؟
و با خودم گفتم
اره چرا هیچکس به این مرد کمک نمیکنه؟
وقتی اونا بیهوشم کردن فکر میکردم
پسر،این واقعا همونه،میدونی
و اون یجوری معنیش این بود:باشه خدایا
من روح خودمو به دستت میسپرم
و من فکر میکردم که همین اتفاق داره میفته
و وقتی که در بخش مراقبتهای ویژه جراحی بیدار شدم
که یک اتاقک پیش ساخته فلزی بود
فکر کردم:خدای من
من نمیتونستم،نمیتونستم باور کنم.
دیروز بر فراز هانوی
سه هواپیمای امریکایی سرنگون شدند دیوید برینکلی،ان.بی.سی نیوز
و حداقل دو خلبان آنها اسیر شدند دیوید برینکلی،ان.بی.سی نیوز
یکی از انان دریابان جان مک کین سوم
پسر فرمانده نیروی دریایی ایالات متحده در اروپاست.
یادم میاد یکشنبه بود
آسمان هانوی پر از هواپیماهای جنگی آمریکا بود
و خیلیهاشون سرنگون شدن
خلبانها معمولا در فاصله دور اجکت میکردن
ولی این یکی خیلی نزدیک جاییکه داشت بمباران میکرد،سقوط کرد
من همشو از خیابانمون دیدم
هرچند بمباران هنوز ادامه داشت باو نین،از هانوی
ما بیرون دویدیم تا اون خلبان رو دستگیر کنیم باو نین،از هانوی
ولی وقتی رسیدیم،سربازها قبلا اونو گرفته بودن
خلبانهای آمریکایی زیادی دستگیر شدن
ولی رادیو برای جان مک کین،اسمشو اعلام کرد
هانوی انقدر خوشنود بود که پسر یک
دریاسالار آمریکایی را بازداشت کرده که آنها به یک روزنامه نگار فرانسوی اجازه دادند
تا با مک کین در بیمارستان مصاحبه کند
او که تازه استخوانهایش شکسته بود بدون حتی یک آسپرین
برای دردش نشسته بود
اسمت چیه؟
دریابان جان مک کین سناتور و رقیب اوباما در انتخابات ریاست جمهوری 2008 از حزب جمهوریخواه
پیش از این حمله آخر چه تعداد حملات را انجام داده ای؟ سناتور و رقیب اوباما در انتخابات ریاست جمهوری 2008 از حزب جمهوریخواه
حدود 23 تا سناتور و رقیب اوباما در انتخابات ریاست جمهوری 2008 از حزب جمهوریخواه
در چه شرایطی هواپیمای تو سرنگون شد؟ سناتور و رقیب اوباما در انتخابات ریاست جمهوری 2008 از حزب جمهوریخواه
من داشتم روی شهر هانوی پرواز میکردم
و من مشغول بمباران بودم و توسط یک موشک
یا پدافند ضد هوایی مورد اصابت قرار گرفتم
من مطمئن نیستم کدومش بود و هواپیما مستقیم بسمت پایین حرکت میکرد
و من بیرون پریدم و پام و هر دو بازوم شکست
و توی دریاچه رفتم،با چتر توی یک دریاچه رفتم
و توسط تعدادی از ویتنام شمالیها از آب گرفته شدم
و به بیمارستانی برده شدم که تقریبا مردم
من فقط میخوام بگم
به همسرم
من خوب خواهم شد
و اونو دوست دارم و امیدوارم بزودی ببینمش
بعد از مصاحبه،مک کین بدلیل عدم ابراز
قدردانی کافی از اسیرکنندگانش کتک خورد
در سراسر پاییز 1967،ویتنام شمالیها
و ویت کنگ به سری نبردهای مرزیشان
برای آماده سازی تهاجم غافلگیرانه شان
هنوز در چند ماه دیگر ادامه میدادند
کانتین جایی که جان ماسگریو مجروح شد
اولین هدف شده بود
بعد نوبت پایگاه ارتش ویتنام جنوبی در سانگبی رسید
پاسگاه مرزی ویتنام جنوبیها مجاور
مرکز ایالتی لوکنین بود
در انجا یگانهای بزرگ ویتنام شمالی
و نیروهای منظم ویت کنگ،حمله هماهنگی را اجرا کردند
و بعد بمدت 5 روز برای حفظ زمینی که
که گرفته بودند جنگیدند،کاری که آنها هرگز قبلا انجام نداده بودند
فرماندهان آمریکایی گیج شدند
بعد در اوایل نوامبر (آبانماه)،گزارشهایی به فرماندهی نظامی آمریکا در ویتنام رسید که
که 5 هنگ ویتنام شمالی
و یک گردان ویت کنگ،حدود 7 هزار نفر در کل
باری دیگر شروع به تجمع در ارتفاعات مرکزی
در اطراف اردوگاه نیروهای مخصوص ایالات متحده در داکتو نموده اند
در بین نیروهای منظم ویتنام شمالی وین تان سان قرار داشت
که انقدر مشتاق جنگیدن بود که او هم جیبهایش را
با سنگ پر کرده بود تا تایید آمادگی جسمانیش را بگیرد
استراتژی فرماندهانمان
این بود که آمریکاییهای اونجا رو فریب بدن
تا ما بتونیم اونا رو در ارتفاعات مرکزی نابود کنیم وین تان سان،از ارتش ویتنام شمالی
زمانیکه ارتش ویتنام شمالی سربازانشان را مستقر کردند
وستمورلند نیروهای خودش را به داکتو فرستاد
دقیقا انچه که دشمن از او میخواست تا انجام دهد
در میان آمریکائیها افرادی از یگان نخبه هوابرد 173 بودند
تیپ آتش وستمورلند.
ما همگی حس کلیمون این بود که اگه حادثه بزرگی اتفاق نیفته
برگردونده نمیشیم
شما فقط میدونستین که در اون منطقه ویتنام شمالیهای زیادی جمع شدن مت هریسون،ارتشی
و اینکه اونا اونجا بودن نه برای اجتناب از رویارویی با ما
بلکه اونا اونجا بودن تا با ما درگیر بشن
ستوان یکم متیو هریسون حالا همراه
گروهان آلفا از گردان دوم بود
همان گروهان تفنگداری که کمین خورده بود
و در ژوئن(خرداد) در سراشیبهای تپه 1338 بسیار بد آسیب دیده بود
درست در 22 کیلومتری شرق آنجا.
اینجوری نبود که اگه شما جای ویت کنگ رو پیدا میکردین
میتونستین اونا رو بکشین
مشکل ما پیدا کردنشون نبود
مشکل ما این بود که وقتی اونا رو پیدا میکنیم چیکارشون بکنیم
هنگ 174 ام منتظر بود
وین تان سان و افرادش از قبل روی
زمین مرتفعی که آنها میدانستند آمریکاییها
میخواهند آن را بگیرند یعنی تپه 875 چاله کندند
ما یکماه قبل به اونجا رسیدیم
تا سنگرهای حفره روباه،پناهگاههای زیرزمینی و یک خندق در اطراف تپه حفر کنیم
افرادمون از ما میپرسیدن
این جنگل خیلی آرام و زیباست
چرا ما اینجا هستیم؟
ما به اونا گفتیم
به کار ادامه بدید
اونا خواهند آمد
روز یکشنبه صبح،19 نوامبر 1967
گروهانهای آلفا،چارلی و دلتا دستور یافتند
تا تپه 875 را تصرف کنند
مت هریسون در نبردی قبلتر زخمی شده بود
و اجازه نداشت تا افرادش را همراهی کند
اضطراب او همراه با پیشرفت افرادش که در بیسیم گزارش داده میشد ادامه داشت
آتش توپخانه سنگین و بمباران هواپیماهای اف-100،دامنه های تپه
روبرویشان را درهم کوبید تا مواضع دشمن را
پیش از اینکه چتربازها به برد آتش قرار بگیرند،از بین ببرند
نوک تپه 875 لم یزرع و بایر شد
هیچ درختی برجا نموند
آمریکاییها اونها را کلا از بین بردند
زمانیکه بمبها فرود میومد
ما در پناهگاههای زیرزمینیمون در امان بودیم
آن سه گروهان به بالای سراشیبی حرکت کردند
چارلی و دلتا در جلو
آلفا عقب را پوشش میداد
چتربازان با احتیاط در یک منطقه باز
پر از درختان سقوط کرده از بمباران صبح قدم برمیداشتند
و تنها کمی بیش از 300 متر از قله فاصله داشتند
وقتی اونا داشتن برای بالا اومدن از تپه تقلا میکردن،ما شلیک نکردیم
اونا تونستن درست به 5 متری خندقهامون برسن
زمانیکه ما تونستیم صورتهاشونو ببینیم
ما فریاد زدیم:"آتش کنید"
هزاران گلوله سلاحهای خودکار هوا را شکافت
نارنجکهای ساخت چین غلت زنان
به پایین شیب میامدند و منفجر میشدند
آمریکاییها بدنبال حفاظی بودند که بتوانند پشت درختهای افتاده پیدا کنند
تقلا میکردند که در زمین با کلاه خودهایشان
تا حفره های جان پناه بکنند
گروهانهای چارلی و دلتا به زمین دوخته شدند
و در حال تکه تکه شدن بودند
در همین اثنا،نزدیک دامنه تپه
دیگر سربازان ویتنام شمالی گروهان آلفا را از پشت سر
غافلگیر کردند
آنها ابتدا حرکتی در میان درختان
را توسط سربازی اهل برانکس به نام کارلوس لوزادا شناسایی کردند
لوزادا زمانیکه افراد گروهانش داشتند با زحمت از شیب تپه بالا میرفتند
و زخمیهایشان را با خود میکشیدند
آنچه را در توان داشت برای پوشش هم قطارانش انجام داد
با مسلسل ام-60 خود از کفلش شلیک میکرد
پیش ازینکه گلوله ای به سرش اصابت کند.
به او یک مدال افتخار پس از مرگش اهدا شد نوشته روی لوح:کارلوس جی لوزاندا
در داخل کشور،آن نبرد سرتیتر اخبار شبانه بود
نبرد داکتو حالا در نوزدهمین روز خود است
و از قبل در میان خونین ترین عملیاتهای جنگ ویتنام
رتبه بالایی کسب کرده است
هنوز هیچ نشانی از فروکش کردن این نبرد وجود ندارد
طی آخر هفته،سه گروهان
از تیپ هوابرد 173،به پایین این دره رودخانه حرکت کردند
بالای جایی که ویتنام شمالیها معمولا نفوذ میکنند
تا اینکه آنها به این پایین یعنی تپه 875 رسیدند
بعد آنها زیر آتش سنگین از تپه رسیدند
دو تا از سه گروهان به تپه حمله کردند
بقیه در عقب بعنوان گارد محافظ پشت سر باقی ماندند
تا اوایل بعد از ظهر،اون سه گروهان
اساسا سر از تنشون جدا شده بود
فرماندهان گروهان مرده بودند
اغلب افسران کادر و اغلب افسران وظیفه مرده بودند
بازماندگان همه سه گروهان در فضای بازی
جمع شدند و تمام تلاششان را برای ایجاد
یک حلقه دفاعی بکار بستند
بمبها و ناپالم آمریکا مواضع دشمن را
تا زمانیکه تقریبا انقدر تاریک شد که نمیشد دید میکوبیدند
ناپالم سنگرهای ما رو میبلعید
و مثل یک اژدها میسوزوند
اغلب مواضعمون کاملا سوخته شد
من خودم سوختم
صورتم،بینی،دستها و پام آتیش گرفت
من تبدیل به یک مشعل شدم
من اطراف میدویدم
سربازهام روم خاک میپاشیدن تا شعله ها کمتر بشن
بعد هواپیمای امریکایی دیگری غرش کنان وارد شد و دو بمب انداخت
یکی در میان سربازان مخفی شده دشمن فرود آمد
دیگری مستقیما روی آمریکاییها فرود امد
در کسری از ثانیه،42 نفر کشته شدند
یک ستوان که به شدت آسیب دیده بود سعی کرد تا یک بیسیم سالم پیدا کند
او در آن فریاد زد:دیگه اون هواپیماهای کوفتیو نفرستین
شما دارین مارو در اینجا میکشین.
نبرد روی دامنه های تپه ادامه یافت
افراد آبشان تمام شده بود،مهماتشون هم داشت تمام میشد
هلیکوپترهایی که سعی داشتند تدارکات برسانند سرنگون میشدند
روز بعد مت هریسون قادر شد تا سوار هلیکوپتری شود
اون هرج و مرج بود
اون مجموعه ای از افرادی بود که زیر درختها
تونل زده بودند و گودال کنده بودند
افرادی بودند که بدون آب در اون گرما
بمدت دو روز رفته بودند
و تقریبا هر کدام از آنها مجروح بود
و بعد همه اطراف اجساد قرار داشت
افرادی که تیر خورده و منفجر شده بودن
اون حلقه سوم جهنم بود
در 23 نوامبر(آذر ماه)،دو گردان تازه نفس از تیپ هوابرد 173
نهایتا موفق شدند تا به نوک تپه برسند
که برای ان بسیاری کشته شده بودند
ولی شب قبل
سربازان بازمانده ویتنام شمالی به سمت دیگر
تپه خزیده بودند و در کامبوج و لائوس ناپدید شدند
اون قدرتها بودند که تصمیم گرفتند برای
روحیمون مهمه که قله اون تپه رو بگیریم
من 26 نفر بازمانده از یک گروهان رو داشتم که در ابتدا 140 نفر داشت
و همه اون 26 نفر مجروح بودند
بعد هریسون و افراد از رمق افتاده اش به نوک تپه
دیگری هلیبرن شدند
آن روز شکرگذاری بود(روز شکر گذاری روز تعطیل ملی که آمریکاییها انرا در چهارمین پنجشنبه ماه نوامبر به شکرانه برداشت محصول جشن میگیرند)
هلیکوپترهای شنوک با سر و صدا از آسمان پایین آمدند روز شکر گذاری روز تعطیل ملی که آمریکاییها انرا در چهارمین پنجشنبه ماه نوامبر به شکرانه برداشت محصول جشن میگیرند)
کانتینرهای بزرگی از بوقلمون و پوره سیب زمینی داغ
و سس قره قاط با خود حمل میکردند تا اینکه هوابرد 173 بتوانند
شام روز شکرگذاری بخورند
اگر نقاط دور افتاده یا خطرناکتری در ویتنام
برای گذراندن روز شکرگذاری نسبت به این یکی وجود داشته باشد
بنابراین اغلب این افراد هرگز اونرو ندیده اند
یک فیلمبردار و گزارشگر تلویزیونی نزدیک اون محل بود
که از ما بعنوان پشت صحنه استفاده میکرد
و من بخاطر میارم که اون گزارشگر داره میگه:
امروز 23 نوامبر، روز شکرگزاریه.
و من واقعا عصبانی بودم
اون مثل این بود که ما داشتیم خوش میگذروندیم
107 آمریکایی در جریان تسخیر تپه 875 کشته شده بودند
282 نفر دیگر مجروح شدند
ده نفر دیگر مفقود شدند
تعداد تلفات ویتنام شمالیها نامعلوم است
ولی گمان میرود تعداد تلفاتشان حیرت انگیز باشد
در ژوئن(خرداد) هریسون دو هم کلاسی دانشگاه وست پوینتش را
در تپه 1338 از دست داده بود
او دو همکلاسی دیگرش را در تپه 875 از دست داد
از هشت نفری که او با آنها در گردان دوم خدمت کرده بود
حالا چهار نفر مرده بودند و دو نفر مجروح شده بودند
برای گرفتن قلل کوهها در یک جنگل سه سایبانه
در امتداد مرز کامبوج-لائوس موفق شدن
کوچکترین اهمیتی نداره
نبرد تپه 875 امروز به گمان من
یک نمونه کوچک از انچه هست که داشتیم در ویتنام انجام میدادیم و اونچه که
به اشتباه داشت پیش میرفت.
هیچ دلیلی برای گرفتن اون تپه وجود نداشت
ما دقیقا به نوک اون تپه
تقریبا اواسط روز 23 نوامبر رسیدیم و اونجا به مدت
نمیدونم نیم ساعت،یک ساعت نشستیم
درست به نوعی هممون و همه چیز دور هم جمع شدیم
هلیکوپترهای شینوک میومدن و ما رو از روی تپه میبردن
و من شک دارم که یک آمریکایی روی تپه 875
از 23 نوامبر به بعد وجود داشته باشه
ما هیچ کاری انجام ندادیم
حالا مرحله جدید شروع میشه
ما زمانیکه پایان در دیدرس قرار میگیره
به نقطه مهمی رسیدیم
زمانیکه مت هریسون و افرادش برای تپه 875 جنگیدند
دولت جانسون در میانه
یک "تهاجم موفقیت آمیز"بود
یک کارزار روابط عمومی با هدف کسب حمایت برای جنگ
و نحوه ادامه آن.
فرماندهی نظامی امریکا در ویتنام یک تخمین دست کم جدید و غافلگیرانه ای
از قوای دشمن منتشر کرد تا نشان دهد چه میزان آسیبی ایالات متحده
بر آنان وارد کرده است
تنها دو سوم از کل تخمین سازمان سیا را شامل میشد،
چون بعد از یک بحث و جدل سخت و طولانی
در پشت صحنه،وستمورلند تصمیم گرفته بود تا
از ان چریکهای پاره وقت
کشاورزان،پیرمردان،زنان و حتی کودکانی که
به کارگذاری مینها،نارنجکها و تله های انفجاری کمک میکردند
که مسئول بیش از یک سوم
کل تلفات آمریکاییها بودند را از لیست خارج کند
ژنرال وستمورلند همچنین به رسانه ها گفت که
تعداد اجساد تاثیرگذاری که فرماندهانش گزارش میکردند
بسیار بسیار محافظه کارانه بودند
او گفت که آن احتمالا بیانگر
50 درصد یا حتی کمتر از تعداد دشمنی است که کشته شده است
سفیر السورث بانکر با این گروه همنوا شد
و از تشبیهی استفاده کرد که برای اولین بار 13 سال قبل
توسط فرمانده فرانسه در ویتنام استفاده شد
مدت کمی پیش از شکستشان در دین بین فو.
و فکر میکنم ما حالا در آغاز رویت
نور در انتهای تونل هستیم.
آقای سفیر شما در مورد نوری در انتهای تونل صحبت کردید
طول این تونل چقدره؟
خب من فکر نمیکنم که شما بتونین برای اون
در وضعیتی مثل این بازه زمانی خاصی تعیین کنین
کارزار تبلیغاتی تهاجم موفقیت آمیز لیندون جانسون پیروز شد تابلو نوشته:از پسرانمان در ویتنام حمایت کنید
تعداد آمریکائیانی که معتقد بودند ایالات متحده
در حال پیشرفت واقعی در جنگ بود زیاد شد
وزیر دفاع رابرت مک نامارا
در این کارزار روابط عمومی شرکت نکرد
او انقدر از توهم جنگی که انقدر زیاد برایش کار کرده بود خارج شده بود
که او را واداشت یادداشت سری دیگری
برای رییس جمهور طراحی کند و بفرستد
که در آن به رئیس جمهور توصیه میکرد تا سطح سربازان در ویتنام را افزایش ندهد
عملیاتهای زمینی را به سمت ویتنام جنوبی تغییر مسیر دهد
و بمباران ویتنام شمالی را متوقف کند برای اینکه
آنرا به مذاکرات بکشاند
مک نامارا نوشت:هیچ دلیلی وجود ندارد تا باور کنیم
که تحمیل تلفات شدید بلند مدت
یا مجازات شدید با بمباران هوایی
برای درهم شکستن اراده ویتنام شمالیها
و ویت کنگ کافی باشد
ادامه نحوه عملکرد فعلیمان
در آسیای جنوب شرقی،خطرناک،به قیمت جانهای بسیار
و برای مردم امریکا نامطلوب خواهد بود.
جانسون هرگز پاسخی نداد
بجایش او کاری کرد تا مک نامارا
رئیس بانک جهانی شود
مک نامارا در مورد تردیدهایی که از ابتدای
جنگ زمینی با خود داشت
تا 28 سال بعد ساکت باقی ماند
جانشینش بعنوان وزیر دفاع
کلارک کلیفورد بود
یک وکیل برجسته اهل واشنگتن و مشاور مورد اعتماد
برای روسای جمهور حزب دموکرات،که جانسون مطمئن بود
حامی ان جنگ است
دانشجویان هاروارد
در همین اثنا،جستجوی یکساله آلارد لونستاین
برای یک چالشگر حزب دموکرات برای رئیس جمهور
نهایتا موفق شد
در 30 نوامبر 1967،سناتور مینه سوتا، یوجیمن مک کارتی
اعلام کرد که کاندید میشود
این مساله ای هست که باید برای مردم
این کشور در کارزار انتخاباتی 1968 انجام شود
تا پایان 1967
20057 آمریکایی در ویتنام کشته شده بودند
زمانیکه ژنرال وستمورلند درموردش گفته بود
"یک تهاجم همه جانبه از تمام جبهه ها"فرا رسیده بود
ولی دشمن فقط یک ماه از انجام
حمله همه جانبه خودش فاصله داشت
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
#من یک در قرمز میبینم و میخوام سیاه رنگش کنم#
#دیگه هیچ رنگی نمیخوام،میخوام اونا رو سیاه کنم#
#من اون دخترا رو قدم زنان#
# با لباسهای تابستانی به تنشون میبینم#
#من باید سرمو بچرخونم تا زمانیکه سیاهیهام بره#
#من یک صف ماشین میبینم و اونا همه سیاه رنگ شدن#
#همراه گلها و عشقم که هردو هرگز برنمیگردن#
#من افرادیو میبینم که سرشونو میچرخونن و بسرعت نگاهشونو منحرف میکنن#
#مثل یک نوزاد تازه متولد،اون هر روز رخ میده#
# من به درون خودم نگاه میکنم و قلبمو سیاه میبینم#
# من درب قرمزمو میبینم و باید اونو سیاه رنگ کنم#
#شاید بعدا ناپدید بشم و مجبور نباشم با اون حقایق روبرو بشم#
#ساده نیست زمانیکه کل دنیای تو سیاهه با اون مواجه بشم#
#دیگه دریای سبزم به آبی عمیقتر تبدیل نخواهد شد#
# نتونستم پیش بینی کنم که این اتفاق برات میفته#
# اگه به اندازه کافی زیاد به خورشید در حال غروب نگاه کنم#
#عشقم پیش ازینکه صبح فرا برسه با من خواهد خندید#
#من یک در قرمز میبینم و میخوام سیاه رنگش کنم#
#دیگه هیچ رنگی نمیخوام،میخوام اونا رو سیاه کنم#
#من اون دخترا رو قدم زنان#
# با لباسهای تابستانی به تنشون میبینم#
#من باید سرمو بگردونم تا زمانیکه سیاهیهام بره#
#من میخوام اونو رنگ شده ببینم#
#رنگ شده،رنگ شده،رنگ شده با سیاه#
#اره#